Αρτεμίσια Τζεντιλέσκι: Η μαχήτρια του καμβά. | Σαν Σήμερα

«Τι θα γινόταν, αν μπορούσαν οι γυναίκες να ενωθούν;» αναρωτιέται. «Θα μπορούσαμε να πολεμήσουμε όλες μαζί σε έναν κόσμο που κυβερνάται από άνδρεςΣυνεχίστε την ανάγνωση Αρτεμίσια Τζεντιλέσκι: Η μαχήτρια του καμβά. | Σαν Σήμερα

Έκανα ό,τι μπορούσα για να γίνω… | Topic-U

Πολλές φορές ανοίγουμε το στόμα μας και δεν ξέρουμε τι λέμε. Ένας δάσκαλός μου στο δημοτικό μάς έλεγε: «πρώτα να βουτάτε την γλώσσα στο μυαλό και μετά να μιλάτε». Μπορεί εκείνη τη στιγμή να θέλουμε να φωνάξουμε, να βρίσουμε, να ξεσπάσουμε και μπορεί να έχουμε και δίκιο. Όμως δεν ξέρουμε πότε τι μπορεί να προκαλέσουν τα λόγια μας σε κάποιον, πόσο μπορεί να τον επηρεάσουν, να τον «ματώσουν». Συνεχίστε την ανάγνωση Έκανα ό,τι μπορούσα για να γίνω… | Topic-U

Ραντεβού στις σκέψη και μισή. | Topic-U

Κάθε απόγευμα,
ασυνάρτητοι συλλογισμοί
πλημμυρίζουν το σαλόνι του μυαλού μου.
Κλειδώνω την πόρτα
προς αποφυγή ξένων εισβολών
και κάθομαι στην αστροποίκιλτη πολυθρόνα. Συνεχίστε την ανάγνωση Ραντεβού στις σκέψη και μισή. | Topic-U

Παλέτα δίχως χρώματα. | #Topic_Week

Άλλοτε αγαπούσα πολύ τα χρώματα. Τα γύρευα σε κάθε τι που αγαπούσα και τα έθετα ως αναγκαίο στοιχείο για κάθε τι που κατηγοριοποιούσα ως όμορφο. Μου άρεσε να θαυμάζω τα ηλιοβασιλέματα και να αγναντεύω με τις ώρες μπλε μάτια που θύμιζαν φουρτουνιασμένο πέλαγος. Και δεν θα πω ψέματα, ακόμα χαζεύω τα ηλιοβασιλέματα κι ακόμα δεν μπορώ να μην κοιτάξω τα πελάγινα μάτια- όμως ο όμορφα χρωματισμένος ουρανός και δύο μάτια μπλε δεν είναι αρκετά πια για να με κάνουν να αγαπήσω μια στιγμή ή έναν άνθρωπο. Συνεχίστε την ανάγνωση Παλέτα δίχως χρώματα. | #Topic_Week

Σπάνια χρώματα. | #Topic_Week

Δεν θα σου πω για το γαλάζιο του ουρανού και το μπλε της θάλασσας
Ούτε για το τετριμμένο κόκκινο του πάθους,
το λευκό των σύννεφων
και το μοβ του ηλιοβασιλέματος. Συνεχίστε την ανάγνωση Σπάνια χρώματα. | #Topic_Week

Η ελπίδα έχει χρώμα πράσινο. | #Topic_Week

Το πρίσμα με το οποίο έβλεπα τον κόσμο ήταν πάντα πράσινο.
Δεν ξέρω αν φταίει το πράσινο των ματιών με τα οποία ήρθα στον κόσμο, πάντως από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η σκέψη μου είχε πάντα αυτό το χρώμα.
Κανένα άλλο χρώμα δε συμβολίζει τόσο την ελπίδα και την αναγέννηση. Κάθε χειμώνα η φύση παγώνει και μουδιάζει, και όμως κάθε χρόνο κάνει το θαύμα και ζωντανεύει ξανά. Συνεχίστε την ανάγνωση Η ελπίδα έχει χρώμα πράσινο. | #Topic_Week

Almost Blue. | #Topic_Week

Σεντόνια ποτισμένα με θάλασσα
απομεινάρια μιας άλλης τρικυμίας
μπλέκονται άτσαλα με το γυμνό σου σώμα
και με τραβάνε πίσω στο ναυάγιο. Συνεχίστε την ανάγνωση Almost Blue. | #Topic_Week

Το χρώμα της μοναξιάς. |#Topic_Week

Αν είχε χρώμα η μοναξιά μου
ίσως να ‘ταν άσπρη.
Σαν τους τοίχους των δωματίων που με κλείνουν.
Σαν τα σεντόνια του κρεβατιού που με πνίγουν.
Άσπρη σαν τις κόλλες Α4
που στεγάζουν τον πόνο μου
και κουβαλούν τον καημό μου.
Ή και όχι. Συνεχίστε την ανάγνωση Το χρώμα της μοναξιάς. |#Topic_Week

Με άσπρο και με μαύρο. | #Topic_Week

Σαν «ταπεινός ζωγραφίσκος της σειράς»
Μπλέκω μαύρο με λίγο άσπρο στην παλέτα μου
Μέχρι το γκρι να ξεπροβάλει δειλά δειλά απ’ τον συνδυασμό
Μόνο αυτό το χρώμα ξέρω, μου φτάνει, ισχυρίζομαι. Συνεχίστε την ανάγνωση Με άσπρο και με μαύρο. | #Topic_Week

Χρώματα χημικά.| #Topic_Week

Αναίσθητο με λένε, συχνά,
που προσπερνώ τις ορέξεις τους ,
απαξιωτικά τυφλός,
ακατάληπτα αδιάφορος. Συνεχίστε την ανάγνωση Χρώματα χημικά.| #Topic_Week

Χλιαρή επιλογή.

Μου ζητήθηκε μια μέρα να επιλέξω ανάμεσα στην μετριότητα και στο απόλυτο τίποτα. Για την ακρίβεια, μου ζητήθηκε να αρκεστώ σε εκείνη. Συνεχίστε την ανάγνωση Χλιαρή επιλογή.

Λίγη ώρα ακόμα. | Topic-U

Ανοίγω τα μάτια μου και ο εγκέφαλος μου ξυπνάει. Όπως κάθε μέρα, περιμένω 5 λεπτά το σώμα μου να αντιδράσει στις εντολές μου. Ανασηκώνομαι και πιάνω το κινητό μου.

8:27. Έχω λίγη ώρα ακόμα.
Κοιτάω γύρω το δωμάτιο μου. Βλέπω τα χθεσινά ρούχα στην καρέκλα. Κοιτάω δίπλα μου και βλέπω τα ακουστικά. Χθες άκουσα μουσική πριν κοιμηθώ. Πρώτη φορά μετά από καιρό.

Συνεχίστε την ανάγνωση Λίγη ώρα ακόμα. | Topic-U

Νιώθεις τον πόνο μου, μαμα;

Μπορείς να νιώσεις τον πόνο μου τώρα;

Όταν σου λέω ότι πονάω, όταν δεις τα δάκρυα να πλημμυρίζουν τα μάτια μου ή μήπως όταν το πρόσωπό μου ασπρίζει και στέκομαι να σε αντικρίζω σαν πανσέληνος
Μπορείς να δεις τον πόνο μου;
Μπορείς μήπως να τον νιώσεις; Συνεχίστε την ανάγνωση Νιώθεις τον πόνο μου, μαμα;

Ο ψαράς.

Όταν ο ήλιος ανατέλλει θαμπός
από τις σκέψεις που με θόλωσαν το βράδυ
στην άκρη της αγουροξυπνημένης θάλασσας
μια ρημαγμένη βάρκα ξεπροβάλλει. Συνεχίστε την ανάγνωση Ο ψαράς.

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 2ο.

Παίρνω τα κλειδιά και χτυπάω πίσω μου την πόρτα. Με το αμάξι κάνω πέντε χιλιόμετρα μόνο, αλλά για σένα θα έκανα και οκτακόσια και χίλια και εκατομμύρια, αν χρειαζόταν. Δέκα και σαράντα πέντε ακριβώς βρέθηκα με το αμάξι έξω απ’ το παράθυρό σου. Περίμενα υπομονετικά να σβήσει το φως του δωματίου και να δω την σιδερένια παλιά πόρτα της μονοκατοικίας σου να ανοίγει διάπλατα, προκειμένου εσύ να βγεις και να λάμψει ο σκοτεινός ουρανός, σαν να μπορούσαν να φανούν όλα τα αστέρια του γαλαξία. Συνεχίστε την ανάγνωση Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 2ο.

Ένα κυριακάτικο πρωινό. | Topic-U

Ξημερώνει Κυριακή. Ξυπνάω στην αγκαλιά του ανθρώπου που ονειρευόμουν. Ξεχνώ τα πάντα γύρω μου. Όλα ζωντανεύουν με τον πιο μαγικό τρόπο. Μετά από όλα όσα έζησα και ξεπέρασα, καταφέρνω να έχω όσα πόθησα για καιρό. Ευχόμουν διαρκώς, να μπορούσα να βιώσω με πάθος τη στιγμή αυτή και όλα όσα μπορούν να χωρέσουν μέσα της. Ξανά και ξανά. Και ξανά. Τώρα είμαι εδώ, στο παρόν. Η επιθυμία γίνεται πραγματικότητα. Είσαι δίπλα μου. Μόνο δίπλα μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα κυριακάτικο πρωινό. | Topic-U

Drunk Story #2 – Τεκίλα

Η τεκίλα φτιάχνεται από το εσωτερικό ζουμί κάποιων κάκτων στο Μέχικο. Η τεκίλα προέρχεται από ένα φυτό. Η τεκίλα είναι φυτικό ποτό, άρα δεν κάνει κακό. Η κίτρινη τεκίλα με τα σκουλικάκια στον πάτο, είναι η καλύτερη.
Αυτές τις ώριμες απόψεις είχα στο γυμνάσιο και ήταν οι καλύτερες δικαιολογίες για να πίνω σφηνάκια πετρελαίου. Συνεχίστε την ανάγνωση Drunk Story #2 – Τεκίλα

Θέλω τόσο να σ’ακούσω.

Θέλω τόσο να σ’ακούσω
Σα βουητό η φωνή σου στ’ αυτιά μου
Θέλω τόσο να σ’ακούσω
Όμως χάνομαι μέσα στα μάτια σου
Μου μιλάς για τη μέρα σου
Δεν σε ακούω Συνεχίστε την ανάγνωση Θέλω τόσο να σ’ακούσω.

Τέχνη, ανάσα ζωής.

Τις τελευταίες μέρες το νέο της κατάργησης των καλλιτεχνικών μαθημάτων σε τάξεις του λυκείου σίγουρα δεν έχει περάσει απαρατήρητο. Όμως η υποτίμηση της τέχνης στην παιδεία (που λέει ο λόγος, δηλαδή, παιδεία) στην πραγματικότητα δεν είναι κάτι καινούριο. Πόσοι θυμούνται τα μαθήματα των Εικαστικών και της Μουσικής στο σχολείο; Συνεχίστε την ανάγνωση Τέχνη, ανάσα ζωής.

Μια οπτική πνοή.

Σε έναν κόσμο με δύσπνοια
έχει μείνει μια πνοή και μια ματιά


Αν πρώτα κοιτάξω και ύστερα αναπνεύσω,
το παιχνίδι είναι χαμένο
Αν αναπνεύσω και μετά κοιτάξω,
ίσως προλάβω να ρίξω μισό χαμόγελο

Δεν έχω διαλέξει ακόμα τοπίο
Μάλλον θα είναι η θάλασσα,

μια παιδική φωτογραφία
ή μερικοί φίλοι σε ένα αίθριο
να κάνουν πικ νικ και να με περιμένουν

Ίσως εσύ να είσαι μια καλή επιλογή, δε νομίζεις;
Ο κριτής που πηγάζει από μέσα μου

Αν με κοιτάξεις και χαμογελάσω,
πιθανόν να κατάφερα κάτι μικρό
Αν από την άλλη μου κόψεις την ανάσα,
πιθανόν πέτυχα κάτι σπουδαίο που δεν επιθυμούσα.


Moschaz

Photography credits: Mariza Nanou


 

 

 

 

 

©Moschaz, Topicap 22/6/20

Εν γνώσει.

Λες πως ξέρεις το φόβο μου,
πως δεν θέλεις μαζί του να βρεθείς.
Λες πως ένιωσες τον πόνο μου,
γι’αυτό μάλλον έμαθες να τον αγνοείς. Συνεχίστε την ανάγνωση Εν γνώσει.

Σήμερα τιμάμε τους πρόσφυγες. Αύριο;

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων.
#readagain από τη Νικήτα

Topicap

{ πρόσφυγας: αυτός που αναγκαστικά εγκαταλείπει τον τόπο διαμονής και κατοικίας του- και για διάφορους λόγους προσφεύγει σε κάποια διαφορετική χώρα }

Παγκόσμια μέρα προσφύγων σήμερα. Και η Ελλάδα σήμερα, λοιπόν, τιμά τους ανθρώπους αυτούς που έχουν εγκατασταθεί στη χώρα, τους ανθρώπους που προσέφυγαν στην Ελλάδα.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 389 επιπλέον λέξεις

Δέσε με μην φύγω.

Δέσε με μην φύγω, καθώς σβήνω,
δέσε την ανάμνησή μου με εικόνες αμίλητων πραγμάτων,
κάποιο χρώμα, κάποια μέρα, κάποιο αντικείμενο απλό · Συνεχίστε την ανάγνωση Δέσε με μην φύγω.

Τέταρτα αυγής.

Πρώτο τέταρτο αυγής

Ο ήλιος κρύβεται αδέξια
πίσω από τις διαλυόμενες σκιές·
σκέψεις που φύγαν πριν ταράξουν
την αγουροξυπνημένη θάλασσα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τέταρτα αυγής.

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 1ο.

Εδώ που καθόμαστε, ωραία δεν είναι; Ο ήλιος κρύφτηκε ξανά, πάει για ύπνο και ‘μεις τώρα ξεκινάμε να «υπάρχουμε». Οι μπύρες είναι πλέον ο καφές μας. Τόσους μήνες υπομονή κάναμε για αυτό το πενταήμερο, έχουμε κάθε δικαίωμα να ζήσουμε κάτι μη πρέπoν. Συνεχίστε την ανάγνωση Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 1ο.

Παλεύουμε ακόμα.

Έμαθα μόνη να μαζεύω τα κομμάτια μου, να πληρώνω τα λάθη μου κ ξανά απ’την αρχή. Μαθαίνουμε, λέει, από τα λάθη μας. Εγώ γιατί δεν έμαθα; Γιατί πάλι τα ίδια;
Πονάει το να είσαι διαφορετικός. «Βγες απ’ τη ντουλάπα», σου είπαν κάποτε, ενθουσιάστηκες. Συνεχίστε την ανάγνωση Παλεύουμε ακόμα.

Βολικός αντιρατσισμός.

Η δολοφονία του George Floyd έβγαλε στην επιφάνεια -ή μάλλον, μας θύμισε- ότι το κυρίως πιάτο στο μενού του ρατσισμού είναι η υποκρισία. Ή, με άλλα λόγια, ότι ο αντιρατσισμός έχει δυστυχώς δύο μέτρα και δύο σταθμά. Συνεχίστε την ανάγνωση Βολικός αντιρατσισμός.