Μια λέξη μόνο,
σαν κάποιο «αν» από ξεχασμένο καλοκαίρι,
έμεινε στα χέρια μου,
άμμος που διαλύεται και φεύγει,
με τον τελευταίο κόκκο σβήνοντας
έναν ήλιο νοητό
και μια ανάσα τεχνητή.


Ευχόμαι σε αυτήν την φανταστική άμμο
να αναμιχθεί με θάλασσα
και να γευτεί μακρινούς ανέμους
,
να μου φέρει σαν κρυφό μουρμουρητό
την περιγραφή από τον κόσμο αυτού του «αν»,
σαν απαγορευμένο τηλεγράφημα.

Photography credits: Marina Lazari

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: