Φωτεινές ζωγραφιές

Η τελευταία ηλιαχτίδα της δύσης ξαπόστασε ανάλαφρα στους ώμους σου πριν υποχωρήσει και αυτή δίνοντας πνοή στο αεράκι του επερχόμενου δειλινού. Με τον ήλιο ως προβολέα για μια στιγμή, ναι, σκέφτηκα μήπως το φωτεινό σου πορτραίτο καταφέρει να χωρέσει στους άδειους νοσηρούς διαδρόμους του λαβύρινθου που χάνομαι κάθε βραδιά. Το φεγγαρόφως και το αλάτι στέριωσαν … Συνεχίστε να διαβάζετε Φωτεινές ζωγραφιές.

Φαινομενικά ζωντανοί.

Φαινομενικά ζωντανοί- μα στην πραγματικότητα πεθαμένοι από καιρό. Δεν θα στο πουν, θα συνεχίσουν να το παίζουν ανήξεροι Μα, να, κάπως σαν να σε συμπάθησα και δεν μου αρέσουν τα μυστικά, όλα αυτά τα μυστικά Ορίστε- μάθε το τώρα από εμένα: Οι νεκροί γεννιούνται δεν πεθαίνουν. Είναι οι ίδιοι αυτοί που κινούνται στις σιωπές και … Συνεχίστε να διαβάζετε Φαινομενικά ζωντανοί..

Ανούσιο ζήτημα.

Σου ζητώ να με βοηθήσεις να τερματίσω ότι ξεκινώ μέχρι να θελήσω να αντικρίσω ξανά τον ουρανό με κάθε καιρό Σου ζητώ να με βοηθήσεις να βρω την αλήθεια πίσω από το πρόσωπο μου κάθε φορά που απλώς υπάρχω Σου ζητώ να με βοηθήσεις Σου ζητώ να με αφήσεις να εξαφανιστώ Σου ζητώ να με … Συνεχίστε να διαβάζετε Ανούσιο ζήτημα..

Χίλια συν ένα.

Τρίζουν οι ράγες του τρένου και εγώ νομίζω πως τις ακούω. Ταξιδεύουμε ήδη δύο ώρες και έχω χαρμανιάσει, αλλά είναι από τις ελάχιστες φορές που δεν με νοιάζει καθόλου. Το σκηνικό έξω από το παράθυρο με χαώνει και με ηρεμεί ταυτόχρονα. Μία τόσο καλά τακτοποιημένη μουτζούρα πρασίνου γεμίζει τις κόρες των ματιών μου και το … Συνεχίστε να διαβάζετε Χίλια συν ένα..

Απόσταση μιας αγκαλιάς.

Πόσα φιλιά δόθηκαν νοητά πριν παραδοθούμε στο γνώριμα μοναχικό κρεβάτι μεθυσμένοι από χείλη βουτηγμένα στην απύθμενη χύτρα του ανέφικτου. Πόσα βουνά βρήκαμε να ανεβούμε πεισματικά με προσγειωμένη την ελπίδα ότι η κορυφή τους θα βυθίσει στο αόρατο τις επιθυμίες που πατούν στο χώμα. Σε πόσα πουκάμισα βουλιάζουμε ανήμποροι να καλύψουμε τις πλάτες που μας στήριξαν... … Συνεχίστε να διαβάζετε Απόσταση μιας αγκαλιάς..

Λούπα.

Ανοίγετε τα παντζούρια για να μπει μέσα το φως. Τα κλείνω για να μην μ' αφήσει και το σκοτάδι. Πάνε χρονιά σε αυτή τη λούπα. Ανοίγω αυτά που θα έπρεπε να μείνουν κλειστά και όσα έχουν ανάγκη από αέρα τα διπλοκλειδώνω. Δεν θυμάμαι πότε άρχισε αυτή η μανία μου με το χρόνο. Αυτόν που πέρασε, … Συνεχίστε να διαβάζετε Λούπα..

Με τις εμμονές μου.

