Η μελιστάλαχτη.

Άνοιξαν οι κουρτίνες. Η παράσταση ξεκίνησε.Σα να ράγισαν όλες που μας χωρίζανε με τη σιωπή οι βιτρίνες.Και ένα σκίρτημα στο στήθος, κάτι πρωτόγνωρο μου μήνυσε. Και τότε βγήκε στη σκηνή και άρχισε να ερμηνεύει Φόρεσα τα κιάλια μου γιατί δεν πίστευα στο ήδη γυάλινο μάτι μουΤόσο με συγκλόνισε που ακόμα ο νους μου σαλεύει Και τι δε θα…

Η μυσταγωγία της φύσης | Topic-U

Μέσα στις λέξεις μπερδεύομαι και χάνομαι.Πού είσαι να με καθοδηγήσεις προς το απώτερο νόημά τους;Ταλαντευόμενο στον αέρα το πολύπαθο φτερό,προσγειώνεται τελικά στο πολυπόθητο έδαφος. Γαλήνη απλώνεται στην πλάση,και η θύμηση της αγαπημένης μορφής,καλύπτει σαν πάχνη το χώμα τριγύρω. Μια δροσοσταλίδα η ψυχή, διαυγής και καθάρια,αγκυροβολημένη πάνω σε πλατύ σκουρόχρωμο φύλλο,αντανακλά τις προσπίπτουσες αχτίδες του ήλιου,όσες…

Οι πράξεις | Topic-U

Πράξη πρώτη: η γνώσηΉξερες τι μου άρεσε,το γλυκό κρασί και μια χαλαρή βόλτα συζητώντας για τα αινίγματα της ζωής.Για αυτό με πήγες στην γειτονιά σου, με γύρισες στα σοκάκια της και μου μοιράστηκες κάποια από τα μυστικά σου.Για αυτό με πήγες για κρασί, σε μια ταράτσα με ωραία θέα και χαλαρή μουσική. Αμέσως μετά με δυναμισμό το…

Γνωρίζοντας τον κόσμο | Topic-U

Όλα πηγάζουν από το ποσό πρόθυμοι είμαστε να εξερευνήσουμε τα πράγματα γύρω μας. Το βρεφος σηκώνεται πρώτη φορά να πατήσει στα πόδια του, γραπώνεται με τις χούφτες του και πάντα για να ορθώσει το ανάστημά του και να κοιτάξει γύρω του, να πει «τι 'ναι αυτό; Τι 'ναι τ’ άλλο». Το παιδάκι αρχίζει τρέχει, πέφτει,…

Περιγράμματα ονείρων

Το πρόσωπό σου κρύφτηκεανάμεσα σε δύο νυσταγμένες ηλιαχτίδεςκαι η σκιά του έπεσε απαλάπάνω στα άγρυπνα μάτια μου. Το πλοίο πάντα έφευγε νωρίςμα κάποτε θυμάμαι πρόλαβακαι ας είχα αφήσει πίσω μουόσα άξιζε να περιμένω. Ο πατέρας με αγκάλιασε σφιχτάένιωσα πως όλη η γη υποτάχθηκε,έγειρε στους ώμους τουπλάι στο παραδομένο μου κορμί. Η πέννα κύλαγε αμείλικτηδιέσχισε το…

Το αερικό

Αναμενόμενο να το βλέπεις συχνάΑφού κρύβεται μέσα σε κάθε άνθρωποΌμως πρέπει να είσαι ανιδιοτελήςΠροκειμένου να καταλάβεις την ύπαρξη τουΔιότι δεν είναι ανθρωπος, ιδέα ή αγαθόΕίναι κάτι εκτός της αντίληψής μας Δεν έχει να κάνει με κέρδος ή μ' έρωταΈχει να κάνει με αγάπη και ανιδιοτέλεια, αγάπη μουΣε κάνει να θες να αγαπήσεις και να αγαπηθείςΑλλά…

Κάτω από το δέρμα

Σχίζω το μαλακό εκτεθειμένο κρέας, με αργές μαχαιριές, τόσο κοφτερές που αμέσως μετά οι δύο παραμερισμένες μεριές σμίγουν ξανά. Ο πόνος στάζει σαν οξύ πάνω στην κόρη ανοικτού ματιού, μα το κρέας διατηρείται, σμίγοντας ξανά χωρίς συσσωρευμένες πληγές. Ξανά, ξανά περνά η λεπίδα, ξανά διαχωρίζει, ξανά ανάβει φωτιές στις λεπτές ρίζες με τις οποίες μπήγεται…

Κάθε μέρος, ένας άνθρωπος | #Topic_Week

Δεν αναζητώ ανθρώπους αλλά μέρη. Γιατί κάθε μέρος είναι ένας άνθρωπος. Άλλα πιο μοναχικά που επισκέπτονται εκλεκτοί.Άλλα αποκτούν αξία μόνο τα βράδια και στο φως του ήλιου η μοναξιά τα καταπλακώνει. Αδιάφορη και αμήχανη ίσως η πρώτη γνωριμία. Μα έμαθες να πηγαίνεις και να το αναζητάς, οι συχνές σου επισκέψεις απέκτησαν νόημα και τα βράδια…

Η σπηλιαχτίδα | #Topic_Week

Η σπηλιαχτίδαΠαιδεύτηκα αρκετά να βρω τίτλο για αυτό το ποίημα. Πώς να περιγράψεις, με μια λέξη, κάτι τόσο φαινομενικά σκοτεινό, μα εν τω βάθει υπέρλαμπρο;  Ω ναι, για σπηλιά πρόκειται. Μα και για ηλιαχτίδα συνάμα. Εκεί που το φως παιχνιδίζει με το σκοτάδι, σε μια σπηλιά στης Σκιάθου, τα Λαλάρια, βρήκαμε τη φωλιά μας, μια δροσερή σκιά να εναποθέσουμε τα πυρωμένα…

Νεμέα | #Topic_Week

Το προσευχητάρι στο λαιμό να κρέμεται Στέκει Ένας άντρας ρώτησε αν πρέπει να σβήσει το τσιγάρο Στην Κωλέττη τα πικρά βλέμματα να υποφώσκουν  Τα αέρινα φορέματα στο βαγόνι 3296 Το λεωφορείο ήρθε στην ώρα του Ο θεός Διόνυσος έπαιζε με το δαχτυλίδι του  Τα σανδάλια του τα δροσερά αγκάλιαζαν το πέλμα του  Το κρασί στεκόταν…

Στο λαβύρινθο του νου | #Topic_Week

Φρέσκια μπογιά σε τοίχους χτισμένους ως εκεί που δεν φτάνει το ανθρώπινο μάτι, καμουφλαρισμένους ώστε να θυμίζουν έναστρο ουρανό σε νύχτα πανσελήνου.Εκεί, χαμένες σε λαβύρινθο γεμάτο αγκάθια, βρύα και άνθη ποτισμένα στη νεραϊδόσκονη – γνωρίσαμε η μία την άλλη. Χορέψεις μαζί μου σε στιγμές που δεν ήξερα τα βήματά. Εσύ με έπιασες από το χέρι…

Στο αεροπλάνο | #Topic_Week

Όταν κάποιος άνθρωπος έχει διασκορπίσει την καρδιά του σε πολλά μέρη σπουδαία για αυτόν, ποτέ δε νιώθει εντελώς ολόκληρος. Έχει φτιάξει ένα παζλ από εμπειρίες, όμως δεν του είναι ορατά πάντα όλα τα κομμάτια. Ποιο είναι το πιο ιδιαίτερο μέρος για έναν τέτοιο άνθρωπο; Μπορώ να πω με σιγουριά ότι είναι το αεροπλάνο. Και θα…

Φθινοπωρινή διασταύρωση | #Topic_Week

Στον αέρα είχε μείνει η μυρωδιάμιας βροχής που δεν προλάβαμεκαι κάθε λίμνη με νερό στο δάπεδοκαθρέφτιζε το πρόσωπό σου. Σταματήσαμε αβέβαια στη διάβασημα πριν ανοίξει το φανάρι σ ’ερωτεύτηκα,νόμιζα η κίνηση πως σώπασετα βήματά μας καλύτερα ν ’αφουγκραστώ. Τα δέντρα τριγύρω μας ψιθύριζανόσα δεν τολμούσα να ψελλίσωμα έφταναν σε σένα αεράκι ελαφρύχάνονταν σε πεσμένα φύλλα…

Το σπίτι στην άκρη του δρόμου | #Topic_Week

Στο μέρος που θέλεις να πάμε,μαζί μάλλον δεν θα ξαναπάμε ποτέ. Αν κάποια στιγμή πάω μόνη,αν με βλέπεις από κάπου, θα χαρείς.Κι εγώ αν σκεφτώ πως θα χάρηκες,θα σε φέρω κοντά με το μυαλό μου.Κάπως έτσι θα 'μαστε πάλι οι δυο μας,σ' ένα μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα,σ' ένα σπίτι στην άκρη του δρόμου. ΒΑΣΙΛΙΚΗ…

Το νοσοκομείο της ψυχής | #Topic_Week

Όλοι λίγο πολύ έχουμε ένα ιδιαίτερο μέρος. Ένα μέρος που δεν είναι το σπίτι μας, αλλά σαν αυτό μας κάνει να νιώθουμε. Ποτέ δεν νιώσαμε άσχημα εκεί, πάντοτε είχε έναν ρόλο θεραπευτικό για την ψυχή μας , σαν να είναι το νοσοκομείο της. Για μένα αυτό το μέρος είναι η "ζώνη". Ένα σπίτι ενός που…

Κρυμμένες βόλτες | #Topic_Week

Μία στάση λεωφορείου τυχαίαβαμμένη με σκοτεινό μωβ περασμένου ήλιου,το πρώτο αστέρι πάνω απ’ τα μαύρα κτήρια,κόντρα στο μεταλλικό πλαίσιο,έτοιμο να κρυφτεί απ’ τα πολλά πρόσωπα πίσω απ’ τα τζάμια. Ένα πεζοδρόμιο πλατύ να δεχτεί άσκοπους περιπάτους,και κάποιος δαίδαλος από σοκάκια νοτισμένα χλωμά χρώματα της νύκτας.Η μεταλλική γέφυρα που κρέμεται πάνω απ’ το τραίνο,εξώστης στην ρυθμική…

Όνειρα καλοκαιρινού βλέμματος | Topic-U

Θυμάσαι το βλέμμα του; Εκείνη τη φορά που σε κοίταξε και απλά σε έπιασε ταχυπαλμία; Το μόνο που ήθελες ήταν να πέσεις στην αγκαλιά του και να κρατηθείς από τους ώμους του. Ήταν η πρώτη φορά που τον είδες. Ακόμα θυμάσαι...  Ήταν εκείνη την ημέρα που φύσαγε ο αέρας στο νησί, τα δύο κουμπιά από…

Το ρομαντικό

Κι αν το χέρι μου δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν το κρατάς εσύ; Κι αν το σώμα μου δεν μπορεί να λειτουργήσει, παρά μόνο σε αρμονία με το δικό σου; Κι αν η καρδιά μου δεν έχει λόγο να χτυπά, παρά μόνο αν εσύ τη ραγίζεις; Οι μουσικές από το ηχείο, οι εικόνες στην…

Το παιχνίδι της σιωπής

Όσο οι άλλοι θα σου λένε να μιλάς, εγώ παρακαλώ τη σιωπή να αγαπάς τη φωνή σου να ελέγχεις τα όρια να ξέρεις και με τη λογική σχέση να έχεις Όταν βλέπεις πως πονώ να σταματάς, όχι γιατί είμαι εγώ αλλά τ'αυτιά μου κουράστηκα να κλείνω και βουρκωμένα τα μάτια να αφήνω Σε φωνές και…

Εγώ θα βοηθάω τον κόσμο.

«Εγώ θα βοηθάω τον κόσμο». Όνειρο ζωής. Δεν ήξερα εξ αρχής πώς μπορώ να το υλοποιήσω, αλλά ήξερα ότι θα το κάνω. Στην αρχή έλεγα, θα γίνω γιατρός. Όμως υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο, ο οποίος στην περίπτωση μου ήταν η τάση μου να υπερασπίζομαι τη μειονότητα. Όταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι γύρω μου ο κόσμος…

Ξέχασα

Νομίζω πως ξέχασα να γράφω. Ξέχασα να νιώθω. Να υπάρχω. Ξέχασα, όπως ξεχνάω τα ρούχα στο πλυντήριο και τα πιάτα στο νεροχύτη. Ξέχασα, όπως ξεχνάει να με πάρει τηλέφωνο, όπως ξεχνάει να με ρωτήσει πώς είμαι. Όπως ξεχνάει να με...Όπως ξεχνάει να... γενικά. Κάθε μέρα χάνεσαι και λίγο περισσότερο. Δεν έχω αποφασίσει αν πονάνε πιο…

Αναμνήσεις

Κομμένο γρασίδι, καμένα χαρτιά,κάπαρη που σκάει ανάμεσα στα δόντια,η γαλάζια αλμύρα θολή υγρή όραση,το αντίτιμο ενός άλματος και δύο εκπνοών -παραδώσου- για την εξαγορά της βαρύτητας,τα μέλη κουπιά σε μέσο μιγαδικό αέρα και εδάφους,κρίταμο ανθισμένο ανάμεσα σε σφικτούς ξανθούς βράχους,οι ακτίνες κόβουν λευκές φλούδες των κυμάτων,η μουρμούρα καθώς αφρισμένα ξεδιπλώνονται σε διαβρωμένες ακτές,η βοή καθώς…

Σήμερα έγραψα ακόμη μία ιστορία

Το σεντόνι είχε κολλήσει στο ιδρωμένο μου σώμα και εγώ του δίνω μια να πάει στο διάολο και γυρνώντας να μου φέρει λίγο αέρα. Έχω ένα κόλλημα να κοιτάω την ώρα όταν δεν είσαι εδώ, όποτε ας πούμε ότι είναι περίπου 09:36 το πρωί. Σηκώνομαι, τεντώνομαι και πέφτω με τα μούτρα στο ντουζ. Μπορεί να…

Το αντίδοτο. | Topic-U

Ένας φίλος, πνοή ζωής στα βάθη της μοναξιάςΌταν το οξυγόνο απορροφάταιαπό διψασμένους τοίχους Όταν ορμητικά κυλούν ποτάμια δακρύωνκαι βυθός γίνονται τα αναφιλητά  Ένας φίλος, ριπή ζεστού ανέμουστη χιονοστιβάδα του καταχείμωνουΌταν η θερμοκρασία μειώνεται επικίνδυναέτσι που κοντεύει να παγώσει η καρδιά Όταν το παλλόμενο στις φλέβες αίμα αναζητά οδυνηρή διέξοδο Ένας φίλος, νερό δροσιστικόστην έρημο των σκέψεωνΌταν όαση δεν εμφανίζεται…

Καλοκαίρι στην πόλη.

Καλοκαίρι στην πόλη. Η ζέστη αποπνικτική, κοιμάσαι τη μέρα και υπάρχεις τη νύχτα. Σκέφτεσαι, γράφεις, γελάς, κλαίς. Βγαίνεις στο μπαλκόνι και παρατηρείς τον κόσμο. Ο Αύγουστος δε λέει να φύγει, ένας μήνας κενός, καθόλου παραγωγικός, βόλτες με φίλους, εκδρομές, γέλια, τραγούδια. Καθόλου έμπνευση να κάτσεις να γράψεις. Μήπως τελικά είναι αλήθεια ότι η κακή ψυχολογία…

Μετάνιωσες που ερωτεύτηκες; | Topic-U

Θυμάστε σε εκείνο το επεισόδιο από το παρά πέντε που πήγαν στην Ντάλια και της έδωσαν την περιβόητη μπλούζα που έγραφε «Ήμουν κι εγώ στο ασανσέρ!»; Μια τέτοια πιστεύω θα έπρεπε να παίρνει και όποιος ερωτεύεται, όποιος πραγματικά ερωτεύεται. Γιατί είναι κατόρθωμα να ξεπεράσεις έναν έρωτα (μιλάω, φυσικά, για αυτούς που έμειναν ανεκπλήρωτους ή -τέλος…

Το δικαίωμα στη γυναικεία μοναδικότητα.

Όλοι μας έχουμε περάσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μας κρίση ταυτότητας. Ποιοι είμαστε; Πού πηγαίνουμε και τι θέλουμε; Ποιοι είμαστε στα αλήθεια; Έχω όμως την αίσθηση ότι και το γυναικείο φύλο γενικά περνάει αυτή την κρίση ταυτότητας. Για αιώνες ολόκληρους, η ζωή μιας γυναίκας ήταν πάνω-κάτω η ίδια και μόνο πρόσφατα ήρθαν τα πάνω-κάτω.…

Άρωμα νιότης – Για την παγκόσμια ημέρα Νεολαίας.

Τι ειν’ αυτό που ονομάζουμε νιότη πού αρχίζει, πού τελειώνει και γιατί στα όνειρά μας ήμασταν πιλότοι που ‘φτάναν στ’ ουρανού την κορυφή! Κάποτε τρέχαμε ανέμελα στα πάρκα ύστερα μάθαμε να παίζουμε κρυφτό τα δειλινά ήταν που ορμούσαμε στη βάρκα μας έπαιρνε το κύμα για μέρος μακρινό. Σαν τα φύλλα που παίρνει ο αέρας και…