Το βολικό κουτί

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο πάρα πολλά και διαφορετικά συναισθήματα πίσω από ποικίλες ιστορίες ήρθαν να μας επισκεφτούν. Κι όμως, ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, κάποια από αυτά θεωρούνταν περισσότερο φυσιολογικά και κοινωνικά αποδεκτά. Στην περίπτωση της πανδημίας, το “σωστό” ήταν στο πρώτο lockdown να πάθουμε έκρηξη ενεργητικότητας και να αποφασίσουμε να μάθουμε αγγειοπλαστική και…

Εδώ για λίγους

Τα μαλλιά έγιναν κόμπος γύρω απ' το λαιμό μου και με πνίγουνΊσως δε θέλω να δω ξανά τα μάτια σου Πετάνε σπίθες και καίνε την ύπαρξή μου αργά και βασανιστικά Ένας μήνας πέρασε από τότε Τότε που η φωνή σου βασάνισε τελευταία φορά τ’ αυτιά και το μυαλό μου Μείνε εκεί Μακριά Φαντάζομαι τα χέρια…

Μόνο ευθεία (#2)

Κλείνω το ταμείο για φέτος, ωραία. Έγιναν πολλά και εγώ άλλαξα. Βρήκα την αγάπη μέσα μου και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αλλάξω πολύ. Πλέον ξέρω τι θέλω και πώς θα το αποκτήσω. Βρήκα την αυτοπεποίθηση να ξεπεράσω τα προβλήματα της ψυχολογίας μου και να δεχθώ όλες τις καταστάσεις της ζωή μου. Οι πληγές είναι…

Σώμα βιωμένο (Μια εισαγωγή)

Το σώμα, ουσιαστικό ή «ουσιαστικό», ένα σώμα. Το σώμα είναι ζωντανό, το σώμα μου είναι εγώ και το σώμα σου είναι εσύ.Το σώμα, μια μικρή ιστορία. Κάθε σώμα έχει. Ζούμε σε ένα κόσμο που θεωρούμε τοσώμα κάτι ξεχωριστώ από εμάς σαν έναν έτοιμο πηλό που εμείς έχουμε τηνδυνατότητα να επεξεργαστούμε στο ελάχιστό. Τα πάντα είναι…

Ναρκοπέδιο ερωτήσεων | Topic-U

Σκέφτομαι πολλές φορές τι μας κάνει ανθρώπους. Θέλω να πω... Τι είναι η ζωή; Τι θεωρείται ο άνθρωπος; Και δεν το εννοώ με τη βιολογική σημασία. Ποια είναι η έννοια τους, η σημασία τους; Πώς ήταν ο άνθρωπος παλιά και γιατί έγινε έτσι; Πήγε κάτι λάθος στην πορεία της εξέλιξης; Ποιο είναι το νόημα τελικά…

Το μπουκάλι με το καφέ υγρό

Μια διάχυτη μυρωδιά χλωροξυλενόλης παραμένει,άρωμα παχύ που αποπνέουνοι επιφάνειες, τα χέρια μου. Με πονά όλο μου το σώμακαι κρατιέμαιαπό αυτό το ιδιότροπο άρωμασαν να το παίρνω για σημάδιπως έχω καθαρή ψυχή.Μα οι ταινίες που με σφίγγουν,θυμίζουν συστηματικάπως η ελευθερία που αποζητώ,στο βράδυ, στο ωχρό φωςκαθώς διαβάζω τις σκιές,επαρκώς δεν αποτυπώνεταισε αυτό το σχεδόν βρωμερά αντισηπτικόχημικό.Για…

Μισοτελειωμένες μέρες

Μέρες δύσκολες.Ξυπνώ με αψυχολόγητη μουντίλα και πίνω τον μισοτελειωμένο καφέ από χθες το βράδυ.Το μισοτελειωμένο μου τσιγάρο με κοιτάει, μου λέει ότι όλα θα περάσουν αν το αφήσω να ακουμπήσει τα χείλη μου.Έχω διάβασμα, μα το βλέπω και ανακατεύομαι. Μισοτελειωμένες σκέψεις, μισοσκισμένες παρτιτούρες χυμένες στο πάτωμα, στο κρεβάτι, στο γραφείο. Ανοίγω το ψυγείο και δεν…

Χαϊκού της χρονομηχανής

Χειμώνας βαρύςήρθε, με την άφιξητης ανάμνησης. Δροσοσταλίδααν στάζει παρελθόντος,γεύση σαν αίμα. Ατόφιος χρυσόςη αφοσίωσή μαςσ’ όσους χαθήκαν’. Η μνήμη ποτέδε διαγράφει εκείναπου τη συμφέρουν. Ποθώ το τώρα,λες κι ειν’ η τελευταίαμέρα που ζούμε. Πατώ στα πόδιακι εισπνέω το παρόν μου.Δεν το χορταίνω. Αλατισμένεςεύχομαι να ‘ναι όλεςσου οι περιπέτειες. Απόχη πήρα,μπας και πιάσω ποτέ μουτην ευτυχία.…

Όλα καλά

Υπάρχουν απίστευτα πολλά άτομα που βλέπεις και λες πως είναι πραγματικά η χαρά της ζωής, ότι τα έχουν όλα. Και τελικά όταν βλέπεις την αλήθεια, είναι πολύ αργά. Απο τη μια, αναρωτιέσαι πώς στο καλό κρύβονται τόσο αριστοτεχνικά. Ακόμα και εγώ που έχω κοντινά μου τέτοια άτομα, όταν τους βλέπω να αλληλεπιδρούν με τον υπόλοιπο…

Στο χέρι μας

Ίσως γίνουμε καλύτεροι,όταν οι εχθροί νικηθούνοι φωνές σωπάσουντα παιδιά συνετιστούν. Ίσως τα πράγματα ηρεμήσουνμε την αναγκαία καθοδήγηση,φυσικά για το καλό μαςφυσικά χωρίς εμάς.Ίσως εντέλει χαλαρώσουμεόταν μεθύσουμε αρκετάαπό ποτά κερασμένα,χρεωμένα διπλά στους απέναντι.Ίσως βρούμε συντροφιάστους εικονικούς μας φίλουςαγκιστρωμένοι από τα κινητάπιανόμαστε όλοι στο ίδιο δίχτυ.(Είναι τουλάχιστον αυτό παρήγορο.)Ίσως πάλι γίνουμε χειρότεροιίσως τα πράγματα ξεφύγουνίσως δεν ηρεμήσουμε…

Aνεμελιά με μυρωδιά σφετερισμού

1)Από το ειδικό στο γενικό ή το αντίθετο; Τι σημασία έχει; Πάλι αύριο στης έξι και μισή δουλεύω και η πλάτη μου πονάει. Βλέπεις, η οικοδομή δεν είναι καναπές, δεν σου δίνει λεφτά αν δεν βγάλεις αίμα. Ακόμα το πόδι μου πονάει απ' όταν έπεσα από τη σκαλωσιά, αλλά η δουλειά δουλειά. Η μάνα μου…

Γουόναμπι κείμενο αυτο-βελτίωσης

Αν και υποσχέθηκα την συνέχεια στις περιπέτειες τις Λίζας και του Χάρη, θαπιαστώ από κάτι που ένιωσα ή σκέφτηκα ή και τα δυο. Πατώντας πάνω σε αυτήν τη παιδικότητα με τα ξεφτισμένα μαύρα σταράκια μου, που επανέλαβα ίσως παραπάνω φορές από ό,τι χρειαζόταν στο προηγούμενό μου κείμενο , σε αυτήν την αφελή αθωότητα που (ίσως…

Έλευση Ζημίας

Πιάνω τον εαυτό μου να μετανιώνει για σκέψεις, λόγια, πράξεις τροφοδοτούμενα από μια ζωή γεμάτη στερεότυπα. Δεν είναι εύκολη η λήθη των λανθασμένων προτύπων που ακολουθούσες για χρόνια. Και είσαι μόλις είκοσι χρονών. Προσπαθείς μόνη να μάθεις τα "αυτονόητα". Λένε πως όσα έχεις κάνει και νιώθεις την ανάγκη να σβήσεις είναι ακριβώς εκείνα που σε…

Φωνές μέσα απ’ το νερό

Μπορεί να ουρλιάζεις, μα δεν σε ακούω,δεν θέλω να ακούσω.Μπορεί να διαλύομαι σταδιακά,σαν να φτιάχτηκα από σκόνη,μα και πάλι δεν θα κουνηθώ. Η βροχή με παγώνει με κάθε στάλα,τα λεπτά ρυάκια της αιμορραγούν στο μέτωπό μου,μα ελπίζω στην στιγμή που θα με σβήσουν.Θα σκάβω την γη για τους στριγγούς εκείνους ήχους,δεν θα σταματήσω μέχρι να…

Nature Morte

Παρθένα, από βελούδο κεντημένα χείλη,ακουμπισμένα μονάχα απ’ τ’ απαλό αγέρι,δεν έχουν να δαγκάσουν παρηγοριάς μαντήλι.Τις πίκρες που γεύτηκαν, ποιος να τις ξέρει… Παλάμες άδειες από ταίρι που δε βρήκαν, αγνές δυο τούφες που ανεμίζουν με χάρη.Ξεραμένα μάτια που βρεγμένα γινήκαν’με δάκρυα, βροχή για ένα χέρσο χορτάρι. Κλαίνε που η θάλασσα στέγνωσε πάλι,που τα βουνά απ’…

Για Λίγο

Μπορώ μόνο να σου γράψω.Τα λόγια μας πνοές,σωπάσαμεοι μνήμες μας εικόνες,ξεθωριάζουν.Λυπάμαι που απέτυχα. Οι στίχοι μου χάρτινοι πύργοι,κατέρρευσανη αγκαλιά σου κύμα καλοκαιρινό,βουλιάξαμε.Να ξέρεις έφτασα κοντά.Τα χάδια που αρνήθηκα,θέλησατα μάτια που σου έκρυψα,βούρκωσαν.Θα ήθελα να ήσουν εδώ.Όσα πρόωρα μας έλειψαν,μακριά μαςόσα άδικα στερηθήκαμε,μπροστά μας.Πόσο κοντά βρεθήκαμε.Μα τώρα όλα σταμάτησαν,πίσω μαςψάχνουμε τι έμεινε,ανάμεσά μας.Για πόσο εντέλει έχασα,τον…

Κάτι, κάπως, ίσως ποιητικό | #Topic_Week

Η Λούνα ξεροκαταπίνει, πίνει ακόμη μια γουλιά καφέ. Είναι αρκετά νευρική τις τελευταίες μέρες. Κάνει ζέστη έξω. Έβαλε καφέ στο μπολ με τα δημητριακά πριν, καταλάθος. Δεν μπορεί να συγκεντρωθεί, σκέφτεται όλα όσα πρέπει να κάνει, όλα αυτά που έχουν συμβεί, νιώθει αδύναμη και κουρασμένη. Παίζει με το στυλό της και συνειδητοποιεί πολύ αργά πως…

Ο κύκλος και το περιθώριο | #Topic_Week

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Το περιθώριο έχει δύο εκδοχές: Ή έχεις το περιθώριο, ή είσαι στο περιθώριο. Διαφορετικές σημασίες, μα η σύνδεση είναι αξιοπρόσεκτη. Αυτός που βρίσκεται στο περιθώριο δεν έχει και πολλά να χάσει.Έχεις ευκαιρίες να ζήσεις εντός του «κύκλου», αλλά ποιος μπαίνει εκεί μέσα τώρα.Τα χαμηλά φώτα ευνοούν το σκοτάδι, μόνο…

Wallflower | #Topic_Week

Όταν ήμουν μικρή πήγαινα για χορό. Κάναμε διάφορες χορογραφίες γνωστών pop τραγουδιών της εποχής και εγώ πάντα βρισκόμουν στις πίσω σειρές- γεγονός που καθιστούσε αδύνατο για τη μαμά μου να με τραβήξει ωραίες φωτογραφίες όταν ερχόταν να με καμαρώσει στις καλοκαιρινές παραστάσεις, για τις οποίες δουλεύαμε καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Δεν καταλάβαινα τότε…

Οι παραλίγο | #Topic_Week

Φύγανε πλέον όλοιγνωστοί και άγνωστοιξέμεινα,ζαλισμένος απ’ το ποτόσκέφτηκατους παραλίγο. Τον έρωτα που ξέφευγε,πάντοτε για λίγοτις νύχτες που απέφευγα,για το επόμενο πρωίαγάπη που δεν μοίρασα,μην χρειαστεί αλλού. Όταν η σιγουριά με άφησεμόνο, παρατημένοόλοι τους γύρισαν πικροί,θύματα δίχως αντίρρησητης ευκολίας που διάλεξαχωρίς να μου ταιριάζει. Σίσυφος Photography Credits: Kornilia H.

Εκεί που δεν βλέπει κανείς | #Topic_Week

Είναι απότομο, το σκασμένο, είναι εκεί για να σου πονάει την ψυχή ολόκληρη, δεν κάνει μισές δουλειές. Έχοντας αποκτήσει εικοσαετή περίπου "εμπειρία" στο θέμα θέλω να πω κάνα δύο από τις "αλήθειες" μου. Είναι γλυκόπικρο το περιθώριο, που λες. Nαι μεν μόνος σου πορίζεσαι -και πονάει πολύ αυτό- όμως σου δείχνει πολλά πράγματα. H παρατηρητικότητά…

Το περιθώριο ενός κενού | Topic_Week

Σπρώχνω στο περιθώριοδεκάδες μικρά πράγματα,πέτρες περιττές που περιστοιχίζουν το χωράφι,ένα μυαλό που οργώνω με ό,τι μένει,λάσπη από τεχνητά καθαρό χώμα. Δεκάδες ανάγκες σιωπηλές με κοιτούνμε σκούρα, μυστηριώδη μάτια,κρυμμένοι οφθαλμοί στα βάτα των ορίων,αγκάθια από «αν», ξεραμένα χόρτα από «όχι»και πεταμένα κλαδιά από «δεν πρόλαβα».Και το μυαλό μου μένει στρωτό,απέριττα απλοποιημένο, ένα μακρύ άδειο πεδίο,σκαμμένο με…

Ψάχνοντας το φως

Ξύπνησες, ίσως απότομα. Κυριολεκτικά μα και μεταφορικά ταυτόχρονα. Μόνη σου σκέφτεσαι ποιοι σε πλήγωσαν και πρέπει να φύγουν, ποιοι σε νοιάζονται ειλικρινά κι ενώ τους θες σε όλα κοντά σου, δίπλα σου, μαζί σου, δεν ξέρεις αν το δείχνεις σωστά ή στην τελική αν το αξίζεις. Ποιοι προσπαθούν να διορθώσουν τα λάθη τους μα ο…

Ίσως και να είμαι περίεργη

Είναι περίεργο που μ’αρέσει να με κοιτάω στον καθρέφτη όταν κλαίω; Σα να μου δίνει μιαευχαρίστηση. Όσο με κοιτάζω τόσο πιέζω τον εαυτό μου να κλάψει παραπάνω. Και ότανσταματήσουν τα δάκρυα, τότε έρχεται η πραγματική απογοήτευση. Είναι περίεργο που με φαντάζομαι σε σκηνές γεμάτες πόνο και στεναχώρια; Σα να τιςεπιθυμώ, αλλά τρέμω στην ιδέα. Μια…

Στις περιοχές του αβέβαιου

“Να διαταράξω την τάξη, να συντρίψω το πρωτόκολλο, να ξεστρατίσω από τους προγόνους. Να αλητεύσω στ' απαγορευμένα, στις αγέρωχες κι επικίνδυνες περιοχές του αβέβαιου. Να έχω το θάρρος να είμαι μόνος…”~ Νίκος Καζαντζάκης Όταν ήμασταν μικροί, τον βρίσκαμε αρκετά μπροστά μας στη λογοτεχνία του σχολείου. Δεμπορώ να πω ότι έδωσα και πολλή σημασία -όπως οι…

Ημέρα Κυριακή

Ξενυχτώ με μπλαβιασμένα χείλιανα ξεσκεπάσω μυστικά τις ομιλίεςπου μουγγές άφησα την μέρα,συστοιχίες από λέξειςγια όλες τις γαλάζιες σκέψειςσαν ακτίδες στις άκρες των ματιών μου. Τις ξεδιπλώνω αργά,σαν παλιά αρωματισμένα μαντίλια,και εκπνέω μια νυχτερινή μελαγχολίαπου μυρίζει ξεραμένο γιασεμί.Το ποτάμι κυλά αργά, ημικοιμισμένο,πλατύ και βαθύ,μια μακρόστενη λίμνη με όχθες πράσινες,μα απόμακρα ψεύτικες.Τους κήπους δεν αντέχωπου μου μοιάζουν…

Πες στον Φ. 《Φύγε!》, αλλιώς θα φύγει η ζωή

Ένα Θ ξαπλωμένο μοιάζει με Φ.Για αυτό, αν σου πω πωςτης ζωής ο εχθρός είναι ο Θ.,μη βιαστείς να πεις «θάνατος»·σκέψου μιαν άλλη λέξη, από Φ. Ο Φ. ξεγλιστράει κάθε βράδυ ύπουλα στον ύπνο σου,τον πασπαλίζει με εφιάλτες.Στον ξύπνιο σου, όμως, έρχεται απ’ τη μπροστινή πόρτα, κύριος.Άμα του δώσεις πολύ χώρο στην κουζίνα σου,σού μαγειρεύει…

Περί ομορφιάς και έρωτος

Πάνω σε ένα ντιβάνι, σε ξένο σπίτι βρίσκομαι και προβληματίζω το μυαλό μου για την ομορφιά. Βλέπω το σύνολο της κοινωνίας να κοιτάει τα εξωτερικά και ό,τι εσωτερικό χαρακτηριστικό τους "συμφέρει" και λυπούμαι βαθύτατα. Τι περιορίζει ακριβώς να δούμε την ομορφιά σε κάποιον; Μάλλον η αιτία είναι αυτό που είπα προ ολίγου, δηλαδή ότι συγκεκριμένα…

O κάκιστος δράκος | Topic_U

Ένα σκοτάδι είχε απλωθεί, έλαμπε όμως ένα φεγγάρι, σαν μπάμπιμπελ, από κείνο που το βλέπεις και γεμίζεις ελπίδα.Το κοιτούσα ενδελεχώς για να απορροφήσω το μοναδικό του φως, που πολλές φορές ξεχνώ ότι υπάρχει, έχοντας ταυτόχρονα φροντίσει να βάλω το lady writer να παίζει στο υπόβαθρο αυξάνοντας τιμητικά τα ντεσιμπέλ για τη μέγιστη δυνατή παύση της…

Αφελής αθωότητα και πάνκεικς

(Το κείμενο είναι ίσως προϊόν μυθοπλασίας) Σαν πεισματάρης και εκνευριστικός χαρακτήρας από βιβλίο ήταν, πιασάρικησύγχρονη λογοτεχνία ή η αντίστοιχη indie ταινία.(Χαμένη) παιδικότητα, (φιμωμένη) φαντασία και αυθορμητισμός.Βάζω παρενθέσεις γιατί αυτά που λέω έχουν πολλές ερμηνείες, τουλάχιστονστο κεφάλι μου. Τη πρωταγωνίστρια θα την πούμε Λίζα.Χμ, ναι, μου αρέσει το Λίζα.《Θέλω ένα τσίζκεϊκ》είπε 《...θέλω πατατάκια, θέλω κάτι ρομαντικό,…