Ερωτευμένη με τον χειμώνα

Θα ακούσεις πολλούς να γκρινιάζουν όταν έρχεται ο χειμώνας και να αναρωτιούνται πότε θα καλοκαιριάσει. Εμένα ποτέ. Διότι ωραιότατες και οι τέσσερις εποχές, αλλά ο χειμώνας έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. «Μα εσύ γεννήθηκες άνοιξη, γιατί σου αρέσει ο χειμώνας;» Μήπως επειδή είναι η πρώτη εποχή στην οποία θυμάμαι τον εαυτό μου, αφού είχα…

Προσπάθησε να κοιμηθείς

Έχεις τυφλωθεί απ’ το φως, δεν βλέπεις επειδή όσα λίγα βλέπεις είναι υπερβολικά έντονα στον νου σου. Αυτή η κίτρινη, ζεστή λάμψη, σαν ακτινοβολία πρωινού ενισχυμένη, αχλή που σε εμβολίζει από όλες τις μεριές του ουρανού, σβήνει το γαλάζιο του ουρανού, τα σύννεφα, τα βουνά, τα περιγράμματα των δέντρων και λιώνει τις ασφάλτους. Προσπαθείς να…

Δεν θέλω απαντήσεις

Χάνουμε ή χανόμαστεστην ομίχλη που προσπερνάςκαι μόνο ψύχος νιώθεις στα μακρινά σας. Δεν θέλω να ξαναπάω εκεί. Βαρέθηκα να μη τηρώ τις αντίστροφες μετρήσειςκαι να βάζω ξυπνητήρια σε μέρες που δε θα χρειάζονται. Μακάρι να είχαν μια συνέχεια αυτά που γράφω,πόσο μάλλον αυτά που λέω,αν και τα πρώτα θα μείνουν. Δεν θέλω να μείνουν. Ψάχνουμε…

Εραστής των λέξεων.

Γράφω. Γράφω από τότε που άρχισα να σχηματίζω λέξεις, για ό,τι μου έρχεται στο μυαλό,χωρίς περιορισμούς, ανεξαρτήτως ώρας και μέρους. Απλώς γράφω. Γράφω, για μένα σημαίνει ξετυλίγω το κουβάρι των σκέψεων μου.Σημαίνει μετάγγιση του είναι μου σε λέξεις. Αυτό που γράφω είμαι εγώ. Ξαναζώ, ξανασκέφτομαι, μαθαίνω από κάτι όταν θα το διατυπώσω με πάθος σε…

Το επόμενο πρωί

Δυσκολεύτηκε να ανοίξει τα μάτια του, δεν μπορούσε να θυμηθεί γιατί τον έτσουζαν τόσο. Όταν επιτέλους τα κατάφερε, αφότου σκούπισε κάποια ενστικτώδη δάκρυα, βρέθηκε προ εκπλήξεως, το κρεβάτι του ήταν άδειο. Έξυσε απορημένος το κεφάλι του και ανακάθισε στο κρεβάτι, παρά το μεθύσι της προηγούμενης μέρας ήταν σίγουρος ότι δεν είχε κοιμηθεί μόνος του το…

Το γράμμα του φαντασιόπληκτου

Λεν' πως χαθήκαμεΜαζέψαμε το στάρι μαςΌμως το τζάκι, το κάψε ολάκαιροΈτσι λειτουργεί η κοινωνίαΚαι 'σύ με καις ολόκληρο, "υπερήφανο προδότη" με φωνάζουν Όμως ας αναπτύξω περαιτέρω την σκέψη μου.Κατά του γόνου η σημασία σου, το όνομα σουΚατά του εγωισμού, η δική μου, οι ιδέες μουΜα δεν σε είδα να χορεύεις στο ηφαίστειοΤο θηρίο μόνο φρόντισες,…

Ο στόχος

Χρωματιστοί κύκλοι ο ένας μέσα στον άλλονΈνας ολόκληρος στη μέση και λευκό φόντοΈνα βέλος στο κενό, είναι η αρχήΚι άλλα βέλη στο κενό, χάνονται στην απειρότητα.Το λευκό αρχίζει να σπάει, μα ακόμα δεν έχει μπει χρώμα Θέλω να συνεχίσεις, πιστεύω σε σέναΑπό το τίποτα πήγες στο κάτιΗ αρχή είναι το ήμισυ της προσπάθειας, μου είπες.…

Γαλάζιο Αίμα

Στην γωνία του δωματίου βλέπεις μία γυάλινη σφαίρα. Η γαλακτώδης επιφάνειά της μοιάζει με τυφλό μάτι, μα η ξεψυχισμένη υφή του χώρου θυμίζει ομίχλες παγερές, όπως αργά κυλάνε ανάμεσα στα κλαδιά ελάτων. Άρα, αμέσως κάνεις τον συνειρμό ενός παράδοξα αποκομμένου κομματιού τέτοιας ομίχλης, σφαιρικού, με σαφές περίγραμμα, θαμπό. Είναι το μόνο αντικείμενο στον χώρο –πέρα…

Δε χρειάζεται

Όσα θέλω να πω,τόσα κρύβωΓιατί οι λέξεις περίεργα νόημα διαλέγουνκαι η φωνή μου τις επηρεάζει Δε νομίζω πως οι προτάσεις προσφέρουν πολλά,μονάχα μπερδεύουν τα χέρια ανοιχτάΚαι αν γεννήσεις δικές σου έννοιες,μη ντραπείς να μου τις πειςΑφού δε θα καταλάβω,δε χρειάζεται να φοβάσαι Moschaz Photography credits: Panos Kimpou

Στάχτες και είδωλα

Τριγύριζα, πάλι μόνος, στο κρεβάτιλες και το μαξιλάρι σκλήρανε απότομααπ’ όσα το κεφάλι μου ακούμπησε σ ’αυτόμήπως και ξαποστάσει. Άκουγα μέσα του χτύπους ρολογιών,κουρδισμένων σε συχνότητα αλλοτινήκαι αιχμηρούς ωροδείκτες να σκίζουνόποια ανάμνηση παλλόταν διαφορετικά. Μύριζα γύρω μου αρώματα λουλουδιών,μα τα χέρια μας ποτέ δεν μάτωσαν στ’ αγκάθια,το χώμα ποτέ μας δεν ποτίσαμε, ερήμωσε·μια όαση από…

Μια ματιά στο μέλλον.

Ο ήλιος τρυπώνει από τις γρίλιες και πάει κατευθείαν στα μάτια μου. Εδώ και δύο ώρες απέφευγα τη στιγμή της αφύπνισης, τώρα όμως είναι ανάγκη, διψάω. Όταν καταφέρνω να φτάσω στην κουζίνα συνειδητοποιώ πως ακόμα κοιμάμαι, ουσιαστικά. Τα πρώτα είκοσι λεπτά που ακολουθούν το ξύπνημα μου ο εγκέφαλος μου χουζουρεύει. Ο φραπές μου ετοιμάζεται από…

Μόνο τα χείλια δεν θα σου σβήσω

Απλωμένες ψευδαισθήσεις σαν ρολόγιαεικονίσματα κινήσεων και δίνες από χρώματα πρόσωπα στημένα ολόγυρα στους τοίχουςλείπουν τα μάτια, λείπει η μύτη, λείπουν τα αυτιά,χείλη σαπισμένο μήλο πουδράρονται αχνά στην στάχτη,στάχτη σαν ποσοστό του αέρα, συμπυκνωμένος καπνός,όμοιος με ζεστούς υδρατμούς από πιατέλα,αναδύεται από το μέσο του τραπεζιού,φορτωμένο καιόμενα μαλλιά, δέρμα ασώματου κεφαλιού,και η σιωπή θυσία. Σε κάθε πιάτο…

Αυτοί που αγαπάνε

Ναι, το παραδέχομαι, συχνά αναρωτιέμαι τι είναι η αγάπη, αν όντως υπάρχει ή αν την εφηύραμε εμείς οι άνθρωποι σαν λέξη όπως την κάθε θρησκεία.Προσπαθώ να καταλάβω αν τη βλέπω, αν την αγνοώ, ή αν είναι απλά ανύπαρκτη.Διώχνω συχνά άτομα από τη ζωή μου.Οι παλαιότεροί μου φίλοι με κοροϊδεύουν γι’ αυτό. Και τότε την είδα.Άνθρωποι…

Οφειλές

Για τα μάτια που σκούραναν,προτού προλάβεις να δεις μέσα τουςφώτα και πυροτεχνήματαξεθωριασμένων εορτών. Για τα χείλη που σφάλισανκαι ποτέ τους δεν έψαλλανόσα γύρευες να ακούσειςσε κάθε νυχτερινό ρεύμα. Για όσες βραδιές δεν ήρθαν,χάθηκαν και αυτές στις σκέψειςαλλοτινών συννεφιασμένων πρωινών,που σκέπασαν βαριά τον ήλιο. Για σένα που βούτηξες απότομαπρος το μέτωπο μιας τρικυμίαςχωρίς να μάθεις ποτέπου…

Σκληρή Μνήμη

Εχθές νόμιζα πως είδα μια σκιά μα ήσουν ντυμένη με τιρκουάζ και ένιωσα πάλι την αύρα σου. Θα ήθελα να μην ξανασπάσω πράγματα και την καρδιά μου για σένα. Λυπάμαι εμένα και ντρέπομαι πολύ, μα γιατί να το ζω εγώ αυτό μαζί σου, αφού ξέρω τις συνθήκες και την κατάληξη. Πώς εγώ θα πάω μπροστά…

Βλέμμα στο σκοτάδι.

Σπασμένη χορδή γδέρνει το δάκτυλο, σάρκινο δοξάρι,τον στριγκό ήχο να ποτίσει σε ημιτελή κορμιάκαι ανόργανες κινησιολογίες. Τη μεγάλη αλληλουχία από παραδοξότητες συντονίζονταςσυστηματικά επαναλαμβάνοντας οικείες αντιδράσεις,αγνοεί την άποψη του εκτελεστήκαι μένει κομμένο δέρμα, αίμα σε λεπτή τρίχα μετάλλου.Αφαιρώ τα μάτια μου και ξεκλειδώνω τα οστά μου,κρεμάω την καθημερινή μου ύπαρξη σαν στολή μολυσμένη,αναπολώ για μερικά γευστικά…

Ποιητική Αφιέρωση

Θέλετε να σας δώσω μία κατάθεση ψυχής.Πόσο καλός ήταν σε μένα.Δεν ξέρω τι να σας πω γι αυτόνΤον αγαπάω τόσο πολύ, με όλη μου την καρδιά και την ψυχή μου,με κάθε κόκαλο στο σώμα μου, τον αγαπάω τόσο πολύΓιατί έχει κάνει τόσα πολλά για μένα Κάθε πρωί, κάθε μέρα της ζωής μουδε θα χρειάζεται πάντα…

Μία καινούρια μέρα

Ακόμα μια Τρίτη ξημέρωνε στο κέντρο της Αθήνας. Ακόμα μια Τρίτη που την έβρισκε κουλουριασμένη μέσα στην κακόγουστη καρό κουβέρτα της εξαντλημένη από το κλάμα και τις αρνητικές σκέψεις. Τα ξεθωριασμένα κόκκινα μαλλιά της ήταν αχτένιστα για μέρες και η μορφή της στον καθρέφτη έμοιαζε τρομακτική. Το στομάχι της πονούσε από τους πολλούς καφέδες και…

‘Έκρηξη

Στο κάτω κάτω της γραφής, είμαστε ένα μάτσο μόρια.Όταν διαταραχτούν θα ζήσεις ή θα πεθάνεις, έτσι απλά.Δεν είμαι κυνική, απλά ρεαλίστρια. Τα πάντα ανατρέπονται σε δευτερόλεπτα.Ζητάς σταθερότητα όταν η ζωή είναι ρευστή.Καυτή λάβα που στο τέλος εκρήγνυται και παρασέρνει ό,τι αγαπάς. Δε θέλω να κοιτάς την ώρα αυτή.Είχες λόγο που δεν είδες το χάος να…

Ομορφιά

Την βλέπεις να κάθεται ανέμεληανέγγιχτη από το βάρος στο βλέμμα σουστο μπαρ που ήθελες να παςαλλά ποτέ δεν έβρισκες τραπέζι. Παρατηρεί τα σύννεφα να σκαρφαλώνουνπάνω από τις πολυκατοικίες στον ορίζονταπέρα από κάθε υψόμετρο που ατένισεςμε τα άτολμα ηττημένα σου μάτια. Ποτέ δεν πλησίασες αρκετάνα μυρίσεις την αλμύρα ενός χαμόγελουνα σκάει πάνω σου σαν κύμα θύελλαςπροτού…

Το Μαύρο Δοχείο για τις Στάχτες

Το αργό πετάρισμα των χειλιών σου, καρδιοχτύπι που διεγείρουν τα κρύα μου δάκτυλα στο μαλακό σου δέρμα. Το δέρμα γαλάζιο σε βαθύ μπλε φωτισμό θυμίζει σμάλτο οξειδίου του κοβαλτίου, αν και δεν σπάει, μα σχεδόν λιώνει. Θραύσματα γυαλιού καρφωμένα στο έδαφος στέκονται στο ύψος μου καθρέφτες μαυρισμένοι, τα χιλιάδες μικρά ραγίσματα, ρυάκια που κυλά το…

Έχουν πλάκα

Έχουν πλάκα οι ζωές μας τελικάΤριγυρνάνε και μπλέκονται ξανά και ξανά Δε βαριούνται και ας πιστεύουν πως ξέρουν πολλάΣυνηθίζουν στην ιδέα του για μια τελευταία φοράΥπνοβατούν σε κρεβάτια κενάΚαι νομίζουν πως ζουν σε όνειρα τρελάΤις κατευθύνσεις δε γνωρίζουν αρκετάΧαμογελούν εκεί που δε θα έπρεπε κανονικάΜα υπάρχουν και κινούνται σε πιασμένα δίχτυα τελικά Moschaz Photography credits:…

Οι πρώτες μέρες με μια γάτα.

Να ξεκαθαρίσω ότι ανέκαθεν με θεωρούσα σκυλομαμά, ενώ ,αντίθετα, ποτέ δε συμπαθούσα ιδιαίτερα τις γάτες. Το ότι επίσης η μητέρα μου και το αγόρι μου ανταγωνίζονται στην απέχθεια τους για εκείνες, περιττό να πω ότι δε βοήθησε καθόλου την κατάσταση. Μέχρι που η κολλητή βρήκε ένα παραπεταμένο και αρρωστούλι γατάκι, σχεδόν νεογέννητο, έξω από το…

Μονόλογος διαλείμματος.

Τέσσερις τοίχοι που με πνίγουν, μέρα νύχτα κοιτάω το ταβάνι, νοιώθω να με πλησιάζει, να θέλει να με πλακώσει. Στα αυτιά μου ο θόρυβος της πόλης ηχεί σαν κάτι ξεχωριστό, σαν κάτι που μου δίνει δύναμη να υπάρχω. Τον τελευταίο καιρό γελάω σπάνια. Τα μάτια μου έχουν κουραστεί από το κλάμα. Ναι, κλαίω συχνά, δε…

Η μυρωδιά της αναπνοής

Περπατώντας στο δρόμο, με χτυπάει μια ανάμνηση στα μούτρα. Μάλλον, ένα συναίσθημα μιας άλλης περιόδου,ενός κρύου καλοκαιριού. Μεταφέρθηκα άμεσα στην εικόνα του μυαλού μου. Στο μέρος που ανήκε αυτή η μυρωδιά. Επισκέφτηκα τα γνωστά μας κατατόπια, ακολουθώντας το άρωμα της ανάμνησης. Θυμήθηκα την ένταση της καρδιάς μουόταν ζούσα χωρίς συναισθηματικά όρια. Ήξερα ότι ερχόταν η…

Η μελιστάλαχτη.

Άνοιξαν οι κουρτίνες. Η παράσταση ξεκίνησε.Σα να ράγισαν όλες που μας χωρίζανε με τη σιωπή οι βιτρίνες.Και ένα σκίρτημα στο στήθος, κάτι πρωτόγνωρο μου μήνυσε. Και τότε βγήκε στη σκηνή και άρχισε να ερμηνεύει Φόρεσα τα κιάλια μου γιατί δεν πίστευα στο ήδη γυάλινο μάτι μουΤόσο με συγκλόνισε που ακόμα ο νους μου σαλεύει Και τι δε θα…

Περιγράμματα ονείρων

Το πρόσωπό σου κρύφτηκεανάμεσα σε δύο νυσταγμένες ηλιαχτίδεςκαι η σκιά του έπεσε απαλάπάνω στα άγρυπνα μάτια μου. Το πλοίο πάντα έφευγε νωρίςμα κάποτε θυμάμαι πρόλαβακαι ας είχα αφήσει πίσω μουόσα άξιζε να περιμένω. Ο πατέρας με αγκάλιασε σφιχτάένιωσα πως όλη η γη υποτάχθηκε,έγειρε στους ώμους τουπλάι στο παραδομένο μου κορμί. Η πέννα κύλαγε αμείλικτηδιέσχισε το…

Κάτω από το δέρμα

Σχίζω το μαλακό εκτεθειμένο κρέας, με αργές μαχαιριές, τόσο κοφτερές που αμέσως μετά οι δύο παραμερισμένες μεριές σμίγουν ξανά. Ο πόνος στάζει σαν οξύ πάνω στην κόρη ανοικτού ματιού, μα το κρέας διατηρείται, σμίγοντας ξανά χωρίς συσσωρευμένες πληγές. Ξανά, ξανά περνά η λεπίδα, ξανά διαχωρίζει, ξανά ανάβει φωτιές στις λεπτές ρίζες με τις οποίες μπήγεται…

Η σπηλιαχτίδα | #Topic_Week

Η σπηλιαχτίδαΠαιδεύτηκα αρκετά να βρω τίτλο για αυτό το ποίημα. Πώς να περιγράψεις, με μια λέξη, κάτι τόσο φαινομενικά σκοτεινό, μα εν τω βάθει υπέρλαμπρο;  Ω ναι, για σπηλιά πρόκειται. Μα και για ηλιαχτίδα συνάμα. Εκεί που το φως παιχνιδίζει με το σκοτάδι, σε μια σπηλιά στης Σκιάθου, τα Λαλάρια, βρήκαμε τη φωλιά μας, μια δροσερή σκιά να εναποθέσουμε τα πυρωμένα…

Το ρομαντικό

Κι αν το χέρι μου δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν το κρατάς εσύ; Κι αν το σώμα μου δεν μπορεί να λειτουργήσει, παρά μόνο σε αρμονία με το δικό σου; Κι αν η καρδιά μου δεν έχει λόγο να χτυπά, παρά μόνο αν εσύ τη ραγίζεις; Οι μουσικές από το ηχείο, οι εικόνες στην…