Όταν κατάλαβα ότι υπήρχαν ήταν μια τελειωμένη (όπως και γω) Κυριακή και σκεφτόμουν γιατί δεν με καταλαβαίνετε. Τότε μια φωνή, μαζί με κάποιες γνώμες ειδικών που πήρα παλιότερα,μου έδειξαν πόσο εμμονικά σκέφτομαι. Δεν φοβάμαι για αυτές γιατί πλέον είναι εγώ και εγώ είμαι αυτές. Μου αρέσει που δεν θέλουν να μου μιλάνε, τη μια, μα … Συνεχίστε να διαβάζετε Με τις εμμονές μου..

Από την καταστροφή στην αναγέννηση. | #Topic_Week

Δεν είναι λίγες οι φορές που ένιωσα το αίσθημα της καταστροφής. Ναι, δεν είναι μόνο συμβάν, αλλά και αίσθημα. Το καταλαβαίνεις από αυτό που αφήνει πίσω του. Μια καρδιά ερημωμένη, όπως ακριβώς και ένα τοπίο ύστερα από μια φυσική καταστροφή. Δυο μάτια έτοιμα να κλάψουν -είτε κλαίνε είτε όχι- ακριβώς γιατί βλέπουν τις συνέπειες γύρω … Συνεχίστε να διαβάζετε Από την καταστροφή στην αναγέννηση. | #Topic_Week.

Σε ‘σένα, που γουστάρεις να αφοσιωθείς.

Σε 'σένα μιλάω, που τα άτομα στη ζωή σου είναι μετρημένα αλλά και πολύτιμα. Σε 'σένα που μπορεί να μην έχεις πάντα παρέα να βγεις έξω, όμως με καλή παρέα πας παντού. Σε 'σένα που ξέρεις τι θες να κάνεις στη ζωή σου. Να μεγαλώσεις παιδιά, να γυρίσεις τον κόσμο, να γίνεις εθελοντής, να αποκτήσεις … Συνεχίστε να διαβάζετε Σε ‘σένα, που γουστάρεις να αφοσιωθείς..

Ανέκδοτα τραγελαφικά.

Οι φίλοι μου λένε πως δεν γελάω τώρα τελευταία. Αν μπορούσα να δώσω όνομα σε αυτό το παράπονο θα ήταν μάλλον το “τραγελαφικό”. Και αυτή η λέξη πάντα με γεμίζει με μια περίεργη έμπνευση, οπότε σήμερα θα μιλήσουμε για το χιούμορ. Είναι πραγματικά αστείο το πώς κάθε βράδυ με σπρώχνουν τα κάγκελα του μπαλκονιού. Σχεδόν … Συνεχίστε να διαβάζετε Ανέκδοτα τραγελαφικά..

Μουτζουρωμένες λάμψεις.

Το κρεβάτι μου ατσαλάκωτο μαρτυρά μια κάποια έλλειψη στο πλάι μου όπως το σεντόνι που τυλίγομαι υποκαθιστά άλλες απούσες πτυχές. Οι λέξεις αδυνατούν να σηκώσουν το βάρος της όψης μου το πρωί μα στο λεπτό επαναφέρουν με δυο στιχάκια ανώδυνα τις όποιες ελπίδες μου για συντροφιά στα πιο δυσθεώρητα ύψη. Λέξεις αντί για φιλιά μελάνι … Συνεχίστε να διαβάζετε Μουτζουρωμένες λάμψεις..

Βράδια στη βεράντα.

Κάθε βράδυ μπύρες και άραγμα στη βεράντα. Ιούλιος σε νησί. Πεταλούδες της νύχτας έρχονται να ταραξουν την ηρεμία. Ως τα μεσάνυχτα παιδικές φωνές, άλλοτε γλυκές, άλλοτε απερίγραπτα εκνευριστικές. Ακόμα μια μέρα το τηλέφωνο δε χτύπησε. Βασικά, χτύπησε αλλά στην άλλη μεριά της γραμμής δεν ήταν αυτός που περίμενες. Το σπίτι που όλα ησύχαζαν πριν τις … Συνεχίστε να διαβάζετε Βράδια στη βεράντα..

Βουτιά στο βαθύ μπλε.

Κάποιοι βρίσκουν συντροφιά στη θάλασσα. Εγώ τη θεωρούσα μοναχική και μυστήρια. Μου άρεσε η όψη της μα με τρόμαζε ο κίνδυνος που κρύβει. Απέραντη δύναμη που σκοτώνει Μοναδική ομορφιά που μαγεύει Άγνωστο βάθος που ταξιδεύει. Να κολυμπάς αργά το απόγευμα που την κατακλύζει τυραννικά αργά το σκοτάδι και τα νερά αποκτούν μια γοητευτική ψύχρα. Ξαφνικά … Συνεχίστε να διαβάζετε Βουτιά στο βαθύ μπλε..

Η παρέα του εαυτού σου.

Σκέψου ότι είσαι στο δικό σου σπίτι, ολομόναχος. Δεν έχει σημασία αν μοιάζει με μέγαρο, ποντικότρυπα ή κάπου ενδιάμεσα, το σημαντικό είναι ότι μιλάμε για ένα δικό σου περιβάλλον χωρίς καμία άλλη παρουσία. Σκέψου ότι φτιάχνεις τον καφέ σου και κοιτάζεις έξω από το παράθυρο. Δεν έχει σημασία το τοπίο, η ώρα της ημέρας, ή … Συνεχίστε να διαβάζετε Η παρέα του εαυτού σου..

Είναι Πέμπτη.

Είναι Πέμπτη. Τα σύννεφα κρύβουν τον ήλιο και εγώ κρύβω τον εαυτό μου από τον καθρέφτη. Η φωνή μέσα μου γνωρίζει, έτσι την αποφεύγω. Οι γύρω μου αρχίζουν να υποθέτουν, έτσι αρχίζω να αποφεύγω και εκείνους. Είναι Πέμπτη. Το μολύβι έσπασε στο τετράδιο και εγώ έσπασα στο πάτωμα. Το σπίτι μου με κλείνει, έτσι κλείνομαι … Συνεχίστε να διαβάζετε Είναι Πέμπτη..

Νυχτερινός Κολυμβητής.

Οι βραδιές που βουλιάζουν από τα ακόρεστα ποτήρια μας και τις χειμαρρώδεις φράσεις μας με αφήνουν πάντα μόνο μου σε μια τρικυμία από σκέψεις. Προσπαθώ να επιπλεύσω ενστικτωδώς σπάζοντας ό,τι νιώθω να με τραβάει ακόμα και αν μερικές φορές χάνω τις άγκυρες που με κρατάνε σταθερό. Χωρίς τις αλυσίδες μου ανέρχομαι μανιακά στην επιφάνεια με … Συνεχίστε να διαβάζετε Νυχτερινός Κολυμβητής..

«Εσείς, οι άνθρωποι, ξέρετε καλύτερα»

«Διαβάζω πράγματα που οξύνουν την φαντασία μου. Γράφω κείμενα μπας και πιάσω το νόημα ή βοηθήσω να το βρει κανένας άλλος. Βλέπω και αηδιάζω με το πολιτικό-κοινωνικό σύστημα και συνάμα απορώ πώς γίνεται να είναι τόσο συμφεροντολόγοι. Χάνω φίλους και έρωτες γιατί ποτέ δεν πίστεψα πραγματικά στα κοινωνικά σας κατασκευάσματα. Γίνομαι εμμονικός και πλέον φοβάμαι … Συνεχίστε να διαβάζετε «Εσείς, οι άνθρωποι, ξέρετε καλύτερα».

Ως πότε;

Σκέψεις που δε διώξαμε Πού θα βρούμε λέξεις να τις εκφράσουμε; Σκόρπιες σε τετράδια και πακέτα από τσιγάρα. Ίσως μείνουν ακόμα μια μέρα στην άκρη της γλώσσας μας Ως πότε; Παράπονα στέκονται πεισματικά εκεί Στην άκρη της γλώσσας Ως πότε; Πότε θα μάθεις να διεκδικείς; Κοκκινόμαλλο Τέρας Photography credits: Μαρίνα Λαζαρη         … Συνεχίστε να διαβάζετε Ως πότε;.

Ένα ουρλιαχτό για το τέλος.

Άσπροι τοίχοι και πνιγμένες φωνές. Τα ταβάνι γυρίζει και ανοίγουν οι πληγές. Η εικόνα με κοιτάζει με οίκτο. Μα όταν τρυπάει η βελόνα το σώμα μου νιώθω μέχρι και τον τελευταίο χτύπο. Δόση γεμάτη λύπη. Ζωή που της λείπουν οι στίχοι. Μετρημένοι της ψυχής μου οι ήχοι. Μια μάχη δίχως νίκη. Άσπροι τοίχοι και πνιγμένες … Συνεχίστε να διαβάζετε Ένα ουρλιαχτό για το τέλος..

Όσα φέρνουν οι μέρες.

Επαναλαμβάνουμε τόσες φορές την προσπάθεια να καθιερώσουμε τον χθεσινό εαυτό μας με μία ασαφή, πολλές φορές πικρή, αρκετές φορές γλυκιά γεύση στα χείλη, με την ιδέα του ποιος ήταν αυτός ο εαυτός να σβήνει σταδιακά με την αρχή της νέας μέρας. Νομίζουμε πως δεν τον χάνουμε το βράδυ, πως με το πρωινό φως θα κάνει … Συνεχίστε να διαβάζετε Όσα φέρνουν οι μέρες..

Έχω ένα όνειρο.

Κάπως έτσι, χαμένος στα τσιγάρα και στις μπύρες, με μια απαίσια γεύση στο στόμα, ένα συνονθύλευμα από στάχτη και πίκρα από τη μπύρα, βλέπω τα δύσκολα μπροστά μου αλλά έχω ένα τρελό όνειρο: να ζήσουμε ένα απίστευτο απόγευμα στο σπίτι μου. Με δύο φραπέδες για παρέα και ένα τσιγάρο γεμάτο όνειρα. Να συζητήσουμε για το … Συνεχίστε να διαβάζετε Έχω ένα όνειρο..

Πεσμένη σε τέλμα.

Μέσα μου ένα κενό. Έπιασα χαρτί και στυλό. Μα τι να γράψω; Τι ενδιαφέρον νοιώθω για να το αποτυπώσω; Γιατί να τραυματίσω τις λέξεις ακόμα μια φορά; Ακόμα μια ήττα μέσα μου. Κάθε μου μέρα αδιάφορη και ίδια με την προηγούμενη. Η γάτα ακόμα ένα πρωί, χαϊδεύει τα μαλλιά μου και το πρόσωπο μου για … Συνεχίστε να διαβάζετε Πεσμένη σε τέλμα..

Η πραγματικότητα του χάους. | #Topic_Week

Έφτιαξα μια χορογραφία Θα ήθελα πολύ να σου τη μάθω, μα εσύ έχεις άλλον παρτενέρ Σε βλέπω στα ομαδικά μαθήματα Εγώ όμως θέλω αυτός ο χορός να έχει μόνο τους δυο μας Μπορώ να χορέψω ό,τι είδος σου αρέσει Τα βήματα είναι απλά Μα δυσκολεύεσαι να τα μάθεις ενώ θες Η αίθουσα είναι γεμάτη Εμείς … Συνεχίστε να διαβάζετε Η πραγματικότητα του χάους. | #Topic_Week.

Ήθελες/Ήθελα. | #Topic_Week

Με ήθελες υπάκουη, πονηρή, γενναία. Σε ήθελα στοργική, ειλικρινή, έμπιστη. Με ήθελες κλειδωμένη σε μια ροζ φούσκα. Σε ήθελα ελεύθερη στις άπειρες επιλογές που είχε η ζωή να σου προσφέρει. Με ήθελες μαριονέτα με τα νήματα δεμένα στα ακροδάχτυλα σου. Σε ήθελα δίπλα μου να περπατήσουμε αυτόν τον κόσμο χέρι χέρι. Με ήθελες κάπως, με … Συνεχίστε να διαβάζετε Ήθελες/Ήθελα. | #Topic_Week.

Προσμένοντας – Μια παράλληλη πραγματικότητα |#Topic_Week

Ίσια γραμμή, περαστική διαφυγή αρωματικών χρωμάτων, Μείγμα εικόνων μεσημεριανής νάρκωσης. Το περίγραμμα της παραίτησης κλείνει σχηματικά τις ψευδαισθήσεις, Μην και ξεφύγουν, μην διαρρεύσουν, Μην σαν φίδια σε τυλίξουν, Αργά στραγγαλίζοντας την λίγη δύναμη που αποσπάς -με πολύ κρυφό κόπο- Απ’ την σιωπή κάθε προηγούμενης νύκτας. Ξεψυχισμένα αποχαιρετάς τις σκιές, Βυθίζεσαι στην θαμπάδα των εντυπώσεων, Παραδίδεις … Συνεχίστε να διαβάζετε Προσμένοντας – Μια παράλληλη πραγματικότητα |#Topic_Week.

Αξία Μηδενική

Δεν αξίζει να αγαπώ κάθε άσχημο εγώ μου Δεν αξίζει να μισώ τον θαμμένο εαυτό μου Δεν αξίζει να μιλώ για το ψεύτικο καημό μου Δεν αξίζει να σιωπώ σε κάθε αναστεναγμό μου. Δεν πιστεύω πως αξίζει να δίνω αξία σε ό,τι ορίζεται σωστό Δεν πιστεύω πως αξίζω την αξία που θα ήθελα να έχω … Συνεχίστε να διαβάζετε Αξία Μηδενική.

Θερινή ραστώνη.

Πριν προλάβουν τα μαλλιά μου να στεγνώσουν από το δροσερό θαλασσινό νερό με την αλμύρα στα χείλη μου και τις ανησυχίες βυθισμένες στην αμμουδιά σιωπηλός αντικρύζω τον ήλιο να κρύβεται πίσω από τα ασυγκίνητα βουνά. Το φως εγκαταλείπει την θάλασσα την παρηγορούν οι σκιές και το φως του φεγγαριού χαράζει δρόμο απευθείας από την θάλασσα … Συνεχίστε να διαβάζετε Θερινή ραστώνη..

Θα έμενες αν σου το ζήταγε;

Και 'κείνος έφυγε, όπως όλοι φεύγουν. Ή μπορεί και εγώ να τον έδιωξα, έχουν περάσει τόσα χρόνια που πλέον δεν θυμάμαι. Και κάθομαι κάτι μέρες και αναπολώ εκείνη την νύχτα. Τα δάκρυα που δεν άφησα να πέσουν, τις κραυγές που δεν άφησα να βγουν, το κρύο που δεν με ακουμπούσε γιατί ήταν δίπλα μου. Και … Συνεχίστε να διαβάζετε Θα έμενες αν σου το ζήταγε;.

Ο τζόγος των συναισθημάτων.

Χτυπάει συνθηματικά την πόρτα και μπαίνει μέσα στο παράνομο καζίνο συναισθημάτων. Γνωρίζει πως θα χάσει κάθε συναίσθημα του όμως πλέον έχει εθιστεί. Παίρνει τις μάρκες του και κάθεται στη ρουλέτα. Θέλει να παίξει στο κόκκινο δύο δάκρυα χαράς και ένα κομμάτι αισιοδοξίας. Το κάνει και η ρουλέτα αρχίζει να γυρνά… Πέφτει στο πράσινο. Θέλει να … Συνεχίστε να διαβάζετε Ο τζόγος των συναισθημάτων..

Μα δεν ήσουν εδώ…

Αναψαμε μαζί ένα τσιγάρο Δεν ήσουν εδώ Ούτε ήμουν εκεί Μοιραστηκαμε μια βόλτα Δεν ήσουν εδώ Ούτε ήμουν εκεί Μαζί περπατησαμε Κι ας μην ήσουν εδώ Κι ας μην ήμουν εκεί Παράξενο Στη μοναξιά μας νιώσαμε λιγότερο μόνοι Τα χιλιόμετρα είναι μόνο αριθμοί Κοκκινομαλλο Τέρας Photography credits: Jenni Zampeli             … Συνεχίστε να διαβάζετε Μα δεν ήσουν εδώ….