Αιώνια κατάρα η ευαισθησία.
Το περιβάλλον καθορίζει τις κινήσεις της καρδιάς μου.
Όσο εύκολα φτάνω στην ηδονή, άλλο τόσο φτάνω στην κατάθλιψη.
Δώσε βάση στ’ άκρα, ακούμπα με, νιώσε τις φλέβες μας να ενώνονται.

Η κολόνια, αυτή η κολόνια.
Δεν ήξερα πως είναι δυνατόν να θυμάμαι μυρωδιές, κι όμως το νυχτολούλουδο σε θυμίζει.
Κατέληξα να ανοίγω τα παράθυρα το βράδυ και να παίρνω βαθιές τζούρες αναμνήσεων.

Στύβω ένα ένα τα λεμόνια που άφησες και καπνίζω τον καπνό σου.
Το στόμα μου υγραίνεται σα να θυμάται τον συνδυασμό αυτόν με το σώμα σου.
Βρίσκομαι σε ένα άλλο σύμπαν, αρκεί να κλείσω τα μάτια.
Είσαι πίσω μου, με κοιτάς αλλά δε μιλάς. Νιώθω μονάχα τη θερμότητα που εκπέμπεις.

Ξέρεις πώς είναι,
Να είσαι ερωτευμένος και να μην το ξέρεις. Μα πώς να ξέρεις αν δεν το έχεις ξανανιώσει…
Το κορμί μου εκτελεί τις εντολές του υποσυνείδητου κι εγώ εγκλωβισμένη ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, αδύναμη να πάρω τον έλεγχο.

Φταις, φταις γιατί μου διέγειρες τις αισθήσεις σαν ανεξέλεγκτη πυρκαγιά.
Φταις γιατί τώρα σε ακούω στα τραγούδια, σε γεύομαι στις μπύρες, σε μυρίζω στα στενά.
Φταις γιατί έριξες τη σφαίρα δίπλα στην καρδιά μου.
Δε με σκότωσες, μου άφησες μόνιμο πρόβλημα.

Photography credits: EL

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: