Στεγνό κολύμπι.

Έχεις ξυπνήσει από τη μυρωδιά του σταχτοδοχείου;
Η απάντηση είναι μείζονος σημασίας,
αλλά μην απαντήσεις.
Έξω από την πραγματικότητα θα πάμε
Σε ένα ταξίδι μελαγχολικό και μονότονο.

Συνεχίστε την ανάγνωση Στεγνό κολύμπι.

Όλα και πολύ.

Έτσι ήταν από πάντα. Από μικρή θα έκανα κάτι είτε με την όρεξη μου είτε καθόλου, ενώ αυτά που ήθελα απαιτούσα να γίνονται με το δικό μου τρόπο. Ο οποίος δεν ήταν απαραίτητα και ο καλύτερος, αλλά ήταν ο δικός μου. Κι όταν εκπλήρωνα ένα στόχο, αμέσως έψαχνα έναν καινούριο και υψηλότερο. Συνεχίστε την ανάγνωση Όλα και πολύ.

Κόγχες Κοφτερές.

Ακατέργαστα βράδια σκοπεύουν μνήμες κρυφές,
με χέρια αόρατα τις ξεσκεπάζουν από ύπνο βαθύ
χωρίς οίκτο, χωρίς άδεια, τις ζωντανεύουν,
μορφές αδιευκρίνιστες με μάτια αιχμηρά, Συνεχίστε την ανάγνωση Κόγχες Κοφτερές.

Για τους σπόρους που δεν φύτρωσαν.

Φυσάει κι ανταριάζει ο ουρανός.
Είναι από εκείνους τους άκρως δροσιστικούς ανέμους που κουβαλούν ψιθύρους, χαιρετίσματα κι αιτήματα αποσιωπημένα
που ποτέ δεν έφτασαν στον πραγματικό παραλήπτη τους… Συνεχίστε την ανάγνωση Για τους σπόρους που δεν φύτρωσαν.

Ξαλμυρισμένο φεγγάρι.

Δύο χείλη λαίμαργα ξεζούμισαν
την αλμύρα των θαλασσινών ματιών μου
προτού το φεγγάρι σκεπάσει
όσα δεν αξίζουν να φωτίζονται. Συνεχίστε την ανάγνωση Ξαλμυρισμένο φεγγάρι.

Σύγκρουση εαυτών.

Όλοι μέσα μας έχουμε περισσότερες από μία εκδοχές, αν όχι όλοι, εγώ -πάντως- σίγουρα. Το αγγελάκι και το διαβολάκι που βλέπουμε συχνά στις ταινίες να μαλώνουν. Στη δική μας περίπτωση έχουμε την Κατερίνα και το Κοκκινόμαλλο. Ποιο είναι το αγγελάκι και ποιο το διαβολάκι δεν ξέρω. Το αφήνω πάνω σας. Συνεχίστε την ανάγνωση Σύγκρουση εαυτών.

Όχι πια.

Υπάρχει κάτι τόσο σκοτεινό και βρώμικο μέσα μου.
Κάτι τόσο λάθος που σχεδόν μοιάζει σωστό.
Σαν μια ψύχρα που καίει. Σαν κάτι που ανήκει παντού, χωρίς να ανήκει πουθενά.
Πίστευα πως ήταν στο μυαλό μου. Πώς μπορούσα να το δω μόνο εγώ.
Αλλά δεν είναι. Συνεχίστε την ανάγνωση Όχι πια.

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 3ο.

Ο Ιεροκλής είναι πολύ έξυπνο παιδί. Στα μαθήματα ήταν φοβερός από μικρός. Η υποτροφία του τον πήγε στην Αμερική, όπου και διαπρέπει εδώ και χρόνια. Όμως κάτι του λείπει. Δεν είναι αγαθά -και ρούχα και αμάξι και σπίτι καλό έχει. Είναι η αίσθηση της αδρεναλίνης. Γι’ αυτό μια μέρα πήγε σε ένα πάρτι μαγαζιού. Μόνος και έρημος -φίλους καλούς, δυστυχώς, δεν είχε. Συνεχίστε την ανάγνωση Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 3ο.

Γκρίζα στοιχεία προσώπου.

Μέσα από τις πολλές στρώσεις υφασμάτων
τα νεκρά δάκτυλα πιέζεις,
ελαφρές καμπυλώσεις επάγοντας, σαν ξεχασμένη αύρα, Συνεχίστε την ανάγνωση Γκρίζα στοιχεία προσώπου.

Αγαπητό ημερολόγιο…

Πριν από δύο ώρες είπα «ναι» στο θάνατο. Ήμουν κουρασμένος, πλέον, από τη ζωή. Απογοητευμένος από τους ανθρώπους. Συνεχίστε την ανάγνωση Αγαπητό ημερολόγιο…

Χλιαρή επιλογή.

Μου ζητήθηκε μια μέρα να επιλέξω ανάμεσα στην μετριότητα και στο απόλυτο τίποτα. Για την ακρίβεια, μου ζητήθηκε να αρκεστώ σε εκείνη. Συνεχίστε την ανάγνωση Χλιαρή επιλογή.

Νιώθεις τον πόνο μου, μαμα;

Μπορείς να νιώσεις τον πόνο μου τώρα;

Όταν σου λέω ότι πονάω, όταν δεις τα δάκρυα να πλημμυρίζουν τα μάτια μου ή μήπως όταν το πρόσωπό μου ασπρίζει και στέκομαι να σε αντικρίζω σαν πανσέληνος
Μπορείς να δεις τον πόνο μου;
Μπορείς μήπως να τον νιώσεις; Συνεχίστε την ανάγνωση Νιώθεις τον πόνο μου, μαμα;

Ο ψαράς.

Όταν ο ήλιος ανατέλλει θαμπός
από τις σκέψεις που με θόλωσαν το βράδυ
στην άκρη της αγουροξυπνημένης θάλασσας
μια ρημαγμένη βάρκα ξεπροβάλλει. Συνεχίστε την ανάγνωση Ο ψαράς.

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 2ο.

Παίρνω τα κλειδιά και χτυπάω πίσω μου την πόρτα. Με το αμάξι κάνω πέντε χιλιόμετρα μόνο, αλλά για σένα θα έκανα και οκτακόσια και χίλια και εκατομμύρια, αν χρειαζόταν. Δέκα και σαράντα πέντε ακριβώς βρέθηκα με το αμάξι έξω απ’ το παράθυρό σου. Περίμενα υπομονετικά να σβήσει το φως του δωματίου και να δω την σιδερένια παλιά πόρτα της μονοκατοικίας σου να ανοίγει διάπλατα, προκειμένου εσύ να βγεις και να λάμψει ο σκοτεινός ουρανός, σαν να μπορούσαν να φανούν όλα τα αστέρια του γαλαξία. Συνεχίστε την ανάγνωση Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 2ο.

Drunk Story #2 – Τεκίλα

Η τεκίλα φτιάχνεται από το εσωτερικό ζουμί κάποιων κάκτων στο Μέχικο. Η τεκίλα προέρχεται από ένα φυτό. Η τεκίλα είναι φυτικό ποτό, άρα δεν κάνει κακό. Η κίτρινη τεκίλα με τα σκουλικάκια στον πάτο, είναι η καλύτερη.
Αυτές τις ώριμες απόψεις είχα στο γυμνάσιο και ήταν οι καλύτερες δικαιολογίες για να πίνω σφηνάκια πετρελαίου. Συνεχίστε την ανάγνωση Drunk Story #2 – Τεκίλα

Θέλω τόσο να σ’ακούσω.

Θέλω τόσο να σ’ακούσω
Σα βουητό η φωνή σου στ’ αυτιά μου
Θέλω τόσο να σ’ακούσω
Όμως χάνομαι μέσα στα μάτια σου
Μου μιλάς για τη μέρα σου
Δεν σε ακούω Συνεχίστε την ανάγνωση Θέλω τόσο να σ’ακούσω.

Εν γνώσει.

Λες πως ξέρεις το φόβο μου,
πως δεν θέλεις μαζί του να βρεθείς.
Λες πως ένιωσες τον πόνο μου,
γι’αυτό μάλλον έμαθες να τον αγνοείς. Συνεχίστε την ανάγνωση Εν γνώσει.

Δέσε με μην φύγω.

