Σαν αυτόν…

Ακόμα κρύβομαι. Οι λύκοι είναι έξω και καραδοκούν. Καμία ελπίδα δεν έχω μπρος τους συμπέρανα χθες, όμως μια τρελή ιδέα μου καρφώθηκε: θα τους νικήσω. Βρήκα και ένα κλαδί, μια ευκαιρία, από αυτό κοντάρι μάχης θα το κάνω, όπως έκανε την ανάγκη μολύβι ο Γιώργος που γεννήθηκε το χίλια εννιακόσια. Θα αναμετρηθώ με τους λύκους…

Περί της φύσης του φωτός της ημέρας

Απαγορεύεται να σκύψω,μένω στητός μέχρι να λιώσουν τα πόδια,δεν ενδίδω στην βαρύτητα,κλέβω λίγο ακόμη του χρόνου,εκπνέω,δεν πρέπει να καταρρεύσω. Ποιά είναι πραγματικά η πικρή υφήτων τεντωμένων αινιγμάτων που κρέμονται στον αέρα;Αναρωτιέμαι γύρω απ’ τον κύκλο, καθώς αυτός γυρνάκαι επαναλαμβάνει το ανεβοκατέβασμα της νότας,ακολουθώ διστακτικά το κρυφό συναίσθημαμπερδεμένος, χωρίς ξεκάθαρη ιδέα του τι κάνω,νοσταλγώ αόρατες, σχεδόν…

Εφτά ξεβαμμένα πόστ-ιτ

Είναι πρωί. Δεν κοιμήθηκα καλά χθες, με είχε πιάσει άγχος. Είχε πολύ αέρα έξω και όλα έκαναν θόρυβο.Πίνω την πρώτη γουλιά καφέ και θολώνουν τα γυαλιά μου.Καφές με γεύση πλυντήριο πιάτων γιατί ήμουν ανυπόμονη.Πίνω τη δεύτερη γουλιά πολύ γρήγορα και καίγομαι. Όχι, δε θα χαλάσει η διάθεση μου, απλά μάλλον δε θα μπορώ να νιώσω…

Αϋπνία

Έσφιγγε τα χέρια του γύρω από το δερμάτινο, απαλό τιμόνι καθώς το βλέμμα του διέσχιζετον σκοτεινό δρόμο που απλωνόταν μπροστά του, μνήμες από τα παιδικά του χρόνια καιτις βραδινές διαδρομές ήρθαν ξαφνικά στο μυαλό του. Θυμήθηκε πόσο τον είχανσυναρπάσει τότε τα φανάρια, έστεκαν ψηλά και υπαγόρευαν στο αυτοκίνητο τι πρέπει νακάνει, τον ενθουσιασμό του όποτε…

5+1 Χαϊκού για ‘σένα

Ράβω τις λέξειςστα γράμματα που στέλνω.Άουτς. Τρυπιέμαι.  Στάση εμβρυϊκή,κάτω απ’ το πάπλωμά σουνιώθω ευάλωτη.    Καρδιά μαρουλιού, της έμπηξες στο στήθος τα ψέματά σου.  Θες να ξεχάσειςτον ματωμένο ήλιοτων δειλινών μας.  Τα ίδια λόγιαπου με κάνουν να πονώ,τα λες γι’ αγάπη. Τα ωραία λάθηο ερωτευμένος νους μουξανά τα κάνει. Bookaterian Photograpy credits: Despina Niki

Λύκοι

Κάποιες φορές έρχονται το βράδυ. Τρυπώνουν κάτω από τα σκεπάσματα και έπειτα πίσω απ'τα μάτια, βαθιά μέσα στους λαβυρίνθους των σκέψεων. Άλλες φορές με βρίσκουν στον ήλιο. Οι σκιές τους εμφανίζονται δίπλα στη δική μουχωρίς προειδοποίηση και ολοένα και την πλησιάζουν, μέχρι να γίνουν ένα με εκείνη. Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που με επισκέφτηκαν…

Έσπασες τον κύκλο, μαμά

Όταν με ρωτούσαν ποιος είναι ο ήρωάς μου, έλεγα πάντα από μικρή πως είναι η μαμά μου.Εξακολουθώ να το λέω και σήμερα, αν και μάλλον το έλεγα κάθε φορά για διαφορετικό λόγο. Ως παιδί, είχα την απόλυτη πεποίθηση ότι η μητέρα μου ξέρει τα πάντα, μαγειρεύει τα πάντα,ακούει τα πάντα, μπορεί να κάνει τα πάντα…

Τέλη Φλεβάρη

Ακόμα ένας χειμώνας φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του. Ένας χειμώνας διαφορετικός από τους προηγούμενους. Καταστάσεις που μας ταξιδεύουν στο μακρινό παρελθόν. Άνθρωποι δυσαρεστημένοι, θυμωμένοι παντού στην πόλη. Ένταση που κανεις δεν ξέρει πώς να εκφράσει. Δε γράφονται οι λέξεις στα τετράδιά μας. Λιγοστεύει η έμπνευση. Έμπνευση…. ίσως δε χάθηκε. Ίσως κάπου ξεκουράζεται. Περιμένει νέες…

Πρωινά τελετουργικά

Βαθιά ανάσα. Είχα αρκετά περίεργα όνειρα, ξύπνησα πριν λίγο, αυτός είναι και ο μόνος λόγος που τα θυμάμαι, έστω και σε σμίκρυνση. Ένας πρώην, ένας αδιάφορος αντιήρωας μιας καθαρά μπίντζ σειράς, όπου δεν συμπαθώ καν, να τα λέμε και αυτά. 'Ήμασταν, λέει, σε μια πισίνα, έπινα κάτι -νομίζω, δε θυμάμαι- πήγα να καπνίσω και πριν…

Καθόρισε με

Τι σε καθορίζει τελικά; Η συμπεριφορά, τα λόγια, οι πράξεις, το παρελθόν, τα ακόμη κρυφά σου στοιχεία,όλα όσα δε θυμάσαι ή απλώς η εμφάνιση; Και αν η λύση βρίσκεται κάπου στη μέση, γιατί ρωτάς εξωτερικούς παράγοντεςπιστεύοντας πως είναι ικανοί να διαλευκάνουν τον γρίφο σου;Αν είσαι αυτός που είσαι, ξέρεις πολύ καλά πως δεν χρειάζεσαι καθορισμό.Αν…

Πάμε;

Έμμεσα έμαθα γι' αυτήν, σε αντίθεση με 'σένα που την ζεις χρόνια. Μια λέξη και στο τέλος της ένα ερωτηματικό το μυαλό μου κυριεύουν, εδώ και κάποιες μέρες. Πάμε; Εκεί στον κόσμο των Ιδεών, μέσα στα σοκάκια της αισιοδοξίας να περπατήσουμε, να μυρίζουμε την απίστευτη μυρωδιά της ελευθερίας, με τις ανατριχιαστικές αισθήσεις του κόσμου αυτού…

Απουσιάζω

Θυμάσαι την άνοιξη-δεν την νιώθεις πικρή,εύθραυστη σαν συμπυκνωμένη σκόνη;Θα ήθελα σαν σκάφος να συμπιέζομαι ανάμεσα στην τρικυμία, κάποιο συναίσθημα να με σφίγγει σαν δίνη,μα απαρνούμε το φως,γελάω αμήχανα σε ανθρώπους που συναντώ τυχαία στους δρόμους,και συμπιέζομαι στην πρέσα της απουσίας.Η φθορά ανεβαίνει σαν ατμός, πάνω από το περίγραμμα του γρασιδιού,αντιφέγγοντας απ΄την επιφάνεια του σχεδόν ακίνητου…

Μπαλάντα & Ελεγεία εις μνήμην του Κώστα Καρυωτάκη

Μια… wanna be μπαλάντα:Μια σήμανση που άλλοι σου επιλέγουνστους δρόμους που οι ίδιοι σου χαράξαν’.Τι ειρωνεία!, πάλι σε εκλέγουνγια πόστα που πριν λίγο σου αλλάξαν’.Να βγάλεις νέες ρίζες σε διατάξαν’,των στίχων σου τις δόλιες ξεριζώνουν.Την κάλπικη ηθική τους σου διδάξαν’. Ποιο δίκιο σου να βρεις, αν σε φιμώνουν;Μονίμως βρίσκουν κάτι να σε ψέγουν.Στης εξουσίας το…

Κρύφτηκες

Στο πρόσωπο που προσπέρασα,στο τραγούδι που παρέλειψα,στο βιβλίο με το άσχημο εξώφυλλο,στο χέρι που δεν έδωσα,στη φωνή που δεν αναγνώρισα,στο άγγιγμα που τραβήχτηκα,στο τελευταίο μου ποτό,στο βράδυ που δε βγήκα,στις προκαταλήψεις που ζουν μέσα μου.Κρύφτηκες.Ευτυχώς που κρύφτηκες.Δυστυχώς δε ξέρω που να ψάξω. Moschaz Photography credits: Kerasia Mp.

Για άλλη μια φορά το κρύβω

Δεν μπορώ να το πωαλλά ο χρόνος μου μασά την ψυχήτα γκρίζα, το ασήμι που κόβει τον ήλιο,το κόβω, το απλώνω, το ράβω σε ανεκτά ρούχανα κρύψω, να ανακατέψω · δεν μπορώ να το πωγιατί; Πώς θα σβήσει μια χορογραφία από φωνέςμόλις ευθυγραμμίσεις τους νευρώνες σε μία φράση«και είναι.. αυτό»,σβήνεις στον τάφο που ορίζει η…

Τέταρτη πράξη

Ποίημα της Μαρίας Λαϊνά (από τη συλλογή Ρόδινος Φόβος, 1992):Φόβοςχειρότερος πάνταρόδινος φόβοςπριν τι, από τιο φόβος του φόβουο φόβος μη σε παραλύσει Η συνέχειά του (δική μου):  Ο φόβος για τα ειλικρινή ψέματασαν εκείνον για τις κάλπικες αλήθειες· μοιάζει τιποτένιος μπροστά στο φόβο της ανεπάρκειας-αν σκεφτείς πως ολάκερη η πλάση να χορτάσει δε μπορεί μιαν ανθρωπότητα· ο φόβος, λοιπόν,…

Με βρίσκει η ποίηση

Ανάμεσα σε δυο προδοσίες,μια των στίχων που δεν άντεξακαι μια λευκή,για το μελανί που δεν ξόδεψασε αίματα και ιδρώτες που χύθηκαν αναίτια,και φύλαξα για τρικυμίες της δικής μου βάρκας. Συγγνώμη. Ανάμεσα σε δυο αλήθειες,μια Εκείνη που ποτέ δεν δέχτηκα,και μια γυμνή,με κοιτάζει όταν ξυπνάω γεμάτη προσμονήνα κάνω το βλέμμα μου φωνή να κατευθύνω,μα δεν περνάω…

Προσωπική αναδρομή

Ανάθεμα και αν ξέρω τι ώρα είναι. Πάλι απόγευμα έφτασε. Λεφτά έχω ή να πάω στην τράπεζα; Πώς δεν έχω, έκανα 400€ ανάληψη χθες, τι τα έκανα; «Πού 'ναι το πορτοφόλι;» ρωτάω λες και έχω. Άντε τα βρήκα. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα πενηντάρικα. Να πάω σχολή αύριο λες; Μα πώς θα βγω από το σπίτι;…

Η συλλογή σας

Είδα μερικά πορτραίτα του αύριο σήμερα το πρωί στο σούπερ μάρκετ.Άλλα ονειρεύτηκα στο σύντομο μεσημεριανό μου ύπνο.Χάζεψα λίγο στο instagram και απογοητεύτηκε η μικρή μου συλλογή. Έβγαλα βόλτα τον Οσμάν και γέλασα με την αδιαφορία του προς τα υπόλοιπα σκυλιά. Ξέφυγα, συγγνώμη.Τα τραγούδια που άκουσα ενώ μαγείρευα, δημιουργούσαν διάφορα πορτραίτα του αύριο στο μυαλό μου∙…

Ξενιστής

Αν δεν έδειχναν το μαλακό τους δέρμα, τα παράσιτα,δεν θα διαφέραν από εμάς, τους σκληροτράχηλουςατμούς μιας εποχής ξερής και παρδαλά πετρωμένης,θα ήταν όμοια σε όλα, στην συμπεριφορά,στα ένστικτα, στη σκέψη. Συγγενικές πληγές θα μάτωναν,με την ίδια ακατάληπτη πολυπλοκότηταθα απεδείκνυαν την αντίληψή τους.Θα υπόσχονταν στις νέες γενιές όνειρα οξειδωμέναθα επέμεναν στο απόλυτομα οι βουκαμβίλιες δεν είναι…

Παρίες

Έχεις νιώσει ποτέ ότι κουβαλάς το στίγμα του διαφορετικού από τη στιγμή που γεννήθηκες; Μαύρο λες εσύ, άσπρο οι άλλοι. Κοντό λες εσύ, μακρύ λένε οι άλλοι. Μέρα λες εσύ, νύχτα οι άλλοι. Όλοι οι άλλοι όμως. Έχεις νιώσει ποτέ ότι δε θα βρεις κανέναν όμοιο σου, ότι ποτέ κανείς δεν πρόκειται να καταλάβει τι…

Τρεις μέρες πριν

Περιμένω πάνω απ' το τηλέφωνο για νέα σου εδώ και κάτι ώρες. Ο χρόνος κυλάει περίεργα όταν περιμένεις, σχεδόν παγώνει. Υποθέτω μαζί του παγώνεις κι εσύ. Σκέφτομαι πως κανονικά δεν θα έπρεπε να με πειράζει και τόσο αυτή η αναμονή.Σκέφτομαι πως κανονικά θα έπρεπε να την είχα συνηθίσει. Η αλήθεια είναι πως είτε το παραδέχομαι,…

Πέρασμα του χρόνου

Ακόμα μια μέρα σε λίγες ώρες θα ξημέρωνε. Επιτέλους υπήρχε η απόλυτη ηρεμία της νύχτας που εκείνη περίμενε για να ζωντανέψει. Μαζί μ αυτή ζωντάνευαν όμως κ όλες εκείνες οι σκέψεις που όλη μέρα έκλεινε μέσα σε ένα μαύρο κουτάκι που κρατούσε καλά φυλαγμένο. Εικόνες πέρναγαν μπροστά από τα κουρασμένα της μάτια, εικόνες που δεν…

Διχαστικό περιθώριο

Στο τέλος η θέση μου, εκεί μ' αρμόζει Εκεί δίπλα στον πάτο περνούν τα χρόνια Όπως θα έπρεπε λεν' οι αμφιβολίες, εσύ τι λες; Θα 'πρεπε να με νοιάζει η εξέλιξη μα όχι, όχι δεν γίνεται Η ουτοπία του δεν αξίζω βάλθηκε να με τρελάνει Και τα κατάφερε, πόσο λυπηρό ακόμα λες θα γίνει; Χωρίς…

Γνωριζόμαστε;

Μη μου πεις πως είσαι αυτό που δείχνεις.Δείχνεις πώς θέλεις να είσαι στον καθένα μας.Μιλάς και φέρεσαι διαφορετικά στους ανθρώπους. Προσαρμόζεσαι για να είσαι παντού.Παντού με τον τρόπο που θες.Η μία σου προσωπικότητα ξεκινά και τελειώνει σε κάθε γνωριμία.Δε φοβάμαι να σε γνωρίσω.Θα σε γνώρισα μονάχα για να δω πώς θα παρουσιαστείς.Το μόνο που φοβάμαι…

Πού πηγαίνω;

Ο ουρανός περνά απαρατήρητος, όχι πάνω από τα αραία σύννεφα, αλλά πιο πολύ από το υπερκαλυμμένο δέρμα μου. Και αν δεν κοιτάξεις, δεν θα τον δεις. Το πεζοδρόμιο γλιστρούσε με την υγρασία περασμένου ψιλόβροχου ή βαριάς ατμόσφαιρας, ενώ οι περαστικοί άνθρωποι στριμώχνονταν στο μικρό του φάρδος. Κτυπήματα ώμων ήταν συχνά, ξαφνικές πιέσεις από ένα άλλο…

Ταφ και ήτα

Μέχρι χθές κυνηγημένος Aπό σήμερα αυτό εξόριστος μα ευλογημένοςΜόνος εναντίον μου, λοιπόν Δίχως δικαιολογίες και υποσχέσεις Με στόχο το τίποτα για το πριν Και τα πάντα για το μετά και τώρα Έχασα την εμπιστοσύνη μου σε 'μενα Μα σαν ανθρακωρύχος θα εργαστώΜέχρι να την βρω και η ψυχή μου να αρχίσει την ωρίμανση της Ως…

Τέσσερα πράγματα

Είπα να φτιάξω μια σαΐτα.Πάνω στα φτερά της θα γράψω το πόσο σ' αγάπησα εγώ και κάτω από αυτά το πόσο μ' αγάπησες εσύ.Είπα να φτιάξω μια σαΐταέτσι όπως μου έδειξες εσύκαι να την αφήσω να πετάξει μακριάνα έρθει να σε βρει. Είπα να φτιάξω ένα σπίτι.Στις σκιές του θα φαίνομαι εγώ και στο φως…

Η χρονιά της ευγνωμοσύνης

Υπήρξαν φορές που ευχήθηκες για τη νέα χρονιά να μη σου φέρει ντε και καλά κάτι συγκεκριμένο, αλλά μονάχα να μη σου στερήσει αυτά που ήδη έχεις; Ε, λοιπόν, καμία άλλη χρονιά δε μας έκανε να το νιώσουμε αυτό τόσο πολύ στο πετσί μας, όσο η χρονιά που μας πέρασε. Κυριολεκτικά από το πουθενά, αυτή…

Ερμητικός

Ρίξε την ψυχή σου σαν γαλάζιο βότσαλοθα την πιάσω με χέρια θαλασσινά,θα την αγκαλιάσω από όλες τις μεριές, ισοτροπικά. Τους ψιθύρους που μαζεύω σαν φωτεινές γραμμέςμπορείς να τους δεις σαν δίκτυο στον ουρανό,άστρα όχι σημειακά, αλλά όμοια με χορδές και νήματα.Την απαλή μουσική τους την διακρίνειςτο υπόκωφο κυανό τους ύφος,καθώς σε τυλίγουν,σε βυθίζουν,όλα τα απορροφάς…