Διχαστικό περιθώριο

Στο τέλος η θέση μου, εκεί μ' αρμόζει Εκεί δίπλα στον πάτο περνούν τα χρόνια Όπως θα έπρεπε λεν' οι αμφιβολίες, εσύ τι λες; Θα 'πρεπε να με νοιάζει η εξέλιξη μα όχι, όχι δεν γίνεται Η ουτοπία του δεν αξίζω βάλθηκε να με τρελάνει Και τα κατάφερε, πόσο λυπηρό ακόμα λες θα γίνει; Χωρίς…

Γνωριζόμαστε;

Μη μου πεις πως είσαι αυτό που δείχνεις.Δείχνεις πώς θέλεις να είσαι στον καθένα μας.Μιλάς και φέρεσαι διαφορετικά στους ανθρώπους. Προσαρμόζεσαι για να είσαι παντού.Παντού με τον τρόπο που θες.Η μία σου προσωπικότητα ξεκινά και τελειώνει σε κάθε γνωριμία.Δε φοβάμαι να σε γνωρίσω.Θα σε γνώρισα μονάχα για να δω πώς θα παρουσιαστείς.Το μόνο που φοβάμαι…

Πού πηγαίνω;

Ο ουρανός περνά απαρατήρητος, όχι πάνω από τα αραία σύννεφα, αλλά πιο πολύ από το υπερκαλυμμένο δέρμα μου. Και αν δεν κοιτάξεις, δεν θα τον δεις. Το πεζοδρόμιο γλιστρούσε με την υγρασία περασμένου ψιλόβροχου ή βαριάς ατμόσφαιρας, ενώ οι περαστικοί άνθρωποι στριμώχνονταν στο μικρό του φάρδος. Κτυπήματα ώμων ήταν συχνά, ξαφνικές πιέσεις από ένα άλλο…

Ταφ και ήτα

Μέχρι χθές κυνηγημένος Aπό σήμερα αυτό εξόριστος μα ευλογημένοςΜόνος εναντίον μου, λοιπόν Δίχως δικαιολογίες και υποσχέσεις Με στόχο το τίποτα για το πριν Και τα πάντα για το μετά και τώρα Έχασα την εμπιστοσύνη μου σε 'μενα Μα σαν ανθρακωρύχος θα εργαστώΜέχρι να την βρω και η ψυχή μου να αρχίσει την ωρίμανση της Ως…

Τέσσερα πράγματα

Είπα να φτιάξω μια σαΐτα.Πάνω στα φτερά της θα γράψω το πόσο σ' αγάπησα εγώ και κάτω από αυτά το πόσο μ' αγάπησες εσύ.Είπα να φτιάξω μια σαΐταέτσι όπως μου έδειξες εσύκαι να την αφήσω να πετάξει μακριάνα έρθει να σε βρει. Είπα να φτιάξω ένα σπίτι.Στις σκιές του θα φαίνομαι εγώ και στο φως…

Η χρονιά της ευγνωμοσύνης

Υπήρξαν φορές που ευχήθηκες για τη νέα χρονιά να μη σου φέρει ντε και καλά κάτι συγκεκριμένο, αλλά μονάχα να μη σου στερήσει αυτά που ήδη έχεις; Ε, λοιπόν, καμία άλλη χρονιά δε μας έκανε να το νιώσουμε αυτό τόσο πολύ στο πετσί μας, όσο η χρονιά που μας πέρασε. Κυριολεκτικά από το πουθενά, αυτή…

Ερμητικός

Ρίξε την ψυχή σου σαν γαλάζιο βότσαλοθα την πιάσω με χέρια θαλασσινά,θα την αγκαλιάσω από όλες τις μεριές, ισοτροπικά. Τους ψιθύρους που μαζεύω σαν φωτεινές γραμμέςμπορείς να τους δεις σαν δίκτυο στον ουρανό,άστρα όχι σημειακά, αλλά όμοια με χορδές και νήματα.Την απαλή μουσική τους την διακρίνειςτο υπόκωφο κυανό τους ύφος,καθώς σε τυλίγουν,σε βυθίζουν,όλα τα απορροφάς…

