Το μοιρολόι ενός «κατάθρωπου»

Τι, μόνο άνω θρώσκει, θαρρείς, ο άνθρωπος;  Ας πούμε ότι είμαι γάτα που διανύει την έβδομη ζωή της. Με τρίχωμα μαύρο σαν πίσσα. Μόνο έτσι εξηγείται πως κουβαλάω αμαρτίες και από τις έξι προηγούμενες ζωές μου. Τόσες, που δεν ξέρω εάν το μικρό κορμί μου με τη στραπατσαρισμένη του ουρά αντέχει πια να τις σέρνει.…

Χωρίς μέτρο

Έφτιαξα καφέ μαύροχωρίς ζάχαρη,μόνο με τις ενοχέςνα τον πικρίζουν,πάλι όμως νύσταζεη συνείδησή μου. Δεν μετράω συλλαβές,δεν θέλω να με απαγγείλουν,μόνο να με θυμάσαι,απογοητευμένημετά το βαρύ ξενύχτιπριν φτιάξεις γλυκό καφέ. Η ποίηση δεν έχει μετρική,ούτε η ζωή αναλογίεςεσύ χάνεσαικαι εγώ, μαζί σουστίχοι δεν σώσανε ποτέάμετρους ανθρώπους. Να πιείς για να μεθύσεις,να δεις τον απέναντι ομορφότεροτο μέσα…

Μόνο ανάμεσα σε εμάς

Σήμερα ξύπνησα με νεύρα, αλλά εσύ πάλι με ηρέμησες όπως μόνο εσύ ξέρεις, γι'αυτό θέλω να μιλήσω για σένα σήμερα. Στο παρελθόν μίλησα για την αγάπη και τον έρωτα μου, για σένα... Προσπάθησα με λέξεις να περιγράψω ό,τι νιώθω και ό,τι φαντάζομαι, για μας. Είσαι πανέμορφη κάθε φορά, κάθε μέρα, κάθε δευτερόλεπτο. Κάθε που σε…

Ιδιόμορφη άνοιξη

Φαίνεται πως μπήκε ξανά η άνοιξη στην πόλη. Οι πρώτες μυρωδιές των λουλουδιών, η μέρα που μεγάλωσε και πια νυχτώνει αργά, ο ήλιος… Και φέτος αν και όλα είναι τόσο διαφορετικά, χαιρόμαστε τις μέρες μας. Δύσκολο, μα όχι ακατόρθωτο. Μια βόλτα στη γειτονιά αλλάζει καμία φορά τη διάθεση όλης της μέρας! Ένας καφές, χαμόγελα αγαπημένων…

Ένα μικρό αχούρι

Το Μπρέιν Νταμπ (ναι,του έβαλα και τον τόνο) είναι, θα πω μια, μη-άσκηση όπου κάνουν όλοιοι αυτό-αποκαλούμενοι γουελνες εραστές (δε μου ερχόταν άλλη λέξη) εκεί έξω, όχι μορνινγκπειτζις ( 3 σελίδες γράψιμο κάθε πρωί ) όχι, όχι αυτά είναι ξεπερασμένα πράγματα. Οεγκέφαλός σου θα σταματήσει να είναι σαν μπουγάδα που μπήκε στις 1400 στροφές μόνοαν…

Δύο σταγόνες

Θα σε ψάξω.Μέσα στον καθρέφτη των στιγμών.Θα σε ψάξω, θα σε βρω.Να με δεις, να σε δω. Ο ήλιος έρχεται, κι ο ήλιος φεύγει.Όπως ερχόμαστε και φεύγουμε κι εμείς.Και σαν εμάς, όταν έρχεται φέρνει ελπίδα.Κι όταν φεύγει, σαν εμάς πάλι, φέρνει νοσταλγία.Ο ήλιος όμως πάντα γυρίζει.Μου φαίνεται πως μοιάζουμε, κι ας διαφωνούν οι απέξω.Μοιάζουμε, σαν…

Εκείνοι που ξέρουν ν’ ακούν

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν το ταλέντο να ακούν. Ωραία, τι; Να ακούει μπορεί ο καθένας. Κι όμως, όχι. Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να σε ακούν, έτσι που ξαφνικά σου έρχονται κάτι ιδέες που απορείς πώς τις κατέβασε το μυαλό σου, ή μια γαλήνη που δεν πίστευες πως θα νιώσεις. Ξέρουν να ακούν με τέτοιον…

Ήσουν πλάι μου όταν κοιμήθηκα

Έφυγες πριν ξημερώσει, βιαστικήδεν πρόλαβα ποτέ μου να θαυμάσωτον ήλιο να χαϊδεύει τις τούφες σουπου χορεύουν με κάθε μου ανάσα. Ίσως γλίτωσα μνήμες αγέννητεςαπό την βέβαιη φθορά του χρόνουκαι τους χλευασμούς, στίχων ανήμπορωντο πρωινό μαζί σου να ξυπνήσουν.Μα πάλι γυρνώ πεισματικά εκείανάμεσα σε ξεχασμένα βράδιαξεδιαλέγω φράσεις μου ανείπωτεςέσβησαν δειλά χωρίς να βρουν κοινό.Μια μέρα ανατέλλει…

Φτηνές φθορές

Τα χέρια μου βαμμένα κόκκινα,βλέπεις;Μπορεί μια περίεργη ιδιοτροπία των ημερώνσιωπηλά να μουγγρίζει για αυτό το χρώμα,μα δεν αντέχω άλλο να ακούω, για αυτό, δεν βλέπεις, και όμως,καθώς τα χέρια μου είναι βαμμέναμε το γαλακτερό χρώμα μιας σκονισμένης ακτίνας φωτός.Μουλιάζω στο τίποτα απαρατήρητης νύκτας,πολύ ικανοποιημένος με την θαλπωρή της λήθης,και αδιαφορώ για τα χίλια βλέμματα που…

Τι δεν βλέπω;

Πάσχω από επιλεκτική αμνησία.Συνήθης διαταραχή και προσβάλλει κυρίως τα ίδια άτομαπου θα δουν νωρίτερα άσπρες τούφες από άλλους.Που οι μετεωρολόγοι δε μπορούν να προβλέψουντις χιονοπτώσεις στην κεφαλή τους. Θυμάμαι, λοιπόν, αυτά που με συμφέρουν,ξεχνώ εκείνα που δεν.Αποκτήστε τον έλεγχο των δεδομένων σας.Ε, πιο σφιχτά δε θα μπορούσα να κρατώ τα ηνία της μνήμης.Η αναβλητικότητα, μεσαίο…

Σαν αυτόν…

Ακόμα κρύβομαι. Οι λύκοι είναι έξω και καραδοκούν. Καμία ελπίδα δεν έχω μπρος τους συμπέρανα χθες, όμως μια τρελή ιδέα μου καρφώθηκε: θα τους νικήσω. Βρήκα και ένα κλαδί, μια ευκαιρία, από αυτό κοντάρι μάχης θα το κάνω, όπως έκανε την ανάγκη μολύβι ο Γιώργος που γεννήθηκε το χίλια εννιακόσια. Θα αναμετρηθώ με τους λύκους…

Περί της φύσης του φωτός της ημέρας

Απαγορεύεται να σκύψω,μένω στητός μέχρι να λιώσουν τα πόδια,δεν ενδίδω στην βαρύτητα,κλέβω λίγο ακόμη του χρόνου,εκπνέω,δεν πρέπει να καταρρεύσω. Ποιά είναι πραγματικά η πικρή υφήτων τεντωμένων αινιγμάτων που κρέμονται στον αέρα;Αναρωτιέμαι γύρω απ’ τον κύκλο, καθώς αυτός γυρνάκαι επαναλαμβάνει το ανεβοκατέβασμα της νότας,ακολουθώ διστακτικά το κρυφό συναίσθημαμπερδεμένος, χωρίς ξεκάθαρη ιδέα του τι κάνω,νοσταλγώ αόρατες, σχεδόν…

Εφτά ξεβαμμένα πόστ-ιτ

Είναι πρωί. Δεν κοιμήθηκα καλά χθες, με είχε πιάσει άγχος. Είχε πολύ αέρα έξω και όλα έκαναν θόρυβο.Πίνω την πρώτη γουλιά καφέ και θολώνουν τα γυαλιά μου.Καφές με γεύση πλυντήριο πιάτων γιατί ήμουν ανυπόμονη.Πίνω τη δεύτερη γουλιά πολύ γρήγορα και καίγομαι. Όχι, δε θα χαλάσει η διάθεση μου, απλά μάλλον δε θα μπορώ να νιώσω…

Αϋπνία

Έσφιγγε τα χέρια του γύρω από το δερμάτινο, απαλό τιμόνι καθώς το βλέμμα του διέσχιζετον σκοτεινό δρόμο που απλωνόταν μπροστά του, μνήμες από τα παιδικά του χρόνια καιτις βραδινές διαδρομές ήρθαν ξαφνικά στο μυαλό του. Θυμήθηκε πόσο τον είχανσυναρπάσει τότε τα φανάρια, έστεκαν ψηλά και υπαγόρευαν στο αυτοκίνητο τι πρέπει νακάνει, τον ενθουσιασμό του όποτε…

5+1 Χαϊκού για ‘σένα

Ράβω τις λέξειςστα γράμματα που στέλνω.Άουτς. Τρυπιέμαι.  Στάση εμβρυϊκή,κάτω απ’ το πάπλωμά σουνιώθω ευάλωτη.    Καρδιά μαρουλιού, της έμπηξες στο στήθος τα ψέματά σου.  Θες να ξεχάσειςτον ματωμένο ήλιοτων δειλινών μας.  Τα ίδια λόγιαπου με κάνουν να πονώ,τα λες γι’ αγάπη. Τα ωραία λάθηο ερωτευμένος νους μουξανά τα κάνει. Bookaterian Photograpy credits: Despina Niki

Λύκοι

Κάποιες φορές έρχονται το βράδυ. Τρυπώνουν κάτω από τα σκεπάσματα και έπειτα πίσω απ'τα μάτια, βαθιά μέσα στους λαβυρίνθους των σκέψεων. Άλλες φορές με βρίσκουν στον ήλιο. Οι σκιές τους εμφανίζονται δίπλα στη δική μουχωρίς προειδοποίηση και ολοένα και την πλησιάζουν, μέχρι να γίνουν ένα με εκείνη. Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που με επισκέφτηκαν…

Έσπασες τον κύκλο, μαμά

Όταν με ρωτούσαν ποιος είναι ο ήρωάς μου, έλεγα πάντα από μικρή πως είναι η μαμά μου.Εξακολουθώ να το λέω και σήμερα, αν και μάλλον το έλεγα κάθε φορά για διαφορετικό λόγο. Ως παιδί, είχα την απόλυτη πεποίθηση ότι η μητέρα μου ξέρει τα πάντα, μαγειρεύει τα πάντα,ακούει τα πάντα, μπορεί να κάνει τα πάντα…

Τέλη Φλεβάρη

Ακόμα ένας χειμώνας φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του. Ένας χειμώνας διαφορετικός από τους προηγούμενους. Καταστάσεις που μας ταξιδεύουν στο μακρινό παρελθόν. Άνθρωποι δυσαρεστημένοι, θυμωμένοι παντού στην πόλη. Ένταση που κανεις δεν ξέρει πώς να εκφράσει. Δε γράφονται οι λέξεις στα τετράδιά μας. Λιγοστεύει η έμπνευση. Έμπνευση…. ίσως δε χάθηκε. Ίσως κάπου ξεκουράζεται. Περιμένει νέες…