Δέσε με μην φύγω, καθώς σβήνω,
δέσε την ανάμνησή μου με εικόνες αμίλητων πραγμάτων,
κάποιο χρώμα, κάποια μέρα, κάποιο αντικείμενο απλό · Συνεχίστε την ανάγνωση Δέσε με μην φύγω.

Τέταρτα αυγής.

Πρώτο τέταρτο αυγής

Ο ήλιος κρύβεται αδέξια
πίσω από τις διαλυόμενες σκιές·
σκέψεις που φύγαν πριν ταράξουν
την αγουροξυπνημένη θάλασσα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τέταρτα αυγής.

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 1ο.

Εδώ που καθόμαστε, ωραία δεν είναι; Ο ήλιος κρύφτηκε ξανά, πάει για ύπνο και ‘μεις τώρα ξεκινάμε να «υπάρχουμε». Οι μπύρες είναι πλέον ο καφές μας. Τόσους μήνες υπομονή κάναμε για αυτό το πενταήμερο, έχουμε κάθε δικαίωμα να ζήσουμε κάτι μη πρέπoν. Συνεχίστε την ανάγνωση Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 1ο.

Τα φώτα των δρόμων.

Λιώνοντας πριν ακουμπήσει η λεπίδα,
η ιδέα του αγγίγματός της,
παραβίαση καυτή πάνω σε πάγο,
και η πίεση, πίεση δωματίου. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα φώτα των δρόμων.

Πλοίο της γραμμής.

Λίγο πριν το πρώτο μουδιασμένο φως
ανταμώσει τους ξενυχτισμένους δρόμους
στο νου μου αντηχεί η κόρνα του πλοίου
που φεύγει απρόθυμα από το λιμάνι. Συνεχίστε την ανάγνωση Πλοίο της γραμμής.

Ένα ζεστό μεσημέρι στην πόλη.

όΠερπατούσες νευρικά, γρήγορα βήματα με σκυμμένο το κεφάλι. Είχες μέσα σου πολύ θυμό, νιώθοντας πως σ’ έχουν πουλήσει. Απελπίζεσαι… Ο ήλιος έκαιγε το πρόσωπο σου, περπατούσες ακόμη πιο νευρικά όσο πέρναγε η ώρα. «Γιατί σε μένα πάλι; Τι έχω φταίξει και το ζω πάλι αυτό;» ψιθύριζες καθώς περπάταγες. Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα ζεστό μεσημέρι στην πόλη.

Άκου. Μίλα. Κοίτα.

Άκου προσεκτικά.
Αφουγκράσου τον συνομιλητή σου, διάβασε τις κινήσεις του,
αποκωδικοποίησε τα συναισθήματά του.
Άκου αληθινά. Συνεχίστε την ανάγνωση Άκου. Μίλα. Κοίτα.

Το σχήμα του καλοκαιριού.

Στέκεσαι, σκύβεις, κόβεις το σαν αποξηραμένο άνθος λεβάντας,
αυτό διαλύεται αμέσως σε δεκάδες μικρότερα, παλιότερα.
Ακόμη κρατάς τη μυρωδιά στα δάκτυλα
και αφήνεις τη στιγμή να κοπεί με την αιχμή ξαφνικής ακτίδας,
φαίνεται ο άνεμος, αν και δεν σε φτάνει,
γέρνει τα κλαδιά των κυπαρισσιών,
εκτελώντας χορευτικό παιχνίδι μάσκας με τον ήλιο. Συνεχίστε την ανάγνωση Το σχήμα του καλοκαιριού.

Μοναξιά χωρίς εσένα. | Topic-U

Φοβάμαι την μοναξιά,
όχι όμως ως μοναξιά,
παρά μόνο ως μοναξιά
χωρίς εσένα

Είναι συγκεκριμένες
οι μοναξιές που φοβάμαι
Συνεχίστε την ανάγνωση Μοναξιά χωρίς εσένα. | Topic-U

Πηγάδι στίχων.

Από τον αέρα ανάμεσα στα μαλλιά
και τα κόκκινα λαίμαργα χείλη
ένιωθα να ξεπηδούν απρόσκλητες
στιγμές από μέρες που δεν έζησα. Συνεχίστε την ανάγνωση Πηγάδι στίχων.