Το Πορτοκάλι Πάνω Στο Τραπέζι

Τι θα γινόταν αν είχες κλειστεί σε ένα βάζο;Αυτήν τη στιγμή περιεργάζομαι ένα μικρό πορσελάνινο βάζο, κάπως ασυνήθιστο. Κυλινδρικό στο σχήμα, φαρδύ όσο η παλάμη μου και ψηλό όσο το παπούτσι μου, λευκό, γαλακτερό τοίχωμα αδιαφανές, μόνο το βιδωτό καπάκι γυάλινο για να βλέπεις μέσα. Και αυτό που βλέπω μέσα, στο απρόσμενα φωτεινό εσωτερικό του,…

Ανάμεσά μας, τι;

Γερνάω, σου είπα. Γερνώ, με α στερητικό, αφού η νιότη που αγόρασα στη γέννα μου είχε ημερομηνία λήξης κι ολοένα και στερούμαι πράγματα.  Τη νύχτα εκείνη, νέρωσα τόσο το κρασί μου που, στο τέλος, έμοιασε νερό λερωμένο με αίμα. Ήθελα να γευτώ νηφάλια το δείπνο της σαρκός, να μη θρηνώ την επομένη μια μνήμη ήδη…

Καταφύγιο

Αχ, σα να μην πέρασε μια μέρα, τίποτα δεν άλλαξε. Αυτό το γεγονός ποτέ δεν θα σταματήσει να με συναρπάζει, να με περιμένουν όλα για να συνεχίσουν, να 'μαι το αντικείμενο της παρατήρησης. Απίστευτο το πώς νιώθεις τότε. Έχεις τη δύναμη της προσοχής, δεν είσαι σκιά, δεν είσαι μια άποψη με πόδια, έχεις όνομα και…

Φθινόπωρο, η αδυναμία μου

Ναι, εντάξει, κανείς δεν περίμενε να το πει αυτό κάποιος σαν εμένα - που έχει φάει τα αυτιά όλων με το πόσο αγαπά το χειμώνα. Και εξακολουθώ, αλλά στο φθινόπωρο έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία, και περί αυτής σήμερα ο λόγος. Ας ξεκινήσουμε με το ότι συμπεριλαμβάνει τα καλά του χειμώνα, χωρίς τις θερμοκρασίες που για…

Noches frutales

Κι ήρθε ο Μορφέας, χώθηκε στα κουρασμένα μάτια,  πού να ‘ξερε ποια του καημού έχω άυπνη κατάντια.Γλυκιά ροή ο άνεμος μέσ’ από το φουστάνι, τι ρίγος κι αναστάτωση στα σκέλια επάνω φθάνει... Γενναιόδωρη αποζητώ ηδονή ουρανομήκη,σε ποια κάμαρα νυφική το κορμί τούτο ανήκει;Ζεστή φωλιά τα στήθη μου, στάζουν έρωτα οι ρώγες,και με των χειλιών τ’ άγγιγμα…

Σκέψεις στο τραίνο

Σκέψεις στο τραίνο 16.11.21Κάνει κρύο. Εκτίθεμαι στο λούσιμο του πρωινού ήλιου, μα το τζάμι φιλτράρει τις ζεστές ακτίνες. Ή εγώ τις φιλτράρω, μπορεί και το ερκοντίσιον να παίζει ρόλο.Μπάμ. Το δεύτερο τραίνο μάς προσπέρασε ανατινάζοντας τον αέρα, η μικρή κραυγή του φούσκωμα στα αυτιά. Πόσο ακόμη; Υπάρχουν μύκητες, που με συνεχώς μεταβαλλόμενα δίκτυα κίτρινης γλίτσας,…

Νέα Πλάνα

Νέα σελίδα, που λες...Με καινούργιου είδους στρες Με καινούργιες, έξυπνες προδιαγραφές Η χρονιά προμηνύει δουλειά Ευτυχώς, εγώ, χωρίς αφεντικάΗ τέχνη μου θα αναπτυχθεί ξανά, ως του τέλος μου, το πουθενά Ιδέες ίδιες άλλο όμως στυλ Πάντα κυνηγώντας παθητικά το σεξαπίλ Βάζοντας πάντα την έλλειψη αποκλειστικότητας σαν "υπογραφή" Διέπρεψα στην ανάλυση, ώρα για την πράξη Αυτό…

