Να φανώ δυνατή

Ζέστη σε κάθε γωνία της πόλης. Οι άνθρωποι τρέχουν και δε φτάνουν, άλλοι ευγενικοί άλλοι αγενείς μέχρι αηδίας. Χρόνος για σκέψη και εσωτερική αναζήτηση σχεδόν μηδενικός, μικρά ξεσπάσματα, μα ίσως δεν φτάνουν... Θετικό κλίμα, μικρά βήματα, σταθερά, με κατεύθυνση στόχους και όνειρα. Τα πλησιάζω και για πρώτη φορά δε με αποφεύγουν, δεν απομακρύνονται μόλις κάνω…

Απαγορευμένο

Συμβαίνει πάντα βράδυ,οι στίχοι γκρεμίζονταιτα τέρατα δεν έχουν πλέον κλουβίξεχύνονται λαίμαργαστο απροστάτευτο κορμί. Σκίζουν κάθε ρούχο μαςκομματιάζουν τις μάσκεςμένουμε γυμνοί, παραδομένοισε κάθε ορμή που ξεχύνεταιαπ΄ το καυτό φουρτουνιασμένο αίμα. Θέλετε στίχους χωρίς πέπλαμα όσα η θάλασσα ξεβγάζει πάνω μαςσας μοιάζουν αλμυρά, κακοκαιρισμέναγίνανε τα θέλω μας καράβια γυαλισμέναπλέουν μόνο σε γνώριμες ακτές. Σώματα με αλάτια πεθύμησανωπά…

Το χρέος

‘Κείνοι οι λογαριασμοί που γίνονται χωρίς τον ξενοδόχο είναι αυτοί που κάνεις με τον εαυτό σου. «Τι σας οφείλω;», να κάτι που ποτέ σου ευγενικά δε σε ρώτησες.  «Χωρίς απόδειξη θα σας το αφήσω τόσα»∙ μοιάζει λιγάκι πιο ελκυστικό το να συμβιβάζεσαι.  Το εύκολο, το «φθηνότερο», εκεί σε κατατάσσεις.  Εκπτώσεις∙  στα γούστα, στις σκέψεις,  στην προσπάθεια, στην…

Ένα ευρώ για τη σκέψη σου

Αυτή που φύτρωσε τώραανάμεσα στα τσιμέντατης συνήθειας, της αδράνειας,χαλάει το κλίμα.Δεν την έσπειρα εγώ,μπάσταρδη ξεχασμένων εποχώντότε πιστεύαμε στο κάθε πρωινόμε μάτια ακούραστα, ξενυχτισμένα. Στην επόμενη ματιά ζαλίστηκακύματα που πριν με νανούριζαντώρα φούσκωναν θυμωμένα,έψαχναν τις στιγμές που συμβιβάστηκα.Εκείνες που εγκατέλειψα από δειλίαστα πρώτα συννεφιασμένα πρωινά,εκείνες που πίνουν τον καφέ γλυκόγιατί δεν είναι ανάγκη να μένει η…

Υπολογισμοί

Μια λέξη μόνο,σαν κάποιο «αν» από ξεχασμένο καλοκαίρι,έμεινε στα χέρια μου,άμμος που διαλύεται και φεύγει,με τον τελευταίο κόκκο σβήνονταςέναν ήλιο νοητόκαι μια ανάσα τεχνητή. Ευχόμαι σε αυτήν την φανταστική άμμονα αναμιχθεί με θάλασσακαι να γευτεί μακρινούς ανέμους,να μου φέρει σαν κρυφό μουρμουρητότην περιγραφή από τον κόσμο αυτού του «αν»,σαν απαγορευμένο τηλεγράφημα. Ορέστης Photography credits: Marina…

Λίγες διάσπαρτες σκέψεις

Υπάρχουν πολλά πράγματα να αναρωτηθεί κανείς, να σκεφτεί ή και να μη σκεφτεί. Νααποφύγει μεθοδικά, σιωπηλά ή με πολύ κραυγαλέες και δραματικές χειρονομίες. Δεν ξέρω τι «πρέπει» να γράψω. Ή, καλύτερα, τι να πρώτο γράψω, είναι πολλά αυτά πουθα ήθελα να αναφέρω, αλλά δεν είναι πάντα εύκολο να ξεχωρίσεις και να διαχωρίσεις τις σκέψεις και…

Στο μικροσκόπιο

Στο μικροσκόπιοΓια δες· μην… κοιτάξεις απλώς.Σ’ ένα «κλικ» των βλεφάρωντη στιγμή φυλάκισε,μην την αφήσεις λάσκα ποτέαπ’ τα δεσμά της μνήμης. Στην αχλή της αγωνίας,στην σιωπή της αφωνίας πουπιο ηχηρή αποδείχθηκε απ’ τον θόρυβο τον ίδιο,βούτα λίγη λαχτάρα,λαχτάρα για το άγνωστο,για εκείνο που ξυπνά τον μισοκοιμισμένο φόβο μέσα σου.Μόνο τα «ζιζάνια» εκείνα που θα τον ταρακουνήσουναξίζουν…

Το μόνο «φυσιολογικό» είναι η ισότητα

Την περασμένη εβδομάδα στη Βαρκελώνη, ο 24χρονος Samuel ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου. Όσο τον χτυπούσαν, τον πρόσβαλλαν με χαρακτηρισμούς που αφορούσαν τη σεξουαλική του ταυτότητα. Ο Samuel δολοφονήθηκε επειδή, ω Θεοί, τόλμησε να είναι γκέι. Αναφέρονται συνεχώς ομοφοβικές επιθέσεις σε συνανθρώπους μας. Κάποιοι είναι σε θέση να αναφέρουν αυτό που έζησαν. Κάποιοι άλλοι όμως δεν τη…

Ο άγγελος άραξε μαζί μου σήμερα

Κάθομαι στο κλασικό σημείο, το πάρκο μου είναι καυτό, έφτασε ο μήνας του Ιούλιου, ο μήνας της συνειδητοποίησης, το καλοκαίρι "έσκασε" και μας τα "''σκασε" για τα καλά. Πρέπει να έχει γύρω στους τριάντα οκτώ βαθμούς κελσίου, αλλά το μεσημέρι με δέχεται μόνο το πάρκο μου, πλέον. Το βράδυ απλά με διώχνει. «Δεν είσαι για…

Εμ… Τελικά ποια ήταν η ερώτηση;

Μια υποψία, μια ακόμη σελίδα από το μαύρο ημερολόγιο μου, με μαλακό εξώφυλλο γιατί με εκνευρίζει το άλλο. 15/6/21 …Η ερώτηση είναι: πώς νιώθω; Είμαι ευτυχισμένη; Είμαι χαρούμενη; Είμαι καλά; Προσπαθώ συνεχώς να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι, ναι, είμαι καλά, φαινομενικά τουλάχιστον. Ποια είναι όμως η ερώτηση, τελικά; Ποιο είναι το κίνητρο; Ποιος ο…

Η πολυχρησία της όρασης

Θα ψιθυρίσω στο νερόπως το χτες έκρυψα στη νύκτα,φυλακτό που έπνιξα σε μαύρη λάσπη,να μείνει εκείσαν πεθαμένο μου παιδί. Θα του το πω σιωπηλά,με μουδιασμένο πόνο,με συμπαγή κόμπο στην πνοή,σαν να του μεταφέρω πετραδάκιαπ’την ξεραμένη μου κοίτη. Θα κοιτάξω βαθιά εντός του,θα κλείσω τα μάτια τρομαγμένος,θα καταπιώ στο ωχρό σκοτάδιτην ιερόσυλη πολυχρησία της όρασης,και θα…

Λευκές μου μνήμες

Θυμάσαι τότε που κρύφτηκες στα βράχια, αλλά σε βρήκα;  Γέλασα τόσο, που ξύπνησε το βράδυκαι βγήκε ο ήλιος!  Τώρα δεν παίζεις, κρυψώνες άλλες βρίσκεις μεγαλωμένος.  Αντί για ‘σένα, τώρα κρύβετ’ ο ήλιος απ’ τις ζωές μας.  Κοίτα με, λες και είμαι εκείνη η μπάλα παγωτού άσπρου.  Κοίτα… μ’ αγάπη, κι αυτή θα ‘ρθει εντός σου εις διπλούν πίσω!  Βεντάλια δώσ’ μου,  να…

Μνήμες του καύσωνα

Ο καφές μου αραίωσε απότοματελευταία γουλιά ήταν νερότο βλέμμα μου ξενέρωσενομίζω γέλασες, αυτόματα. Θυμάμαι δεν είχε νυχτώσειστο θερινό έδειχνε θαμπάνομίζω βαρέθηκες, διακριτικάαγχωμένη μην το καταλάβω. Είχαμε πάει για λουκουμάδεςέφαγα αυθόρμητα ένα κουτίκαι όταν η σοκολάτα έσβησεέμεινα να αναπολώ εσένα. Η μέρα φεύγει πιο αργά, διστάζειόπως κάναμε και εμείςλίγο πριν φιληθούμεκαι άρχισε άλλο ένα καλοκαίρι. Σίσυφος…

Άνθρωποι

Περπατώ, επίτηδες, ανάμεσα στον κόσμο,σαν να προκαλώ, ή και να δοκιμάζω,τη διαφάνειά του. Είναι ζωογονητική η ανυπαρξία του κόσμου,καθώς συρρέουν δίπλα μου σαν κάποιο σκηνικό.Μπορώ να κινούμαι ελεύθερος, μόνος,να παρατηρώ πρόσωπα,να προσπερνώ το αλλοπρόσαλλο αυτό τοπίο,να το καταναλώνω σαν φρέσκο αέρα,να χρησιμοποιώ την ζωτικότητα του σαν ένδυμα,απλό,των βράχων, των κτιρίων, των δέντρων,ή απλώς κάποιων ημερήσιων…

Οι εφιάλτες, η αλήθεια μας

Μερικά πρωινά, ο ήλιος δεν ανατέλλεικαι -κρυμμένος αφού είναι- ούτε δύει, εν τέλει.Θλιμμένη η Σελήνη που εκοιμήθη μονάχη,μυστικά ολωνών μας κουβαλάει στη ράχη…Συνειδήσεως χρέη παραμένουν ασήκωτα,αμαρτίες και αίσχη κλειδωμένα στ’ ανείπωτα. Μ’ αναμνήσεις μπαούλα, μπήκαν στην ιστορία.Ίσως η άλλη ζωή να μην είναι αγγαρεία.Στους πεσόντες της μάχης, μάντεψε ποια εβρήκαν’,να τη, η Εμπιστοσύνη- κρίμα, δεν…

Το βολικό κουτί

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο πάρα πολλά και διαφορετικά συναισθήματα πίσω από ποικίλες ιστορίες ήρθαν να μας επισκεφτούν. Κι όμως, ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, κάποια από αυτά θεωρούνταν περισσότερο φυσιολογικά και κοινωνικά αποδεκτά. Στην περίπτωση της πανδημίας, το “σωστό” ήταν στο πρώτο lockdown να πάθουμε έκρηξη ενεργητικότητας και να αποφασίσουμε να μάθουμε αγγειοπλαστική και…

Εδώ για λίγους

Τα μαλλιά έγιναν κόμπος γύρω απ' το λαιμό μου και με πνίγουνΊσως δε θέλω να δω ξανά τα μάτια σου Πετάνε σπίθες και καίνε την ύπαρξή μου αργά και βασανιστικά Ένας μήνας πέρασε από τότε Τότε που η φωνή σου βασάνισε τελευταία φορά τ’ αυτιά και το μυαλό μου Μείνε εκεί Μακριά Φαντάζομαι τα χέρια…

Μόνο ευθεία (#2)

Κλείνω το ταμείο για φέτος, ωραία. Έγιναν πολλά και εγώ άλλαξα. Βρήκα την αγάπη μέσα μου και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αλλάξω πολύ. Πλέον ξέρω τι θέλω και πώς θα το αποκτήσω. Βρήκα την αυτοπεποίθηση να ξεπεράσω τα προβλήματα της ψυχολογίας μου και να δεχθώ όλες τις καταστάσεις της ζωή μου. Οι πληγές είναι…

Το μπουκάλι με το καφέ υγρό

Μια διάχυτη μυρωδιά χλωροξυλενόλης παραμένει,άρωμα παχύ που αποπνέουνοι επιφάνειες, τα χέρια μου. Με πονά όλο μου το σώμακαι κρατιέμαιαπό αυτό το ιδιότροπο άρωμασαν να το παίρνω για σημάδιπως έχω καθαρή ψυχή.Μα οι ταινίες που με σφίγγουν,θυμίζουν συστηματικάπως η ελευθερία που αποζητώ,στο βράδυ, στο ωχρό φωςκαθώς διαβάζω τις σκιές,επαρκώς δεν αποτυπώνεταισε αυτό το σχεδόν βρωμερά αντισηπτικόχημικό.Για…

Μισοτελειωμένες μέρες

Μέρες δύσκολες.Ξυπνώ με αψυχολόγητη μουντίλα και πίνω τον μισοτελειωμένο καφέ από χθες το βράδυ.Το μισοτελειωμένο μου τσιγάρο με κοιτάει, μου λέει ότι όλα θα περάσουν αν το αφήσω να ακουμπήσει τα χείλη μου.Έχω διάβασμα, μα το βλέπω και ανακατεύομαι. Μισοτελειωμένες σκέψεις, μισοσκισμένες παρτιτούρες χυμένες στο πάτωμα, στο κρεβάτι, στο γραφείο. Ανοίγω το ψυγείο και δεν…

Χαϊκού της χρονομηχανής

Χειμώνας βαρύςήρθε, με την άφιξητης ανάμνησης. Δροσοσταλίδααν στάζει παρελθόντος,γεύση σαν αίμα. Ατόφιος χρυσόςη αφοσίωσή μαςσ’ όσους χαθήκαν’. Η μνήμη ποτέδε διαγράφει εκείναπου τη συμφέρουν. Ποθώ το τώρα,λες κι ειν’ η τελευταίαμέρα που ζούμε. Πατώ στα πόδιακι εισπνέω το παρόν μου.Δεν το χορταίνω. Αλατισμένεςεύχομαι να ‘ναι όλεςσου οι περιπέτειες. Απόχη πήρα,μπας και πιάσω ποτέ μουτην ευτυχία.…

Όλα καλά

Υπάρχουν απίστευτα πολλά άτομα που βλέπεις και λες πως είναι πραγματικά η χαρά της ζωής, ότι τα έχουν όλα. Και τελικά όταν βλέπεις την αλήθεια, είναι πολύ αργά. Απο τη μια, αναρωτιέσαι πώς στο καλό κρύβονται τόσο αριστοτεχνικά. Ακόμα και εγώ που έχω κοντινά μου τέτοια άτομα, όταν τους βλέπω να αλληλεπιδρούν με τον υπόλοιπο…

Γουόναμπι κείμενο αυτο-βελτίωσης

Αν και υποσχέθηκα την συνέχεια στις περιπέτειες τις Λίζας και του Χάρη, θαπιαστώ από κάτι που ένιωσα ή σκέφτηκα ή και τα δυο. Πατώντας πάνω σε αυτήν τη παιδικότητα με τα ξεφτισμένα μαύρα σταράκια μου, που επανέλαβα ίσως παραπάνω φορές από ό,τι χρειαζόταν στο προηγούμενό μου κείμενο , σε αυτήν την αφελή αθωότητα που (ίσως…

Έλευση Ζημίας

Πιάνω τον εαυτό μου να μετανιώνει για σκέψεις, λόγια, πράξεις τροφοδοτούμενα από μια ζωή γεμάτη στερεότυπα. Δεν είναι εύκολη η λήθη των λανθασμένων προτύπων που ακολουθούσες για χρόνια. Και είσαι μόλις είκοσι χρονών. Προσπαθείς μόνη να μάθεις τα "αυτονόητα". Λένε πως όσα έχεις κάνει και νιώθεις την ανάγκη να σβήσεις είναι ακριβώς εκείνα που σε…

Φωνές μέσα απ’ το νερό

Μπορεί να ουρλιάζεις, μα δεν σε ακούω,δεν θέλω να ακούσω.Μπορεί να διαλύομαι σταδιακά,σαν να φτιάχτηκα από σκόνη,μα και πάλι δεν θα κουνηθώ. Η βροχή με παγώνει με κάθε στάλα,τα λεπτά ρυάκια της αιμορραγούν στο μέτωπό μου,μα ελπίζω στην στιγμή που θα με σβήσουν.Θα σκάβω την γη για τους στριγγούς εκείνους ήχους,δεν θα σταματήσω μέχρι να…

Για Λίγο

Μπορώ μόνο να σου γράψω.Τα λόγια μας πνοές,σωπάσαμεοι μνήμες μας εικόνες,ξεθωριάζουν.Λυπάμαι που απέτυχα. Οι στίχοι μου χάρτινοι πύργοι,κατέρρευσανη αγκαλιά σου κύμα καλοκαιρινό,βουλιάξαμε.Να ξέρεις έφτασα κοντά.Τα χάδια που αρνήθηκα,θέλησατα μάτια που σου έκρυψα,βούρκωσαν.Θα ήθελα να ήσουν εδώ.Όσα πρόωρα μας έλειψαν,μακριά μαςόσα άδικα στερηθήκαμε,μπροστά μας.Πόσο κοντά βρεθήκαμε.Μα τώρα όλα σταμάτησαν,πίσω μαςψάχνουμε τι έμεινε,ανάμεσά μας.Για πόσο εντέλει έχασα,τον…

Ψάχνοντας το φως

Ξύπνησες, ίσως απότομα. Κυριολεκτικά μα και μεταφορικά ταυτόχρονα. Μόνη σου σκέφτεσαι ποιοι σε πλήγωσαν και πρέπει να φύγουν, ποιοι σε νοιάζονται ειλικρινά κι ενώ τους θες σε όλα κοντά σου, δίπλα σου, μαζί σου, δεν ξέρεις αν το δείχνεις σωστά ή στην τελική αν το αξίζεις. Ποιοι προσπαθούν να διορθώσουν τα λάθη τους μα ο…

Ίσως και να είμαι περίεργη

Είναι περίεργο που μ’αρέσει να με κοιτάω στον καθρέφτη όταν κλαίω; Σα να μου δίνει μιαευχαρίστηση. Όσο με κοιτάζω τόσο πιέζω τον εαυτό μου να κλάψει παραπάνω. Και ότανσταματήσουν τα δάκρυα, τότε έρχεται η πραγματική απογοήτευση. Είναι περίεργο που με φαντάζομαι σε σκηνές γεμάτες πόνο και στεναχώρια; Σα να τιςεπιθυμώ, αλλά τρέμω στην ιδέα. Μια…

Στις περιοχές του αβέβαιου

“Να διαταράξω την τάξη, να συντρίψω το πρωτόκολλο, να ξεστρατίσω από τους προγόνους. Να αλητεύσω στ' απαγορευμένα, στις αγέρωχες κι επικίνδυνες περιοχές του αβέβαιου. Να έχω το θάρρος να είμαι μόνος…”~ Νίκος Καζαντζάκης Όταν ήμασταν μικροί, τον βρίσκαμε αρκετά μπροστά μας στη λογοτεχνία του σχολείου. Δεμπορώ να πω ότι έδωσα και πολλή σημασία -όπως οι…

Ημέρα Κυριακή

Ξενυχτώ με μπλαβιασμένα χείλιανα ξεσκεπάσω μυστικά τις ομιλίεςπου μουγγές άφησα την μέρα,συστοιχίες από λέξειςγια όλες τις γαλάζιες σκέψειςσαν ακτίδες στις άκρες των ματιών μου. Τις ξεδιπλώνω αργά,σαν παλιά αρωματισμένα μαντίλια,και εκπνέω μια νυχτερινή μελαγχολίαπου μυρίζει ξεραμένο γιασεμί.Το ποτάμι κυλά αργά, ημικοιμισμένο,πλατύ και βαθύ,μια μακρόστενη λίμνη με όχθες πράσινες,μα απόμακρα ψεύτικες.Τους κήπους δεν αντέχωπου μου μοιάζουν…