Ο καφές μου αραίωσε απότομα
τελευταία γουλιά ήταν νερό
το βλέμμα μου ξενέρωσε
νομίζω γέλασες, αυτόματα.

Θυμάμαι δεν είχε νυχτώσει
στο θερινό έδειχνε θαμπά
νομίζω βαρέθηκες, διακριτικά
αγχωμένη μην το καταλάβω.

Είχαμε πάει για λουκουμάδες
έφαγα αυθόρμητα ένα κουτί
και όταν η σοκολάτα έσβησε
έμεινα να αναπολώ εσένα.

Η μέρα φεύγει πιο αργά, διστάζει
όπως κάναμε και εμείς
λίγο πριν φιληθούμε
και άρχισε άλλο ένα καλοκαίρι.

Photography credits: Despina Niki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: