Δεν σκοπεύω να μεριμνήσω για τα μάτια σου.
Θα τα ξεκολλήσω με σπασμένο γυαλί,
θα τα ρίξω στο μελάνι,
θα τα κοιτώ καθώς επιπλέουν στο μαύρο,
δύο όγκοι λευκοί με ματωμένες σάρκινες λωρίδες,
δύο λέξεις μουγγές
σχηματίζουν την ανυπαρξία σου.

Παρακολουθώ το ουρλιαχτό σου
καθώς αντηχεί στις άδειες κόγχες.
Θα σε αναδομήσω, θα δεις,
παίρνω ένα κεράσι, βαθύ κόκκινο και ώριμο,
το χώνω βαθιά στο κενό του δεξιού σου ματιού.

Βάζω άλλο ένα και προχωρώ στο δεύτερο κενό.
Έχοντας βγάλει εκ των προτέρων τα κοτσάνια,
οι φρουτώδεις σβόλοι μοιάζουν με αιμάτινους θρόμβους,
οι σπασμωδικές σου κινήσεις, τα χέρια σου που ζουλάνε,
ανεπίδεκτα αποδοχής,
μετατρέπουν το πρόσωπό σου σε μάσκα ερυθρών δακρύων,
ποια όμως είναι από αίμα,
ποια από γλυκό ζουμί;

Photography credits: Despina Niki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: