Είχα πείσει τον εαυτό μου ότι το τέλειο δεν υπάρχει.
Ότι το 100% φαντάζει σχεδόν αδύνατο, σχεδόν μη υπαρκτό.
Η ποθητή από τους ανθρώπους συμμετρία των πραγμάτων δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μεγάλο φετίχ.
Το αψεγάδιαστο όνειρο που όμως χάνεται στις δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια και βάλε ‟άκομψες” λεπτομέρειες.

Και χανόμαστε, και διαλυόμαστε…
Στο χάος του να δεχτούμε την τελειότητα της κενότητας.
Στον πόνο και τις πληγές που λάβαμε για να κατανοήσουμε.
Στα δάκρυα που σαν σταγόνες από πινέλο έβαψαν με μουντά χρώματα ένα λευκό καμβά.

Πέφτουμε και σωριαζόμαστε…. στο έλεος μιας αλήθειας…
Μια αλήθειας… που, όμως, τη χρειαζόμαστε!

Αυτήν την αλήθεια, αυτήν την ωμή εικόνα των πραγμάτων.
Αυτό το χαστούκι, απ’ το ψυχρό και άκαρδο χέρι της ζωής.
Που σαν εμβόλιο στην αρχή μας πονάει και μετά μας προστατεύει για πάντα.
Μια μικρή άλμη στα χείλη, σαν θαλασσινό αλάτι που όμως μετά γίνεται ζάχαρη.

… αυτήν την αλήθεια, αυτήν τη χαρμολύπη, αυτήν τη γλυκόπικρη γεύση…

Αυτή την αλήθεια, που συνοδεύεται με κάτι μικρές επαναστάσεις, κάτι μικρές πυρκαγιές, κάτι μικρές λάμψεις που μας λυτρώνουν και μας δικαιώνουν από την τοξικότητα που ζώνει τις φλέβες μας και το μυαλό μας.

Κάτι iconic αντιοξειδωτικά!

Που μας ανεβάζουν ψηλά, που μας αναγεννούν από τις στάχτες του πόνου, της δικής μας ανθρώπινης κατάντιας.

Γι’ αυτό, λοιπόν, ας παραγκωνίσουμε την κοινωνικά υποδηλωμένη τελειότητα και ας αγκαλιάσουμε τον ανθρώπινο ατελή εαυτό μας.

Ας δεχτούμε το πρόσωπο μας, για αυτά τα μάτια που μαρτυρήσαν την εξέλιξη του ανθρώπου από χώμα σε ουρανό, για αυτά τα αυτιά που ακούσανε τις εκκωφαντικές σειρήνες να γίνονται μελωδικοί ψαλμοί και για αυτό το στόμα που ενώ ήταν φιμωμένο, κατάφερε και επιτέλους φώναξε.

Ας δεχτούμε την ψυχή μας, για αυτήν την καρδιά που, ενώ ήταν θρύψαλα, διασκορπισμένη σε ένα πέτρινο πάτωμα, ανασυγκολλήθηκε από τα γδαρμένα με αίμα χέρια μας, και για αυτή την νοημοσύνη, που ταλανίστηκε από το τι είναι όντως ορθό και τι είναι απάτη.

Ας δεχτούμε, επιτέλους, αυτά τα θέλω μας… αυτά τα πιστεύω μας…αυτά τα… iconic αντιοξειδωτικά.

Παναγιώτης Χ.

Photography credits: Despina Niki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: