Γωνίες.

Νόμιζα πως με είχα ξεχάσει σε κάποια γωνία του μυαλού μου, έτσι ένα βράδυ ξεκίνησα και τις έψαξα μία-μία μπας και με βρω.
Σε κάποιες βρήκα σκόνη, σε άλλες μοναξιά.
Σε κάποιες είδα φως και σχεδόν μπορούσα να ακούσω το γέλιο, να γευτώ την ευτυχία. Συνεχίστε την ανάγνωση Γωνίες.

Ψάχνω να σε Χάσω.

Τον κυνηγάει σαν επανάληψη, απ’ τις ανάσες ανεβαίνει, λαβές που δεν αποβάλλονται, η μορφή της μεσημεριανή ομίχλη, το βάρος της επανερχόμενες φράσεις σαν δεσμά, όσα προσπαθεί αυτός την πραγματικότητα να πείσει δεν είναι παρά υπολείμματα όσων αυτή αφήνει γκρεμισμένα, ρητορείες τυφλών για την φύση της πέτρας. Συνεχίστε την ανάγνωση Ψάχνω να σε Χάσω.

Ο «άντρας» μου.

Ο άντρας μου δεν πίνει μπύρες με το κομπολόι στο χέρι.
Δε λέει ανέκδοτα για να με σαγηνεύσει, ούτε καν μιλάει.
Δε ντύνεται με στυλ, ούτε καν φοράει ρούχα. Συνεχίστε την ανάγνωση Ο «άντρας» μου.

Τελευταία πρώτη ανάσα.

Το να ζεις με ανασφάλειες θυμίζει έναν αυτόχειρα που κάθε φορά που τραβά την σκανδάλη παίρνει την πρώτη του ανάσα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τελευταία πρώτη ανάσα.

«Είναι ένα από τα μαύρα βράδια σήμερα».

Είναι ένα από τα μαύρα βραδιά σήμερα.
Τα χέρια μου στρίβουν τα προβλήματα μου
Ο λαιμός μου κατεβάζει ούζα μπας και ξεχάσω
Δέκα βήματα και βρέθηκα δίπλα στο σπίτι του αδελφού μου
Αυτός δεν νοιάζεται που δεν μπορώ να επεξεργαστώ τον κόσμο σας. Συνεχίστε την ανάγνωση «Είναι ένα από τα μαύρα βράδια σήμερα».

Κάποιος, κάπου.

Και σήμερα ξύπνησες κουρασμένη, νομίζοντας πως θα είναι μια μέρα όπως όλες οι άλλες. Έφτιαξες έναν καφέ. Ξεκίνησες τη μέρα σου χωρίς ιδιαίτερη διάθεση. Οι απαιτήσεις μιας -όχι και τόσο εύκολης- καθημερινότητας για ακόμα μια μέρα δε σε αφήνουν να ηρεμήσεις. Συνεχίστε την ανάγνωση Κάποιος, κάπου.

Όσα δεν έκανες.

Ενός λεπτού σιγή μου είπες
μα δε σώπασες
Τις λέξεις που αγαπάς να μου λες
δεν ξεστόμισες
Και πίστεψες πως το χαμόγελό μου
μας ευλόγησε
Μα έκλαψες και ας μην πόνεσες. Συνεχίστε την ανάγνωση Όσα δεν έκανες.

Τα κατάφερα (;)

Και τελικά, τα κατάφερα.
Έφυγα.
Πέρασα κάπου εκτός.
Μακριά.
Από την πόλη που μεγάλωσα, τα μέρη που έκανα σπίτι, τους φίλους που μου έμαθαν τι σημαίνει αγάπη – και εκείνους που μου δίδαξαν το μίσος. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα κατάφερα (;)

Στα μικρά που χάνουμε.

Όσα προλάβεις να σκεφτείς,
στα κενά που σκεπάζουν οι νύκτες
στα διάκενα των συρμών και ανάμεσα στα «έχω»,
όσα πεπερασμένα προλάβεις,
δεν είναι παρά πνοές θαμπές, Συνεχίστε την ανάγνωση Στα μικρά που χάνουμε.

Οριακά δίπολα.

Για άλλον δαίμονες, για άλλον αδελφές.
Η μαστούρα του πρωινού για το βάλτο της νύχτας.
Οι διακυμάνσεις στο εγώ, στο συναίσθημα.
Μα το έντονο γέλιο με το κλάμα ίδιο ήχο έχουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Οριακά δίπολα.

Μην περιμένεις κανέναν…

Κάπου διάβασα πως κάποτε θα έρθει κάποιος και θα μου αλλάζει όλη τη ζωή.
Τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο, τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα, το πώς βλέπω τον ίδιο μου τον εαυτό.
Κάποιος που θα έχει τόση ισχύ πάνω μου, που με το που μπει στη ζωή μου θα συνταράξει τα θεμέλιά μου…

Δεν πιστεύω σε αυτό. Συνεχίστε την ανάγνωση Μην περιμένεις κανέναν…

Πέρα από το πέπλο.

Ξύπνησα ένα βαρύ χειμερινό πρωινό
και τα σύννεφα έκρυβαν κάθε ίχνος ηλιαχτίδας
μα η κοιμισμένη αναπνοή σου δίπλα μου
φώτισε ολόκληρο το δωμάτιο. Συνεχίστε την ανάγνωση Πέρα από το πέπλο.

Ε, και;

Εγώ θα σου πω
Πώς είναι η κατάσταση
Γιατί;
Διότι βγήκα έξω.

Πλέον δεν έχεις τρόπο να κρυφτείς
Ξέρω όλη την αλήθεια μου
Δεν με ορίζεις πλέον
Σε φαντάζομαι και σε λυπάμαι
ταυτόχρονα. Συνεχίστε την ανάγνωση Ε, και;

Εσύ πώς παίζεις Jenga;

«Καλή χρονιά!» ευχόμαστε και ξαναευχόμαστε τις τελευταίες 3 – 4 μέρες σε φίλους, σε συγγενείς, σε άγνωστους και περαστικούς. Η ευθυμία των γιορτών και ο ερχομός της νέας χρονιάς μάς γεμίζει ευχάριστα συναισθήματα. Πολλοί είναι αυτοί που απολαμβάνουν ακόμα τη χριστουγεννιάτικη άδειά τους αλλά ακόμα και αυτοί που έχουν γυρίσει στη ρουτίνα τους είναι υπό την επήρεια ακόμα του άφθονου φαγητού και ποτού που μας κυρίευσε αυτή την περίοδο. Συνεχίστε την ανάγνωση Εσύ πώς παίζεις Jenga;

Σε εκείνα.

Σε εκείνες τις σιωπηλές στιγμές
Σε εκείνα τα κλεφτά αμοιβαία βλέμματα
Σε εκείνα τα συχνά βουρκωμένα μάτια
Σε εκείνες τις καρδιές που αγνόησα
Σε εκείνες τις θωρακισμένες αγκαλιές Συνεχίστε την ανάγνωση Σε εκείνα.

Γίνε αυτό που εύχεσαι.

Το 2020 ξεδιπλώνει τις πρώτες του ημέρες και οι ευχές δίνουν και παίρνουν. Άλλες τυπικές, άλλες εγκάρδιες, άλλες σύντομες, άλλες μακροσκελείς. Τα ίδια όμως δε λέμε και κάθε χρόνο; Συνεχίστε την ανάγνωση Γίνε αυτό που εύχεσαι.

Εξομολόγηση.

Μερικές φορές προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως δεν έφυγες
και άλλες πως δεν ήρθες ποτέ.
Η αλήθεια είναι πως δεν μπόρεσα να καταλάβω την ανάγκη της παρουσίας, μέχρι να νιώσω τον πόνο της απουσίας.
Σαν ποτέ να μην ήταν εδώ κάποιος μέχρι να έρθεις εσύ. Συνεχίστε την ανάγνωση Εξομολόγηση.

Με ένα σπίρτο τη φορά.

Κάψαμε το παρελθόν μας, ένα σπίρτο τη φορά. Με δύο κουτιά σπίρτα -ένα για την κάθε μία- και με την υπόσχεση στους εαυτούς μας ότι δεν θα κάνουμε τα ίδια λάθη και αυτήν τη χρονιά. Συνεχίστε την ανάγνωση Με ένα σπίρτο τη φορά.

Ένα ψιλόβροχο δεν αρκεί.

Βρέχει, σαν αναμονή,
αργό, επίμονο ψιχάλισμα προσπαθεί, σχεδόν παστρικά,
να ξεπλύνει το πρωινό στρώμα παγωμένης λύπης.
Από το κοιμισμένο κούνημα της απέναντι λεύκας,
το λεπτό ανακάτεμα του νερού κάτω απ’ τους τροχούς, Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα ψιλόβροχο δεν αρκεί.

Χαθήκαμε στον καπνό.

Σε έχασα μέσα στον καπνό του τσιγάρου σου
Έφυγες κι έμεινα από συνήθεια, έτσι δε κάνουμε;
Το χόμπι μου να με τρώει το συναίσθημα, για σένα ταινία μικρού μήκους.
Χαθήκαμε ή χάθηκες;
Έχει μπόρα.
Έλα, θα βραχείς. Συνεχίστε την ανάγνωση Χαθήκαμε στον καπνό.

Η γιαγιά.

Αν είσαι από τους τυχερούς που πρόλαβαν τη γιαγιά τους χωρίς προβλήματα, θα ξέρεις την αδρεναλίνη της φράσης «Πάω στη γιαγιά».

Γιατί ξέρεις ότι μόλις φτάσεις 12 το μεσημέρι, έχει ήδη ετοιμάσει το τραπέζι.
Ξέρεις ότι έχει μαγειρέψει αυτά τα κεφτεδάκια και το κοτόπουλο με τον μαγικό τρόπο που μόνο εκείνη ξέρει. Συνεχίστε την ανάγνωση Η γιαγιά.

Κολυμβητής στο χείμαρρο.

Περιπλανιέμαι σε στενά
γεμάτα καπνό, βιτρίνες και ζωή
μα στενάζω για τα χείλη που πέρασαν
χωρίς να με ζητήσουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Κολυμβητής στο χείμαρρο.

Η ερωμένη από «Κ».

Η ύπαρξή της είναι μαύρη μα αισθησιακή μέχρι κορυφώσεως
Έχει παράξενη ομορφιά και σε μαγεύει
Είναι εκεί όταν είσαι απελπισμένος
Έχεις δύο λεπτά να φύγεις από αυτήν
Ή μια ζωή να χαραμίσεις πλάι της Συνεχίστε την ανάγνωση Η ερωμένη από «Κ».

Τώρα.

Οι δεκατέσσερις στάσεις έγιναν τρεις. Οι άσχημες μέρες πέρασαν. Θα ξαναέρθουν, το ξέρω. Εκλιπαρώ τον Θεό να αργήσουν. Αλήθεια. Μιλάω με αλήθειες. Θα ήθελα να μιλάω με αλήθειες για να πω την αλήθεια. Λάθος στιγμές διαλέγω για αλήθειες και τα ψέματα δεν θα έπρεπε να βγαίνουν από το στόμα μου κάθε τότε και τώρα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τώρα.

Μετανάστρια για ένα όνειρο.

Όταν ήρθαν και πέρασαν οι Πανελλήνιες και ας μην πω τι πήρα, κατάλαβα ότι δε θα συμβιβαζόμουν με μια σχολή που απλώς πέρασα. Ή αυτό που ήθελα ή τίποτα. Κι επειδή όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων, θέλοντας και μη, πήγα στο εξωτερικό. Όπως όλοι οι μαθητές που μεταβαίνουν στο φοιτητικό στάδιο με διαφορετικό τρόπο απ’ αυτόν που είχαν σχεδιάσει, δεν πολυκατάλαβα τι συνέβη. Ήξερα μόνο ότι στο τέλος της διαδρομής δε θα είχα ένα αδιάφορο πτυχίο. Συνεχίστε την ανάγνωση Μετανάστρια για ένα όνειρο.

Αεροπλάνα.

Πολλές φορές κάθομαι κοντά στη θάλασσα και παρατηρώ το σημείο που ενώνεται με τον ουρανό. Σκέφτομαι πως φαίνεται απέραντη, σαν το κενό που νιώθω μέσα μου. Φροντίζω να έχω πάντα μουσική στα ακουστικά μου οπότε κοιτάζω τα κύματα. Όταν σκάνε με μανία πάνω στα βράχια βάζω κάτι χαλαρό. Όταν πάλι είναι ήρεμα, και φαίνεται σαν να τα χαϊδεύουν, βάζω κάτι δυνατό. Και στις δύο περιπτώσεις τα κύματα είναι οι άνθρωποι μου και η μουσική εγώ. Η πρώτη είναι το πριν και η δεύτερη το τώρα. Τα συμπεράσματα δικά σας. Συνεχίστε την ανάγνωση Αεροπλάνα.

Ξύλινη αναμονή.

Βιάζομαι να σκιαγραφήσω όσα με προσπερνούν
-τρέχοντας με την δική μου φυγόκεντρη ταχύτητα-
ενώ ένα ψύχος παράλληλο του σημερινού
τονίζει τις γωνίες των σκέψεων. Συνεχίστε την ανάγνωση Ξύλινη αναμονή.

Recuerdos de amigos.

Άραγε, τι μένει από τους ανθρώπους;
Υπάρχει όντως αγάπη εκεί έξω ή απλά ζούμε για να χωρίζουμε και να μοιράζουμε;
Και μετά σκέφτομαι… Συνεχίστε την ανάγνωση Recuerdos de amigos.

Ανθισμένα διαλείμματα.

Σου είπα δεν θα ξαναφύγω.

Έκατσα να δω την θάλασσα
μήπως μαζί με κάποιον γλάρο
έρθει και το κουράγιο
να κοιτάξω κατάματα
τον ξεφτισμένο ουρανό. Συνεχίστε την ανάγνωση Ανθισμένα διαλείμματα.

Ερωτικό άσμα.

Στην χιονισμένη πόλη ακουμπάω την βόλτα μου περιμένοντάς σε. Ολες οι νιφάδες αν ενοθουν το όνομα σου θα σχηματίσουν. Ακομα και οι γκρίζοι τοίχοι φαίνονται πανέμορφοι και στρατηγικά τοποθετημένοι. Όταν φτάνω στο σημείο που σε πρώτοειδα τα συναισθήματα χορεύουν το χώρο που μου ‘μαθες. Συνεχίστε την ανάγνωση Ερωτικό άσμα.