Περπατώ, επίτηδες, ανάμεσα στον κόσμο,
σαν να προκαλώ, ή και να δοκιμάζω,
τη διαφάνειά του.

Είναι ζωογονητική η ανυπαρξία του κόσμου,
καθώς συρρέουν δίπλα μου σαν κάποιο σκηνικό.
Μπορώ να κινούμαι ελεύθερος, μόνος,
να παρατηρώ πρόσωπα,
να προσπερνώ το αλλοπρόσαλλο αυτό τοπίο,
να το καταναλώνω σαν φρέσκο αέρα,
να χρησιμοποιώ την ζωτικότητα του σαν ένδυμα,
απλό,
των βράχων, των κτιρίων, των δέντρων,
ή απλώς κάποιων ημερήσιων χρωμάτων.
Θέλω τον κόσμο διακοσμητικό,
να τον διαπερνώ ανέμελος
μακριά από το σποραδικό εκείνο βλέμμα
που κόβει με τον φόβο, τον οικείο.

Photography credits: Panos Kimpoy

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: