Μόνο τα χείλια δεν θα σου σβήσω

Απλωμένες ψευδαισθήσεις σαν ρολόγιαεικονίσματα κινήσεων και δίνες από χρώματα πρόσωπα στημένα ολόγυρα στους τοίχουςλείπουν τα μάτια, λείπει η μύτη, λείπουν τα αυτιά,χείλη σαπισμένο μήλο πουδράρονται αχνά στην στάχτη,στάχτη σαν ποσοστό του αέρα, συμπυκνωμένος καπνός,όμοιος με ζεστούς υδρατμούς από πιατέλα,αναδύεται από το μέσο του τραπεζιού,φορτωμένο καιόμενα μαλλιά, δέρμα ασώματου κεφαλιού,και η σιωπή θυσία. Σε κάθε πιάτο…

Αυτοί που αγαπάνε

Ναι, το παραδέχομαι, συχνά αναρωτιέμαι τι είναι η αγάπη, αν όντως υπάρχει ή αν την εφηύραμε εμείς οι άνθρωποι σαν λέξη όπως την κάθε θρησκεία.Προσπαθώ να καταλάβω αν τη βλέπω, αν την αγνοώ, ή αν είναι απλά ανύπαρκτη.Διώχνω συχνά άτομα από τη ζωή μου.Οι παλαιότεροί μου φίλοι με κοροϊδεύουν γι’ αυτό. Και τότε την είδα.Άνθρωποι…

Οφειλές

Για τα μάτια που σκούραναν,προτού προλάβεις να δεις μέσα τουςφώτα και πυροτεχνήματαξεθωριασμένων εορτών. Για τα χείλη που σφάλισανκαι ποτέ τους δεν έψαλλανόσα γύρευες να ακούσειςσε κάθε νυχτερινό ρεύμα. Για όσες βραδιές δεν ήρθαν,χάθηκαν και αυτές στις σκέψειςαλλοτινών συννεφιασμένων πρωινών,που σκέπασαν βαριά τον ήλιο. Για σένα που βούτηξες απότομαπρος το μέτωπο μιας τρικυμίαςχωρίς να μάθεις ποτέπου…

Σκληρή Μνήμη

Εχθές νόμιζα πως είδα μια σκιά μα ήσουν ντυμένη με τιρκουάζ και ένιωσα πάλι την αύρα σου. Θα ήθελα να μην ξανασπάσω πράγματα και την καρδιά μου για σένα. Λυπάμαι εμένα και ντρέπομαι πολύ, μα γιατί να το ζω εγώ αυτό μαζί σου, αφού ξέρω τις συνθήκες και την κατάληξη. Πώς εγώ θα πάω μπροστά…

Βλέμμα στο σκοτάδι.

Σπασμένη χορδή γδέρνει το δάκτυλο, σάρκινο δοξάρι,τον στριγκό ήχο να ποτίσει σε ημιτελή κορμιάκαι ανόργανες κινησιολογίες. Τη μεγάλη αλληλουχία από παραδοξότητες συντονίζονταςσυστηματικά επαναλαμβάνοντας οικείες αντιδράσεις,αγνοεί την άποψη του εκτελεστήκαι μένει κομμένο δέρμα, αίμα σε λεπτή τρίχα μετάλλου.Αφαιρώ τα μάτια μου και ξεκλειδώνω τα οστά μου,κρεμάω την καθημερινή μου ύπαρξη σαν στολή μολυσμένη,αναπολώ για μερικά γευστικά…

Ποιητική Αφιέρωση

Θέλετε να σας δώσω μία κατάθεση ψυχής.Πόσο καλός ήταν σε μένα.Δεν ξέρω τι να σας πω γι αυτόνΤον αγαπάω τόσο πολύ, με όλη μου την καρδιά και την ψυχή μου,με κάθε κόκαλο στο σώμα μου, τον αγαπάω τόσο πολύΓιατί έχει κάνει τόσα πολλά για μένα Κάθε πρωί, κάθε μέρα της ζωής μουδε θα χρειάζεται πάντα…

Μία καινούρια μέρα

Ακόμα μια Τρίτη ξημέρωνε στο κέντρο της Αθήνας. Ακόμα μια Τρίτη που την έβρισκε κουλουριασμένη μέσα στην κακόγουστη καρό κουβέρτα της εξαντλημένη από το κλάμα και τις αρνητικές σκέψεις. Τα ξεθωριασμένα κόκκινα μαλλιά της ήταν αχτένιστα για μέρες και η μορφή της στον καθρέφτη έμοιαζε τρομακτική. Το στομάχι της πονούσε από τους πολλούς καφέδες και…

