Το Πορτοκάλι Πάνω Στο Τραπέζι

Τι θα γινόταν αν είχες κλειστεί σε ένα βάζο;

Αυτήν τη στιγμή περιεργάζομαι ένα μικρό πορσελάνινο βάζο, κάπως ασυνήθιστο. Κυλινδρικό στο σχήμα, φαρδύ όσο η παλάμη μου και ψηλό όσο το παπούτσι μου, λευκό, γαλακτερό τοίχωμα αδιαφανές, μόνο το βιδωτό καπάκι γυάλινο για να βλέπεις μέσα. Και αυτό που βλέπω μέσα, στο απρόσμενα φωτεινό εσωτερικό του, είναι εσένα. Στέκεσαι στο κέντρο λιλιπούτεια φιγούρα, τόσο μικρό πλάσμα που συγκρίνεσαι με πασχαλίτσα.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Το Πορτοκάλι Πάνω Στο Τραπέζι».

Καταφύγιο

Αχ, σα να μην πέρασε μια μέρα, τίποτα δεν άλλαξε. Αυτό το γεγονός ποτέ δεν θα σταματήσει να με συναρπάζει, να με περιμένουν όλα για να συνεχίσουν, να ‘μαι το αντικείμενο της παρατήρησης. Απίστευτο το πώς νιώθεις τότε. Έχεις τη δύναμη της προσοχής, δεν είσαι σκιά, δεν είσαι μια άποψη με πόδια, έχεις όνομα και θέση στην κατάσταση, τι ωραίο πράγμα!

Συνεχίστε να διαβάζετε «Καταφύγιο».

Φθινόπωρο, η αδυναμία μου

Ναι, εντάξει, κανείς δεν περίμενε να το πει αυτό κάποιος σαν εμένα – που έχει φάει τα αυτιά όλων με το πόσο αγαπά το χειμώνα. Και εξακολουθώ, αλλά στο φθινόπωρο έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία, και περί αυτής σήμερα ο λόγος.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Φθινόπωρο, η αδυναμία μου».

Noches frutales

Κι ήρθε ο Μορφέας, χώθηκε στα κουρασμένα μάτια, 
πού να ‘ξερε ποια του καημού έχω άυπνη κατάντια.
Γλυκιά ροή ο άνεμος μέσ’ από το φουστάνι, 
τι ρίγος κι αναστάτωση στα σκέλια επάνω φθάνει…

Συνεχίστε να διαβάζετε «Noches frutales».

Σκέψεις στο τραίνο

Σκέψεις στο τραίνο 16.11.21
Κάνει κρύο. Εκτίθεμαι στο λούσιμο του πρωινού ήλιου, μα το τζάμι φιλτράρει τις ζεστές ακτίνες. Ή εγώ τις φιλτράρω, μπορεί και το ερκοντίσιον να παίζει ρόλο.
Μπάμ. Το δεύτερο τραίνο μάς προσπέρασε ανατινάζοντας τον αέρα, η μικρή κραυγή του φούσκωμα στα αυτιά. Πόσο ακόμη;

Συνεχίστε να διαβάζετε «Σκέψεις στο τραίνο».

Αν…

Αν μπορούσα να ενώσω τις βουλίτσες στον ουρανό, θα έφτιαχνα ένα λαβύρινθο, να χαθώ μέσα του.
Αν είχα χρήματα να αγοράσω ένα νησί, θα το βύθιζα για να μην πατήσει κανείς και το βρωμίσει.
Αν μπορούσα να συνθέσω μουσική, θα έφτιαχνα το πιο καταθλιπτικό τραγούδι για να κλάψουν όλοι αυτοί που δεν μπορούν.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Αν…».

Ρυτίδες

Όταν με ρωτούνε φθονερά
πώς καταφέρνω να σε σκέπτομαι ακαταπαύστως 
τόσον πολύ καιρό, 
μ’ όλα τα καιρικά φαινόμενα,
τους απαντώ πως το φθινόπωρο και στις βροχές 
είναι που εντείνεται ο πόθος. 

Συνεχίστε να διαβάζετε «Ρυτίδες».

Οι κλέφτες της χαράς

Τελευταία, το έχανα συνέχεια. Μια φορά, μου έπεσε ανάμεσα στην αναπάντητη -συνειδητά από τους παραλήπτες της- αλληλογραφία μου. Τόσο είχα ταραχτεί από την αγένειά τους, που εκείνο κλείστηκε μόνο του μέσα στους φακέλους με τα νοτισμένα γράμματά μου, τα οποία μου επιστρέφονταν σφραγισμένα, όπως ακριβώς τα έστειλα. Λες και απ’ την απάντηση που θα λάμβανα, περίμενα να έπαιρνε και η ζωή μου άλλη τροπή. Για όσους ακόμη αναρωτιούνται, η μη-απάντηση, είναι η πιο ξεκάθαρη απάντηση απ’ όλες! 

Συνεχίστε να διαβάζετε «Οι κλέφτες της χαράς».

Οι κλέφτρες της χαράς

Τελευταία, το έχανα συνέχεια. Μια φορά, μου έπεσε ανάμεσα στην αναπάντητη -συνειδητά από τους παραλήπτες της- αλληλογραφία μου. Τόσο είχα ταραχτεί από την αγένειά τους, που εκείνο κλείστηκε μόνο του μέσα στους φακέλους με τα νοτισμένα γράμματά μου, τα οποία μου επιστρέφονταν σφραγισμένα, όπως ακριβώς τα έστειλα. Λες και απ’ την απάντηση που θα λάμβανα, περίμενα να έπαιρνε και η ζωή μου άλλη τροπή. Για όσους ακόμη αναρωτιούνται, η μη-απάντηση, είναι η πιο ξεκάθαρη απάντηση απ’ όλες! 

Συνεχίστε να διαβάζετε «Οι κλέφτρες της χαράς».

Εγώ, εσύ και το Φθινόπωρο

Τετάρτη 8/11/21 6:44 μ.μ.
Το πρωτοβρόχι μαζί με το χώμα φτιάχνουν τις πρώτες λάσπες. Αρέσκομαι απίστευτα με την αλλαγή του καιρού, φεύγει το καλοκαιράκι, πάει βόλτα σε άλλα μέρη και το αντικαθιστά το πανέμορφο φθινόπωρο, η εποχή της έμπνευσης μου, η εποχή που με ‘μαθε την τέχνη.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Εγώ, εσύ και το Φθινόπωρο».

Αιματηρές Ανακλάσεις

Δεν σκοπεύω να μεριμνήσω για τα μάτια σου.
Θα τα ξεκολλήσω με σπασμένο γυαλί,
θα τα ρίξω στο μελάνι,
θα τα κοιτώ καθώς επιπλέουν στο μαύρο,
δύο όγκοι λευκοί με ματωμένες σάρκινες λωρίδες,
δύο λέξεις μουγγές
σχηματίζουν την ανυπαρξία σου.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Αιματηρές Ανακλάσεις».

Ο πλάστης μου

Στις σκιές που διψάνε για φως, τάζω ευθαρσώς τα μάτια σου.
Κάθε που αναστενάζει ο αγέρας, νοσταλγώ το στόμα σου…
Όταν σβήνει η μουσική στις παμπ, τους ζητώ να παίξουν το γέλιο σου.

Κάπου εκείνη την ώρα, σαν ξημερώνει η αρχή του τέλους και σημαίνει το
τέλος της αρχής κι ύστερα η έναρξη της συνέχειας, σ’ αγαπώ περσότερο, γιατί
τότε έχει κρύο κι ενθυμούμαι μελαγχολικά πώς είναι να ‘σαι τυλιγμένος με τη
θαλπωρή δυο χεριών που καλούνται να γίνουν κουβέρτες, από ‘κείνες τις
μάλλινες που τσιμπούν – γιατί τσούζει η επιθυμία, λένε- κι από κάτω τους
βρίσκει κανείς μ’ ανασκαφές λογιών λογιών πραμάτεια ενός ντροπαλού
ενθουσιασμού∙μουσκεμένα χαρτομάντιλα από ματόκλαδα που στάζουν
χλιαρές συγκινήσεις, λίγη λιωμένη σοκολάτα που όμως τη γλύκα των παρειών
σου – σκέτα λουκούμια!- δεν τη φθάνει, στραπατσαρισμένα του κινητού μου
ακουστικά που όλο με κατσαδιάζεις τι τα κρατώ, «γιατί», μου λες, «να σου
αρκούν αυτά, όταν μπορούμε να φλερτάρουμε υπό τον ήχο ενός πικάπ, εγώ
να… χαϊδευοδιαλέγω δίσκους για να σου αφιερώνω κι εσύ να
χαϊδευογλιστράς στην ιδρωμένη μου πλάτη;». Συζητήσιμη και η προσφορά
ενός κομψού γραμμόφωνου.
Μαζί σου έτσι έμαθα∙ όταν μπορώ να έχω τα πολλά, θα παλεύω γι’ αυτά, «κι
άσε τα λίγα για όσους λίγο τον εαυτό τους νομίζουν». Μια μέρα απόρησα γιατί
μένεις κοντά μου∙ γιατί είμαι για ‘σένα τα πολλά ή θαρρείς τον εαυτό σου λίγο;
Πάντως για ‘μένα είσαι τα πάμπολλα, τ’ ασήκωτα, τ’ αλάθητα, τ’ ανείπωτα.
Γλυκο…φυλούσα τα ονειρεμένα μυστικά μας και τα μυστικά όνειρά μας, μη
μας τ’ αρπάξει ο κατηραμένος όφις, ο Λησμονιάς, αυτός ο μίζερος γεράκος
που πέρασε μπροστά μας εκείνο το πρωινό, όταν ρουφούσες αθώα το
αναψυκτικό σου κι εγώ σε ρώτησα «Τι γεύση έχει;» και μου ‘πες «Ξέχασα».
«Κιόλας;», ξαφνιάστηκα. Και με την πιο γοητευτική αφέλεια της πλάσης, μου
γέλασες αυθόρμητα: «Μα έτσι που με κοίταξες, όλες μου οι αναμνήσεις
ντράπηκαν κι έτρεξαν να μας αδειάσουν τη γωνιά, για να φτιάξουμε καινούριες
στη θέση τους».
«-ουμε». Πόσο λατρεύω το α’ πληθυντικό, την οργασμική εκπλήρωση της
ανάγκης του «ανήκειν». Του να μου ανήκεις, του να σου ανήκω, πάντα
ελεύθερα, μα πάντα παντοτινά.
Κι όταν με ταΐζεις λαδερά κι εγώ σου λέω «Μη, θα με παχύνεις!», εσύ με με
καθησυχάζεις γλυκά μ’ ένα κάλπικο παράπονο: «Ξέρεις πόσα κιλά ευθύνης
έχω πάρει από τότε που σ’ αγαπώ;». Βαρύ φορτίο να ξέρεις πως πέρα από
το απέραντο, το άπληστο, το ευκαταφρόνητο κι απαίδευτο Εγώ σου, πολλά
ακόμη «Εγώ» εκεί έξω υπάρχουν. Κι όλα πεινούν για την πανάκριβη προσοχή
σου. Αξίζουν, όμως, να τηνε μάθουν οι άνθρωποι εκείνοι που θα πληρώσουν
αλμυρά δίδακτρα. Εσύ πια, Εσύ, μ’ ένα σου βλέμμα ξόφλησες μονομιάς.

Συνώνυμο τσ’ αγάπης μου για σε’ η ευγνωμοσύνη. Γιατί μαζί σου γνώρισα το
ωραιότερο Εγώ μου και δε φοβάμαι να σου το δίνω κάθε μέρα, σταγόνα-
σταγόνα. Γιατί με έπλασες περίτεχνα, ‘κει που ήμουν ένας άμορφος πηλός. Δε
δίστασες να λερωθούν τα κρινοδάκτυλά σου για να χτίσεις ό,τι Είμαι. Μη με
γκρεμίσεις ποτέ, άσπρο μου μαύρο. Όσες φορές κι αν σκουρύνω, βάφω τα
σφραγισμένα βλέφαρά μου με το λευκό της σκιάς σου. Ακόμη κι αυτή,
ολάνθιστο φως με πλημμυρίζει…
Σου γράφω όσο κοιμάσαι πλάι μου, να μην ταράξω την αρχοντική γαλήνη
σου, έχοντας για παρέα μου ένα ξάγρυπνο κουνούπι που ετοιμάζεται να
γευτεί την φρουτένια σάρκα σου. Το διώχνω, διότι μονάχα εγώ μπορώ να
ενωθώ με το αίμα σου κι αυτό για να σου μεταγγίσω το δικό μου. Γιατί ό,τι
κυλάει μέσα Σου, είμαι εγώ, με ε μικρό. Στο στενό αυτό σανίδι που βαφτίζουμε
κρεβάτι, στου τώρα το «ω» χωράμε άνετα, πλάστης και δημιούργημα,
σφιχταγκαλιασμένοι.

Photography credits: Kornilia H.

Ζητήματα Ταυτότητας

Τα πράγματα που είναι ανέφικτα είναι αυτά που με κρατάνε ξάγρυπνη. Ψάχνω ακόμα νόημα σε σκιές που όλο και ξεθωριάζουν πίσω από προσδοκίες ανθρώπων που δεν αναγνωρίζω πια τον εαυτό μου στα μάτια τους.

Το άγχος έχει γίνει αχώριστος συνοδοιπόρος και έχει κουλουριαστεί σαν γατί στα σωθικά μου κλέβοντας μου ανάσες. 《Επιτέλους, βρες ποια είσαι. 》με χλευαζει όλη μέρα, να δω πότε θα μου γυρίσει το μυαλό και θα το πνίξω στη θάλασσα της οργής που μαίνεται πίσω από το λαιμό μου.

Ποια είμαι; Ο καθρέφτης λέει πάντα ψέματα, κάθε φορά σκαρφίζεται ένα νέο ψέμα που με κάνει να θέλω να σκίσω την σάρκα μου με τα ίδια μου τα χέρια.

Ποια είμαι, επιτέλους, σταματήστε να ρωτάτε- δεν ξέρω! Την μια μέρα η φωνή στο κεφάλι μου είναι μια άγνωστη. Την επόμενη είμαι απλά εγώ, πως να στο εξηγήσω; Απλά εγώ. Μια άγνωστη. 

Πάλι δεν θα κοιμηθώ απόψε. Τα πράγματα που είναι ανέφικτα με κρατάνε ξύπνια– οραματίζομαι στη θέση μου μια γυναίκα που δεν υπάρχει,  ένα κορίτσι που ίσως και να τολμάει να αγαπάει τον εαυτό του. Ίσως αν την σκέφτομαι κάθε βράδυ κάποια μέρα θα πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι εγώ.

Photography Credits: @elpidagar

Συζητήσιμο Σοκάκι

Ένας δρόμος, με προορισμό -εικάζω- όπως πάντα άγνωστο. Χορεύει ρυθμικά το τσιμέντο το ρυθμό της καθημερινότητας και δειλά δειλά ξεπετάγονται δέντρα στο εδώ και ‘κει προκειμένου να κοσμήσουν την πόλη, το μέρος της ζωής, τη φυλακή μας.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Συζητήσιμο Σοκάκι».

W | Topic-U

Η ψυχολογία λέει πως o εγκέφαλος διαγράφει τα πιο τραυματικά
γεγονότα, αλλά εγώ θυμάμαι• δεν θυμάμαι πάντα, αλλά μια στο
τόσο εμφανίζεται κάτι μπροστά μου που πατά τα σωστά-λάθος
κουμπιά στο μυαλό μου και τα θυμάμαι όλα. Πρώτη φορά που
θυμήθηκα ήμουν έκτη δημοτικού και βρήκα ένα λεύκωμα από το
νηπιαγωγείο, με μια σημείωση της δασκάλας “μιλήστε στην κόρη
σας, δεν τρώει για να χάσει κιλά”. Έκτοτε άρχισα να θυμάμαι τα
πάντα.

Συνεχίστε να διαβάζετε «W | Topic-U».

Ένα Άγγιγμα Αλλιώτικο | #Topic_Week

Στιγμές απελπισίας, ένα άγγιγμα στο μεταξύ, δεν ξέρεις τι να σκεφτείς και τι να νιώσεις. Προτιμάς όλα να γίνουν σκοτεινά και αχνά. Περπατάς σε ομίχλη.
Θες να αγγίξεις και να αγγιχτείς αλλά φοβάσαι, τόσο πολύ. Μήπως χάσεις και μήπως χαθείς.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Ένα Άγγιγμα Αλλιώτικο | #Topic_Week».

Η Έκτη Αδελφή | #Topic_Week

Οι πέντε αδελφές μου πολύ αγαπούν να με ανακρίνουν πού και πού, ειδικά όταν τους μαρτυρώ το μελλον. 

«Μα πώς το ξέρεις πως θα γίνει;», με ρώτησε ένα απόγιομα η Ορ και πετάρισαν τα βλέφαρά της απορημένα, στην προσπάθειά τους να ξεδιαλύνουν το μυστήριο. «Τι είδες και σε τάραξε;». 

«Τίποτε», τα μάτια μου τα σφράγισα σφιχτά όταν αποφάσισα πως δεν αντέχω την ασχήμια του κόσμου· πόσο μάλλον όσο είμαι αδύναμη να τον ομορφύνω. Εκείνη είχε μάτια μονάχα για τα κάλλη του, τ’ άλλα ούτε που τα κοιτούσε. 

Συνεχίστε να διαβάζετε «Η Έκτη Αδελφή | #Topic_Week».

Αφή, ο βασιλιάς των αισθήσεων | #Topic_Week

Αφή.

Η αίσθηση που αναπτύσσουμε στη ζωή μας πριν από όλες τις άλλες, ήδη από έμβρυα, και όμως παράλληλα η αίσθηση που έχουμε στερηθεί περισσότερο.

Δε μιλάω μόνο για τις επίκαιρες συνθήκες, αλλά και για τη ζωή μας γενικά. Σκεφτείτε το, και ειδικά όσο μεγαλώνουμε. Ως ενήλικες, πόσες φορές έχουμε κάνει κάποιον μια δυνατή και διαρκή αγκαλιά; Πόσες φορές έχουμε αγγίξει κάποιον χωρίς να υπάρχει απαραίτητα κάποιος ερωτικός σκοπός; Πόσες φορές όταν αγγίξαμε κάποιον χωρίς να έχουμε στο μυαλό μας κάτι άλλο, αυτό παρεξηγήθηκε; Ποια άλλη αίσθηση έχει ταυτιστεί είτε με τα παιδικά μας χρόνια (και αυτό όχι πάντα) είτε με οτιδήποτε κατά κύριο λόγο ερωτικό όταν μεγαλώνουμε – και στις άλλες περιπτώσεις τη λαμβάνουμε με το σταγονόμετρο;

Δεν υπάρχει άλλη αίσθηση που να «φοβόμαστε» ίσως τόσο, μάλλον επειδή όλοι κατά βάθος έχουμε συναίσθηση της δύναμης της. Δεν υπάρχει άλλη αίσθηση που η απώλεια της να προκαλεί τόσο βαθιά προβλήματα, και ένας παράγοντας της σοβαρότητας τους είναι ότι δε γίνονται άμεσα αντιληπτά όπως σε άλλες αισθήσεις.

Η απώλεια σωματική επαφής με τους άλλους ανθρώπους μας έχει επηρεάσει περισσότερο από όσο μπορούμε να κατανοήσουμε. Τα παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς αβιαστο άγγιγμα από τους γονείς τους, συχνά δυσκολεύονται να εκφραστούν συναισθηματικά. Όταν αγκαλιάζουμε έναν αγαπημένο μας άνθρωπο για πολλή ώρα, αισθανόμαστε δυνατοί και ευτυχισμένοι.

Αυτόν τον καιρό δεν είναι πάντα εφικτό, αλλά όσο μπορείτε, ανταλλάξτε αγκαλιές. Θα νιώσετε μόνοι σας γιατί είναι όντως ο βασιλιάς των αισθήσεων.

Photography Credits: @elpidagar

Η αγαπημένη μου αίσθηση | #Topic_Week

Η ζωή μας δύσκολη και επίπονη, μα οι αισθήσεις μας είναι τα εργαλεία της επιβίωσής μας. Οσμή, γεύση, αφή, ακοή και όραση είναι οι βασικές αισθήσεις μας αλλά εγώ θεωρώ πως η σημαντικότερη και κρυφή είναι η ηδονή.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Η αγαπημένη μου αίσθηση | #Topic_Week».