Στο μπαρ του Τζακ.

Η πραγματικότητα με τρομάζει. Γι’ αυτό φτιάχνω ιστορίες με αλληγορίες, για να ξεχνιέμαι. Σήμερα θα σου πω την αγαπημένη μου.

Όταν έχω προβλήματα πάω στο μπαρ του Τζακ. Δεν είναι δικό του όμως είναι το αστέρι του μαγαζιού. Μόνο αυτός φτιάχνει σωστά τα κοκτέιλ. Όπως πάντα, όταν πάω και έχει λίγο κόσμο. Μέσα έχει μια οσμή που ο Τζακ τη λέει γλυκιά θλίψη. Πάω στην μπάρα και τον περιμένω να μου μιλήσει. Πότε δεν τον ενοχλώ, αυτός ξέρει πότε είναι η σειρά μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Στο μπαρ του Τζακ.

Χρώματα.

Καθιστώ την εικόνα διαυγή,
με λίγο διαλυτικό στοχευμένα, ανά σημεία, σταδιακά,
τα μέλη της γίνονται διάφανα,
περιστοιχίζουν τα παχιά χρώματα, δημιουργούν νέα σχήματα,
εξελικτικά την εμφανίζουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Χρώματα.

Τα νήματα.

Έχω μια αγάπη για τις ιστορίες που πλάθω μέσα στο μυαλό μου, και μια εμμονή με τις αλληγορίες.

Με την ίδια λογική, έχω μια πεποίθηση πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ανά δύο, και μια θεωρία πως ενώνονται με δύο νήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα νήματα.

Ζωτικά χρώματα.

Έβαψα το χέρι μου με ροζ χρώμα και άρχισα να ακουμπώ απαλά τον καμβά,
μα το χρώμα τελείωσε γρήγορα και ευχήθηκα να διαρκούσε περισσότερο.

Συνέχισα με το κόκκινο και επέλεξα να χρησιμοποιήσω το πλατύ πινέλο.
Έπρεπε να ήμουν πολύ προσεκτική γιατί πολύ εύκολα θα ξέφευγα από τα όρια που μου είχα θέσει. Συνεχίστε την ανάγνωση Ζωτικά χρώματα.

Χρόνος.

Ανενόχλητος κυλά, δίχως ποτέ να ξαποσταίνει.
Δεν υπολογίζει αισθήματα, συγκυρίες και δεινά, φεύγει και δυστυχώς δεν ξαναγυρνά.
Από καταβολής κόσμου, ο άνθρωπος ήθελε να τον μετρήσει. Κατασκεύασε μηχανές, τεχνοτροπίες,
δημιούργησε έννοιες, έδωσε ονομασίες… Συνεχίστε την ανάγνωση Χρόνος.

Δύο σκέψεις απομονωμένες.

Ι.

Δεν ξέρω πώς αισθάνομαι για τον θάνατο.
Ή για τη ζωή.
Κάποιες φορές το μεταφράζω σε χαμένους χτύπους
κομμένες ανάσες και μυαλά κενά από σκέψεις
Η ζωή μου θυμίζει πολύ τον θάνατό σου
Δεν ξέρω πώς νιώθω για το θάνατο.
Ή για εσένα… Συνεχίστε την ανάγνωση Δύο σκέψεις απομονωμένες.

Ελεύθεροι απομονωμένοι.

Μακριά από το κύμα
και τον απαλό αέρα
μιας φουσκωμένης ακτής.

Ανάμεσα στις γνώριμες γωνιές
αντίπαλος με τα ενδεχόμενα
αναπνέεις με θυμό
από μισάνοιχτα παράθυρα. Συνεχίστε την ανάγνωση Ελεύθεροι απομονωμένοι.

Αναζήτησε πίσω τι έλειπε.

Νομίζει κανείς πως γυαλίζει,
σχεδόν σε εξαπατά πως είναι λείο, απλό, εύληπτο.
Βγαίνεις, ξεφυλλίζεις τις ώρες, ανασαίνεις με ύφος αχρείαστο,
περιττές είναι όσες σημασίες σε ερεθίζει να σου θίγουν,
με ένα αύριο κόσμημα πλαστικό των λόγων σου,
-κάτι να λέγεται,
να ξεπερνά τοπικά τη βαβούρα – Συνεχίστε την ανάγνωση Αναζήτησε πίσω τι έλειπε.

Μοναχικοί κατ’ επιλογήν (και καραντίνα).

Είμαστε και εμείς που η καραντίνα όχι μόνο δε μας έχει επηρεάσει ψυχολογικά, αλλά -αντίθετα- μας έχει ευνοήσει. Την έχουμε καλά, διότι δε βγαίναμε ιδιαίτερα έτσι κι αλλιώς. Για εμάς διασκέδαση είναι το άραγμα στο σπίτι, με ξεχειλωμένες φόρμες και μαλλιά αγουροξυπνημένου λιονταριού. Για εμάς, η κλάψα του “δε-μπορώ-να-κάτσω-μέσα” φαίνεται πραγματικά παράξενη. Είμαστε εμείς που μπορεί όσοι δε μας ξέρουν καλά, να μας θεωρήσουν βαρετούς και μονόχνοτους. Είναι, άραγε, τόσο κακό να απολαμβάνεις το χρόνο που έχεις μόνος σου; Συνεχίστε την ανάγνωση Μοναχικοί κατ’ επιλογήν (και καραντίνα).

Ηχώ μου.

Παραμιλώ συνεχώς
Επαναλαμβάνω τα λόγια μου
και εκείνα με ακινητοποιούν
Είμαι η ηχώ του εαυτού μου
μα δεν καταλαβαίνω τίποτα Συνεχίστε την ανάγνωση Ηχώ μου.

Πέντε Ποιήματα.

Μια προσπάθεια για έκφραση βασισμένη σε μια προσωπική ιστορία αγάπης. Λόγω εμμονής τα «ποιήματα» έχουν μια «ιδιορρυθμία», ελπίζω να σου αρέσουν. Είναι από καρδιάς. Συνεχίστε την ανάγνωση Πέντε Ποιήματα.

Ιστορίες για μουσταρδί μπουφάν και στυμμένα πορτοκάλια.

23:05
Κρατάω αγκαλιά μια εξάδα Άλφα από το περίπτερο. Στην άκρη του χείλους μου στέκεται κολλημένο ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο. Προχωράω μόνη μου στην παλιά πόλη και ο γαμημένος ο αέρας τρυπάει το στήθος μου σαν να μου χώνουνε βελόνες μες στη σάρκα, ε εντάξει, υπερβολή. 23:05 το βράδυ και η πόλη εντελώς άδεια. Οι αστοί κοιμούνται και οι εργάτες κλαίνε σε μικρά δωμάτια. Προχωράω και εγώ σαν την ηλίθια μπας και πέσω πάνω σε κάναν άνθρωπο και τον σφίξω στην αγκαλιά μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Ιστορίες για μουσταρδί μπουφάν και στυμμένα πορτοκάλια.

Κέικ λεμόνι. | Topic-U

Σήμερα ξύπνησα νωρίς και χαρούμενη. Μέχρι να ανοίξουν τα μάτια μου το μυαλό μου είχε προγραμματίσει τα πάντα. Ημέρα ανασυγκρότησης. Μηχανικά μού φωνάζω καλημέρα, ανοίγω το παράθυρο σε μια υπέροχη μέρα, διαλέγω playlist και βάζω μια κούπα καφέ. Και τώρα τι; Θα φτιάξω ένα κέικ. Βρίσκω ένα μεγάλο μπολ, του κλείνω το μάτι σαν να θέλω να το προετοιμάσω και ξεκινάω. Πρώτα τα στερεά. Ρίχνω αλεύρι που φουσκώνει μόνο του για όλες τις κακές μου συνήθειες και λίγο μπέικιν για τις πράξεις που τις διατηρούν. Μετά μια κούπα ζάχαρη για τις όμορφες στιγμές του μήνα που δεν πήραν την αξία που τους αρμόζει. Συνεχίστε την ανάγνωση Κέικ λεμόνι. | Topic-U

Γυναίκες που πέρασαν από εδώ.

Για σένα στο τραίνο,
με τα φαρδιά ρούχα
τα ανοιχτά μάτια
και το χαμόγελο
που έλουσε την μέρα μου με ελπίδα. Συνεχίστε την ανάγνωση Γυναίκες που πέρασαν από εδώ.

Ταξίδι στο χρόνο.

Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα πήγαινα στις μέρες της παιδικής αθωότητας και της απόλυτης ξεγνοιασιάς.
Δεν θα βιαζόμουν να δω και να μάθω.
Δεν θα βιαζόμουν να γίνω, να φύγω, να αλλάξω.
Όμως δεν μπορώ. Συνεχίστε την ανάγνωση Ταξίδι στο χρόνο.

Το τέλος είναι μαγεία.

Ζω για πράγματα που δε γράφονται, που δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγραφούν.
Τα μυρίζεις, τα νιώθεις σαν πεταλούδες ή σαν σουβλιές.
Όχι, δεν λέγονται όλα «απλά έρωτας» και «λογική αγάπη». Συνεχίστε την ανάγνωση Το τέλος είναι μαγεία.

O Αυτοκράτορας

Εγώ είμαι η αρχή
Και τα συναισθήματα ο λαός μου
Μόνος γράφω, εσύ τα διαβάζεις, όμως
Τα ποιήματα μου γίναν σύμβουλοι
Και οι πράξεις μου η αυτοκρατορία
Έχω την απόλυτη δύναμη Συνεχίστε την ανάγνωση O Αυτοκράτορας

Γνώριμοι ξένοι.

Τα μάτια σου αποφεύγω
για τα λόγια που ξεθωριάσανε,
τα χείλη που σκληράνανε
τόσο ώστε να μην θυμίζουν πλέον
αυτά που με γαργαλούσαν. Συνεχίστε την ανάγνωση Γνώριμοι ξένοι.

Σκιαγραφώντας Την Αργή Καθίζηση.

Ανοίγει το στόμα σαν κάποια αρχαία απειλή, δεν λέει τίποτα, ανίκανο να εκφράσει την οποιαδήποτε οικεία ιδέα, εξαφανίζει με μία μικρή πνοή όσα δεν είχαν τον χρόνο να προσαρμοστούν στην νέα συνθήκη του. Η θαμπή μορφή του ξεδιαλύνεται αργά, αναλύεται τελικά ως ανάμνηση, απόηχος παλιάς αρχής παρακλαδιού που ποτέ δεν εξελίχθηκε. Συνεχίστε την ανάγνωση Σκιαγραφώντας Την Αργή Καθίζηση.

Με παρέα τη μοναξιά.

Νιώθεις όμορφα όταν έχεις ανθρώπους γύρω σου που σε παρακινούν και θέλουν να περνούν χρόνο μαζί σου. Νιώθεις σημαντικός. Άλλοτε, όμως, πνίγεσαι και εύχεσαι να μην είχες κανέναν, να ήσουν ήρεμος και να ευχαριστιόσουν την ησυχία σου. Όταν όμως αυτή η ησυχία έρθει, λίγη ώρα μονάχα χρειάζεται για να δεις ότι δεν σου αρέσει. Συνεχίστε την ανάγνωση Με παρέα τη μοναξιά.

Τέρας το πρωί, θύμα το βράδυ.

Το βραδινό κλάμα πονάει, θεωρείται βέβαια αρκετά σύνηθες.
Το πρωινό κλάμα όμως έχει άλλη γεύση, ο πόνος είναι οξύς και το πρόβλημα σοβαρό.
Το βραδινό ποτό είναι λόγος για να βγεις.
Το πρωινό ποτό είναι λόγος να μη νιώθεις τίποτα την υπόλοιπη μέρα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τέρας το πρωί, θύμα το βράδυ.

Σκέψεις ενός χασμουρητού.

Για την γυναίκα των ονείρων μας
που πάντα μας χαμογελάει γαλήνια
κάνοντας τον ύπνο μας πιο πιστευτό
και το μαξιλάρι φιλικότερο
ακόμα και αν αυτό το χαμόγελο
δεν ξυπνήσει ποτέ μαζί μας. Συνεχίστε την ανάγνωση Σκέψεις ενός χασμουρητού.

Για να σε συναντήσω.

Μια για μένα
Μια για σένα
Μια για τα όνειρα μου
Μια για τις φρίκες μου
Μια λοξή για το κεφάλι μου
Ως πότε θα κοσμούν το χέρι μου;
Τα 《σοβαρέψου, κάνε κάτι για σένα》 Ακούγονται σαν μουσική στα αυτιά μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Για να σε συναντήσω.

Αύριο είναι μια άλλη μέρα (;)

Μαυρίλα, αρνητικές σκέψεις, φόβος…. Τι σε φοβίζει; Δεν ξέρεις…. Ποτέ δεν έμαθες τελικά. Νιώθεις πως δεν αντέχεις. Και τι να κάνεις; Δεν έχεις επιλογή πια. Πρέπει για ακόμα μια φορά να πιεστείς, να περάσει και αυτή η μέρα. Αύριο είναι μια άλλη μέρα. Μα γιατί να το λέμε αυτό; Γιατί να συμβιβαστούμε στην ιδέα ότι αύριο είναι μια άλλη μέρα; Συνεχίστε την ανάγνωση Αύριο είναι μια άλλη μέρα (;)

Προβάδισμα.

3…2…1…
Πιστόλι εκκίνησης.
Νόμιζα ότι ο εναρκτήριος πυροβολισμός
ήχησε και για τους δυο μας

Τώρα
σε βλέπω από μακριά.
Νόμιζα ότι ξεκινήσαμε μαζί.
Μα τώρα είσαι πίσω μου Συνεχίστε την ανάγνωση Προβάδισμα.

Να πεθάνω νέα.

Αν πεθάνω νέα,
μην κλάψετε φοβούμενοι την δική σας μοίρα,
μη με αγαπήσετε ξαφνικά,
μη πείτε πως ήμασταν φίλοι

Αν πεθάνω νέα,
στεναχωρηθείτε που με γνωρίσατε,
και όχι που υπήρξα τόσο λίγο Συνεχίστε την ανάγνωση Να πεθάνω νέα.

Everybody loves, everybody hurts… | Topic-U

«Ο Έρωτας νικά τη μάχη», θα ακούσουμε τη φωνή της λογικής στην Αντιγόνη να λέει και κάπου εκεί να θυμηθούμε και τον Άμλετ να μας δίνει το ερώτημα: να ζεις ή να μη ζεις;
Γιατί να υπάρχει αυτός ο συσχετισμός όμως; Ο Έρωτας δεν είναι εύκολος. Συνεχίστε την ανάγνωση Everybody loves, everybody hurts… | Topic-U

3×1×2×2×2= ( ; )

Παιδεύω τον τρίτο γαλλικό ενώ κοιτάω στο ράφι το ποτό.
Είπα θα το κόψω το ρημάδι,
ούτε σήμερα θα πιω.
Με ρωτάς «Τότε γιατί το ‘χεις εδώ;».
Τι να σου πω;
Το ‘χω λίγο με το μαζοχισμό. Συνεχίστε την ανάγνωση 3×1×2×2×2= ( ; )