Πώς νικάω το χρόνο.

Και είναι ξανά Τετάρτη που λες και είναι κιόλας Μάιος. Και έχουμε ξεχάσει πώς είναι η άνοιξη, αφού από τον χειμώνα θα πάμε κατευθείαν στο καλοκαίρι. Και έχουμε ξεχάσει πώς είναι να είναι Τετάρτη αφού οι μέρες μοιάζουν όλες ίδιες.

Συνεχίστε την ανάγνωση Πώς νικάω το χρόνο.

Μην ξεχάσεις να θυμάσαι.

Είναι ιδιαίτερο εκ μέρους μας να κολλάμε στο παρελθόν. Όσο και να προσπαθήσει κάποιος –ίσως- να κατακρίνει μια τέτοια τάση, να καταδικάσει τις συνέπειές της ή να απορρίψει το αντικείμενο της έλξης της, τελικά καταλήγω πως είναι ωραίο να μπορούμε να προσκολλόμαστε στο παρελθόν, στο είδος αυτό του παρόντος που παίζει στο μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας –δηλαδή στο παρόν της μνήμης.

Συνεχίστε την ανάγνωση Μην ξεχάσεις να θυμάσαι.

Μίλια διάστασης, σε μικρή απόσταση

Μια τελευταία μπύρα και θα φύγω.
Όχι, δεν θέλω τα φιλιά σου
Καλυτερα να κρατήσουμε τις αποστάσεις μας. Συνεχίστε την ανάγνωση Μίλια διάστασης, σε μικρή απόσταση

Ζεις για ‘σένα.

Ναι, πολλές φόρες έχεις πιάσει τον εαυτό σου να σκέφτεται, ότι αυτός κάνει εκείνο αυτός κάνει το άλλο, ενώ εγώ τι; Αυτομάτως το μυαλό σκέφτεται: πρέπει και εγώ; Γιατί εγώ κάθομαι άπραγος; Γιατί είμαι σπίτι, γιατί είμαι εδώ και όχι εκεί… Ένα φάσμα ζήλιας απλώνεται και αρχίζει να κάνει το εδώ και τώρα κομμάτια, σαν γυαλί που σπάει. Ακούγεται κάθε ρωγμή και μια ακόμη άστατη αναπνοή. Συνεχίστε την ανάγνωση Ζεις για ‘σένα.

Διαλογος

Ο συνειδητοποιημένος ατομισμός μας είναι η προϋπόθεση για να μην αντικαθίσταται η ικανότητα με την έπαρση, η αξιοπρέπεια με την προκλητικότητα, η συγκρότηση με την υστερία, η λογική με το παθολογικό πάθος και η επίτευξη με το χάος. Συνεχίστε την ανάγνωση Διαλογος

Η ευθύνη της ψυχής.

Πρώτα κλωτσάει η ψυχή. Φωνάζει δυνατά από μέσα, αναταράσσεται. Προσπαθεί, παλεύει να της δώσεις σημασία. Ύστερα κλωτσάει η καρδιά. Μια αίσθηση στη μέση του στήθους και λίγο αριστερά. Ένα πνίγομαι, ένα θα πάθω κάτι. Τελευταίο κλωτσάει το κορμί. Πόδια που θέλουν να τρέξουν αλλά μένουν καρφωμένα, μουδιάζουν. Χέρια που θέλουν να αγκαλιάσουν αλλά κρέμονται σαν άψυχα. Τα μηνίγγια χτυπάνε γιατί ο εγκέφαλος έχει πάρει φωτιά και το αίμα βράζει αλλά εσύ στέκεσαι σαν άγαλμα. Συνεχίστε την ανάγνωση Η ευθύνη της ψυχής.

Περί ελευθερίας.

Καιρό σε ψάχνω…
Παντού.
Σε ανθρώπους, μουσικές, τόπους,
αγκαλιές, συνθήκες, καταστάσεις.
Δεν τα καταφέρνω, καλή μου.
Δώσε μου έστω ένα,
ένα σημάδι για το που βρίσκεσαι. Συνεχίστε την ανάγνωση Περί ελευθερίας.

Όνειρα και υποσυνείδητο.

Ο άνθρωπος έχει όλα τα μέσα να προχωρήσει σε μια συνειδητή αυτοβελτίωση, που θα του προσφέρει την πιο μεγάλη αυτο-αντίληψη, που θα μπορέσει να φτάσει σε ένα επίπεδο που επαρκώς θα μπορεί να έχει κατακτήσει τον ορισμό της φράσης «γνωθι σαυτόν». Δυστυχώς, όμως, πέρα από την επιλεγμένη αναζήτηση, καλλιέργεια του εαυτού μας, υπάρχει ένα κομμάτι το οποίο δρα για εμάς χωρίς την συγκατάθεση μας, ορίζοντας καταστάσεις και γεγονότα απροκάλυπτα. Συνεχίστε την ανάγνωση Όνειρα και υποσυνείδητο.

Παραμορφώνοντας το χρόνο.

Κύκλος, κυκλικό, συνέχεια, ασυνέχεια -όλα κάπου καταλήγουν, όλα κάπως συνδέονται, όλα για ένα λόγο συμβαίνουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Παραμορφώνοντας το χρόνο.

Το Κοκτέιλ.

Το κοκτέιλ είναι γλυκό, ή ξινό ή πικρό. Είναι όμορφο, είναι ζωή. Είναι αυτό που θέλω για να περάσω καλά ένα ανοιξιάτικο βράδυ ή ένα καλοκαιρινό. Είναι δροσιστικό, χαλαρωτικό, αγχολυτικό. Το κοκτέιλ μού χαλαρώνει τα άκρα, με κάνει καλύτερο άνθρωπο, μου παίρνει τα νεύρα, μου διώχνει τις έγνοιες. Μου βαραίνει τα μάτια, μου δίνει χώρο να αναπνεύσω και να απολαύσω τη ζωή. Συνεχίστε την ανάγνωση Το Κοκτέιλ.

Λευκή Δίνη

…Και το σχήμα μου έμοιαζε να λιώνει, με εκείνον -για την ακρίβεια, με αυτόν- τον ποιο ενδιαφέροντα τρόπο. Οι κόμποι που στραγγάλιζαν τις πιο ακραίες γωνίες της σάρκας ή της σκέψης μου, που έκοβαν την ανάσα, τον παλμό, σφίγγοντας την όλη κυκλοφορία μου στον χώρο του σώματος, λύνονταν σαν υπό μεγάλες πιέσεις, χωρίς να σκιστούν, χωρίς να σπάσουν οι ροές που είχαν φράξει, αλλά διαλύονταν ανάπηροι, μουδιασμένοι, εξουθενωμένοι. Συνεχίστε την ανάγνωση Λευκή Δίνη

Να επιλέγουμε τη συμπεριφορά μας.

Για κάποιο λόγο έχουμε πειστεί πως οι πράξεις μας δεν έχουν συνέπειες. Λειτουργούμε, λοιπόν, αυθαίρετα, τυφλά, σχεδόν απενοχοποιημένα (ή ενοχικά, δεν έχει σημασία, γιατί μιλάμε για αλληλεπίδραση με τον εαυτό μας και μόνο). Καθημερινά κάνουμε επιλογές, δημιουργούμε πράξεις, αντιδρούμε σε γεγονότα, όλα σχεδόν θολά. Βλέπουμε μέχρι εκεί που ολοκληρώσαμε την ενέργεια, αυτό που δεν βλέπουμε είναι την επιστροφή της. Ή μάλλον -πιο σωστά- τη βλέπουμε αλλά τη θεωρούμε εξωτερική, έξω από εμάς και καθόλου δεν τη συνδέουμε με τις δικές μας ενέργειες. Συνεχίστε την ανάγνωση Να επιλέγουμε τη συμπεριφορά μας.

Ο μύθος του έρωτα και της Ψυχής.

Ήταν μια κοπέλα πανέμορφη, αντάξια με την ομορφιά εκείνης της θεάς εν ονόματι Αφροδίτη. Όλοι μίλαγαν για εκείνη, τιμές λάμβαναν χώρα όπου και αν βρισκόταν. Σε εκείνον το βωμό, στο βωμό της ομορφιάς της. Επειδή, όμως, κανείς δεν μπορεί να προσιδιάζει ούτε στο ελάχιστο μια θεά, η ίδια η Αφροδίτη κινήθηκε εναντίον της, την καταδίκασε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της με ένα άντρα-τέρας. Συνεχίστε την ανάγνωση Ο μύθος του έρωτα και της Ψυχής.

Θυμάσαι…;

Θυμάσαι τι είχες πει όταν με είδες πρώτη φορά;
Πως τα ωραία πράγματα κρατάνε
Λίγο πριν φύγεις μου είπες
Πως δεν κρατάνε όλα για πάντα. Συνεχίστε την ανάγνωση Θυμάσαι…;

Μεγαλώνοντας.

Μεγαλώνοντας θα περάσεις από σαράντα κύματα και θα χρειαστεί να πολεμήσεις χιλιάδες εσωτερικούς (ενίοτε κι εξωτερικούς) δαίμονες ώστε να καταφέρεις να πιεις το γλυκό νερό της Ιθάκης σου. Εκεί όπου θα γνωρίσεις τον εαυτό σου, μαθαίνοντας τι πάει να πει το να είσαι αυθεντικός και που θα ζήσεις ευτυχισμένος- μακριά από τα βάσανα. Θα είναι δύσκολο, είναι όμως ένα ταξίδι, που αξίζει να κάνεις. Συνεχίστε την ανάγνωση Μεγαλώνοντας.

Ζωγράφισε τις αναμνήσεις σου.

 {…} Ο κόσμος ταξιδεύει μέσα στον κόσμο που ταξιδεύει μέσα στον κόσμο {…}

-Βασίλης Παπαγεωργίου, «Αϋπνία»

Αναμνήσεις. Με ένα άγγιγμα, μια μυρωδιά και όλα αλλάζουν. Σαν ένα αόρατο χέρι να σε πήρε και να σε τράβηξε βίαια στα πιο βαθιά μέρη του μυαλού σου. Πτυχές που ίσως είχες ξεχάσει -ηθελημένα και μη. Ποτέ δε σε προειδοποιεί για το πότε θα συμβεί. Συνεχίστε την ανάγνωση Ζωγράφισε τις αναμνήσεις σου.

Η επόμενη μέρα

Τα πόδια μου γυμνά και μπλεγμένα με το σεντόνι, ξαπλωμένη σε εμβρυική στάση ως συνήθως, με λυγισμένα γόνατα και το κεφάλι μου σκυμμένο προς τα μέσα. Τα μαλλιά μου ανακατεμένα πέφτουν δεξιά και αριστερά από το μαξιλάρι και τα χέρια μου μαζεμένα στο στήθος. Το δωμάτιο πολύ φωτεινό, μιας και λείπουν τα παντζούρια και η ζέστη. Συνεχίστε την ανάγνωση Η επόμενη μέρα

Ερωτισμός και καταδίκη.

Είμαστε οι καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις, είμαστε οι καλύτερες δυνατές επιλογές μας, είμαστε το αρνητικό τους αποτέλεσμα, τα συναισθήματά μας και οι συνέπειες όλων αυτών. Είμαστε το τελικό αποτέλεσμα, το θετικό και το αρνητικό… Συνεχίστε την ανάγνωση Ερωτισμός και καταδίκη.

Αλκυονίδες Μέρες.

Μια βαθιά ανάσα. Και ύστερα η άρρηκτη πίστη σε κάτι τόσο δυνατό, το οποίο για μερικές στιγμές, ίσως και να καταφέρει να ταρακουνήσει δυνατά (πολύ δυνατά) κάθε τι κακό σου κατατρώει την ψυχή. Έλα, μπορείς να το κάνεις. Μπόρεσες και πίστεψες στις νεράιδες, τους δράκους, στο τέρας της ντουλάπας. Μπόρεσες και είχες ελπίδες ότι στα ενδέκατα γενέθλιά σου, θα έρθει το γράμμα από το Hogwarts. Πίστεψες στον Άγιο Βασίλη για 8 ολόκληρα χρόνια. Μπορείς να πιστέψεις για λίγο και στον εαυτό σου. Πάρε μια βαθιά ανάσα, αφουγκράσου την ησυχία που επικρατεί στο κεφάλι σου- πίσω απ’ όλες αυτές τις τρελές σκέψεις. Συνεχίστε την ανάγνωση Αλκυονίδες Μέρες.

Σε ένα εφηβικό τετράδιο.

Τέσσερις τοίχοι κι εγώ
Πόσο δειλά αγαπώ…

…έλεγε ένα δίστιχο που βρήκα σε ένα ξεχασμένο μπλε τετράδιο τις προάλλες. Τα γράμματα δικά μου, τα εφηβικά, εκείνα τα ακόμη στρογγυλά, καθαρά και προσεγμένα. Γράμματα που υποδηλώνουν μικρές εμπειρίες που φαντάζουν μεγάλες. Γράμματα που υποδηλώνουν αθωότητα, αυθόρμητο χέρι, καθαρό μυαλό. Τότε αυτό που με ένοιαζε ήταν το κυκλάκι του «ο» να έχει ίδιο μέγεθος με το κυκλάκι του «σ» και η τελεία να πατάει πάνω στη γραμμή του τετραδίου. Συνεχίστε την ανάγνωση Σε ένα εφηβικό τετράδιο.

Αγκύλωση.

Ένας μεγάλος όχλος,
χαρούμενων, γελοίων χαρακτήρων της παράνοιας,
βημάτιζε πάρ’ αυτά συρτά,
ξύνοντας το ανύπαρκτο έδαφος,
σκάβοντας νοητούς λάκκους στο ελαστικό προσωπείο μου ·

Συνεχίστε την ανάγνωση Αγκύλωση.

Η πτώση σε συγγραφικό αδιέξοδο.

Πέμπτη, ξημέρωμα.
Παρασκευή… Πάλι χάραμα μπαίνω σπίτι, ούτε σήμερα έχω την αντοχή να γράψω κάτι.
Δευτέρα… Ξημερώματα και ακόμα γυρίζω σαν τα αδέσποτα στην Αθήνα,
πλήρως αντιπαραγωγικός. Μόνο πηγαίνω… και όπου βγει! Συνεχίστε την ανάγνωση Η πτώση σε συγγραφικό αδιέξοδο.

Καθημερινες μικρές ιστορίες φόβου.

Η αιτία του φόβου, είναι η άγνοια.
-Σενέκας, ρωμαίος φιλόσοφος.

Καθόταν πάνω απο το γραφείο σιωπηλή με κολλημένο το βλέμμα της πάνω σε αυτό το αναθεματισμένο βιβλίο, όπως συνήθιζε να το αποκαλεί.

Συνεχίστε την ανάγνωση Καθημερινες μικρές ιστορίες φόβου.

Γκρίζες ανοιξιάτικες μέρες

Πρώτο πρωί αφού μπήκε η άνοιξη.
Όλα άνθισαν
Μέχρι και ο γέρος απέναντι σφυρίζει χαρούμενος.
Εσύ όμως
είσαι κλεισμένος μέσα
Κοιτάζεις το ταβάνι και αναρωτιέσαι… Συνεχίστε την ανάγνωση Γκρίζες ανοιξιάτικες μέρες

Φορτία στις πλάτες.

Ας ξεκινήσουμε από μια παραδοχή, η οποία θα μας λύσει τα χέρια για τη συνέχεια: όλοι οι άνθρωποι, ανεξαιρέτως ηλικίας, χρώματος, κοινωνικής τάξης, οικονομικής κατάστασης, οικογενειακής κατάστασης, σεξουαλικών προτιμήσεων- όλοι έχουν προβλήματα. Ωραία ως εδώ; Συνεχίστε την ανάγνωση Φορτία στις πλάτες.

Προσοχή στο φόβο

Το συναίσθημα του φόβου έχει δύο συνιστώσες. Ο φόβος υπάρχει για να μας προστατεύει, είναι η αρχέγονη άμυνα του ανθρωπίνου οργανισμού, ώστε να προστατεύεται από τους εξωτερικούς κινδύνους. Από την εποχή των δεινοσαύρων ακόμη, οι πρόγονοί μας ένιωθαν έντονο φόβο, γεγονός που τους βοήθησε να επιβιώσουν ώστε να υπάρχει σήμερα, η αφεντιά μας. Συνεχίστε την ανάγνωση Προσοχή στο φόβο