Χορός

Υπάρχει μια φωτιά που μου πνίγει το κεφάλι,
απαλά αλείφοντας τα πορτοκαλέρυθρα της χρώματα
ζεσταίνοντας το δέρμα σαν ανακουφιστικός πυρετός,
σαν ερέθισμα κόκκινο, έντονα εικονικό, σχηματίζει παραστάσεις. Συνεχίστε την ανάγνωση Χορός

Ό,τι σου τρώει την ψυχή.

Βάλε φωτιά σε εκείνα τα δεσμά. Κομμάτιασε με νύχια και με δόντια εκείνα τα μικρά πράγματα που επιμένουν να σε κρατούν πίσω, εκείνα τα ανεπαίσθητα, που θεωρείς αμελητέα, αλλά η ψυχούλα σου μόνο ξέρει πόσο την βασανίζουν. Είναι μικροί μικροί κρίκοι που συνθέτουν την αλυσίδα που σε έχει δεμένο χειροπόδαρα και θα σε έχει επ’ αόριστον και αιωνίως υπό την κυριαρχία της. Είναι ο απόηχος της καταπίεσης, το κουδούνι που σημαίνει το όριο της ελευθερίας σου. Συνεχίστε την ανάγνωση Ό,τι σου τρώει την ψυχή.

Συμβουλές από μία εγωίστρια.

Ως ποιο βαθμό μπορούν δυο άνθρωποι να είναι διαφορετικοί, ώστε να μπορούν μεν να συνεννοηθούν μα να μην βαριούνται ο ένας την συντροφιά του άλλου; Καιρό με βασανίζει αυτό το ερώτημα. Βλέπεις, δεν έχω πια ενέργεια να τσακώνομαι. Σπατάλησα πολλή από δαύτη σε λογομαχίες πάνω σε απόψεις και νοοτροπίες που νόμιζα πως με εξέφραζαν. Όμως στο τέλος απλώς έμενα μόνη, με αυτές αναλλοίωτες κι ακονισμένες, έτοιμες να επιτεθούν σε όποιον πλησίαζε με σκοπό να τις αλλάξει. Και τι κατάφερα; Ποτέ δεν άκουσα ούτε μια λέξη απ’ όσα προσπαθούσαν να μου πουν, πάντοτε ο νους μου ήταν στα δικά μου. Ήμουν τόσο σίγουρη πως είχα το αλάθητο και ήμουν έτοιμη να το αποδείξω. Συνεχίστε την ανάγνωση Συμβουλές από μία εγωίστρια.

Πάλι δεν θα σε ονομάσω.

Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι να σε ρωτήσω,
αλλά μετά αναρωτιέμαι τι είναι οι λέξεις, οι ερωτήσεις,
τα κρυφά μηνύματα,
οι απαιτήσεις που συνειδητά δεν θέλω να σου επιβάλω. Συνεχίστε την ανάγνωση Πάλι δεν θα σε ονομάσω.

Ψυχή τε και σώματι

Κάποιες μέρες ‘ξυπνάς, έχοντας απλά ανοίξει τα μάτια… Στην πραγματικότητα, είσαι ακόμα σε λήθαργο… Κάποιες μέρες ακόμα και το να σηκωθείς από το κρεβάτι είναι εξαντλητικό!

Συνεχίστε την ανάγνωση Ψυχή τε και σώματι

Το κουβάρι στη γωνία

Μπαίνεις σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Το φως του διαδρόμου λούζει το πάτωμα του δωματίου με μια πλατιά κίτρινη ακτίνα. Το υπόλοιπο τσιμεντένιο κουτί παραμένει σκοτεινό. Οι λερωμένες με χώμα αρβύλες, λερώνουν την μπεζ μοκέτα. Θα μπορούσες να τις βγάλεις για να μην χαλάσεις αυτή την ηρεμία του χρώματος. Μα η καταστροφή είναι τόσο γοητευτική… Στην τελική, είναι η μόνη σου σταθερή ερωμένη. Τι, όχι; Αφού πάντα σε αυτή γυρνάς. Ποιον πας να κοροϊδέψεις; Συνεχίστε την ανάγνωση Το κουβάρι στη γωνία

Να αγαπάς τη μαμά σου.

Να αγαπάς τη μαμά σου. Ακούς; Να την αγαπάς και να φροντίζεις να της το θυμίζεις κάθε φορά που το πρόσωπό της σκιάζουν συναισθήματα όπως ο φόβος, η θλίψη και η ανασφάλεια. Να την αγαπάς, ρε βλάκα. Αυτή η γυναίκα σε κουβαλούσε μέσα στα σπλάχνα της για μήνες, κι έπειτα σε έβγαλε από μέσα της και σε κράτησε πρώτη αυτή και κανένας άλλος στην αγκαλιά της. Πρώτη αυτή, κανέναν άλλον, αντίκρισες σε αυτό τον κόσμο. Συνεχίστε την ανάγνωση Να αγαπάς τη μαμά σου.

Μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη…

Είναι Φεβρουάριος, ο μήνας έχει 14, όμως δε θέλω να γράψω για τη βλαμμένη σου γιορτή.

Στο κείμενο που είχα προορίσει για σένα σήμερα, είχα αραδιάσει μια σειρά από προβλήματα, ανησυχίες και άγχη που με μπλοκάρουν. Όταν μπλοκάρω, θέλω απεγνωσμένα να πάω στο μαύρο, και αν διάβασες αυτά που έλεγα την προηγούμενη βδομάδα (αν όχι, κλικ εδώ), θα θυμάσαι ότι το μαύρο δεν ήταν ο προορισμός μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη…

Συνειρμοί.

Το κόψιμο των λουλουδιών
θυμίζει αχνά τον αποκεφαλισμό ενός ωραίου προσώπου.
Είναι μια μικρή πράξη εγωισμού,
χοντροκομμένου ενστίκτου, Συνεχίστε την ανάγνωση Συνειρμοί.

Εμένα οι φίλοι μου είναι…

“Έλα φίλε, το ξέρεις μεταξύ μας τα λέμε όλα”, “Πόσο ίδιοι είμαστε ρε;”, “Κάνε αυτό που θες, μη διστάζεις, εγώ είμαι εκεί”, “Είσαι αδερφός !” είναι μερικά από τα λόγια που ακούω και έχουν γίνει ευαγγέλια πίστης, αγάπης και αποδοχής από την οικογένειά μου. Δεν εννοώ την βιολογική μου οικογένεια. Εννοείται και εγώ τους αγαπάω και αυτοί μ’αγαπάνε και το αίμα νερό δεν γίνεται αλλά δεν μιλώ για αυτήν. Μιλώ για μια άλλη οικογένεια που δεν την δένει, σχέση μητέρας και παιδιού, παρόμοια φαινοτυπικά χαρακτηριστικά ή γενικότερα κάποιου είδους αιματολογική συγγένεια. Μιλώ για την οικογένεια που μέσα από καταστάσεις, εμπειρίες και αναμνήσεις έχω διαλέξει εγώ ο ίδιος να αποκαλώ έτσι. Κανένας θεός, καμία μοίρα. Τους φίλους μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Εμένα οι φίλοι μου είναι…

Από χρώμα σε χρώμα.

Εκεί που καθόμουν μια ζεστή μέρα στα τέλη ενός καλοκαιριού, αποφάσισα -εντελώς ξαφνικά- σαν σφαίρα να διαπέρασε το κεφάλι μου, να πάω στο πράσινο. Πηγαίνοντας, φοβόμουν μήπως το μετάνιωνα, όμως είχα ήδη ξεκινήσει και θα ένιωθα χάλια αν γυρνούσα πίσω σαν δειλή. Συνεχίστε την ανάγνωση Από χρώμα σε χρώμα.

Μαζί με τις σκιές.

Έμεινα να κοιτώ τα χέρια μου.
Αν ξεχνιόμουν, θα κοιτούσα γύρω,
σ’ ένα «γύρω» που ένιωθα να με σβήνει.
Σαν να κρατιόμουν σε μια κλωστή ολόκληρος
φανταζόμουν πως γύρω μου δεν είχα το παρόν μου,
αλλά ερείπια,
ένα μάζεμα θραυσμάτων, Συνεχίστε την ανάγνωση Μαζί με τις σκιές.

Πάμε πάλι ξανά

«Πάμε πάλι ξανά», είπε το ξυπνητήρι.
Πάμε πάλι, είπαν οι επιταγές της μέρας
και το άβολο φως του ήλιου,
πάμε, είπαν, με τους «μοναδικούς» τους στριγγλίζοντες ήχους.
Πάμε, γιατί τραβήχτηκαν απότομα τα όνειρα
και έμεινε μόνο ο πονοκέφαλος του ύπνου.

Συνεχίστε την ανάγνωση Πάμε πάλι ξανά

Το δωμάτιο

Το δωμάτιο είναι αρκετά κλασσικό.

Τέσσερα τείχη,

μια γεμισμένη από αφίσες ντουλάπα,

πολλά βιβλία που δεν έχω ανοίξει,

λίγα CD που είχα ακούσει κάποτε

και ένα κρεβάτι που έχω συνηθίσει.

Συνεχίστε την ανάγνωση Το δωμάτιο

Τίποτα…

Αναφέρομαι σε μια στιγμή που πέρασε
ξέρεις… από εκείνες που παγώνουν για λίγο,
καθώς κοντοστέκεσαι σε ένα πεζοδρόμιο,
σε γεμίζουν με την παγερή τους ανατριχίλα
και έπειτα σε προσπερνούν ·

Συνεχίστε την ανάγνωση Τίποτα…

Άντε γεια μας και ψυχή βαθιά!

Όπου να να ‘ναι κοντοζυγώνει να βασιλέψει και σήμερα ο ήλιος…

Ακόμα ένα βράδυ, βρέθηκα μετά τα μεσάνυχτα ,και με την πρόφαση της «ιεράς μελέτης»,
μόνος στο σαλονάκι μου. Ή, μάλλον, σχεδόν μόνος…
Μια σταλιά τσικουδιά, φως μονάχα από την οθόνη του υπολογιστή μου, ορυμαγδός των σκέψεων μου, λίγη εναπομείνασα συνείδηση και για μουσική… οποιοσδήποτε φυσικός urban ήχος περνάει από το παράθυρο!

 

Συνεχίστε την ανάγνωση Άντε γεια μας και ψυχή βαθιά!

Η φωνή στο κεφάλι σου.

Τριγυρνάς στο κρεβάτι όλο ανησυχία μέσ’ τα άγρια χαράματα. Το σεντόνι έχει γίνει κουβάρι κάτω από το σώμα σου και εσύ κοιτάζεις το λευκό ταβάνι, πάνω στο οποίο προβάλλονται όλα τα λάθη της ζωής σου. Σα να μην έφτανε αυτό, μία χαρακτηριστική φωνή στο κεφάλι σου, που μάλλον θα μοιάζει με τη δική σου, αρχίζει να σε βομβαρδίζει με λόγια και κατηγορίες. Αρχίζεις να απορείς αν ο εαυτός σου είναι μαζί σου ή εναντίον σου. Αρχίζεις να βρίζεις αυτή τη σκύλα που δεν σε αφήνει να κοιμηθείς και σου τη λέει κιόλας από πάνω…

Συνεχίστε την ανάγνωση Η φωνή στο κεφάλι σου.

Η μουσική των πάντων

Η μουσική ορίζεται ως η τέχνη που βασίζεται σε τρία βασικά συστατικά: τη μελωδία, την αρμονία και τον ρυθμό. Είναι ένα μέσο το οποίο χρησιμοποιείται για να εκφράσει ο εκάστοτε καλλιτέχνης συναισθήματα και καταστάσεις που βιώνει καθημερινά, το οποίο αυτομάτως δημιουργεί αισθήματα χαράς, θλίψης, ενθουσιασμού, μοναξιάς και γενικότερα ό,τι μπορεί να σκεφτεί ο καθένας, από διαθέσεις και συμπεριφορές, στο ακροατήριό του. Μα καλά… αν η μουσική εκφράζει όλα αυτά τα τετριμμένα θέματα όπως η χαρά που νιώθεις όταν έχεις συντροφιά τους φίλους σου ή την θλίψη με την οποία έρχεσαι αντιμέτωπη ύστερα από μια ερωτική απογοήτευση, τότε μήπως η ζωή μας είναι μουσική?

Συνεχίστε την ανάγνωση Η μουσική των πάντων

Ίσως όταν περνώ…

Μερικές δόσεις, πινελιές ίσως,
από τι; Α, ναι, ίσως από κάποιο σώμα…
Το αίσθημα αναζητώ όμως,
από ένα κρυφό αποκορύφωμα.

Συνεχίστε την ανάγνωση Ίσως όταν περνώ…

Άλλη μια πρώτη φορά.

«Προσπαθώ να γράψω δυο αράδες.
Αλλά διαρκώς σβήνω και γράφω, μην μπορώντας ο νους, να βάλει σε τάξη αυτά που νιώθει η καρδιά.

Θα τα πω λοιπόν όπως τα νιώθω. Άτακτα….»

Συνεχίστε την ανάγνωση Άλλη μια πρώτη φορά.