Ένας δρόμος, με προορισμό -εικάζω- όπως πάντα άγνωστο. Χορεύει ρυθμικά το τσιμέντο το ρυθμό της καθημερινότητας και δειλά δειλά ξεπετάγονται δέντρα στο εδώ και ‘κει προκειμένου να κοσμήσουν την πόλη, το μέρος της ζωής, τη φυλακή μας.

Παίρνω το συνηθισμένο σοκάκι «σβάρνα», «Έχουμε δουλειές» μου εξομολογείται και συνεχίζει με τα εξής: «Ξεκίνα καλύτερα το μέλλον, το να είσαι καλύτερα ειν’ το κλειδί. Μην βιαστείς αλλά πράξε».

Η απάντησή μου είναι η εξής: «Το έκανα επίσημο με τρόπο που πλέον δεν αλλάζει. Έβαψα την σάρκα μου γι’αυτό που πέντε χρόνια υπηρετώ (και ποτέ δεν θα σταματήσω). Είμαι στο εδώ και τώρα πλέον, σας θυμάμαι μα σταμάτησε να με ενδιαφέρει. Αν κάτι πρέπει να μάθετε είναι ότι άλλαξα και ενημέρωσα την καρδιά μου, κι ούτε που άρχισα, στην ουσία. Βάλε λίγο αισιοδοξία να πιώ τώρα να στανιάρω, δίψασα…» Το σοκάκι χαμογέλασε και μου ‘δωσε ένα ρίγος σε όλο το σώμα, δώρο. Έτσι, για να μην ξεχνιέμαι…

Photography credits: Despina Niki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: