Στο μικροσκόπιο
Για δες· μην… κοιτάξεις απλώς.
Σ’ ένα «κλικ» των βλεφάρων
τη στιγμή φυλάκισε,
μην την αφήσεις λάσκα ποτέ
απ’ τα δεσμά της μνήμης.


Στην αχλή της αγωνίας,
στην σιωπή της αφωνίας που
πιο ηχηρή αποδείχθηκε απ’ τον θόρυβο τον ίδιο,
βούτα λίγη λαχτάρα,
λαχτάρα για το άγνωστο,
για εκείνο που ξυπνά τον μισοκοιμισμένο φόβο μέσα σου.
Μόνο τα «ζιζάνια» εκείνα που θα τον ταρακουνήσουν
αξίζουν το εισιτήριο του συνεπιβάτη
στο φευγιό σου απ’ τη ρουτίνα σου.
Φευγιό για την εξέλιξη, ακόμη και καθοδική·
καλοδεχούμενη και τούτη,
απ’ τη στασιμότητα σαφώς προτιμότερη.
Στην πηγή αν φθάσεις,
να πιεις όπως και να ‘χει,
κι ας στάξει λάσπη τελικά.
Της περιέργειας τη δίψα
πιο ηδονικό είναι να λυτρώνεις
από εκείνη της σαρκός.


Για δες· μια μέλισσα αφράτη
κάνει ηλιοθεραπεία
στους στήμονες ενός ανθού.
Σαν σε πατητήρι,
στη γύρη θα χοροπηδήσει με τα πόδια της
και ευθαρσώς θα την απλώσει
στον ύπερο ενός άλλου λέλουδου· γονιμοποίηση.
Χαμένη παρθενία,
η γλυκυτάτη των απολεσθέντων στο βωμό των αζήτητων.
Θαρρείς πως κάνει… σιέστα ετούτη η μέλισσα,
σε ρόλο προξενήτρας.
Η ίδια μέλισσα όμως μετά,
πιστός μνηστήρας μιας βασιλίσσης πολιορκημένης,
παρασημοφορημένος κηφήνας
που εργατικά σε λίγο θα φτιάχνει
τον πόσιμο χρυσό των φτωχών,
των χειλιών καλλυντικό για ζουμερά φιλιά
ενός Αυγούστου πεινασμένου.


Δυο όψεις έχεις η ζωή, σα νόμισμα κι εκείνη,
αν σκεφτείς πως πληρώνεις μ’ αυτήν
τα διόδια της χαρμολύπης·
διασταύρωση κι από παντού αδιέξοδα μα,
πέρα από «αριστερά – δεξιά»,
έχει και «πάνω- κάτω»! Το ξέχασες;
Σάμπως με ένα φωνήεν που αλλάζει,
το φάρμακο δε γίνεται φαρμάκι;
Σαν την αγάπη, θα μου πεις.
Προθερμασμένη στους «Σε ποθώ» βαθμούς Κελσίου,
γίνεται βάλσαμο,
μα άμα τη βάλεις στη συντήρηση,
στεγνώνει σε δηλητήριο πικρό.


Μα και το παξιμάδι, πρόσεξε,
μ’ ένα «νι» λιγότερο γίνεται… μητέρα.
«Μάννα», αλλά εκ της στεριάς,
η γήινη αγκάλη της μητρός που,
όπως το παξιμάδι το λάδι απομυζά
απ’ τη σαλάτα των κρυφών ονείρων της γαστρός,
ρουφά κι εκείνη όλη την πίκρα των θυγατέρων της,
όλο το παράπονο των λεβεντών της.


Γι’ αυτό σου λέω, δες· μην… κοιτάς μόνο.
Στου βυθού τα νερά,
είν’ τα πιο δροσερά ρεύματα·
κι ας φαίνονται τα κύματα της επιφάνειας τροφαντά λουκούμια γαλανά,
με άχνη από αφρό.
Δε θα μάθεις ποτέ,
αν δε φλερτάρεις με τη μεγέθυνση…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: