Δεν μίλησα. Όταν με υποβάθμισες και με έκανες να αισθανθώ μηδενικό. Όταν με ειρωνεύτηκες για να ξεγελάσεις τον εαυτό σου και εγώ η χαζή γέλασα ψεύτικα. Δεν μίλησα όταν με κατηγόρησες ενώ είχα δίκιο. Όταν με διέκοψες για να φανεί η επιπόλαια γνώμη σου. Όταν μου φώναξες γιατί πίστεψες πως έτσι αποκτάς δύναμη.

Ζαλίζομαι πολύ και δεν μπορώ να περπατήσω. Πάλι μεθυσμένος είμαι. Ποτέ θα σταματήσω να κάνω λάθη; Πότε. Αυτή είναι η απάντηση. Όμως κάτι μου λέει ότι είμαι καλύτερα τώρα. Δίχως αυτή την έκφραση. Χωρίς να χρειάζεται 8 από τα 10 τηλέφωνα να σκέφτομαι το ίδιο: Αξίζω γι’αυτήν;

Κάτι πονάει. Κάτι πάντα πονάει. Λες ότι είσαι καλά και το εννοείς. Θέλεις να το εννοείς. Όμως κάτι πονάει. Κάτι πάντα πονάει. Και προσπαθείς να το σταματήσεις. Παλεύεις καθημερινά για να το κάνεις να μην πονάει πια.

Μια βόλτα βράδυ στο κέντρο.  Αρκετό περπάτημα με λίγες στάσεις για τσιγάρο. Οι άνθρωποι κάπου διασκεδάζουν, άλλοι κοιμούνται. Πότε δε μπόρεσα να κοιμηθώ τις νύχτες. Επέλεξα να ζω τις ώρες που οι άλλοι κοιμούνται και να κοιμάμαι τις ώρες που οι άλλοι ζούν.

Κοιμήθηκα στην αγκαλιά σου. Το δεξί σου χέρι χάιδευε τα μαλλιά μου και εγώ χαμογελούσα τόσο ήρεμα με τα μάτια κλειστά. Τα δάχτυλα του αριστερού σου χεριού είχαν μπλεχτεί με τα δικά μου σαν να ήταν ένα και εκείνο ακουμπούσε την καρδιά μου που χτυπούσε κάθε φορά σαν να ήταν η τελευταία. Μύριζες τόσο δελεαστικά …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Μερικές νύχτες προσπαθώ να θυμίσω στον εαυτό μου γιατί δεν πρέπει να αδειάσω το μπουκάλι με τα πολύχρωμα χαπάκια. Κάποιες, θυμάμαι και ηρεμώ. Άλλες όμως, σαν την σημερινή, ανακαλύπτω απίστευτα κενά στην -θεωρητικά- καλή μνήμη μου και τρομάζω στη σκέψη πως ίσως τελικά να μην έχω κάτι να με κρατάει.

Ξέρεις… Πάντοτε μου το έλεγαν. Μια ζωή αυτό έβγαινε από το στόμα όλων: «Να γίνεις καλύτερος» ή ακόμα «Ο καλύτερος». Πάντοτε αναρωτιόμουν, όμως, ποιος μπορεί να είναι αυτός ο «Καλύτερος». Πόσο ακριβώς αξίζει αυτή η θέση; Γιατί να μην είμαι όσο καλός επιλέγω; Το ταξίδι, αν γίνει, συνολικά θα με κάνει μόνο καλύτερο; Ή τον …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Πόσες φορές θελήσαμε να εκφράσουμε συναισθήματα και κάτι μας κράταγε; Πόσες φορές βαρέσαμε τα κεφάλια μας στον τοίχο επειδή μιλήσαμε ανοιχτά για όσα σκεφτόμαστε; Σίγουρα βρέθηκαν άνθρωποι που μόλις τους ανοίξαμε τα χαρτιά μας, μας πάτησαν κάτω. Άλλοι σεβάστηκαν τα συναισθήματα και τις επιθυμίες μας.

Κάποιος, κάποτε μου είχε πει πως θέλει κάποιον να ξέρει πώς να μένει. Στην αρχή μου είχε φανεί τόσο όμορφη ευχή, τόσο ουσιαστική και σημαντική. Καθώς πέρναγαν τα χρόνια, καταλάβαινα όλο και περισσότερο πόσο μάταιη και τραγική ήταν. Στην αρχή νόμιζα πως και εγώ κάτι τέτοιο ήθελα. Τώρα πλέον ξέρω πως δεν μου λείπεται αυτό …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Το να είναι κανείς ευαίσθητος, στις μέρες μας θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα. Είμαστε όμως κι εμείς που συνειδητά παραμένουμε ευαίσθητοι και συναισθηματικοί μέχρι αηδίας. Ίσως όλοι να έχουμε πει πάνω σε μια έντονη κατάσταση «Μακάρι να ήμουν ένα αναίσθητο πλάσμα, να μην ένοιωθα και να μην καθόμουν τώρα να σκάω». …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Είναι πρωί, οχτώ παρά δέκα περίπου, κι εγώ βρίσκομαι για ακόμη μια φορά στη βρώμικη αυτή στάση του λεωφορείου, η οποία βρίσκεται στο επόμενο τετράγωνο από το σπίτι μου. Τη λούζει διστακτικά ο ήλιος και τη διαπερνά το τσουχτερό κρύο του χειμωνιάτικου Γενάρη. Στέκομαι με τον καυτό καφέ στο χέρι μου σχεδόν νευριασμένη, χωρίς κάποιο …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Αγαπώ τους ανθρώπους. Εκείνους που αγαπάνε πραγματικά, δίχως να τους ενδιαφέρει το αμοιβαίο. Εκείνους που γελάνε αληθινά, δίχως να θέλουν τα βλέμματα πάνω τους. Αγαπώ τους ρεαλιστικά αισιόδοξους. Εκείνους που ξεχειλίζουν από μετρημένη καλοσύνη.

Το να αγαπάς με αφοσίωση έναν άνθρωπο που βλέπεις να διαλύεται, είναι σαν να κολλάς την γλώσσα σου στον πάγο. Αρχικά μουδιάζεις κι ύστερα τσουρουφλίζεσαι, μα ο άρρηκτος δεσμός δεν σε αφήνει να φύγεις. Δεν ήθελες στιγμή να φύγεις, έτσι κι αλλιώς. Δεν ξέρεις αν τελικά περνάς μέσα από πάγο ή φωτιά – ή και …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Επομένη μέρα από την καταστροφή μας σκεπτόμαστε τι πάει λάθος στον κόσμο. Άλλος έχει λίγα, άλλος έχει πολλά, οι υπόλοιποι ακόμη λιγότερα και ο επόμενος τα πάντα και συνάμα τίποτα.

Πόσες φορές έπιασες ένα ξεχασμένο, σκονισμένο βιβλίο από τη βιβλιοθήκη σου, το άνοιξες σε μια τυχαία σελίδα και διάβασες μια τυχαία φράση, η οποία ίσως και να ταιριάζει με την επικαιρότητα της ζωής σου; Τότε που χαμογέλασες και σκέφτηκες ότι όλο αυτό είναι μια όμορφη σύμπτωση. Αν πιστεύεις στις συμπτώσεις. Για εμάς τους ονειροπόλους, το …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ζούμε σε μια κοινωνία που κάθε μέρα παλεύει να μας βάλει σ’ ένα καλούπι. Λίγο διαφορετικός να είσαι, την πάτησες! Ή τουλάχιστον, έτσι νομίζεις. Κι όμως, έρχεται ένα πρωί που ξυπνάς και λες «Ώπα, τι γίνεται εδώ; Όχι, δε θα χάσω εγώ τον εαυτό μου επειδή πρέπει και καλά να είμαι κάπως αλλιώς». Τότε ξεκινάς …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Αγαπητά μου ακουστικά, Πάλι σας άλλαξα. Η πέμπτη φορά για αυτόν τον μήνα. Δεν με νοιάζει όμως γιατί είστε η δική μου ψυχοθεραπεία. Σας φόρεσα ξανά, έκλεισα τα μάτια και η φαντασία μου σαν ταινία ξεκίνησε από την αρχή. Εκεί,μέσα στο μυαλό μου, με την μουσική υπόκρουση που εγώ διαλέγω κανείς δεν με κρίνει. Δεν …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Πρόκειται γι’ αυτήν την ασταμάτητη στριγγλιά που ηχεί μέσα στο κεφάλι μου κάθε φορά που η σιωπή είναι τόσο πνιγηρή που θα πίστευε κανείς ότι είναι δυνατόν να την αγγίξει με τις άκρες των δακτύλων του- εάν κρατήσει τα μάτια του κλειστά για αρκετή ώρα.

Με αργό και ασταθές βήμα περπατάω σκυφτός. Κοιτάω κάτω και περιμένω να φτάσω στον προορισμό μου. Δεν είναι μακριά. Δύο στενά μου έμειναν. Αυτό της Αγάπης και της Ελπίδας να διασχίσω. Ποτέ δεν μπορούσα να κοιτάξω τι έχουν αυτά τα δύο σοκάκια. Μόνο το πλακόστρωτο του πεζόδρομου κοιτάω.

Αγαπητό μου σώμα, Συγγνώμη που δεν σ’ αγαπώ. Εχθές πάλι κοιταχτήκαμε στον καθρέφτη. Έχεις καταλάβει πως το αποφεύγω. Νομίζω πως είμαι πιο ευτυχισμένη με αυτόν τον τρόπο. Προσπαθώ να ξεγελάσω τον εαυτό μου αλλά δεν είμαι τόσο χαζή.

Είμαι από εκείνους που οι γιορτές πάντα μου προκαλούσαν μια βαθιά θλίψη. Γιατί; Για ένα σωρό λόγους, νόμιζα. Τόσα πράγματα μου έφταιγαν και κανένα πραγματικά. Η αλήθεια είναι πως απλά ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για μελαγχολία. Είμαστε εθισμένοι σε αυτή, μας θρέφει. Μελαγχολούμε για όσα δεν έχουμε, βυθιζόμαστε στη λύπη για όσα μας στέρησαν, …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Δεν είμαι ποιήτρια. Καμιά δεκαριά λέξεις πετάω στο χαρτί και νομίζω ότι βγάζουν νόημα. Μα ακόμη και αν ήμουνα, ακόμη και τότε δε θα ήξερα τι να σου πω για να σε παρηγορήσω. Ούτε οι ίδιοι οι ποιητές δεν ξέρουν τι να πουν μπροστά στον τελευταίο αποχαιρετισμό. Παρόλα αυτά θα βασιστώ σε αυτά τα λίγα …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ξαπλωμένος με το ελιξίριο της χαλάρωσής μου σκέφτομαι πώς θα γίνω ευτυχισμένος. Αδυνατώ να καταλάβω γιατί το σκεφτόμαστε κάθε μέρα και περιτριγυριζόμαστε όλοι γύρω από την ευτυχία με τόση μανία.Το πρώτο θέμα που βρίσκω στην αναζήτησή της είναι η μη ύπαρξή της. Δεν υπάρχει, δεν χρειάζεται να υπάρχει και δεν είμαστε φτιαγμένοι για να υπάρχει.

Γνωρίζουμε στ’ αλήθεια ποιες είναι οι επιθυμίες μας; Ή μήπως παίρνουμε σαν δεδομένες αυτές που μας δημιουργούν; Το marketing είναι ένα εργαλείο που σκοπό έχει να δημιουργεί επιθυμίες. Πολλές φορές μάλιστα να αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς την εκπλήρωσή τους. Όσο καλύτερο το marketing, τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη. Δεν αναφέρομαι όμως μόνο στα …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ένα επαναστατικό «Μπορώ!». Ένα «μπορώ να κάνω ό,τι δεν θέλει η κοινωνία, ό,τι δεν συμβαδίζει με εκείνη». Κόντρα σε όλα εκείνα τα στερεότυπα και τις ιδεολογίες. Τους φόβους, τα πιθανά ενδεχόμενα και τις συνέπειες. Ένα επαναστατικό «μπορώ να τα καταφέρω» μέσα σε μια χαώδη κοινωνία. Ό,τι είναι σωστό για σένα, δεν σημαίνει ότι πρέπει να …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Λεωφορείο. Οδεύοντας προς κάποιο σπίτι. Στη διαδρομή το Σπίτι με ακολουθεί, κάπου πάνω από τον ώμο, και ενίοτε κοντά στο γόνατό μου. Χορεύει πλάι μου στα σκαμπανεβάσματα του οχήματος, στους ήχους της εξάτμισης, στους συνειρμούς μου. Πλησιάζοντας, το Σπίτι μου σταδιακά εξαϋλώνεται. Περπατώντας στο στενό του, η μορφή Του αλλοιώνεται, τα τζάμια Του θολώνουν, το …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Πάντα μισούσε τον καθρέφτη του χωλ με τα ψέματά του. Κάθε φορά που περνούσε, έβλεπε ένα πρόσωπο που έμαθε από πολύ μικρή να απεχθάνεται, μια φιγούρα μίλια μακριά από αυτό που θα ήθελε να βλέπει, από το κορίτσι που θα ήθελε να είναι. Βλέπεις, είχε αυτή τη φωνή στο κεφάλι της που της υπαγόρευε δογματικά …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Δεν αξίζω την Αγάπη. Δεν την αξίζω σας λέω! Είμαι μικρή, άχρηστη, αδύναμη. Δεν είμαι καν αρκετά όμορφη. Κάνω ντροπιαστικές σκέψεις. Δεν έχω κάνει τίποτα σπουδαίο με τη ζωή μου. Δε γυμνάζομαι. Τρώω βρώμικα πράγματα. Δεν μπορώ να βάλω κάποιον στη θέση του, δεν μπορώ καν στους γονείς μου να αντιμιλήσω. Δεν είμαι σε τίποτα …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Με είδα, με μέτρησα και βγήκα λίγος. Με σύγκρινα με άλλους και βγαίνω πάντα λιγότερος. Με ζύγισα και δεν ανταποκρίνομαι στην αξία που μου προσάπτω δημόσια. Ντράπηκα για την εικόνα που δείχνω. Ντράπηκα, καθώς θεώρησα πως είμαι ένας ψεύτης, πως κοροϊδεύω τον κόσμο, τους άλλους. Εμένα. Με έκρινα με τα πιο σκληρά κριτήρια, με όρισα …

Συνεχίστε την ανάγνωση

«Κάποιοι άνθρωποι δεν θέλουν να αγαπηθούν» του είπα καθώς εκείνος με άκουγε με προσοχή. Θα έλεγα ότι δεν είναι αυτό που νομίζει και θα εξηγήσω αργότερα. Αλλά, εν κατακλείδι, ο καθένας μιλάει με όσα ξέρει. Γιατί να δικαιολογηθείς για κάτι τέτοιο; Αυτό, όμως, είναι άλλο θέμα άρθρου.

Ένας αθεράπευτα εσωστρεφής με μάσκα εξωστρεφή, όσο το αντέχεις. Αυτό είσαι. Τι κανείς; Πώς ζεις; Σε μια κοινωνία ζούμε που η εξωστρέφεια θριαμβεύει και η εσωστρέφεια κάτω από το χαλάκι κρύβεται, σα να μην υπάρχει.

Είναι, πια, πολύ πιθανό να βρεθείς στα χαντάκια, ανάμεσα στους δρόμους, ανάμεσα στους ανθρώπους, να σε συνοδεύει σαν νηματώδες φάντασμα το απόσταγμα της πίκρας που συσσωρεύουν τα λόγια, όσα ακούς, όσα λες…

Μέσα σε μια χρονοκάψουλα, παρωχημένη κατά μια έννοια / κατά όλες τις υπόλοιπες έννοιες συνυφασμένη με το παρόν το παρελθόν το μέλλον συγχρονισμένη με κάθε κίνηση, κάθε πετάρισμα των βλεφάρων, κάθε ανάσα που γεμίζει τους πνεύμονες

Κουράστηκες; Σκέψου το ξανά.  Τι νιώθεις, πώς το νιώθεις… Ο τρόπος που αντιδράς τώρα σε ό,τι κάνεις, ο τρόπος που η «κούραση» σε κάνει ό,τι θέλει. Η εύκολη αυτή παραίτηση είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζεις τα πάντα στη ζωή! Μην ξεγελιέσαι -ή καλύτερα- μην ξεγελάς τον εαυτό σου.

Ένας ψίθυρος, τρόμαξα στην αρχή. Από την καρέκλα μου ελαφρά ενστικτωδώς ανασηκώθηκα. Μήπως και το διώξω μακριά. Μα τι συμβαίνει; Ψίθυρος ξανά… Μα τι λέει, τι θέλει από εμένα;

Όταν χτύπησε σήμερα το πρωί το ξυπνητήρι, σηκώθηκα νιώθοντας ότι κάτι είχε αλλάξει. Μια βιαστική ματιά στον καθρέφτη του μπάνιου και σχεδόν δεν αναγνώρισα τη γυναίκα που έβλεπα. Το βλέμμα της, ήταν διαφορετικό, πιο σκοτεινό. Φοβήθηκα. Πρώτη φορά έβλεπα τα σχεδόν παιδικά μάτια μου να κοιτάζουν με τόσο σκοτάδι. Ένιωσα κίνδυνο. Προσπάθησα να χαμογελάσω όπως …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Είναι τρελό όταν εμείς οι ίδιοι «σκοτώνουμε» τον εαυτό μας; Κάθε μέρα που περνά… Το ίδιο επαναλαμβανόμενο εμμονικό μοτίβο, η ίδια κυκλική ατελείωτη πορεία προς την υποταγή. Υποταγή στην τρέλα της οχλοβοής που μέσα στο μυαλό σου οργιάζει και συ φίλη τη θεωρείς.

Όταν τα πράγματα σοβαρεύουν το κλειδί είναι να σοβαρεύεις ή να μην σε καταπίνει το βάρος της σοβαρότητας; Να βρίσκεις το αστείο και να διακωμωδείς κάθε κατάσταση ή να βυθίζεσαι στον πάτο της απελπισίας, γεγονός που θα σε κάνει να τερματίσεις και να ξαναγεννηθείς από τις στάχτες σου; Ποια είναι λοιπόν η χρυσή τομή, ποιο …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Να προσέχεις, γιατί κάθε φορά που θα κλείνεις τα μάτια σου από εδώ και πέρα μπροστά θα τρέχουν σκιές. Και δεν είναι, ότι πρόκειται ποτέ να σε αγγίξουν.

Τι είναι το «μέσα» μας, το εσωτερικό μας, εν τέλη; Τόσα έχουμε ακούσει αν δεν το νιώσουμε όμως καμία σημασία δεν έχει. Διότι οι λέξεις είναι λέξεις, φορείς, εργαλεία προς μεταχείριση, μεταφορά νοήματος ουσίας εικονικής/φαινομενικής/νοητικής.

Το βήμα χωλό, ήσυχο, πολλές φορές παράταιρο στην σιωπή και την φασαρία, ανακουφίζει όμως όσους ακούν μοναχικά τις άκρες των δρόμων, όσους κρυφακούν τις ζωές των άλλων τόσο, ώστε κουρασμένοι πια να ξέρουν, πως μόνο με τα συρσίματα των φαντασμάτων νιώθουν την απαραίτητη οικειότητα, την απαραίτητη κατανόηση, την απαραίτητη ηρεμία.

Μια πολύ μεγάλη σύγχυση που αντιμετωπίζει η σημερινή κοινωνία, είναι ο συσχετισμός του συναισθήματος της αγάπης με τον έρωτα ή με την υπέρτατη καλοσύνη. Η αγάπη είναι προσωπικό θέμα, συμβαίνει σε εμάς και αφορά εμάς. Μπορούμε να τη βιώνουμε απλά, μπορεί και να τη δίνουμε. Μπορώ πάρα πολύ άνετα να σε αγαπώ, να επιθυμώ για …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Θέλω για απόψε να πέσουν οι μάσκες και να με ταξιδέψεις το μέρος όπου ο χρόνος δεν υφίσταται και τα ρολόγια δεν έχουν δείκτες. Να ξέρεις πως στο μέρος εκείνο ο πόνος θα σε κυριεύει χιλιοστό με το χιλιοστό και στο τέλος θα σου είναι δύσκολο να αναγνωρίσεις το ίδιο σου το πρόσωπο. Γιατί χωρίς …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ακαταμάχητη έλξη. Στο άγνωστο, στη αλήθεια; Τι είναι αυτό που ψάχνουμε; ψάχνουμε, μα εν τέλη τίποτα ουσιαστικό δεν βρίσκουμε. Ή μήπως βρίσκουμε και απλά μάτια να δούμε δεν έχουμε;

Ανέκαθεν θυμάμαι να με γοητεύει η νύχτα, η ιδέα της νύχτας. Ότι είναι μια ώρα ιδιαίτερη, σχεδόν μυστική, δεν είναι για όλους. Τη νύχτα περπατούν οι περιπετειώδεις, οι διαφορετικοί, εκείνοι που δε φοβούνται. Ποτέ δεν ήμουν πρωινός τύπος, να με ξυπνάς πολύ νωρίς το πρωί είναι σα να με σκοτώνεις. Αντίθετα, ξύπνησέ με στη μέση …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Φίλε, πρόσεχε να μην χάσεις την κριτική σου. Είναι σημαντικότατη για την εξέλιξη σου. Εφόσον την χάσεις μετά οι αποφάσεις σου είναι σαν τα πλαστά χρήματα: φαίνονται αληθινά, άλλα δεν είναι. Διώξε από τη ζωή σου την κακόβουλη αμφιβολία και βάλε μέσα την εξέλιξη. Αυτή είναι η κατάσταση που καλό είναι να κυνηγάς.

Γυρνώ συνοφρυωμένη σε ένα κόσμο που σιχάθηκα και συλλογιέμαι το όνειρο. Δεν σ΄ονειρεύτηκα απόψε, μα ονειρεύτηκα ένα κόσμο ατάραχο. Μια θάλασσα, ένα τραγούδι και ρακί. Ίσως και οι φίλοι μου ονειρεύτηκαν το ίδιο.

Έχουμε πολύ σοβαρό λόγο να σταθούμε στα πόδια μας, το στρατόπεδο για τη μάχη είναι έτοιμο και μένει να επιλέξω τους στρατιώτες που θα με ακολουθήσουν στη μάχη. Φυσικά αφήνω τον εαυτό μου ως τελευταία επιλογή.

Θα ήθελα να είμαι μια σούπερ ηρωίδα με μπέρτα και ψηλές μπότες και η μυστική μου δύναμη; Να μετατρέπω τον κάθε έναν άνθρωπο σε σούπερ ήρωα, στον προσωπικό του σούπερ ήρωα. Πώς θα το έκανα αυτό;  Θα του έδειχνα, θα τον έκανα να αντιληφθεί και να συνειδητοποιήσει όλες τις άπειρες δυνατότητές του,

Αφουγκράσου τα χρώματα τ’ ουρανού να σβήνουν. Τ’ αστέρια κρέμονται στο σκοτάδι Κι εσύ απλώνεις το χέρι να τ’ αγγίξεις Μα είσαι τόσο μακριά. Να κι εγώ τεντώνομαι, μα δε σε φτάνω. Είσαι τόσο μακριά.

Πώς κοιμήθηκες; Έφαγες τίποτα πριν φύγεις; Βρήκες θέση να κάτσεις στο λεωφορείο; Απλές ερωτήσεις. Απλές και γλυκιές. Τόσο πρωτόγνωρο να σε ρωτάνε αν βρήκες θέση στο λεωφορείο όταν δεν είναι η μαμά σου. Εκεί καταλαβαίνεις ότι κάτι έχεις κάνει καλά. Έχεις μεγαλουργήσει.

Τον τελευταίο καιρό νιώθω γύρω μου μια ατελείωτη σαπίλα. Προσπαθώ να αντιληφθώ από πού έρχονται αυτές οι απαίσιες οσμές που μου φέρνουν αηδία κι ενοχές. Είναι η μυρωδιά της αποσύνθεσης των χαμένων ονείρων που πεθαίνουν κάθε μέρα, είναι η δυσωδία του ευτελισμού των ψυχών, τα φθηνά αρώματα συνοδευόμενα από υπάρξεις αποφασισμένες να είναι φθηνές. Η …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Τι θέλουν τα αυτιά σας να ακούσουν; Τα μάτια, αλήθεια, κουράστηκαν, οι λέξεις, ναι, όλο αυτό το άθροισμα γραμμών, μπορεί να περνούν ξερές, τραχιές, άσχετες, ειδικά όταν δεν μπορούν βρούν πώς και τι να επικοινωνήσουν.

Άνευ. Προσπαθούν να σε χωρέσουν σε ένα καλούπι, σε ένα κουτί-κλουβί που το μυαλό τους φτιάχνει. Τα μάτια τους αυτό που θέλουν κοιτούν και αυτό που θέλουν βλέπουν. Αυτό που τους βολεύει να πιστεύουν θα σου προβάλουν.

Όταν ανεβαίνεις σε ένα rollercoaster για πρώτη φορά, πιθανόν να είναι μια τρομακτική εμπειρία. Είσαι σφιγμένος, φοβισμένος, δε βλέπεις τίποτα, ουρλιάζεις από αγωνία, δεν αναπνέεις και περιμένεις να τελειώσει. Τη δεύτερη φορά προσπαθείς να ξεσφίξεις τα δόντια και το στομάχι και να αναπνεύσεις ώστε να νιώσεις την αίσθηση της αδρεναλίνης που σου δίνει. Την τρίτη …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Και βούτηξε τα πόδια του σε μαύρη λίμνη με μια αδιαφορία άγνωστη -για εκείνον, τόσα χρόνια- Αισθάνθηκε, χωρίς να νιώσει, τη βαριά ανατριχίλα, που πριν περιδιάβαινε κρυφή τις σκέψεις του, τώρα να ρέει σ’ όλο του το σώμα σαν παγωμένο αίμα. Αλλά δεν τον ένοιαζε.

Είναι πρωί, μόλις άρχισε να χτυπάει ο ήλιος στο μπαλκόνι. Αγουροξυπνημένος σε κοιτάζω μέσα από τη μπαλκονόπορτα. Σγουρά μαλλιά, πιο μπερδεμένα και από τη ζωή μας, φρύδια πυκνά, συνοφρυωμένα.

Το όνειρο ποτέ δεν τελειώνει τις ώρες που θες και με δικούς τους τρόπους, περιπαιχτικούς, λειτουργούν όλοι οι κόσμοι • στην φύση η ειρωνεία αποτελεί χαρακτηριστικό καπρίτσιο, στα καθημερινά μας πρόσωπα

Αποδοχή καταστάσεων, συνθηκών, συγκυριών, ατόμων. Συνήθως εκείνη η λέξη στηρίζεται σε ένα προσωπικό ταξίδι αποδοχής, κυρίως σε δυσάρεστες καταστάσεις. Εκεί είναι που οι άνθρωποι θα ακούσεις να την αναφέρουν.

«Καλύτερα απ’ όλους θα έπρεπε να ξέρετε ότι δεν είμαι εδώ για να έχω ένα ασφαλές μέρος που θα κλαίγομαι κάθε φορά που τα πράγματα εκτροχιάζονται με εμένα να μένω μετέωρη και -κατά κάποιον τρόπο- ξεκρέμαστη. Λυπάμαι που το λέω, μα ποτέ δεν υποσχέθηκα ένα κορίτσι αλεξίσφαιρο απέναντι στα αρνητικά συναισθήματα.

Υπάρχουν φορές που τι να γράψω δεν ξέρω, όπως και αυτή. Μολυβί και χαρτί παίρνω και το μυαλό μου αδειάζω, ώσπου το άσπρο να μαυρίσει, λέξεις να γεμίσει, ώστε το άδειο της ψυχής να ονομαστεί γεμάτο και το τέλος να γίνει αρχή, με μια νότα ελπίδας στη φωνή, να ξανά αρχίσεις…

Ένα δύσοσμο σκαμπανέβασμα τρυπάει κάθε φορά το στήθος, το μυαλό, τα άκρα, μια τρίαινα πλήξης, δυσκολίας, άγχους, θυμού, απροόπτων και μονοτονίας, άγονων αντιθέσεων. Το μόνο που καταφέρνουν είναι την παραμέληση ενός σώματος-σάκου στην άκρη ενός ιδρωμένου σεντονιού, με τον ανεμιστήρα να τρέχει μήπως και προλάβει τις αλληλουχίες των διαθέσεων που σηκώνουν την τρίαινα.

Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να δεχτώ την πραγματικότητα όπως είναι. Κι αναρωτιέμαι αν φταίει ο κόσμος ή εγώ. Με δεδομένο όμως ότι ο κόσμος δεν είναι παρά μια αντανάκλαση της δικής μας ύπαρξης και των δικών μας αποφάσεων, τότε καταλήγω πάντα στο συνήθη ύποπτο. Εμένα.

Η ψυχή μας είναι το επίκεντρο της ύπαρξής μας και αυτό που μας καθορίζει. Μια παράσταση που υπάρχουν πλήθος θεατών σε αυτή. Περνάει γρήγορα, χωρίς να το καταλάβουμε. Σε αυτήν την παράσταση παρευρίσκονται και οι επίσημοι. Εκείνοι που παίζουν βαρυσήμαντο ρόλο για έναν πρωταγωνιστή. Οι θεατές της ζωής μας μπορεί να είναι πολλοί. Μπορεί από …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η ζεστή υγρασία μπήγεται σε κάθε κύτταρο, ο ήλιος σε καμένο αέρα απλώνεται, με το θολό, άρρωστο, σκεδασμένο κίτρινο να πνίγει την ανάσα, να απομυζά τον τόνο, να σε σπρώχνει σε ύπνο ζαλισμένων ονείρων.

Βάλε τον αγαπημένο σου δίσκο να παίζει στο πικαπ, γέμισε το κρασοπότηρο με το καλό κρασί και κάθισε στην καρέκλα που έχεις βάλει εκεί που φυσάει λίγος αέρας το βραδάκι, θέλω να μιλήσουμε…

Καταστροφικό και σωτήριο, το αίσθημα της τρέλας, που τέλος και αρχή δεν έχει. Δημιουργία, Τι είναι αυτό; Το δώρο το θαυματουργό, το αυτοκαταστροφικό, που σε κάνει να πιστεύεις να ελπίζεις να αδημονείς για κάτι…

Θυμάσαι, όταν ήσουν παιδί που πήγαινες με την μητέρα σου επίσκεψη στον καλύτερό σου φίλο και μόλις η ώρα πλησίαζε δέκα σε φώναζε για να φύγετε; Μα εσύ δεν ήθελες, και έκλαιγες και παραπονιόσουν και φώναζες. Τόσο εσύ, όσο και ο φίλος σου τρέματε την ώρα του χωρισμού. Ακόμη και αν δε το κατάλαβες ποτέ, …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Τρέχεις, φιγούρα μεταλλικά γκρίζα σε γκρίζο δρόμο με την επαναλαμβανόμενη κίνηση του σώματός σου ασυνείδητη πια, αυτόματη, αυτόνομη η ίδια, μία σταθερή παραγωγή κόπωσης.

Κλείνω τα μάτια Φαντάζομαι, οτι ξυπνώ, σε ένα κόσμο διαφορετικό Σε μια ημέρα άγραφη, άχρονη, ανύπαρκτη παρόλα ταύτα εγώ τη νιώθω, να με κρατά σφιχτά.

Όπου κι’ αν είσαι, όπως κι’ αν είσαι στο κινούμενο κουφάρι περιστρέφονται τα όρνια της μνήμης· για να καταλαβαίνουμε, να διακρίνουμε τον χρόνο, για να πονάμε και να ζούμε, περιστρέφονται αδιάκοπα, σε καταναλώνουν όσο ακόμα αναπλάθεσαι από στιγμές νέες.