Θυμάσαι τότε 
που κρύφτηκες στα βράχια, 
αλλά σε βρήκα; 

Γέλασα τόσο, 
που ξύπνησε το βράδυ
και βγήκε ο ήλιος! 

Τώρα δεν παίζεις, 
κρυψώνες άλλες βρίσκεις 
μεγαλωμένος. 

Αντί για ‘σένα, 
τώρα κρύβετ’ ο ήλιος
απ’ τις ζωές μας. 

Κοίτα με, λες και
είμαι εκείνη η μπάλα
παγωτού άσπρου. 

Κοίτα… μ’ αγάπη, 
κι αυτή θα ‘ρθει εντός σου
εις διπλούν πίσω! 

Βεντάλια δώσ’ μου, 
να διώξω τα κουνούπια 
απ’ την ψυχή σου. 

Βγήκε σεργιάνι 
η αθωότης όσων 
μεγαλώσανε. 

Ξεχαρβαλώσαν’ 
ξεκούρδιστες κιθάρες·
φτιάξαν’ σφεντόνες… 

Πετάνε πέτρες, 
γιατί έτσι κάνουν, λέει, 
όσοι είν’ σπουδαίοι! 

Μείνε στο κάστρο,
να προστατέψουμ’ όσα 
χτίσαμε τότε.

Παιδικές μνήμες, 
φυλαχτό στον κόρφο μου
επτασφράγιστο. 

Υποσχέσου πως
θα μείνουμε για πάντα 
άσπιλα άνθη! 

Κρινάκι μου εσύ,
κανείς δεν ξέρει πόσο
σ’ έχω ποτίσει… 

Ν’ ανθίζεις μόνο
μπρος σ’ όσους σ’ αγαπάνε. 
Στους άλλους κρύψου!

Θα σε τραβήξουν
και θα μαραθώ κι εγώ, 
αν χωριστούμε… 

Photography credits: Panos Kimpoy

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: