Πηγάδι στίχων.

Από τον αέρα ανάμεσα στα μαλλιά
και τα κόκκινα λαίμαργα χείλη
ένιωθα να ξεπηδούν απρόσκλητες
στιγμές από μέρες που δεν έζησα. Συνεχίστε την ανάγνωση Πηγάδι στίχων.

Μόνο ευθεία.

Κάθε που καλοκαιριάζει
Κλείνω το ταμείο της σεζόν και σκέφτομαι
Μετράω τα χρωστούμενα και βάζω στην άκρη δύο πορτοκαλί
Φέτος δεν θα συναντήσω στροφές
Διότι ο Γιάννης μου ‘πε πως μόνο ευθείες θα ‘χω 

Συνεχίστε την ανάγνωση Μόνο ευθεία.

Ονειροπόλο πρεζάκι.

Μερικές φορές σκέφτομαι, όταν περπατάω, να σε συναντήσω τυχαία. Σκέφτομαι το συναίσθημα της ευφορίας και του πάθους όταν θα κοιτάξω στα μάτια σου. Σα να πήρε τη δόση του ένα πρεζάκι που μόλις βγήκε από το κέντρο απεξάρτησης. Και τότε ο κόμπος θα δέσει, όσο δε δένουν όλα τα υπόλοιπα. Πόνος ψηλά στο στήθος και παγωμένα χέρια. Ναι, θα κάνω πως δεν σε ξέρω. Συνεχίστε την ανάγνωση Ονειροπόλο πρεζάκι.

Εκκωφαντικοί μονόλογοι.

Από τότε που ανέλαβε στις ζωές μας σκηνοθέτης η καραντίνα, η καθημερινότητά μας αποτελείται κυρίως από μονόπρακτα, στα οποία, μάλιστα, νιώθουμε να μη συμμετέχουμε καν. Όταν το 2020 μέχρι τώρα σε έχει ξαποστείλει από τη σκηνή στη θέση του θεατή, δεν έχεις και πολλά περιθώρια να ακουστείς. Μήπως όμως ως θεατής, μπορείς να αξιολογήσεις καλύτερα το έργο που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια σου; Συνεχίστε την ανάγνωση Εκκωφαντικοί μονόλογοι.

Το αύριο που δεν θα ‘ρθει.

-Δεν θέλεις να βγεις λίγο έξω; Να πας μια βόλτα.
-Δεν μπορώ.
-Γιατί;
-Δεν με πηγαίνουν τα πόδια μου.

Μια ησυχία από τις πιο ανήσυχες και καπνοί πυκνώνουν τον αέρα. Η ατμόσφαιρα, αν και μέρα καλοκαιριού, ψυχρή.

-Θα ήταν καλό να περπατούσες λίγο στον κόσμο, να έβλεπες τον ήλιο.
-Δεν θέλω κόσμο και ο ήλιος έχει δύσει για μένα. Συνεχίστε την ανάγνωση Το αύριο που δεν θα ‘ρθει.

Κόσμος γεμάτος.

Η ατμόσφαιρα με τις χιλιάδες έτοιμες κατακτήσεις
ευνοεί την ευκολότερη απόδοση της τρέλας,
λέξεις αλλόκοτες, στάσεις περίεργες,
εκφράσεις ακατάληπτες,
σιωπές σαν πινέζες στο δίκτυ της επικοινωνίας · Συνεχίστε την ανάγνωση Κόσμος γεμάτος.

Ιστορίες για Βιταμίνη D και σκληρά στρώματα.

09:35
Πάλι ξύπνησα πρώτη. Ίσως από τα κελαηδήματα των πουλιών, που πολλοί τα θεωρούν γαλήνια, ενώ στα αυτιά μου είναι επιεικώς ενοχλητικά, ίσως από την ξενέρα που έχω φάει τους τελευταίους μήνες με τον έρωτα και το πόσο τον υπερεκτιμούμε. Τριγύρω μου με περικυκλώνουν τα σώματα των φίλων μου τσουβαλιασμένα σαν ρολά από σούσι, μέσα σε πολύχρωμα sleeping bag. Συνεχίστε την ανάγνωση Ιστορίες για Βιταμίνη D και σκληρά στρώματα.

Άνοιξη.

Θα ήθελα να αγγίξω τον ανοιξιάτικο ουρανό,
να κόψω ένα κομμάτι του και να το πλέξω σε στεφάνι με άνθη, φορεμένο στο κεφάλι μου.
Θα ήθελα να χορέψω στο δάσος, με τις νεράιδες και τα ξωτικά να συνοδεύουν με μουσική και καλή διάθεση.

Συνεχίστε την ανάγνωση Άνοιξη.

Νυκτόβια πλάσματα

Στο παγερό ξημέρωμα
μην κλάψεις και μην φοβηθείς,
για τις σκέψεις που χάθηκαν
μαζί με την αδρή φιγούρα
του ξεθωριασμένου μισοφέγγαρου. Συνεχίστε την ανάγνωση Νυκτόβια πλάσματα

Μόνοι μέσα σε τέσσερις τοίχους.

Μόνοι μέσα σε τέσσερις τοίχους. Κάθε μέρα ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους ίδιους μας τους εαυτούς. Αρπάξαμε την ευκαιρία να μας γνωρίσουμε. Να εξερευνήσουμε τα θετικά μας και τα αρνητικά μας. Μας επιβραβεύσαμε αλλά και μας πατήσαμε κάτω, μας βρήκαμε και μας ξεφτιλίσαμε. Παλέψαμε με συναισθήματα μέσα μας, άλλα τα κερδίσαμε αλλά μας κέρδισαν. Ίσως μας μάθαμε καλύτερα. Ίσως και όχι. Συνεχίστε την ανάγνωση Μόνοι μέσα σε τέσσερις τοίχους.

Εθισμένα εξαρτημένη.

Εθισμένη στο να σηκώνομαι το πρωί και μία ζεστή κούπα δυνατού καφέ να συνοδεύει το πρώτο τσιγάρο της ημέρας.

Εξαρτημένη από τον φωτεινό ήλιο που ξεπροβάλλει δειλά στην 7 και 10 κάθε πρωί ζωγραφίζοντας το πρώτο χαμόγελο της ημέρας. Συνεχίστε την ανάγνωση Εθισμένα εξαρτημένη.

Σ’ αγαπάω.

Δώσε μου ένα λόγο να σε αγαπήσω και θα το κάνω, μην περιμένεις να σου το πω.
Θα σε κάνω να με παίρνεις στα σοβαρά, να με βρίζεις και οριακά να με μισείς.
Γιατί έτσι ξέρω πως έχεις μάθει ν’ αγαπάς. Συνεχίστε την ανάγνωση Σ’ αγαπάω.

Στα μακρινά σου.

Ποιος ουρανός σε αγκάλιασε τόσο σφιχτά και δεν σε ξαναείδε ποτέ κανείς;
Πως να περνάς άραγε στην αγκαλιά του;

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν βρέχεσαι τις βροχερές μέρες. Μας επηρεάζει ότι δε μας αφορά; Ίσως να διαλέγουμε εμείς αν θα μείνουμε κάτω από τα σύννεφα ή αν θα τα προκαλέσουμε. Ξέρεις και η βροχή έχει τη μαγεία της, αρκεί να ξέρεις πως θα την εκμεταλλευτείς. Συνεχίστε την ανάγνωση Στα μακρινά σου.

Νεφέλωμα λιμνοθάλασσας. | Topic-U

Ξέρεις τι σημαίνει «νεφέλωμα λιμνοθάλασσας»; Δεν το παίζω έξυπνη -κι εγώ πρόσφατα το έμαθα ή για την ακρίβεια πρόσφατα το συνειδητοποίησα. Είναι μια περιοχή του γαλαξία μας που πραγματοποιείται μαζική αστρογένεση, δηλαδή δημιουργούνται παρά πολλά αστέρια. Συνεχίστε την ανάγνωση Νεφέλωμα λιμνοθάλασσας. | Topic-U

Οι πόλεις.

Όταν με ρωτούν αν προτιμώ τις πόλεις ή την εξοχή, από παιδί, απαντώ τις πόλεις. Κι όχι τις όποιες πόλεις, αλλά τις μεγάλες. Τις τεράστιες. Με τον πολύ κόσμο, και την κίνηση, και την φασαρία. Με τα βίαια προγράμματα, και το άγχος, και το θόρυβο. Τις πόλεις με τα ψηλά κτήρια, και τον πανικό, και τον κίνδυνο. Συνεχίστε την ανάγνωση Οι πόλεις.

Απότομο ξύπνημα.

Ξεπήδησαν από τις αύλακες στο μαξιλάρι,
μικρές γυμνές ηλιαχτίδες
όρμησαν στα κλειδαμπαρωμένα βλέφαρα
να ελευθερώσουν δύο μάτια θολωμένα. Συνεχίστε την ανάγνωση Απότομο ξύπνημα.

Ποιον ήλιο βλέπουμε;

Το άγγιγμα του ήλιου ιαχή θολωμένη,
υπόσχεση που φιλύποπτα πίνεις,
συγκρατημένα ρουφάς,
ώστε απελευθερωμένος πια,
τελικά, γλυκά πονώντας, αφήνεις τα μέλη. Συνεχίστε την ανάγνωση Ποιον ήλιο βλέπουμε;

Ημερολόγια κλεισούρας, #27

Ξέρω καλά τι σημαίνει αυτη η σιωπή. Είναι τα αποσιωποιητηκά που ακολουθούν το ερωτηματικό μου. Είσαι ο ανάποδος άσσος που έκαψα εκείνο το βράδυ πάνω από την πόλη, μα μέσα μου να που απρόσκλητα αναγεννήθηκες από τις στάχτες σου. Δεν θα έπρεπε να γράφω πια για σένα. Συνεχίστε την ανάγνωση Ημερολόγια κλεισούρας, #27

Θερινά ραντεβού.

Πετάχτηκε απότομα και άρχισε να αναπνέει δυνατά. Το κορμί του είχε ιδρώσει ολόκληρο παρά το κλιματιστικό που είχε μετατρέψει το σκοτεινό δωμάτιο σε ψυγείο. Τα μάτια του σάρωσαν βιαστικά όλο το δωμάτιο και η αναπνοή του ηρέμησε μόνο όταν σιγουρεύτηκε ότι δεν ήταν κανείς εκεί. Αναστέναξε με έντονη δυσφορία και με μια γκριμάτσα απέχθειας βγήκε από το δωμάτιο και πήγε στο μπάνιο. Συνεχίστε την ανάγνωση Θερινά ραντεβού.

Ο παραλήπτης περιμένει.

Κάποια γράμματα γράφτηκαν για να μη διαβαστούν ποτέ,
αυτός ήταν ο αρχικός και τελικός σκοπός τους.
Γράφτηκαν έχοντας και μη ταυτόχρονα προορισμό.
Συνεχίστε την ανάγνωση Ο παραλήπτης περιμένει.

Η μπαλάντα μιας νωπής ακτής.

Από ένα ξεφτισμένο παγκάκι μετράω
όταν έχω μείνει μόνος με τους αριθμούς
τα κύματα μιας θυμωμένης θάλασσας
να χτυπούν την ασυγκίνητη ακτή. Συνεχίστε την ανάγνωση Η μπαλάντα μιας νωπής ακτής.

Στο μπαρ του Τζακ.

Η πραγματικότητα με τρομάζει. Γι’ αυτό φτιάχνω ιστορίες με αλληγορίες, για να ξεχνιέμαι. Σήμερα θα σου πω την αγαπημένη μου.

Όταν έχω προβλήματα πάω στο μπαρ του Τζακ. Δεν είναι δικό του όμως είναι το αστέρι του μαγαζιού. Μόνο αυτός φτιάχνει σωστά τα κοκτέιλ. Όπως πάντα, όταν πάω και έχει λίγο κόσμο. Μέσα έχει μια οσμή που ο Τζακ τη λέει γλυκιά θλίψη. Πάω στην μπάρα και τον περιμένω να μου μιλήσει. Πότε δεν τον ενοχλώ, αυτός ξέρει πότε είναι η σειρά μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Στο μπαρ του Τζακ.

Χρώματα.

Καθιστώ την εικόνα διαυγή,
με λίγο διαλυτικό στοχευμένα, ανά σημεία, σταδιακά,
τα μέλη της γίνονται διάφανα,
περιστοιχίζουν τα παχιά χρώματα, δημιουργούν νέα σχήματα,
εξελικτικά την εμφανίζουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Χρώματα.

Τα νήματα.

Έχω μια αγάπη για τις ιστορίες που πλάθω μέσα στο μυαλό μου, και μια εμμονή με τις αλληγορίες.

Με την ίδια λογική, έχω μια πεποίθηση πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ανά δύο, και μια θεωρία πως ενώνονται με δύο νήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα νήματα.

Ζωτικά χρώματα.

Έβαψα το χέρι μου με ροζ χρώμα και άρχισα να ακουμπώ απαλά τον καμβά,
μα το χρώμα τελείωσε γρήγορα και ευχήθηκα να διαρκούσε περισσότερο.

Συνέχισα με το κόκκινο και επέλεξα να χρησιμοποιήσω το πλατύ πινέλο.
Έπρεπε να ήμουν πολύ προσεκτική γιατί πολύ εύκολα θα ξέφευγα από τα όρια που μου είχα θέσει. Συνεχίστε την ανάγνωση Ζωτικά χρώματα.

Χρόνος.

Ανενόχλητος κυλά, δίχως ποτέ να ξαποσταίνει.
Δεν υπολογίζει αισθήματα, συγκυρίες και δεινά, φεύγει και δυστυχώς δεν ξαναγυρνά.
Από καταβολής κόσμου, ο άνθρωπος ήθελε να τον μετρήσει. Κατασκεύασε μηχανές, τεχνοτροπίες,
δημιούργησε έννοιες, έδωσε ονομασίες… Συνεχίστε την ανάγνωση Χρόνος.

Δύο σκέψεις απομονωμένες.

Ι.

Δεν ξέρω πώς αισθάνομαι για τον θάνατο.
Ή για τη ζωή.
Κάποιες φορές το μεταφράζω σε χαμένους χτύπους
κομμένες ανάσες και μυαλά κενά από σκέψεις
Η ζωή μου θυμίζει πολύ τον θάνατό σου
Δεν ξέρω πώς νιώθω για το θάνατο.
Ή για εσένα… Συνεχίστε την ανάγνωση Δύο σκέψεις απομονωμένες.

Ελεύθεροι απομονωμένοι.

Μακριά από το κύμα
και τον απαλό αέρα
μιας φουσκωμένης ακτής.

Ανάμεσα στις γνώριμες γωνιές
αντίπαλος με τα ενδεχόμενα
αναπνέεις με θυμό
από μισάνοιχτα παράθυρα. Συνεχίστε την ανάγνωση Ελεύθεροι απομονωμένοι.

Αναζήτησε πίσω τι έλειπε.

Νομίζει κανείς πως γυαλίζει,
σχεδόν σε εξαπατά πως είναι λείο, απλό, εύληπτο.
Βγαίνεις, ξεφυλλίζεις τις ώρες, ανασαίνεις με ύφος αχρείαστο,
περιττές είναι όσες σημασίες σε ερεθίζει να σου θίγουν,
με ένα αύριο κόσμημα πλαστικό των λόγων σου,
-κάτι να λέγεται,
να ξεπερνά τοπικά τη βαβούρα – Συνεχίστε την ανάγνωση Αναζήτησε πίσω τι έλειπε.