Χρώματα χημικά.| #Topic_Week

Αναίσθητο με λένε, συχνά,
που προσπερνώ τις ορέξεις τους ,
απαξιωτικά τυφλός,
ακατάληπτα αδιάφορος. Συνεχίστε την ανάγνωση Χρώματα χημικά.| #Topic_Week

Χλιαρή επιλογή.

Μου ζητήθηκε μια μέρα να επιλέξω ανάμεσα στην μετριότητα και στο απόλυτο τίποτα. Για την ακρίβεια, μου ζητήθηκε να αρκεστώ σε εκείνη. Συνεχίστε την ανάγνωση Χλιαρή επιλογή.

Λίγη ώρα ακόμα. | Topic-U

Ανοίγω τα μάτια μου και ο εγκέφαλος μου ξυπνάει. Όπως κάθε μέρα, περιμένω 5 λεπτά το σώμα μου να αντιδράσει στις εντολές μου. Ανασηκώνομαι και πιάνω το κινητό μου.

8:27. Έχω λίγη ώρα ακόμα.
Κοιτάω γύρω το δωμάτιο μου. Βλέπω τα χθεσινά ρούχα στην καρέκλα. Κοιτάω δίπλα μου και βλέπω τα ακουστικά. Χθες άκουσα μουσική πριν κοιμηθώ. Πρώτη φορά μετά από καιρό.

Συνεχίστε την ανάγνωση Λίγη ώρα ακόμα. | Topic-U

Νιώθεις τον πόνο μου, μαμα;

Μπορείς να νιώσεις τον πόνο μου τώρα;

Όταν σου λέω ότι πονάω, όταν δεις τα δάκρυα να πλημμυρίζουν τα μάτια μου ή μήπως όταν το πρόσωπό μου ασπρίζει και στέκομαι να σε αντικρίζω σαν πανσέληνος
Μπορείς να δεις τον πόνο μου;
Μπορείς μήπως να τον νιώσεις; Συνεχίστε την ανάγνωση Νιώθεις τον πόνο μου, μαμα;

Ο ψαράς.

Όταν ο ήλιος ανατέλλει θαμπός
από τις σκέψεις που με θόλωσαν το βράδυ
στην άκρη της αγουροξυπνημένης θάλασσας
μια ρημαγμένη βάρκα ξεπροβάλλει. Συνεχίστε την ανάγνωση Ο ψαράς.

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 2ο.

Παίρνω τα κλειδιά και χτυπάω πίσω μου την πόρτα. Με το αμάξι κάνω πέντε χιλιόμετρα μόνο, αλλά για σένα θα έκανα και οκτακόσια και χίλια και εκατομμύρια, αν χρειαζόταν. Δέκα και σαράντα πέντε ακριβώς βρέθηκα με το αμάξι έξω απ’ το παράθυρό σου. Περίμενα υπομονετικά να σβήσει το φως του δωματίου και να δω την σιδερένια παλιά πόρτα της μονοκατοικίας σου να ανοίγει διάπλατα, προκειμένου εσύ να βγεις και να λάμψει ο σκοτεινός ουρανός, σαν να μπορούσαν να φανούν όλα τα αστέρια του γαλαξία. Συνεχίστε την ανάγνωση Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 2ο.

Ένα κυριακάτικο πρωινό. | Topic-U

Ξημερώνει Κυριακή. Ξυπνάω στην αγκαλιά του ανθρώπου που ονειρευόμουν. Ξεχνώ τα πάντα γύρω μου. Όλα ζωντανεύουν με τον πιο μαγικό τρόπο. Μετά από όλα όσα έζησα και ξεπέρασα, καταφέρνω να έχω όσα πόθησα για καιρό. Ευχόμουν διαρκώς, να μπορούσα να βιώσω με πάθος τη στιγμή αυτή και όλα όσα μπορούν να χωρέσουν μέσα της. Ξανά και ξανά. Και ξανά. Τώρα είμαι εδώ, στο παρόν. Η επιθυμία γίνεται πραγματικότητα. Είσαι δίπλα μου. Μόνο δίπλα μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα κυριακάτικο πρωινό. | Topic-U

Drunk Story #2 – Τεκίλα

Η τεκίλα φτιάχνεται από το εσωτερικό ζουμί κάποιων κάκτων στο Μέχικο. Η τεκίλα προέρχεται από ένα φυτό. Η τεκίλα είναι φυτικό ποτό, άρα δεν κάνει κακό. Η κίτρινη τεκίλα με τα σκουλικάκια στον πάτο, είναι η καλύτερη.
Αυτές τις ώριμες απόψεις είχα στο γυμνάσιο και ήταν οι καλύτερες δικαιολογίες για να πίνω σφηνάκια πετρελαίου. Συνεχίστε την ανάγνωση Drunk Story #2 – Τεκίλα

Θέλω τόσο να σ’ακούσω.

Θέλω τόσο να σ’ακούσω
Σα βουητό η φωνή σου στ’ αυτιά μου
Θέλω τόσο να σ’ακούσω
Όμως χάνομαι μέσα στα μάτια σου
Μου μιλάς για τη μέρα σου
Δεν σε ακούω Συνεχίστε την ανάγνωση Θέλω τόσο να σ’ακούσω.

Τέχνη, ανάσα ζωής.

Τις τελευταίες μέρες το νέο της κατάργησης των καλλιτεχνικών μαθημάτων σε τάξεις του λυκείου σίγουρα δεν έχει περάσει απαρατήρητο. Όμως η υποτίμηση της τέχνης στην παιδεία (που λέει ο λόγος, δηλαδή, παιδεία) στην πραγματικότητα δεν είναι κάτι καινούριο. Πόσοι θυμούνται τα μαθήματα των Εικαστικών και της Μουσικής στο σχολείο; Συνεχίστε την ανάγνωση Τέχνη, ανάσα ζωής.

Μια οπτική πνοή.

Σε έναν κόσμο με δύσπνοια
έχει μείνει μια πνοή και μια ματιά


Αν πρώτα κοιτάξω και ύστερα αναπνεύσω,
το παιχνίδι είναι χαμένο
Αν αναπνεύσω και μετά κοιτάξω,
ίσως προλάβω να ρίξω μισό χαμόγελο

Δεν έχω διαλέξει ακόμα τοπίο
Μάλλον θα είναι η θάλασσα,

μια παιδική φωτογραφία
ή μερικοί φίλοι σε ένα αίθριο
να κάνουν πικ νικ και να με περιμένουν

Ίσως εσύ να είσαι μια καλή επιλογή, δε νομίζεις;
Ο κριτής που πηγάζει από μέσα μου

Αν με κοιτάξεις και χαμογελάσω,
πιθανόν να κατάφερα κάτι μικρό
Αν από την άλλη μου κόψεις την ανάσα,
πιθανόν πέτυχα κάτι σπουδαίο που δεν επιθυμούσα.


Moschaz

Photography credits: Mariza Nanou


 

 

 

 

 

©Moschaz, Topicap 22/6/20

Εν γνώσει.

Λες πως ξέρεις το φόβο μου,
πως δεν θέλεις μαζί του να βρεθείς.
Λες πως ένιωσες τον πόνο μου,
γι’αυτό μάλλον έμαθες να τον αγνοείς. Συνεχίστε την ανάγνωση Εν γνώσει.

Σήμερα τιμάμε τους πρόσφυγες. Αύριο;

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων.
#readagain από τη Νικήτα

Topicap

{ πρόσφυγας: αυτός που αναγκαστικά εγκαταλείπει τον τόπο διαμονής και κατοικίας του- και για διάφορους λόγους προσφεύγει σε κάποια διαφορετική χώρα }

Παγκόσμια μέρα προσφύγων σήμερα. Και η Ελλάδα σήμερα, λοιπόν, τιμά τους ανθρώπους αυτούς που έχουν εγκατασταθεί στη χώρα, τους ανθρώπους που προσέφυγαν στην Ελλάδα.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 389 επιπλέον λέξεις

Δέσε με μην φύγω.

Δέσε με μην φύγω, καθώς σβήνω,
δέσε την ανάμνησή μου με εικόνες αμίλητων πραγμάτων,
κάποιο χρώμα, κάποια μέρα, κάποιο αντικείμενο απλό · Συνεχίστε την ανάγνωση Δέσε με μην φύγω.

Τέταρτα αυγής.

Πρώτο τέταρτο αυγής

Ο ήλιος κρύβεται αδέξια
πίσω από τις διαλυόμενες σκιές·
σκέψεις που φύγαν πριν ταράξουν
την αγουροξυπνημένη θάλασσα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τέταρτα αυγής.

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 1ο.

Εδώ που καθόμαστε, ωραία δεν είναι; Ο ήλιος κρύφτηκε ξανά, πάει για ύπνο και ‘μεις τώρα ξεκινάμε να «υπάρχουμε». Οι μπύρες είναι πλέον ο καφές μας. Τόσους μήνες υπομονή κάναμε για αυτό το πενταήμερο, έχουμε κάθε δικαίωμα να ζήσουμε κάτι μη πρέπoν. Συνεχίστε την ανάγνωση Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 1ο.

Παλεύουμε ακόμα.

Έμαθα μόνη να μαζεύω τα κομμάτια μου, να πληρώνω τα λάθη μου κ ξανά απ’την αρχή. Μαθαίνουμε, λέει, από τα λάθη μας. Εγώ γιατί δεν έμαθα; Γιατί πάλι τα ίδια;
Πονάει το να είσαι διαφορετικός. «Βγες απ’ τη ντουλάπα», σου είπαν κάποτε, ενθουσιάστηκες. Συνεχίστε την ανάγνωση Παλεύουμε ακόμα.

Βολικός αντιρατσισμός.

Η δολοφονία του George Floyd έβγαλε στην επιφάνεια -ή μάλλον, μας θύμισε- ότι το κυρίως πιάτο στο μενού του ρατσισμού είναι η υποκρισία. Ή, με άλλα λόγια, ότι ο αντιρατσισμός έχει δυστυχώς δύο μέτρα και δύο σταθμά. Συνεχίστε την ανάγνωση Βολικός αντιρατσισμός.

Χωρίς την ανάσα του George.

Πριν λίγες μέρες είδαμε -ακόμα- μια στυγερή δολοφονία ενός Αφροαμερικανού από έναν αστυνομικό. Για τον George Floyd μιλάω -και για τον κάθε George που έχει βρεθεί στην ίδια θέση. Λόγος προφανής δεν υπήρξε και ούτε καμία πράξη του θύματος δεν δικαιολογεί την πράξη του αστυνομικού. Το αποτέλεσμα; Ένας άνθρωπος απεβίωσε άδικα και στην Αμερική (όπου και έγινε) γίνονται διαδηλώσεις και επεισόδια με τραυματίες και νεκρούς. Συνεχίστε την ανάγνωση Χωρίς την ανάσα του George.

Τα φώτα των δρόμων.

Λιώνοντας πριν ακουμπήσει η λεπίδα,
η ιδέα του αγγίγματός της,
παραβίαση καυτή πάνω σε πάγο,
και η πίεση, πίεση δωματίου. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα φώτα των δρόμων.

Marylin. | Topic-U

Τραγουδούσε στο πλατό με τσαχπίνικες κινήσεις. Ζωντάνευε τον κόσμο. Τον σαγήνευε. Κλεισμένη στο καμαρίνι της ώρες, βγαίνοντας με πληθωρισμό υπέγραφε αυτόγραφα. Μία Star. Ικανή να ξεσηκώσει τα πλήθη με μία σκηνή, όπως εκείνη στη ταινία «The seven year itch» , όπου ο αέρας από το μετρό σήκωσε το λευκό της φόρεμα αποκαλύπτοντας τα καλλίγραμμα πόδια της. “Isn’t it delicious?” είπε εκείνη σε αυτή τη σκηνή, ακουμπώντας το φόρεμα με τις παλάμες, πάντοτε χαμογελώντας, με τον κόσμο στα γυρίσματα να της φωνάζει «Συνέχισε, Marilyn!». Συνεχίστε την ανάγνωση Marylin. | Topic-U

Πλοίο της γραμμής.

Λίγο πριν το πρώτο μουδιασμένο φως
ανταμώσει τους ξενυχτισμένους δρόμους
στο νου μου αντηχεί η κόρνα του πλοίου
που φεύγει απρόθυμα από το λιμάνι. Συνεχίστε την ανάγνωση Πλοίο της γραμμής.

Ένα ζεστό μεσημέρι στην πόλη.

όΠερπατούσες νευρικά, γρήγορα βήματα με σκυμμένο το κεφάλι. Είχες μέσα σου πολύ θυμό, νιώθοντας πως σ’ έχουν πουλήσει. Απελπίζεσαι… Ο ήλιος έκαιγε το πρόσωπο σου, περπατούσες ακόμη πιο νευρικά όσο πέρναγε η ώρα. «Γιατί σε μένα πάλι; Τι έχω φταίξει και το ζω πάλι αυτό;» ψιθύριζες καθώς περπάταγες. Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα ζεστό μεσημέρι στην πόλη.

Άκου. Μίλα. Κοίτα.

Άκου προσεκτικά.
Αφουγκράσου τον συνομιλητή σου, διάβασε τις κινήσεις του,
αποκωδικοποίησε τα συναισθήματά του.
Άκου αληθινά. Συνεχίστε την ανάγνωση Άκου. Μίλα. Κοίτα.

Άφθαρτο όνειρο. | Topic-U

Τη χθεσινή νύχτα παραπλάνησα τον εαυτό μου.
Του αράδιασα ψέματα απαριθμώντας τα παιδικά μου όνειρα. Συνεχίστε την ανάγνωση Άφθαρτο όνειρο. | Topic-U

Μαύρη λίστα.

Μαύρη λίστα σχεδόν όλες οι αεροπορικές εταιρείες που δε μπορώ να μεταφέρω το σκύλο μου στο διπλανό κάθισμα. Που πρέπει να πληρώσω μια έξτρα θέση για να μεταφέρω το μουσικό μου όργανο. Συνεχίστε την ανάγνωση Μαύρη λίστα.

Το σχήμα του καλοκαιριού.

Στέκεσαι, σκύβεις, κόβεις το σαν αποξηραμένο άνθος λεβάντας,
αυτό διαλύεται αμέσως σε δεκάδες μικρότερα, παλιότερα.
Ακόμη κρατάς τη μυρωδιά στα δάκτυλα
και αφήνεις τη στιγμή να κοπεί με την αιχμή ξαφνικής ακτίδας,
φαίνεται ο άνεμος, αν και δεν σε φτάνει,
γέρνει τα κλαδιά των κυπαρισσιών,
εκτελώντας χορευτικό παιχνίδι μάσκας με τον ήλιο. Συνεχίστε την ανάγνωση Το σχήμα του καλοκαιριού.

Γλυκιά νοσταλγία. | Topic-U

Καθώς η νύχτα απλώνει τα πέπλα σκοταδιού της,
στο νου έρχονται θύμησες που μονοπωλούν τη σκέψη.
Βλέμματα, στιγμές, λέξεις και σιωπές
που αναμοχλεύουν τη φαντασία και αναστατώνουν τη λογική. Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκιά νοσταλγία. | Topic-U

Δεν είμαστε όλες, λείπουν οι δολοφονημένες.

Δεν είμαστε όλες, λείπουν οι δολοφονημένες. Μια εξαγοράσιμη ποινή δεν ξεπλένει την ψευτο-μαγκιά σου, ούτε σου δίνουν μπέσα. Μα τέτοια πλάσματα υπάρχουν ανάμεσά μας και υπήρχαν ανά τους αιώνες. Από τους μύθους του Δία, έως «πρόσεχε τι φοράς» και από το Σάλεμ έως την Ελένη, η κουλτούρα του βιασμού φωλιάζει στην πατριαρχία και προασπίζει εγκλήματα κατά των γυναικών. Συνεχίστε την ανάγνωση Δεν είμαστε όλες, λείπουν οι δολοφονημένες.