Κόγχες Κοφτερές.

Ακατέργαστα βράδια σκοπεύουν μνήμες κρυφές, με χέρια αόρατα τις ξεσκεπάζουν από ύπνο βαθύ χωρίς οίκτο, χωρίς άδεια, τις ζωντανεύουν, μορφές αδιευκρίνιστες με μάτια αιχμηρά, σκιές που συνοδεύουν μοναχικούς περιπάτους, βλέμματα ορατά στα δικά μου μάτια μόνο, σέρνονται με τους ψιθύρους, με την θερμή νυκτερινή αύρα, με τα τριξίματα κλαδιών, σέρνονται σαν βαριά κουρέλια, μπλεγμένα ρούχα…

Για τους σπόρους που δεν φύτρωσαν.

Φυσάει κι ανταριάζει ο ουρανός. Είναι από εκείνους τους άκρως δροσιστικούς ανέμους που κουβαλούν ψιθύρους, χαιρετίσματα κι αιτήματα αποσιωπημένα που ποτέ δεν έφτασαν στον πραγματικό παραλήπτη τους… Που νοτίζουν τα βλέφαρα, σερβίροντάς τους δάκρυα στρουμπουλά μα ακάνθινα… Οι ατέρμονοι ροδώνες της ψυχής δεν αρκούνται, φεύ, στα λιγοστά τούτα δάκρυα για να ποτιστούν…. Οι σπόροι που…

Ξαλμυρισμένο φεγγάρι.

Δύο χείλη λαίμαργα ξεζούμισαν την αλμύρα των θαλασσινών ματιών μου προτού το φεγγάρι σκεπάσει όσα δεν αξίζουν να φωτίζονται. Το φως στο δωμάτιο τρεμοπαίζει, μπερδεύτηκε μαζί μου και 'κείνο όταν το σεντόνι φούσκωσε τόσο ώστε να μην χωράει την μοναξιά μου. Κοιτάζω την θάλασσα γαλήνιος αφημένος, στο κύμα μιας τρικυμίας, ή στην βάρκα που ξεβγάζει…

Σύγκρουση εαυτών.

Όλοι μέσα μας έχουμε περισσότερες από μία εκδοχές, αν όχι όλοι, εγώ -πάντως- σίγουρα. Το αγγελάκι και το διαβολάκι που βλέπουμε συχνά στις ταινίες να μαλώνουν. Στη δική μας περίπτωση έχουμε την Κατερίνα και το Κοκκινόμαλλο. Ποιο είναι το αγγελάκι και ποιο το διαβολάκι δεν ξέρω. Το αφήνω πάνω σας. -Τέρμα, έχεις καταντήσει αηδία.... Σήκω!…

Όχι πια.

Υπάρχει κάτι τόσο σκοτεινό και βρώμικο μέσα μου. Κάτι τόσο λάθος που σχεδόν μοιάζει σωστό. Σαν μια ψύχρα που καίει. Σαν κάτι που ανήκει παντού, χωρίς να ανήκει πουθενά. Πίστευα πως ήταν στο μυαλό μου. Πώς μπορούσα να το δω μόνο εγώ. Αλλά δεν είναι. Υπάρχει κάτι τόσο πικρό και άσχημο μέσα μου. Κάτι τόσο…

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 3ο.

Ο Ιεροκλής είναι πολύ έξυπνο παιδί. Στα μαθήματα ήταν φοβερός από μικρός. Η υποτροφία του τον πήγε στην Αμερική, όπου και διαπρέπει εδώ και χρόνια. Όμως κάτι του λείπει. Δεν είναι αγαθά -και ρούχα και αμάξι και σπίτι καλό έχει. Είναι η αίσθηση της αδρεναλίνης. Γι’ αυτό μια μέρα πήγε σε ένα πάρτι μαγαζιού. Μόνος…

Γκρίζα στοιχεία προσώπου.

Μέσα από τις πολλές στρώσεις υφασμάτων τα νεκρά δάκτυλα πιέζεις, ελαφρές καμπυλώσεις επάγοντας, σαν ξεχασμένη αύρα, ο τρόμος ανάγλυφο μήνυμα στρογγυλεμένο και το παχύ στρώμα κρύβει τις αιχμές του, τις εξομαλύνει, αναμιγνύει την προσπάθεια να μιλήσεις σαν να σμίγει ισχνά λόγια με σφυρίγματα τ’ ανέμου. Σκιά χωρίς περίγραμμα, όταν φωτίζει ο κόσμος γύρω σου, ελαφρό…

Αγαπητό ημερολόγιο…

Πριν από δύο ώρες είπα «ναι» στο θάνατο. Ήμουν κουρασμένος, πλέον, από τη ζωή. Απογοητευμένος από τους ανθρώπους. Έχω ζήσει πολλά. Ήδη λέω ιστορίες από τα «ευτυχισμένα μου νιάτα». Η γιαγιά μου θέλει να κάνει ευθανασία, γιατί δεν μπορεί να κάνει οτιδήποτε πρακτικό για τους άλλους, ούτε καν για τον εαυτό της. Δε ζει. Το…

13.

Ξαφνικά, το παρόν μου με οδήγησε 8 χρόνια πίσω. Τότε που δε φοβόμουν τίποτα, έδινα αγάπη και όποιος την πάρει. Είμαι 21 και ήμουν 13. Είχα ξεχάσει τα γεγονότα εκείνης της ηλικίας, μπορεί κι επίτηδες (;) Ουπς. Η ψυχίατρός σου μπορεί να σε κάνει να παρανοήσεις, αν κοιτάξεις τώρα, τον εαυτό σου στο παρεελθόν. Δεν…

Χλιαρή επιλογή.

Μου ζητήθηκε μια μέρα να επιλέξω ανάμεσα στην μετριότητα και στο απόλυτο τίποτα. Για την ακρίβεια, μου ζητήθηκε να αρκεστώ σε εκείνη. Για λίγο, η μετριότητα φάνταζε δελεαστική. Καλύπτει βασικές ανάγκες και ανασφάλειες. Σου προσφέρει, τουλάχιστον, την ύπαρξη μιας κατάστασης που εν μέρη τη χρειάζεσαι. Εν μέρη σε ευχαριστεί. Το απόλυτο τίποτα, από την άλλη,…

Νιώθεις τον πόνο μου, μαμα;

Μπορείς να νιώσεις τον πόνο μου τώρα; Όταν σου λέω ότι πονάω, όταν δεις τα δάκρυα να πλημμυρίζουν τα μάτια μου ή μήπως όταν το πρόσωπό μου ασπρίζει και στέκομαι να σε αντικρίζω σαν πανσέληνος Μπορείς να δεις τον πόνο μου; Μπορείς μήπως να τον νιώσεις; Όταν τοποθετώ την παλάμη σου στο στερνό μου και…

Ο ψαράς.

Όταν ο ήλιος ανατέλλει θαμπός από τις σκέψεις που με θόλωσαν το βράδυ στην άκρη της αγουροξυπνημένης θάλασσας μια ρημαγμένη βάρκα ξεπροβάλλει. Μέσα της μια φιγούρα πνιγμένη στον αφρό του επόμενου κύματος περιμένει τις ηλιαχτίδες να στεγνώσουν τα γεμάτα αλμύρα δάκρυά της. Τα χέρια του γεμάτα χαρακιές από σκοινιά που άφησε απρόσεκτα και μαζί με…

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 2ο.

Παίρνω τα κλειδιά και χτυπάω πίσω μου την πόρτα. Με το αμάξι κάνω πέντε χιλιόμετρα μόνο, αλλά για σένα θα έκανα και οκτακόσια και χίλια και εκατομμύρια, αν χρειαζόταν. Δέκα και σαράντα πέντε ακριβώς βρέθηκα με το αμάξι έξω απ’ το παράθυρό σου. Περίμενα υπομονετικά να σβήσει το φως του δωματίου και να δω την…

Drunk Story #2 – Τεκίλα

Η τεκίλα φτιάχνεται από το εσωτερικό ζουμί κάποιων κάκτων στο Μέχικο. Η τεκίλα προέρχεται από ένα φυτό. Η τεκίλα είναι φυτικό ποτό, άρα δεν κάνει κακό. Η κίτρινη τεκίλα με τα σκουλικάκια στον πάτο, είναι η καλύτερη. Αυτές τις ώριμες απόψεις είχα στο γυμνάσιο και ήταν οι καλύτερες δικαιολογίες για να πίνω σφηνάκια πετρελαίου. Κλασσικό…

Θέλω τόσο να σ’ακούσω.

Θέλω τόσο να σ'ακούσω Σα βουητό η φωνή σου στ' αυτιά μου Θέλω τόσο να σ'ακούσω Όμως χάνομαι μέσα στα μάτια σου Μου μιλάς για τη μέρα σου Δεν σε ακούω Φαντάζομαι να χαϊδεύω τα μαλλιά σου Να σε σφίγγω στην αγκαλιά μου Να φιλάω τα χείλη σου Θέλω τόσο να σ' ακούσω Όπως σε…

Εν γνώσει.

Λες πως ξέρεις το φόβο μου, πως δεν θέλεις μαζί του να βρεθείς. Λες πως ένιωσες τον πόνο μου, γι'αυτό μάλλον έμαθες να τον αγνοείς. Κι εγώ απορώ, όμως σ'αφηνω στον κόσμο σου να ζεις. Λες πως βλέπεις τη θλίψη μου, πως στ' αλήθεια προσπαθείς. Λες πως μάντεψες τη δύση μου, γι'αυτό μάλλον έφυγες, να…

Δέσε με μην φύγω.

Δέσε με μην φύγω, καθώς σβήνω, δέσε την ανάμνησή μου με εικόνες αμίλητων πραγμάτων, κάποιο χρώμα, κάποια μέρα, κάποιο αντικείμενο απλό · Σφίξε πολλά εύθραυστα νήματα στα μέρη της ψυχής μου, ίσως, τελικά, όλα μαζί άθραυστα την συγκρατήσουν. Και αν δεν θες, προτιμώ, την μορφή μου σε τυρβώδη καπνό ν’ αφήσω, εξωτικές περιδινήσεις υποδεικνύουσες του…

Τέταρτα αυγής.

Πρώτο τέταρτο αυγής Ο ήλιος κρύβεται αδέξια πίσω από τις διαλυόμενες σκιές· σκέψεις που φύγαν πριν ταράξουν την αγουροξυπνημένη θάλασσα. Δεύτερο τέταρτο αυγής Τα μάτια σου ποτίζουν με φως, καθρέφτης του αύριο που έρχεται όταν τα όνειρα γίνονται σκόνη και θολώνουν το περίγραμμα της αύρας σου. Τρίτο τέταρτο αυγής Τα χείλη σου ακόμα χαμένα στο…

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 1ο.

Εδώ που καθόμαστε, ωραία δεν είναι; Ο ήλιος κρύφτηκε ξανά, πάει για ύπνο και 'μεις τώρα ξεκινάμε να "υπάρχουμε". Οι μπύρες είναι πλέον ο καφές μας. Τόσους μήνες υπομονή κάναμε για αυτό το πενταήμερο, έχουμε κάθε δικαίωμα να ζήσουμε κάτι μη πρέπoν. Ο Γιάννης μόλις άρχισε να μας αναλύει το σχέδιο της ημέρας και 'γω…

Να.

Αυτές τις άδειες σελίδες δε θέλω να προσπαθήσω για να γεμίσω Ας έρθουν οι λέξεις από μόνες τους και εγώ απλά ας συμφωνήσω.Μα νόημα δε ξέρω τι σημαίνει και πονάω που φωνάζεις θυμωμένη Εγώ άσκοπα θέλω ψυχές να αγγίξω και δάκρυα ευλογημένα να κυλήσω Τα γέλια να κρατήσω, τα άσχημα μονάχα να λησμονήσω και τις…

Τα φώτα των δρόμων.

Λιώνοντας πριν ακουμπήσει η λεπίδα, η ιδέα του αγγίγματός της, παραβίαση καυτή πάνω σε πάγο, και η πίεση, πίεση δωματίου. Τραχύ το περπάτημα στους ημιφωτισμένους δρόμους, ο ουρανός εκπνέοντας χρώματα καυστικών γαλάζιων, χημικές κηλίδες επί των σκοτεινών και γκρίζων, των ξεψυχισμένων πορτοκαλί. Ακολουθώ τους δρόμους, τις διαδρομές των σύννεφων, την απαστράπτουσα –ανάμνηση- της όψη τους…

Πλοίο της γραμμής.

Λίγο πριν το πρώτο μουδιασμένο φως ανταμώσει τους ξενυχτισμένους δρόμους στο νου μου αντηχεί η κόρνα του πλοίου που φεύγει απρόθυμα από το λιμάνι. Σκουριασμένη πρύμνη, βαρύ σκαρί με κόπο ξανοίγεται και φεύγει· ένας τελευταίος αποχαιρετισμός σε άλλη μια ενδιάμεση στάση. Η φιγούρα στον ορίζοντα τρεμοπαίζει κυματίζει ανάλαφρα, σαν τα δάχτυλα, της γυναίκας μιας άλλης…

Ένα ζεστό μεσημέρι στην πόλη.

όΠερπατούσες νευρικά, γρήγορα βήματα με σκυμμένο το κεφάλι. Είχες μέσα σου πολύ θυμό, νιώθοντας πως σ' έχουν πουλήσει. Απελπίζεσαι... Ο ήλιος έκαιγε το πρόσωπο σου, περπατούσες ακόμη πιο νευρικά όσο πέρναγε η ώρα. «Γιατί σε μένα πάλι; Τι έχω φταίξει και το ζω πάλι αυτό;» ψιθύριζες καθώς περπάταγες. Όμορφες μουσικές ταλαιπωρούσαν ευχάριστα τ' αυτιά σου…

Άκου. Μίλα. Κοίτα.

Άκου προσεκτικά. Αφουγκράσου τον συνομιλητή σου, διάβασε τις κινήσεις του, αποκωδικοποίησε τα συναισθήματά του. Άκου αληθινά. Μίλα ουσιαστικά. Επεξεργάσου τα λόγια που θα ειπωθούν, τα συναισθήματα που θα δημιουργήσουν, τα ερωτήματα που θα εγείρουν. Μίλα με σύνεση. Κοίτα διερευνητικά. Σύλλεξε εικόνες για το άλμπουμ του μυαλού σου, σκέψου τις 1.000 αυτές λέξεις που θα μπορούσαν…

Το σχήμα του καλοκαιριού.

Στέκεσαι, σκύβεις, κόβεις το σαν αποξηραμένο άνθος λεβάντας, αυτό διαλύεται αμέσως σε δεκάδες μικρότερα, παλιότερα. Ακόμη κρατάς τη μυρωδιά στα δάκτυλα και αφήνεις τη στιγμή να κοπεί με την αιχμή ξαφνικής ακτίδας, φαίνεται ο άνεμος, αν και δεν σε φτάνει, γέρνει τα κλαδιά των κυπαρισσιών, εκτελώντας χορευτικό παιχνίδι μάσκας με τον ήλιο. Η γοητευτική αυτή…

Μοναξιά χωρίς εσένα. | Topic-U

Φοβάμαι την μοναξιά, όχι όμως ως μοναξιά, παρά μόνο ως μοναξιά χωρίς εσένα Είναι συγκεκριμένες οι μοναξιές που φοβάμαι Θα μπορούσα, αν δεν σε είχα γνωρίσει ποτέ μου, να ποτίζω μόνη μου τις γλάστρες στο μπαλκόνι και να καίω μονάχη μου το φασκόμηλο Θα μπορούσα με περίσσια ευχαρίστηση, να ζω μοναχή μου σε μια τρύπα…

Πηγάδι στίχων.

Από τον αέρα ανάμεσα στα μαλλιά και τα κόκκινα λαίμαργα χείλη ένιωθα να ξεπηδούν απρόσκλητες στιγμές από μέρες που δεν έζησα. Στα αξημέρωτα πρωινά, πλάι στα ακυρωμένα βράδια που κρύβονται πίσω από το παχύ μελάνι ελπίζοντας να στεγνώσουν μαζί του. Στις άδειες γωνίες του κρεβατιού, γεμίζουν στα όνειρά μου με λουλούδια και το άρωμα μιας…

Μόνο ευθεία.

Κάθε που καλοκαιριάζει Κλείνω το ταμείο της σεζόν και σκέφτομαι Μετράω τα χρωστούμενα και βάζω στην άκρη δύο πορτοκαλί Φέτος δεν θα συναντήσω στροφές Διότι ο Γιάννης μου 'πε πως μόνο ευθείες θα 'χω  Διαμορφώνω όρεξη για να μην έρθουν και φέτος οι μέρες της ντροπής Αν και, 'ντάξει, σαν να έμαθα από τα λάθη…

Ονειροπόλο πρεζάκι.

Μερικές φορές σκέφτομαι, όταν περπατάω, να σε συναντήσω τυχαία. Σκέφτομαι το συναίσθημα της ευφορίας και του πάθους όταν θα κοιτάξω στα μάτια σου. Σα να πήρε τη δόση του ένα πρεζάκι που μόλις βγήκε από το κέντρο απεξάρτησης. Και τότε ο κόμπος θα δέσει, όσο δε δένουν όλα τα υπόλοιπα. Πόνος ψηλά στο στήθος και…

Εκκωφαντικοί μονόλογοι.

Από τότε που ανέλαβε στις ζωές μας σκηνοθέτης η καραντίνα, η καθημερινότητά μας αποτελείται κυρίως από μονόπρακτα, στα οποία, μάλιστα, νιώθουμε να μη συμμετέχουμε καν. Όταν το 2020 μέχρι τώρα σε έχει ξαποστείλει από τη σκηνή στη θέση του θεατή, δεν έχεις και πολλά περιθώρια να ακουστείς. Μήπως όμως ως θεατής, μπορείς να αξιολογήσεις καλύτερα…