Πρωινά τελετουργικά

Βαθιά ανάσα. Είχα αρκετά περίεργα όνειρα, ξύπνησα πριν λίγο, αυτός είναι και ο μόνος λόγος που τα θυμάμαι, έστω και σε σμίκρυνση. Ένας πρώην, ένας αδιάφορος αντιήρωας μιας καθαρά μπίντζ σειράς, όπου δεν συμπαθώ καν, να τα λέμε και αυτά. 'Ήμασταν, λέει, σε μια πισίνα, έπινα κάτι -νομίζω, δε θυμάμαι- πήγα να καπνίσω και πριν…

Καθόρισε με

Τι σε καθορίζει τελικά; Η συμπεριφορά, τα λόγια, οι πράξεις, το παρελθόν, τα ακόμη κρυφά σου στοιχεία,όλα όσα δε θυμάσαι ή απλώς η εμφάνιση; Και αν η λύση βρίσκεται κάπου στη μέση, γιατί ρωτάς εξωτερικούς παράγοντεςπιστεύοντας πως είναι ικανοί να διαλευκάνουν τον γρίφο σου;Αν είσαι αυτός που είσαι, ξέρεις πολύ καλά πως δεν χρειάζεσαι καθορισμό.Αν…

Πάμε;

Έμμεσα έμαθα γι' αυτήν, σε αντίθεση με 'σένα που την ζεις χρόνια. Μια λέξη και στο τέλος της ένα ερωτηματικό το μυαλό μου κυριεύουν, εδώ και κάποιες μέρες. Πάμε; Εκεί στον κόσμο των Ιδεών, μέσα στα σοκάκια της αισιοδοξίας να περπατήσουμε, να μυρίζουμε την απίστευτη μυρωδιά της ελευθερίας, με τις ανατριχιαστικές αισθήσεις του κόσμου αυτού…

Απουσιάζω

Θυμάσαι την άνοιξη-δεν την νιώθεις πικρή,εύθραυστη σαν συμπυκνωμένη σκόνη;Θα ήθελα σαν σκάφος να συμπιέζομαι ανάμεσα στην τρικυμία, κάποιο συναίσθημα να με σφίγγει σαν δίνη,μα απαρνούμε το φως,γελάω αμήχανα σε ανθρώπους που συναντώ τυχαία στους δρόμους,και συμπιέζομαι στην πρέσα της απουσίας.Η φθορά ανεβαίνει σαν ατμός, πάνω από το περίγραμμα του γρασιδιού,αντιφέγγοντας απ΄την επιφάνεια του σχεδόν ακίνητου…

Μπαλάντα & Ελεγεία εις μνήμην του Κώστα Καρυωτάκη

Μια… wanna be μπαλάντα:Μια σήμανση που άλλοι σου επιλέγουνστους δρόμους που οι ίδιοι σου χαράξαν’.Τι ειρωνεία!, πάλι σε εκλέγουνγια πόστα που πριν λίγο σου αλλάξαν’.Να βγάλεις νέες ρίζες σε διατάξαν’,των στίχων σου τις δόλιες ξεριζώνουν.Την κάλπικη ηθική τους σου διδάξαν’. Ποιο δίκιο σου να βρεις, αν σε φιμώνουν;Μονίμως βρίσκουν κάτι να σε ψέγουν.Στης εξουσίας το…

Κρύφτηκες

Στο πρόσωπο που προσπέρασα,στο τραγούδι που παρέλειψα,στο βιβλίο με το άσχημο εξώφυλλο,στο χέρι που δεν έδωσα,στη φωνή που δεν αναγνώρισα,στο άγγιγμα που τραβήχτηκα,στο τελευταίο μου ποτό,στο βράδυ που δε βγήκα,στις προκαταλήψεις που ζουν μέσα μου.Κρύφτηκες.Ευτυχώς που κρύφτηκες.Δυστυχώς δε ξέρω που να ψάξω. Moschaz Photography credits: Kerasia Mp.

Για άλλη μια φορά το κρύβω

Δεν μπορώ να το πωαλλά ο χρόνος μου μασά την ψυχήτα γκρίζα, το ασήμι που κόβει τον ήλιο,το κόβω, το απλώνω, το ράβω σε ανεκτά ρούχανα κρύψω, να ανακατέψω · δεν μπορώ να το πωγιατί; Πώς θα σβήσει μια χορογραφία από φωνέςμόλις ευθυγραμμίσεις τους νευρώνες σε μία φράση«και είναι.. αυτό»,σβήνεις στον τάφο που ορίζει η…

Τέταρτη πράξη

Ποίημα της Μαρίας Λαϊνά (από τη συλλογή Ρόδινος Φόβος, 1992):Φόβοςχειρότερος πάνταρόδινος φόβοςπριν τι, από τιο φόβος του φόβουο φόβος μη σε παραλύσει Η συνέχειά του (δική μου):  Ο φόβος για τα ειλικρινή ψέματασαν εκείνον για τις κάλπικες αλήθειες· μοιάζει τιποτένιος μπροστά στο φόβο της ανεπάρκειας-αν σκεφτείς πως ολάκερη η πλάση να χορτάσει δε μπορεί μιαν ανθρωπότητα· ο φόβος, λοιπόν,…

Με βρίσκει η ποίηση

Ανάμεσα σε δυο προδοσίες,μια των στίχων που δεν άντεξακαι μια λευκή,για το μελανί που δεν ξόδεψασε αίματα και ιδρώτες που χύθηκαν αναίτια,και φύλαξα για τρικυμίες της δικής μου βάρκας. Συγγνώμη. Ανάμεσα σε δυο αλήθειες,μια Εκείνη που ποτέ δεν δέχτηκα,και μια γυμνή,με κοιτάζει όταν ξυπνάω γεμάτη προσμονήνα κάνω το βλέμμα μου φωνή να κατευθύνω,μα δεν περνάω…

Προσωπική αναδρομή

Ανάθεμα και αν ξέρω τι ώρα είναι. Πάλι απόγευμα έφτασε. Λεφτά έχω ή να πάω στην τράπεζα; Πώς δεν έχω, έκανα 400€ ανάληψη χθες, τι τα έκανα; «Πού 'ναι το πορτοφόλι;» ρωτάω λες και έχω. Άντε τα βρήκα. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα πενηντάρικα. Να πάω σχολή αύριο λες; Μα πώς θα βγω από το σπίτι;…

Η συλλογή σας

Είδα μερικά πορτραίτα του αύριο σήμερα το πρωί στο σούπερ μάρκετ.Άλλα ονειρεύτηκα στο σύντομο μεσημεριανό μου ύπνο.Χάζεψα λίγο στο instagram και απογοητεύτηκε η μικρή μου συλλογή. Έβγαλα βόλτα τον Οσμάν και γέλασα με την αδιαφορία του προς τα υπόλοιπα σκυλιά. Ξέφυγα, συγγνώμη.Τα τραγούδια που άκουσα ενώ μαγείρευα, δημιουργούσαν διάφορα πορτραίτα του αύριο στο μυαλό μου∙…

Ξενιστής

Αν δεν έδειχναν το μαλακό τους δέρμα, τα παράσιτα,δεν θα διαφέραν από εμάς, τους σκληροτράχηλουςατμούς μιας εποχής ξερής και παρδαλά πετρωμένης,θα ήταν όμοια σε όλα, στην συμπεριφορά,στα ένστικτα, στη σκέψη. Συγγενικές πληγές θα μάτωναν,με την ίδια ακατάληπτη πολυπλοκότηταθα απεδείκνυαν την αντίληψή τους.Θα υπόσχονταν στις νέες γενιές όνειρα οξειδωμέναθα επέμεναν στο απόλυτομα οι βουκαμβίλιες δεν είναι…