Τον τελευταίο καιρό απέκτησα μια καινούργια συνήθεια.
Δεν μαρέσει πολύ, αλλά φανερώθηκε από μόνη της.
Κάπου στο βάθος μια φωνή επαναλαμβάνει πως με γοητεύει
που ασυναίσθητα το σώμα μου μιλά
και ας μάλλον βογκά.

Το αριστερό μου χέρι αγκαλιάζει τον καρπό του δεξιού
και εκείνο τρίβεται δίνοντας την αίσθηση πως προσπαθεί να ελευθερωθεί.
Σαν να έβγαλα μόλις κάποια χειροπέδα και τρίβω με μανία να απαλύνω τον πόνο,
να εξαφανίσω το σημάδι.

Το ένα χέρι μου εγκλωβίζει το άλλο, όπως καταπιέζομαι παθητικά διαρκώς.
Όλο μου το σώμα συγχρονίζεται.

Ξεροκαταπίνω, ενώ δυσκολεύομαι να αναπνεύσω.
Σταματώ λίγα δευτερόλεπτα, αφού έχω καταλάβει πως το κάνω.
Λένε πως όλα είναι θέμα συνήθειας, μα η συγκεκριμένη συνήθεια ίσως είναι θέμα.

Photography credits: El

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: