Ο μύθος του έρωτα και της Ψυχής.

Ήταν μια κοπέλα πανέμορφη, αντάξια με την ομορφιά εκείνης της θεάς εν ονόματι Αφροδίτη. Όλοι μίλαγαν για εκείνη, τιμές λάμβαναν χώρα όπου και αν βρισκόταν. Σε εκείνον το βωμό, στο βωμό της ομορφιάς της. Επειδή, όμως, κανείς δεν μπορεί να προσιδιάζει ούτε στο ελάχιστο μια θεά, η ίδια η Αφροδίτη κινήθηκε εναντίον της, την καταδίκασε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της με ένα άντρα-τέρας. Συνεχίστε την ανάγνωση Ο μύθος του έρωτα και της Ψυχής.

Θυμάσαι…;

Θυμάσαι τι είχες πει όταν με είδες πρώτη φορά;
Πως τα ωραία πράγματα κρατάνε
Λίγο πριν φύγεις μου είπες
Πως δεν κρατάνε όλα για πάντα. Συνεχίστε την ανάγνωση Θυμάσαι…;

Μεγαλώνοντας.

Μεγαλώνοντας θα περάσεις από σαράντα κύματα και θα χρειαστεί να πολεμήσεις χιλιάδες εσωτερικούς (ενίοτε κι εξωτερικούς) δαίμονες ώστε να καταφέρεις να πιεις το γλυκό νερό της Ιθάκης σου. Εκεί όπου θα γνωρίσεις τον εαυτό σου, μαθαίνοντας τι πάει να πει το να είσαι αυθεντικός και που θα ζήσεις ευτυχισμένος- μακριά από τα βάσανα. Θα είναι δύσκολο, είναι όμως ένα ταξίδι, που αξίζει να κάνεις. Συνεχίστε την ανάγνωση Μεγαλώνοντας.

Ζωγράφισε τις αναμνήσεις σου.

 {…} Ο κόσμος ταξιδεύει μέσα στον κόσμο που ταξιδεύει μέσα στον κόσμο {…}

-Βασίλης Παπαγεωργίου, «Αϋπνία»

Αναμνήσεις. Με ένα άγγιγμα, μια μυρωδιά και όλα αλλάζουν. Σαν ένα αόρατο χέρι να σε πήρε και να σε τράβηξε βίαια στα πιο βαθιά μέρη του μυαλού σου. Πτυχές που ίσως είχες ξεχάσει -ηθελημένα και μη. Ποτέ δε σε προειδοποιεί για το πότε θα συμβεί. Συνεχίστε την ανάγνωση Ζωγράφισε τις αναμνήσεις σου.

Η επόμενη μέρα

Τα πόδια μου γυμνά και μπλεγμένα με το σεντόνι, ξαπλωμένη σε εμβρυική στάση ως συνήθως, με λυγισμένα γόνατα και το κεφάλι μου σκυμμένο προς τα μέσα. Τα μαλλιά μου ανακατεμένα πέφτουν δεξιά και αριστερά από το μαξιλάρι και τα χέρια μου μαζεμένα στο στήθος. Το δωμάτιο πολύ φωτεινό, μιας και λείπουν τα παντζούρια και η ζέστη. Συνεχίστε την ανάγνωση Η επόμενη μέρα

Ερωτισμός και καταδίκη.

Είμαστε οι καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις, είμαστε οι καλύτερες δυνατές επιλογές μας, είμαστε το αρνητικό τους αποτέλεσμα, τα συναισθήματά μας και οι συνέπειες όλων αυτών. Είμαστε το τελικό αποτέλεσμα, το θετικό και το αρνητικό… Συνεχίστε την ανάγνωση Ερωτισμός και καταδίκη.

Αλκυονίδες Μέρες.

Μια βαθιά ανάσα. Και ύστερα η άρρηκτη πίστη σε κάτι τόσο δυνατό, το οποίο για μερικές στιγμές, ίσως και να καταφέρει να ταρακουνήσει δυνατά (πολύ δυνατά) κάθε τι κακό σου κατατρώει την ψυχή. Έλα, μπορείς να το κάνεις. Μπόρεσες και πίστεψες στις νεράιδες, τους δράκους, στο τέρας της ντουλάπας. Μπόρεσες και είχες ελπίδες ότι στα ενδέκατα γενέθλιά σου, θα έρθει το γράμμα από το Hogwarts. Πίστεψες στον Άγιο Βασίλη για 8 ολόκληρα χρόνια. Μπορείς να πιστέψεις για λίγο και στον εαυτό σου. Πάρε μια βαθιά ανάσα, αφουγκράσου την ησυχία που επικρατεί στο κεφάλι σου- πίσω απ’ όλες αυτές τις τρελές σκέψεις. Συνεχίστε την ανάγνωση Αλκυονίδες Μέρες.

Σε ένα εφηβικό τετράδιο.

Τέσσερις τοίχοι κι εγώ
Πόσο δειλά αγαπώ…

…έλεγε ένα δίστιχο που βρήκα σε ένα ξεχασμένο μπλε τετράδιο τις προάλλες. Τα γράμματα δικά μου, τα εφηβικά, εκείνα τα ακόμη στρογγυλά, καθαρά και προσεγμένα. Γράμματα που υποδηλώνουν μικρές εμπειρίες που φαντάζουν μεγάλες. Γράμματα που υποδηλώνουν αθωότητα, αυθόρμητο χέρι, καθαρό μυαλό. Τότε αυτό που με ένοιαζε ήταν το κυκλάκι του «ο» να έχει ίδιο μέγεθος με το κυκλάκι του «σ» και η τελεία να πατάει πάνω στη γραμμή του τετραδίου. Συνεχίστε την ανάγνωση Σε ένα εφηβικό τετράδιο.

Αγκύλωση.

Ένας μεγάλος όχλος,
χαρούμενων, γελοίων χαρακτήρων της παράνοιας,
βημάτιζε πάρ’ αυτά συρτά,
ξύνοντας το ανύπαρκτο έδαφος,
σκάβοντας νοητούς λάκκους στο ελαστικό προσωπείο μου ·

Συνεχίστε την ανάγνωση Αγκύλωση.

Η πτώση σε συγγραφικό αδιέξοδο.

Πέμπτη, ξημέρωμα.
Παρασκευή… Πάλι χάραμα μπαίνω σπίτι, ούτε σήμερα έχω την αντοχή να γράψω κάτι.
Δευτέρα… Ξημερώματα και ακόμα γυρίζω σαν τα αδέσποτα στην Αθήνα,
πλήρως αντιπαραγωγικός. Μόνο πηγαίνω… και όπου βγει! Συνεχίστε την ανάγνωση Η πτώση σε συγγραφικό αδιέξοδο.

Καθημερινες μικρές ιστορίες φόβου.

Η αιτία του φόβου, είναι η άγνοια.
-Σενέκας, ρωμαίος φιλόσοφος.

Καθόταν πάνω απο το γραφείο σιωπηλή με κολλημένο το βλέμμα της πάνω σε αυτό το αναθεματισμένο βιβλίο, όπως συνήθιζε να το αποκαλεί.

Συνεχίστε την ανάγνωση Καθημερινες μικρές ιστορίες φόβου.

Γκρίζες ανοιξιάτικες μέρες

Πρώτο πρωί αφού μπήκε η άνοιξη.
Όλα άνθισαν
Μέχρι και ο γέρος απέναντι σφυρίζει χαρούμενος.
Εσύ όμως
είσαι κλεισμένος μέσα
Κοιτάζεις το ταβάνι και αναρωτιέσαι… Συνεχίστε την ανάγνωση Γκρίζες ανοιξιάτικες μέρες

Φορτία στις πλάτες.

Ας ξεκινήσουμε από μια παραδοχή, η οποία θα μας λύσει τα χέρια για τη συνέχεια: όλοι οι άνθρωποι, ανεξαιρέτως ηλικίας, χρώματος, κοινωνικής τάξης, οικονομικής κατάστασης, οικογενειακής κατάστασης, σεξουαλικών προτιμήσεων- όλοι έχουν προβλήματα. Ωραία ως εδώ; Συνεχίστε την ανάγνωση Φορτία στις πλάτες.

Προσοχή στο φόβο

Το συναίσθημα του φόβου έχει δύο συνιστώσες. Ο φόβος υπάρχει για να μας προστατεύει, είναι η αρχέγονη άμυνα του ανθρωπίνου οργανισμού, ώστε να προστατεύεται από τους εξωτερικούς κινδύνους. Από την εποχή των δεινοσαύρων ακόμη, οι πρόγονοί μας ένιωθαν έντονο φόβο, γεγονός που τους βοήθησε να επιβιώσουν ώστε να υπάρχει σήμερα, η αφεντιά μας. Συνεχίστε την ανάγνωση Προσοχή στο φόβο

Κίτρινο να ξεχνώ.

Το μεσημέρι το θεωρώ το πιο νεκρό μέλος της μέρας.
Προτιμώ τον πρωινό ή βραδινό ακρωτηριασμό της νύκτας,
αν και με στοιχειώνει σχεδόν πάντα,
τα αποκόμματά της με ακολουθούν,
μέχρι να μου ξεκολλήσουν ένα ακόμη απόγευμα. Συνεχίστε την ανάγνωση Κίτρινο να ξεχνώ.

Εξαρτησιογόνοι άνθρωποι.

Καθόταν στο τραπεζάκι σιωπηλός με ένα τασάκι στο πλάι του και ένα τσιγάρο στους δείκτες του. Οι ακτίνες του ηλίου άγγιζαν τρυφερά το πρόσωπό του, ενώ παράλληλα δημιουργούσαν σχέδια με τον καπνό που φυσούσε. Μου είχε πει ότι θα το κόψει. Τα μάγουλά μου κοκκίνισαν από θυμό. Πάλι τα ίδια: υποσχέσεις, υποσχέσεις χωρίς κατάληξη, χωρίς την προκαθορισμένη κατάληξη που μου είχε επιτρέψει ο ίδιος να δώσω και να θεωρώ ως τελικό αποτέλεσμα την εκπλήρωση τους. Συνεχίστε την ανάγνωση Εξαρτησιογόνοι άνθρωποι.

Της νύχτας η γλύκα.

Βράδυ ήταν όταν γεννήθηκα.
Βράδυ είναι όταν ακούω μουσική,
όταν έχω έμπνευση
και όταν ανακάλυψα πως δεν μ’αρέσει η μέρα. Συνεχίστε την ανάγνωση Της νύχτας η γλύκα.

Τα χρώματα της ρουτίνας.

Αν ρωτάς εμένα, για να είσαι ευτυχισμένος φρόντισε να αποφύγεις τη ρουτίνα με κάθε κόστος. Θέλει όμως προσπάθεια, δεν είναι απλό το ζήτημα. Βλέπεις, είναι πονηρή η συνήθεια. Τρυπώνει παντού και σβήνει ακόμα και τις πιο μεγάλες φωτιές. Καταφέρνει και χώνεται ακόμα και στα πιο όμορφα πράγματα και τους στερεί τα χρώματα- τα κάνει γκρι. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα χρώματα της ρουτίνας.

Άντε αγαπήσου.

Μια ζάλη είναι το παρόν. Αν κάναμε πάντα αυτό που θέλαμε στη τη ζωή, δεν θα ήταν τραγική; Το λιγότερο, βαρετή; Αν όλα γίνονταν όπως τα θέλαμε, όλα τα »προγραμματισμένα»,  τα προκαθορισμένα, συνέβαιναν όπως ακριβώς τα επιθυμούμε, αν ακολουθούσες κατά γράμμα τις οδηγίες και όλα πήγαιναν βάση σχεδίου, πώς θα ένιωθες; Με τι κριτήρια θα θεωρούσες κάτι απόλαυση, ευτυχία, φαντασία, δημιουργικότητα και πώς θα τα διαχώριζες από την αμφιβολία; Το ετερόκλητο -κάποιες φορές-  γεννιέται από το μη αναστρέψιμο. Η πικρία με τις » σωστές» συνισταμένες στο πιο γλυκό αίσθημα μπορεί να μεταμορφωθεί. Συνεχίστε την ανάγνωση Άντε αγαπήσου.

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι.

Και για να προλάβω τις πιθανές ψευτο – χριστιανικές αντιδράσεις, αρνούμαι να ερμηνεύσω αυτή τη φράση με το νόημα που της δίνετε. Αν πιστεύετε στα αλήθεια ότι είναι ευτυχείς εκείνοι που δηλώνουν πτωχοί μπροστά στον λογισμό του θεού, τότε μάλλον με διευκολύνετε να συνεχίσω τους συλλογισμούς μου. Δε νομίζω καν ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός να το ερμήνευε όπως οι θρησκόληπτοι. Γιατί όταν λέω πνεύμα, εννοώ τον νου και όχι το Άγιο.

Κι όντως, αλήθεια, πρέπει να είναι. Είναι ευτυχισμένος όποιος δε σκέφτεται, δεν ξέρει, δε νιώθει. Ζει καλά. Είναι με τον εαυτό του καλά, είναι με τους γύρω του καλά, είναι με την κοινωνία καλά. Είναι καλά με τη ζωή που έχει. Συνεχίστε την ανάγνωση Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι.

Θολά άστρα.

Τα δευτερόλεπτα άφηναν πίσω το αίμα μου μελάνι
σαν κομμένα μέταλλα έμεναν οι εικόνες
απ’ τις πληγές βάφονταν τα γράμματα πιο ευκρινή
με τα νοήματα, μηνύματα-αντίλαλους • Συνεχίστε την ανάγνωση Θολά άστρα.

Όταν ο άνθρωπος διαπιστώνει τη θνητότητά του.

Πηδάς μακριά από το στρώμα, με χέρια ιδρωμένα και καρδιά που καλπάζει από το στήθος σου, στέλνοντας με μανία αίμα στον εγκέφαλο, ενισχύοντας αυτά που θες να αποφύγεις. Οι σκέψεις σου γίνονται αβάσταχτες και πασχίζεις να ξεφύγεις από τις μπάρες που σου έθεσε ο ίδιος σου ο οργανισμός.  Συνεχίστε την ανάγνωση Όταν ο άνθρωπος διαπιστώνει τη θνητότητά του.

Η ισορροπία ανάμεσα σε λογική και συναίσθημα.

Ισορροπία. Μια νοητή ζυγαριά από εκείνες τις παλιές, με δίσκους. Μια να γέρνει προς την λογική, μια προς το συναίσθημα. Πότε πράγματι μπήκαμε όλοι εμείς στη διαδικασία να αντιληφθούμε την ισορροπία ανάμεσα σε αυτούς του δύο τομείς; Ίσως στην συνειδητοποίηση της ενηλικίωσης. Σε εκείνη την πικρή συνειδητοποίηση ότι πια δεν είσαι ένα παιδί που λειτουργεί μόνο συναισθηματικά. Όταν ήρθε η στιγμή να πάρεις μία απόφαση για σένα και για το μέλλον σου… Συνεχίστε την ανάγνωση Η ισορροπία ανάμεσα σε λογική και συναίσθημα.

Ένα χαρούμενο ποίημα, για χαρούμενους ανθρώπους.

Χτυπάει το κινητό σου.
Χαίρεσαι, γιατί είναι ο αγαπημένος σου.
Βγαίνετε έξω.
Είσαι χαρούμενη.
Γυρνάς σπίτι, όμως σου λείπει. Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα χαρούμενο ποίημα, για χαρούμενους ανθρώπους.

Σε pause.

Συναισθηματική αδράνεια. Η ζωή προχωράει, όμως κατά έναν παράδοξο τρόπο της φαίνεται ακίνητη. Ανίκανη να διαμορφώσει οποιουδήποτε τύπου συναισθηματισμό παρακολουθεί τα γεγονότα να την προσπερνάνε, ενώ αυτή παραμένει άδεια και ανέκφραστη. Συνεχίστε την ανάγνωση Σε pause.

Ανεβάζω την ένταση.

Όταν έχω κέφια, ανεβάζω την ένταση. Όταν ακούω ένα ευχάριστο νέο, ανεβάζω την ένταση. Όταν συμβαίνει κάτι που περίμενα καιρό, ανεβάζω την ένταση. Όταν θέλω να απομακρυνθώ από το περιβάλλον του δωματίου, ανεβάζω την ένταση. Ανεβάζω την ένταση και όταν θέλω να γίνω ένα με το δωμάτιο. Ή όταν θέλω να βγάλω φτερά, να σπάσω το τζάμι και να πετάξω πάνω από την πόλη. Όταν θέλω να δημιουργήσω κάτι. Ή όταν θέλω να καταστρέψω κάτι. Συνεχίστε την ανάγνωση Ανεβάζω την ένταση.

Εξατμισμένοι λόγοι

«Ένας προσπαθεί να τελειώσει τη βόλτα του».
Ο ουρανός γέρνει και οι ακτίνες εκτινάσσονται μέσα στο γαλάζιο,
αφήνοντας αυτό το κωνικό διάκενο μεταξύ τους,
γιατί με την απόσταση, η ροή οποιασδήποτε ποσότητας αραιώνει.
«Τον έφαγαν οι σκιές, δεν φαίνεται. Ο άλλος νομίζω μονολογεί από μέσα του,
όταν περνούσε, χωρίς να υπάρχει κάποιος στην ευθεία του βλέμματός του,
έκανε μορφασμούς».
Νομίζω δεν ακούγονται φωνές. Συνεχίστε την ανάγνωση Εξατμισμένοι λόγοι

Συνουσία

..Ξαφνικά, δεν υπάρχει κάτι άλλο, μόνο εσύ, εγώ και ένας απρόσμενα λυσσαλέος ερωτισμός. Το μέσα σου ήδη έχει αρχίσει να φλέγεται, το ίδιο θες να γίνει και με τις σάρκες μας, το ίδιο θέλω και γω, καύλα, πάθος, ένταση… όλα να ενωθούν, από ‘μας για ‘μας! Ένας κολασμένος ερωτισμός ηδονικών βλεμμάτων και ματιών, που κρύβουν όλα τα θέλω της στιγμής! Συνεχίστε την ανάγνωση Συνουσία