‘Έκρηξη

Στο κάτω κάτω της γραφής, είμαστε ένα μάτσο μόρια.Όταν διαταραχτούν θα ζήσεις ή θα πεθάνεις, έτσι απλά.Δεν είμαι κυνική, απλά ρεαλίστρια. Τα πάντα ανατρέπονται σε δευτερόλεπτα.Ζητάς σταθερότητα όταν η ζωή είναι ρευστή.Καυτή λάβα που στο τέλος εκρήγνυται και παρασέρνει ό,τι αγαπάς. Δε θέλω να κοιτάς την ώρα αυτή.Είχες λόγο που δεν είδες το χάος να…

Ομορφιά

Την βλέπεις να κάθεται ανέμεληανέγγιχτη από το βάρος στο βλέμμα σουστο μπαρ που ήθελες να παςαλλά ποτέ δεν έβρισκες τραπέζι. Παρατηρεί τα σύννεφα να σκαρφαλώνουνπάνω από τις πολυκατοικίες στον ορίζονταπέρα από κάθε υψόμετρο που ατένισεςμε τα άτολμα ηττημένα σου μάτια. Ποτέ δεν πλησίασες αρκετάνα μυρίσεις την αλμύρα ενός χαμόγελουνα σκάει πάνω σου σαν κύμα θύελλαςπροτού…

Το Μαύρο Δοχείο για τις Στάχτες

Το αργό πετάρισμα των χειλιών σου, καρδιοχτύπι που διεγείρουν τα κρύα μου δάκτυλα στο μαλακό σου δέρμα. Το δέρμα γαλάζιο σε βαθύ μπλε φωτισμό θυμίζει σμάλτο οξειδίου του κοβαλτίου, αν και δεν σπάει, μα σχεδόν λιώνει. Θραύσματα γυαλιού καρφωμένα στο έδαφος στέκονται στο ύψος μου καθρέφτες μαυρισμένοι, τα χιλιάδες μικρά ραγίσματα, ρυάκια που κυλά το…

Έχουν πλάκα

Έχουν πλάκα οι ζωές μας τελικάΤριγυρνάνε και μπλέκονται ξανά και ξανά Δε βαριούνται και ας πιστεύουν πως ξέρουν πολλάΣυνηθίζουν στην ιδέα του για μια τελευταία φοράΥπνοβατούν σε κρεβάτια κενάΚαι νομίζουν πως ζουν σε όνειρα τρελάΤις κατευθύνσεις δε γνωρίζουν αρκετάΧαμογελούν εκεί που δε θα έπρεπε κανονικάΜα υπάρχουν και κινούνται σε πιασμένα δίχτυα τελικά Moschaz Photography credits:…

Οι πρώτες μέρες με μια γάτα.

Να ξεκαθαρίσω ότι ανέκαθεν με θεωρούσα σκυλομαμά, ενώ ,αντίθετα, ποτέ δε συμπαθούσα ιδιαίτερα τις γάτες. Το ότι επίσης η μητέρα μου και το αγόρι μου ανταγωνίζονται στην απέχθεια τους για εκείνες, περιττό να πω ότι δε βοήθησε καθόλου την κατάσταση. Μέχρι που η κολλητή βρήκε ένα παραπεταμένο και αρρωστούλι γατάκι, σχεδόν νεογέννητο, έξω από το…

Μονόλογος διαλείμματος.

Τέσσερις τοίχοι που με πνίγουν, μέρα νύχτα κοιτάω το ταβάνι, νοιώθω να με πλησιάζει, να θέλει να με πλακώσει. Στα αυτιά μου ο θόρυβος της πόλης ηχεί σαν κάτι ξεχωριστό, σαν κάτι που μου δίνει δύναμη να υπάρχω. Τον τελευταίο καιρό γελάω σπάνια. Τα μάτια μου έχουν κουραστεί από το κλάμα. Ναι, κλαίω συχνά, δε…

Η μυρωδιά της αναπνοής

Περπατώντας στο δρόμο, με χτυπάει μια ανάμνηση στα μούτρα. Μάλλον, ένα συναίσθημα μιας άλλης περιόδου,ενός κρύου καλοκαιριού. Μεταφέρθηκα άμεσα στην εικόνα του μυαλού μου. Στο μέρος που ανήκε αυτή η μυρωδιά. Επισκέφτηκα τα γνωστά μας κατατόπια, ακολουθώντας το άρωμα της ανάμνησης. Θυμήθηκα την ένταση της καρδιάς μουόταν ζούσα χωρίς συναισθηματικά όρια. Ήξερα ότι ερχόταν η…

Η μελιστάλαχτη.

Άνοιξαν οι κουρτίνες. Η παράσταση ξεκίνησε.Σα να ράγισαν όλες που μας χωρίζανε με τη σιωπή οι βιτρίνες.Και ένα σκίρτημα στο στήθος, κάτι πρωτόγνωρο μου μήνυσε. Και τότε βγήκε στη σκηνή και άρχισε να ερμηνεύει Φόρεσα τα κιάλια μου γιατί δεν πίστευα στο ήδη γυάλινο μάτι μουΤόσο με συγκλόνισε που ακόμα ο νους μου σαλεύει Και τι δε θα…

Περιγράμματα ονείρων

Το πρόσωπό σου κρύφτηκεανάμεσα σε δύο νυσταγμένες ηλιαχτίδεςκαι η σκιά του έπεσε απαλάπάνω στα άγρυπνα μάτια μου. Το πλοίο πάντα έφευγε νωρίςμα κάποτε θυμάμαι πρόλαβακαι ας είχα αφήσει πίσω μουόσα άξιζε να περιμένω. Ο πατέρας με αγκάλιασε σφιχτάένιωσα πως όλη η γη υποτάχθηκε,έγειρε στους ώμους τουπλάι στο παραδομένο μου κορμί. Η πέννα κύλαγε αμείλικτηδιέσχισε το…

Κάτω από το δέρμα

Σχίζω το μαλακό εκτεθειμένο κρέας, με αργές μαχαιριές, τόσο κοφτερές που αμέσως μετά οι δύο παραμερισμένες μεριές σμίγουν ξανά. Ο πόνος στάζει σαν οξύ πάνω στην κόρη ανοικτού ματιού, μα το κρέας διατηρείται, σμίγοντας ξανά χωρίς συσσωρευμένες πληγές. Ξανά, ξανά περνά η λεπίδα, ξανά διαχωρίζει, ξανά ανάβει φωτιές στις λεπτές ρίζες με τις οποίες μπήγεται…

Η σπηλιαχτίδα | #Topic_Week

Η σπηλιαχτίδαΠαιδεύτηκα αρκετά να βρω τίτλο για αυτό το ποίημα. Πώς να περιγράψεις, με μια λέξη, κάτι τόσο φαινομενικά σκοτεινό, μα εν τω βάθει υπέρλαμπρο;  Ω ναι, για σπηλιά πρόκειται. Μα και για ηλιαχτίδα συνάμα. Εκεί που το φως παιχνιδίζει με το σκοτάδι, σε μια σπηλιά στης Σκιάθου, τα Λαλάρια, βρήκαμε τη φωλιά μας, μια δροσερή σκιά να εναποθέσουμε τα πυρωμένα…

Το ρομαντικό

Κι αν το χέρι μου δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν το κρατάς εσύ; Κι αν το σώμα μου δεν μπορεί να λειτουργήσει, παρά μόνο σε αρμονία με το δικό σου; Κι αν η καρδιά μου δεν έχει λόγο να χτυπά, παρά μόνο αν εσύ τη ραγίζεις; Οι μουσικές από το ηχείο, οι εικόνες στην…

Το παιχνίδι της σιωπής

Όσο οι άλλοι θα σου λένε να μιλάς, εγώ παρακαλώ τη σιωπή να αγαπάς τη φωνή σου να ελέγχεις τα όρια να ξέρεις και με τη λογική σχέση να έχεις Όταν βλέπεις πως πονώ να σταματάς, όχι γιατί είμαι εγώ αλλά τ'αυτιά μου κουράστηκα να κλείνω και βουρκωμένα τα μάτια να αφήνω Σε φωνές και…

Εγώ θα βοηθάω τον κόσμο.

«Εγώ θα βοηθάω τον κόσμο». Όνειρο ζωής. Δεν ήξερα εξ αρχής πώς μπορώ να το υλοποιήσω, αλλά ήξερα ότι θα το κάνω. Στην αρχή έλεγα, θα γίνω γιατρός. Όμως υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο, ο οποίος στην περίπτωση μου ήταν η τάση μου να υπερασπίζομαι τη μειονότητα. Όταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι γύρω μου ο κόσμος…

Αναμνήσεις

Κομμένο γρασίδι, καμένα χαρτιά,κάπαρη που σκάει ανάμεσα στα δόντια,η γαλάζια αλμύρα θολή υγρή όραση,το αντίτιμο ενός άλματος και δύο εκπνοών -παραδώσου- για την εξαγορά της βαρύτητας,τα μέλη κουπιά σε μέσο μιγαδικό αέρα και εδάφους,κρίταμο ανθισμένο ανάμεσα σε σφικτούς ξανθούς βράχους,οι ακτίνες κόβουν λευκές φλούδες των κυμάτων,η μουρμούρα καθώς αφρισμένα ξεδιπλώνονται σε διαβρωμένες ακτές,η βοή καθώς…

Σήμερα έγραψα ακόμη μία ιστορία

Το σεντόνι είχε κολλήσει στο ιδρωμένο μου σώμα και εγώ του δίνω μια να πάει στο διάολο και γυρνώντας να μου φέρει λίγο αέρα. Έχω ένα κόλλημα να κοιτάω την ώρα όταν δεν είσαι εδώ, όποτε ας πούμε ότι είναι περίπου 09:36 το πρωί. Σηκώνομαι, τεντώνομαι και πέφτω με τα μούτρα στο ντουζ. Μπορεί να…

Καλοκαίρι στην πόλη.

Καλοκαίρι στην πόλη. Η ζέστη αποπνικτική, κοιμάσαι τη μέρα και υπάρχεις τη νύχτα. Σκέφτεσαι, γράφεις, γελάς, κλαίς. Βγαίνεις στο μπαλκόνι και παρατηρείς τον κόσμο. Ο Αύγουστος δε λέει να φύγει, ένας μήνας κενός, καθόλου παραγωγικός, βόλτες με φίλους, εκδρομές, γέλια, τραγούδια. Καθόλου έμπνευση να κάτσεις να γράψεις. Μήπως τελικά είναι αλήθεια ότι η κακή ψυχολογία…

Απροσδιόριστοι βράχοι.

Στους δρόμους η ημέρα έλιωσε τον ήλιο σταχτί αίμα που ξεραίνεται στο δέρμα στα μάτια μου κοφτερά πυρωμένα σίδερα πληγές που προσπαθούν να με ξυπνήσουν. Τους τρόπους που ξυπνάμε μεσ’ την ημέρα κρατώ με λαβίδα κόκκινη του άγχους, αν δεν θυμόμαστε τα προσπερασμένα θα χαθούμε σίγουρα στα σαλαγητά του πλήθους δυο, ή τρία, πεταμένα κεραμικά…

Ταξίδια φυγής.

Να ξυπνάς ένα πρωί σε στεριά που δε νιώθεις «δική σου». Αυτό τα λέει όλα... Κι ό,τι ξένο σου μοιάζει, στο νου σου φαντάζει σα φυλακή, παρά σαν πατρίδα. Του κατατρεγμένου μονάκριβη έγνοια δεν είναι πού θα φτάσει και τι ψάχνει, μα από πού φεύγει και τι γλιτώνει.  Τι κατασπαράζει το νευρικό ιστό του εγκεφάλου…

Μιας επόμενης ημέρας.

Βρεγμένος από στάλες που δεν έπεσαν ακροβατείς στις προηγούμενες προπόσεις παλεύοντας να θυμηθείς σε ποιο ποτό η ζάλη έντυσε τα χείλη σου μ´ένα χαμόγελο. Πνιγμένος σε καράβια που δεν βούλιαξαν μπλέκεις με κακογραμμένους απολογισμούς ημερών γεμάτων ανθισμένο ήλιο που σε βρήκαν να φοβάσαι τις σκιές. Τυλιγμένος σε σεντόνια βαριά ξεδιπλώνεις τις νυσταγμένες σκέψεις σου μα…

Στεγνό κολύμπι.

Έχεις ξυπνήσει από τη μυρωδιά του σταχτοδοχείου; Η απάντηση είναι μείζονος σημασίας, αλλά μην απαντήσεις. Έξω από την πραγματικότητα θα πάμε Σε ένα ταξίδι μελαγχολικό και μονότονο. Τα μίλια είναι αμέτρητα μέχρι τη γη να πλησιάσω Τα χέρια μου σε κουπιά μεταμορφώθηκαν Μια γύρα το ένα μια το άλλο, μπας και φτάσω κάποτε Ως πότε…

Μην ευχηθείς.

Να σου πω κάτι; Τα αστέρια δεν πέφτουν, απλώς γλιστράνε Ξεφεύγουν για λίγο και ξεχωρίζουν Και μόλις ένα γλιστρήσει, τα υπόλοιπα ξαφνικά καρφώνονται από πολλά βλέμματα, βλέμματα που ανυπομονούν να τα δουν να δραπετεύουν Όσον αφορά τις ευχές που κάνουμε, δεν είναι αληθινές Γιατί αληθινές είναι οι ευχές που ζούμε, εκείνες που παίρνουν μορφή στα…