Ερωτίτιδα

Ό,τι σε -ίτιδα τελειώνει είναι φλεγμονή. Άξιο απορίας είναι πώς ένας έρως γίνεται φλεγμαίνων και γιατί οι ξένοι λένε πως «πέφτουν σε έρωτα», αντί να ανεβαίνουν μ’ αυτόν!  Όποιος το σκέφθηκε, δε διάβασε, μάλλον, Συμπόσιο*, να ξεστραβωθεί. Να μάθει πως ο έρωτας είναι πάντα ανοδικός, από τη φύση του! Όποιο κουμπί σε κατεβάζει στο ισόγειο,δεν οδηγεί σ’ εκείνον, μα σε φλεγμονές και σε λιμνάζοντα δάκρυα.Μα δεν είναι ασθένεια ο…

Αντίο, Γιαγιά!

Γεια σου, γιαγιά! Απόψε γράφω για ‘σένα, πρώτη φορά. Για ‘σένα, γιαγιά, που ξέρεις απέξω τόσα ποιήματα!  Είδα στην αυλή το πρωί, γιαγιά, ένα ποντικάκι που μασουλούσε ένα κομματάκι τυρί. Θυμάσαι, γιαγιά , που όταν έμενες με εμάς σε μάλωνα για το τυρί, μη σου ανεβεί η πίεση; Ε, τώρα, γιαγιά, θα σου έδινα όλο το τυρί του κόσμου να το φας, που τόσο το αγαπάς,άμα…

Χίμαιρα

Πάντοτε ανάμεσα σε δύο ματιές,το φευγαλέο είδωλο σου εμφανίζεται·δραπέτης ενός νου χωμένουσε μια από τις αξημέρωτες αυγές. Κάποτε τρυπώνεις στα σκεπάσματα,φουσκώνουν περιγράμματα και εικόνες·ατόφια σώματα δίχως ψυχή,όπως τα αέρινά σου είδωλα. Κάποιοι καλόκαρδοι καυχήθηκανπως σε αιχμαλώτισαν παντοτινά,με το πρώτο άγγιγμα διαλύθηκες·αφρός ενός ξεθωριασμένου κύματος. Εγώ νομίζω πως σε κέρδισαμε μια γραμμή στα χείλη ξεχασμένη,χαμόγελα για…

Διήμερο σκέψεων

Πρώτη μέρα.Έξω η κατάσταση γίνεται δραματική. Όλοι μάς υπόσχονται και προσεύχονται στην καλυτέρευση της, όμως κανείς δεν κάνει τίποτα. Έστω ένας δεν υπάρχει πλέον που να μην θέλει να φύγει μακριά. Αν κάτσω να μετρήσω τα προβλήματά μου θα κουραστώ, οπότε κλέβω λίγο χρόνο από την πραγματικότητα και χαμογελάω. Πράγμα πρωτόγνωρο και αντιφατικό για πολλούς…

Γιατί να γράψω;

Γιατί να γράψω;Γιατί να γράψω όταν νιώθω πως δεν υπάρχουν λόγια για να εξηγήσουν αυτό που αισθάνομαι; Όταν οι λέξεις μοιάζουν άδειες, ανούσιες. Όταν οι σκέψεις είναι μπερδεμένες, μουντές;Και τι είναι τα λόγια πια…Τι είναι οι λέξεις…Τι είναι οι σκέψεις; Ποιο το νόημα στο να ξυπνάω όταν δεν κοιμάμαι; Πώς με παίρνει ο ύπνος ενώ…

Γυρνούν και επιτέλους σε κοιτούν.

Το φανάρι για τους πεζούς είναι κόκκινο. Ο δείκτης μετρά αντίστροφα: 29,28,27… Νιώθεις τις κρυφές ανάσες κόσμου, δεξιά, αριστερά, πίσω σου, απέναντί σου ολόκληρη σειρά. Όλοι κρατάνε μια απόσταση, ίσα που να μην σου ακουμπάνε τα ρούχα. 10, 9, 8… Ριπή ανέμου σε κτυπά στο πρόσωπο και ανατριχιάζεις απ’ το κρύο χάδι. Το φως άναψε…

Το δικό μας αστέρι

Ανέκαθεν ήμουν γλωσσομαθής. Τόσο αγαπώ την έκφραση που μία γλώσσα δε μου αρκεί για να διατυπώσω όλες τις σκέψεις μου.  Όλες τους είναι γυαλιστερά στολίδια του χριστουγεννιάτικου δέντρου μου. Στα χαμηλά κλαδιά του κρεμώ τα γράμματα της αλφαβήτουπου είναι η βάση όλων.Λίγο ψηλότερα τις συλλαβές και τους φθόγγους, τις προτάσεις, πιο πάνω τα βγαλμένα απ’ την καθημερινή ζωή σχήματα λόγουπου με τον…

‘Αμα δω εφιάλτη απόψε

Ξεψυχώ πάνω σε τσαλακωμένα χαρτιά κακογραμμένες αράδες, όμως τα μέσα μου δεν φαίνεται να μπαίνουν σε τάξη.Το μυαλό μου ανυπάκουο αγρίμι, επαναστατεί ενάντια σε κάθε κατασταλτικό μέτρο προσπαθώ -μάταια- να του υποβάλω.Εγώ τείνω να αιωρούμαι. Μεταξύ νοητού και πραγματικού ή αλλιώς μεταξύ εμού και του μυαλού μου. Έχασα το μέτρημα των φορών που προσπαθώντας να…

Χαμένος πάλι

Τίποτα αφύσικο και σήμερα. Εγώ βρωμώ τσίπουρο, απελπισία και στάχτη και 'συ ανεβάζεις περιβαλλοντικά post στο ίντερνετ... Εγώ πεθαίνω για σένα και συ που και που χλευάζεις την ύπαρξη μου. Μπρος γκρεμός και πίσω το ποιο γλυκό ρέμα του κόσμου. Ο γκρεμός η λύτρωση του τομαριού μου και από την άλλη η ανάγκη μου να…

Ερωτευμένη με τον χειμώνα

Θα ακούσεις πολλούς να γκρινιάζουν όταν έρχεται ο χειμώνας και να αναρωτιούνται πότε θα καλοκαιριάσει. Εμένα ποτέ. Διότι ωραιότατες και οι τέσσερις εποχές, αλλά ο χειμώνας έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. «Μα εσύ γεννήθηκες άνοιξη, γιατί σου αρέσει ο χειμώνας;» Μήπως επειδή είναι η πρώτη εποχή στην οποία θυμάμαι τον εαυτό μου, αφού είχα…

Προσπάθησε να κοιμηθείς

Έχεις τυφλωθεί απ’ το φως, δεν βλέπεις επειδή όσα λίγα βλέπεις είναι υπερβολικά έντονα στον νου σου. Αυτή η κίτρινη, ζεστή λάμψη, σαν ακτινοβολία πρωινού ενισχυμένη, αχλή που σε εμβολίζει από όλες τις μεριές του ουρανού, σβήνει το γαλάζιο του ουρανού, τα σύννεφα, τα βουνά, τα περιγράμματα των δέντρων και λιώνει τις ασφάλτους. Προσπαθείς να…

Δεν θέλω απαντήσεις

Χάνουμε ή χανόμαστεστην ομίχλη που προσπερνάςκαι μόνο ψύχος νιώθεις στα μακρινά σας. Δεν θέλω να ξαναπάω εκεί. Βαρέθηκα να μη τηρώ τις αντίστροφες μετρήσειςκαι να βάζω ξυπνητήρια σε μέρες που δε θα χρειάζονται. Μακάρι να είχαν μια συνέχεια αυτά που γράφω,πόσο μάλλον αυτά που λέω,αν και τα πρώτα θα μείνουν. Δεν θέλω να μείνουν. Ψάχνουμε…

Εραστής των λέξεων.

Γράφω. Γράφω από τότε που άρχισα να σχηματίζω λέξεις, για ό,τι μου έρχεται στο μυαλό,χωρίς περιορισμούς, ανεξαρτήτως ώρας και μέρους. Απλώς γράφω. Γράφω, για μένα σημαίνει ξετυλίγω το κουβάρι των σκέψεων μου.Σημαίνει μετάγγιση του είναι μου σε λέξεις. Αυτό που γράφω είμαι εγώ. Ξαναζώ, ξανασκέφτομαι, μαθαίνω από κάτι όταν θα το διατυπώσω με πάθος σε…

Το επόμενο πρωί

Δυσκολεύτηκε να ανοίξει τα μάτια του, δεν μπορούσε να θυμηθεί γιατί τον έτσουζαν τόσο. Όταν επιτέλους τα κατάφερε, αφότου σκούπισε κάποια ενστικτώδη δάκρυα, βρέθηκε προ εκπλήξεως, το κρεβάτι του ήταν άδειο. Έξυσε απορημένος το κεφάλι του και ανακάθισε στο κρεβάτι, παρά το μεθύσι της προηγούμενης μέρας ήταν σίγουρος ότι δεν είχε κοιμηθεί μόνος του το…

Το γράμμα του φαντασιόπληκτου

Λεν' πως χαθήκαμεΜαζέψαμε το στάρι μαςΌμως το τζάκι, το κάψε ολάκαιροΈτσι λειτουργεί η κοινωνίαΚαι 'σύ με καις ολόκληρο, "υπερήφανο προδότη" με φωνάζουν Όμως ας αναπτύξω περαιτέρω την σκέψη μου.Κατά του γόνου η σημασία σου, το όνομα σουΚατά του εγωισμού, η δική μου, οι ιδέες μουΜα δεν σε είδα να χορεύεις στο ηφαίστειοΤο θηρίο μόνο φρόντισες,…

Ο στόχος

Χρωματιστοί κύκλοι ο ένας μέσα στον άλλονΈνας ολόκληρος στη μέση και λευκό φόντοΈνα βέλος στο κενό, είναι η αρχήΚι άλλα βέλη στο κενό, χάνονται στην απειρότητα.Το λευκό αρχίζει να σπάει, μα ακόμα δεν έχει μπει χρώμα Θέλω να συνεχίσεις, πιστεύω σε σέναΑπό το τίποτα πήγες στο κάτιΗ αρχή είναι το ήμισυ της προσπάθειας, μου είπες.…

Γαλάζιο Αίμα

Στην γωνία του δωματίου βλέπεις μία γυάλινη σφαίρα. Η γαλακτώδης επιφάνειά της μοιάζει με τυφλό μάτι, μα η ξεψυχισμένη υφή του χώρου θυμίζει ομίχλες παγερές, όπως αργά κυλάνε ανάμεσα στα κλαδιά ελάτων. Άρα, αμέσως κάνεις τον συνειρμό ενός παράδοξα αποκομμένου κομματιού τέτοιας ομίχλης, σφαιρικού, με σαφές περίγραμμα, θαμπό. Είναι το μόνο αντικείμενο στον χώρο –πέρα…

Δε χρειάζεται

Όσα θέλω να πω,τόσα κρύβωΓιατί οι λέξεις περίεργα νόημα διαλέγουνκαι η φωνή μου τις επηρεάζει Δε νομίζω πως οι προτάσεις προσφέρουν πολλά,μονάχα μπερδεύουν τα χέρια ανοιχτάΚαι αν γεννήσεις δικές σου έννοιες,μη ντραπείς να μου τις πειςΑφού δε θα καταλάβω,δε χρειάζεται να φοβάσαι Moschaz Photography credits: Panos Kimpou

Στάχτες και είδωλα

Τριγύριζα, πάλι μόνος, στο κρεβάτιλες και το μαξιλάρι σκλήρανε απότομααπ’ όσα το κεφάλι μου ακούμπησε σ ’αυτόμήπως και ξαποστάσει. Άκουγα μέσα του χτύπους ρολογιών,κουρδισμένων σε συχνότητα αλλοτινήκαι αιχμηρούς ωροδείκτες να σκίζουνόποια ανάμνηση παλλόταν διαφορετικά. Μύριζα γύρω μου αρώματα λουλουδιών,μα τα χέρια μας ποτέ δεν μάτωσαν στ’ αγκάθια,το χώμα ποτέ μας δεν ποτίσαμε, ερήμωσε·μια όαση από…

Μια ματιά στο μέλλον.

Ο ήλιος τρυπώνει από τις γρίλιες και πάει κατευθείαν στα μάτια μου. Εδώ και δύο ώρες απέφευγα τη στιγμή της αφύπνισης, τώρα όμως είναι ανάγκη, διψάω. Όταν καταφέρνω να φτάσω στην κουζίνα συνειδητοποιώ πως ακόμα κοιμάμαι, ουσιαστικά. Τα πρώτα είκοσι λεπτά που ακολουθούν το ξύπνημα μου ο εγκέφαλος μου χουζουρεύει. Ο φραπές μου ετοιμάζεται από…

Μόνο τα χείλια δεν θα σου σβήσω

Απλωμένες ψευδαισθήσεις σαν ρολόγιαεικονίσματα κινήσεων και δίνες από χρώματα πρόσωπα στημένα ολόγυρα στους τοίχουςλείπουν τα μάτια, λείπει η μύτη, λείπουν τα αυτιά,χείλη σαπισμένο μήλο πουδράρονται αχνά στην στάχτη,στάχτη σαν ποσοστό του αέρα, συμπυκνωμένος καπνός,όμοιος με ζεστούς υδρατμούς από πιατέλα,αναδύεται από το μέσο του τραπεζιού,φορτωμένο καιόμενα μαλλιά, δέρμα ασώματου κεφαλιού,και η σιωπή θυσία. Σε κάθε πιάτο…

Αυτοί που αγαπάνε

Ναι, το παραδέχομαι, συχνά αναρωτιέμαι τι είναι η αγάπη, αν όντως υπάρχει ή αν την εφηύραμε εμείς οι άνθρωποι σαν λέξη όπως την κάθε θρησκεία.Προσπαθώ να καταλάβω αν τη βλέπω, αν την αγνοώ, ή αν είναι απλά ανύπαρκτη.Διώχνω συχνά άτομα από τη ζωή μου.Οι παλαιότεροί μου φίλοι με κοροϊδεύουν γι’ αυτό. Και τότε την είδα.Άνθρωποι…

Οφειλές

Για τα μάτια που σκούραναν,προτού προλάβεις να δεις μέσα τουςφώτα και πυροτεχνήματαξεθωριασμένων εορτών. Για τα χείλη που σφάλισανκαι ποτέ τους δεν έψαλλανόσα γύρευες να ακούσειςσε κάθε νυχτερινό ρεύμα. Για όσες βραδιές δεν ήρθαν,χάθηκαν και αυτές στις σκέψειςαλλοτινών συννεφιασμένων πρωινών,που σκέπασαν βαριά τον ήλιο. Για σένα που βούτηξες απότομαπρος το μέτωπο μιας τρικυμίαςχωρίς να μάθεις ποτέπου…