Αν…

Αν μπορούσα να ενώσω τις βουλίτσες στον ουρανό, θα έφτιαχνα ένα λαβύρινθο, να χαθώ μέσα του. Αν είχα χρήματα να αγοράσω ένα νησί, θα το βύθιζα για να μην πατήσει κανείς και το βρωμίσει. Αν μπορούσα να συνθέσω μουσική, θα έφτιαχνα το πιο καταθλιπτικό τραγούδι για να κλάψουν όλοι αυτοί που δεν μπορούν. Αν η…

Ρυτίδες

Όταν με ρωτούνε φθονερά πώς καταφέρνω να σε σκέπτομαι ακαταπαύστως τόσον πολύ καιρό, μ’ όλα τα καιρικά φαινόμενα,τους απαντώ πως το φθινόπωρο και στις βροχές είναι που εντείνεται ο πόθος.  Όταν απογυμνώνονται όλα τα φυλλοβόλα, μα ενυδατώνονται απ’ το γοερό κλάμα των σύννεφων, εγώ εκεί, το χρυσοκέντητο αειθαλές μαντήλι να σκουπίσει τα δικά σου στρουμπουλά δάκρυα που σαν διάφανος χρυσός κυλάνε στις…

Οι κλέφτες της χαράς

Τελευταία, το έχανα συνέχεια. Μια φορά, μου έπεσε ανάμεσα στην αναπάντητη -συνειδητά από τους παραλήπτες της- αλληλογραφία μου. Τόσο είχα ταραχτεί από την αγένειά τους, που εκείνο κλείστηκε μόνο του μέσα στους φακέλους με τα νοτισμένα γράμματά μου, τα οποία μου επιστρέφονταν σφραγισμένα, όπως ακριβώς τα έστειλα. Λες και απ’ την απάντηση που θα λάμβανα,…

Στην υγειά μας!

Διάλεξε το μαύρο ποτήρι,χαμογέλα καθώς πίνεις το μαύρο κατακάθι,και γέλα, γέλα απρόσμενα, χωρίς ειρμό,προσέχοντας να διακόψεις τον ειρμό μιας ομιλίας. Το κατακάθι, όμως, δεν πίνεταικάθεται σαν πίσσα στα χείλια σουσφραγίδα πηχτή, κολλώδης, στέρεηαπόγνωση που με δάκρυα και κολλημένο χαμόγελοεκπνέεις απ’ την μύτη.Δεν θα σβήσεις,δεν σβήνει εύκολα η σκοτεινή φλόγα,μα καίει αργά στο υπέρυθρο,ελάχιστα πιο θερμή…

Αισθησιματίας

Αιώνια κατάρα η ευαισθησία.Το περιβάλλον καθορίζει τις κινήσεις της καρδιάς μου.Όσο εύκολα φτάνω στην ηδονή, άλλο τόσο φτάνω στην κατάθλιψη.Δώσε βάση στ’ άκρα, ακούμπα με, νιώσε τις φλέβες μας να ενώνονται. Η κολόνια, αυτή η κολόνια.Δεν ήξερα πως είναι δυνατόν να θυμάμαι μυρωδιές, κι όμως το νυχτολούλουδο σε θυμίζει.Κατέληξα να ανοίγω τα παράθυρα το βράδυ…

Καυτή Ακίδα στην Άκρη

Τα δάκτυλά μου αργά δαγκώνουν τα δευτερόλεπτα,τα χείλια μου δαγκώνουν το πηκτό πλάσμα της ακινησίας · σφίγγω την φωνή σου, την κρατώ σαν άμμο,δόνηση με διαπερνά και μου διαλύει τα νεύρα,η σκέψη μου διαχέεται σαν γαλάζιος καπνόςθρύμματα, καμένα ξέφτια της μυρώνουν τον αέρα,παρασέρνοντας την προσμονή μου για έναν ακόμη ορίζοντα,μια ακόμη τυχαία ευτυχία,την αναδίπλωση έστω…

Εκτροπή

Τον τελευταίο καιρό απέκτησα μια καινούργια συνήθεια.Δεν μαρέσει πολύ, αλλά φανερώθηκε από μόνη της.Κάπου στο βάθος μια φωνή επαναλαμβάνει πως με γοητεύειπου ασυναίσθητα το σώμα μου μιλάκαι ας μάλλον βογκά. Το αριστερό μου χέρι αγκαλιάζει τον καρπό του δεξιούκαι εκείνο τρίβεται δίνοντας την αίσθηση πως προσπαθεί να ελευθερωθεί.Σαν να έβγαλα μόλις κάποια χειροπέδα και τρίβω…

Οι κλέφτρες της χαράς

Τελευταία, το έχανα συνέχεια. Μια φορά, μου έπεσε ανάμεσα στην αναπάντητη -συνειδητά από τους παραλήπτες της- αλληλογραφία μου. Τόσο είχα ταραχτεί από την αγένειά τους, που εκείνο κλείστηκε μόνο του μέσα στους φακέλους με τα νοτισμένα γράμματά μου, τα οποία μου επιστρέφονταν σφραγισμένα, όπως ακριβώς τα έστειλα. Λες και απ’ την απάντηση που θα λάμβανα,…

Xαϊκού* της απαξίωσης

Χρόνια προσπαθώο ποιητής τι είπε να καταλάβω.  Μάλιστα, του είπα: «Ωχ αδερφέ μου, ποιον νοιάζουν όλα τούταπου θες ν’ αλλάξεις;  Ασχημομούρη,  μην ελπίζεις πια τζάμπα κύκνος να γίνεις. Το μελάνι σου γι’ αγάπες δίχως μέλλον όλο ξοδεύεις.  Με κρεβάτι άδειο,  τι να τα κάνεις τ’ άστρα; Πεινά το κορμί».  Όσοι απαγγέλλουν,  σε βραδιά ασέληνη φεγγάρια θωρούν!…

Εγώ, εσύ και το Φθινόπωρο

Τετάρτη 8/11/21 6:44 μ.μ. Το πρωτοβρόχι μαζί με το χώμα φτιάχνουν τις πρώτες λάσπες. Αρέσκομαι απίστευτα με την αλλαγή του καιρού, φεύγει το καλοκαιράκι, πάει βόλτα σε άλλα μέρη και το αντικαθιστά το πανέμορφο φθινόπωρο, η εποχή της έμπνευσης μου, η εποχή που με 'μαθε την τέχνη. Πράγμα που κανείς ποτέ δεν θα μου πάρει,…

Αιματηρές Ανακλάσεις

Δεν σκοπεύω να μεριμνήσω για τα μάτια σου.Θα τα ξεκολλήσω με σπασμένο γυαλί,θα τα ρίξω στο μελάνι,θα τα κοιτώ καθώς επιπλέουν στο μαύρο,δύο όγκοι λευκοί με ματωμένες σάρκινες λωρίδες,δύο λέξεις μουγγέςσχηματίζουν την ανυπαρξία σου. Παρακολουθώ το ουρλιαχτό σουκαθώς αντηχεί στις άδειες κόγχες.Θα σε αναδομήσω, θα δεις,παίρνω ένα κεράσι, βαθύ κόκκινο και ώριμο,το χώνω βαθιά στο…

Ο πλάστης μου

Στις σκιές που διψάνε για φως, τάζω ευθαρσώς τα μάτια σου.Κάθε που αναστενάζει ο αγέρας, νοσταλγώ το στόμα σου…Όταν σβήνει η μουσική στις παμπ, τους ζητώ να παίξουν το γέλιο σου. Κάπου εκείνη την ώρα, σαν ξημερώνει η αρχή του τέλους και σημαίνει τοτέλος της αρχής κι ύστερα η έναρξη της συνέχειας, σ’ αγαπώ περσότερο,…

Ζητήματα Ταυτότητας

Τα πράγματα που είναι ανέφικτα είναι αυτά που με κρατάνε ξάγρυπνη. Ψάχνω ακόμα νόημα σε σκιές που όλο και ξεθωριάζουν πίσω από προσδοκίες ανθρώπων που δεν αναγνωρίζω πια τον εαυτό μου στα μάτια τους. Το άγχος έχει γίνει αχώριστος συνοδοιπόρος και έχει κουλουριαστεί σαν γατί στα σωθικά μου κλέβοντας μου ανάσες. 《Επιτέλους, βρες ποια είσαι.…

Συζητήσιμο Σοκάκι

Ένας δρόμος, με προορισμό -εικάζω- όπως πάντα άγνωστο. Χορεύει ρυθμικά το τσιμέντο το ρυθμό της καθημερινότητας και δειλά δειλά ξεπετάγονται δέντρα στο εδώ και 'κει προκειμένου να κοσμήσουν την πόλη, το μέρος της ζωής, τη φυλακή μας. Παίρνω το συνηθισμένο σοκάκι "σβάρνα", «Έχουμε δουλειές» μου εξομολογείται και συνεχίζει με τα εξής: «Ξεκίνα καλύτερα το μέλλον,…

H Μούμια του Αιγαίου

Αναλογίζεται ένα τοπίο νεκρό,γεμάτο βράχια που πετρώσανε σε ξεχασμένη σκέψη,διάσπαρτο με φρύγανα που επουλώνουν ανύπαρκτη φωτιά. Το μόνιμο σημάδι της ερήμωσηςαποτελεί συντεταγμένη στην παλέτα των αποχρώσεωνόσων ορατών χρωμάτων του θανάτου.Συντεταγμένη, ωστόσο, ελλιπήςκαθώς δεν αρκούν τα δεκαδικά ψηφίαπου διαβάζει στο άψυχο σύμπλεγμααπό ξερές αστιβές, το θυμάρι και τα σχίνα.Ελπίζει σε όραση θαμπή,επίσης στο ξέπνοο άρωμα βοτάνων,ίσως…

Να φανώ δυνατή

Ζέστη σε κάθε γωνία της πόλης. Οι άνθρωποι τρέχουν και δε φτάνουν, άλλοι ευγενικοί άλλοι αγενείς μέχρι αηδίας. Χρόνος για σκέψη και εσωτερική αναζήτηση σχεδόν μηδενικός, μικρά ξεσπάσματα, μα ίσως δεν φτάνουν... Θετικό κλίμα, μικρά βήματα, σταθερά, με κατεύθυνση στόχους και όνειρα. Τα πλησιάζω και για πρώτη φορά δε με αποφεύγουν, δεν απομακρύνονται μόλις κάνω…

Απαγορευμένο

Συμβαίνει πάντα βράδυ,οι στίχοι γκρεμίζονταιτα τέρατα δεν έχουν πλέον κλουβίξεχύνονται λαίμαργαστο απροστάτευτο κορμί. Σκίζουν κάθε ρούχο μαςκομματιάζουν τις μάσκεςμένουμε γυμνοί, παραδομένοισε κάθε ορμή που ξεχύνεταιαπ΄ το καυτό φουρτουνιασμένο αίμα. Θέλετε στίχους χωρίς πέπλαμα όσα η θάλασσα ξεβγάζει πάνω μαςσας μοιάζουν αλμυρά, κακοκαιρισμέναγίνανε τα θέλω μας καράβια γυαλισμέναπλέουν μόνο σε γνώριμες ακτές. Σώματα με αλάτια πεθύμησανωπά…

Το χρέος

‘Κείνοι οι λογαριασμοί που γίνονται χωρίς τον ξενοδόχο είναι αυτοί που κάνεις με τον εαυτό σου. «Τι σας οφείλω;», να κάτι που ποτέ σου ευγενικά δε σε ρώτησες.  «Χωρίς απόδειξη θα σας το αφήσω τόσα»∙ μοιάζει λιγάκι πιο ελκυστικό το να συμβιβάζεσαι.  Το εύκολο, το «φθηνότερο», εκεί σε κατατάσσεις.  Εκπτώσεις∙  στα γούστα, στις σκέψεις,  στην προσπάθεια, στην…

Ένα ευρώ για τη σκέψη σου

Αυτή που φύτρωσε τώραανάμεσα στα τσιμέντατης συνήθειας, της αδράνειας,χαλάει το κλίμα.Δεν την έσπειρα εγώ,μπάσταρδη ξεχασμένων εποχώντότε πιστεύαμε στο κάθε πρωινόμε μάτια ακούραστα, ξενυχτισμένα. Στην επόμενη ματιά ζαλίστηκακύματα που πριν με νανούριζαντώρα φούσκωναν θυμωμένα,έψαχναν τις στιγμές που συμβιβάστηκα.Εκείνες που εγκατέλειψα από δειλίαστα πρώτα συννεφιασμένα πρωινά,εκείνες που πίνουν τον καφέ γλυκόγιατί δεν είναι ανάγκη να μένει η…

Υπολογισμοί

Μια λέξη μόνο,σαν κάποιο «αν» από ξεχασμένο καλοκαίρι,έμεινε στα χέρια μου,άμμος που διαλύεται και φεύγει,με τον τελευταίο κόκκο σβήνονταςέναν ήλιο νοητόκαι μια ανάσα τεχνητή. Ευχόμαι σε αυτήν την φανταστική άμμονα αναμιχθεί με θάλασσακαι να γευτεί μακρινούς ανέμους,να μου φέρει σαν κρυφό μουρμουρητότην περιγραφή από τον κόσμο αυτού του «αν»,σαν απαγορευμένο τηλεγράφημα. Ορέστης Photography credits: Marina…

Λίγες διάσπαρτες σκέψεις

Υπάρχουν πολλά πράγματα να αναρωτηθεί κανείς, να σκεφτεί ή και να μη σκεφτεί. Νααποφύγει μεθοδικά, σιωπηλά ή με πολύ κραυγαλέες και δραματικές χειρονομίες. Δεν ξέρω τι «πρέπει» να γράψω. Ή, καλύτερα, τι να πρώτο γράψω, είναι πολλά αυτά πουθα ήθελα να αναφέρω, αλλά δεν είναι πάντα εύκολο να ξεχωρίσεις και να διαχωρίσεις τις σκέψεις και…

Στο μικροσκόπιο

Στο μικροσκόπιοΓια δες· μην… κοιτάξεις απλώς.Σ’ ένα «κλικ» των βλεφάρωντη στιγμή φυλάκισε,μην την αφήσεις λάσκα ποτέαπ’ τα δεσμά της μνήμης. Στην αχλή της αγωνίας,στην σιωπή της αφωνίας πουπιο ηχηρή αποδείχθηκε απ’ τον θόρυβο τον ίδιο,βούτα λίγη λαχτάρα,λαχτάρα για το άγνωστο,για εκείνο που ξυπνά τον μισοκοιμισμένο φόβο μέσα σου.Μόνο τα «ζιζάνια» εκείνα που θα τον ταρακουνήσουναξίζουν…

Το μόνο «φυσιολογικό» είναι η ισότητα

Την περασμένη εβδομάδα στη Βαρκελώνη, ο 24χρονος Samuel ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου. Όσο τον χτυπούσαν, τον πρόσβαλλαν με χαρακτηρισμούς που αφορούσαν τη σεξουαλική του ταυτότητα. Ο Samuel δολοφονήθηκε επειδή, ω Θεοί, τόλμησε να είναι γκέι. Αναφέρονται συνεχώς ομοφοβικές επιθέσεις σε συνανθρώπους μας. Κάποιοι είναι σε θέση να αναφέρουν αυτό που έζησαν. Κάποιοι άλλοι όμως δεν τη…