Έλευση Ζημίας

Πιάνω τον εαυτό μου να μετανιώνει για σκέψεις, λόγια, πράξεις τροφοδοτούμενα από μια ζωή γεμάτη στερεότυπα. Δεν είναι εύκολη η λήθη των λανθασμένων προτύπων που ακολουθούσες για χρόνια. Και είσαι μόλις είκοσι χρονών. Προσπαθείς μόνη να μάθεις τα "αυτονόητα". Λένε πως όσα έχεις κάνει και νιώθεις την ανάγκη να σβήσεις είναι ακριβώς εκείνα που σε…

Φωνές μέσα απ’ το νερό

Μπορεί να ουρλιάζεις, μα δεν σε ακούω,δεν θέλω να ακούσω.Μπορεί να διαλύομαι σταδιακά,σαν να φτιάχτηκα από σκόνη,μα και πάλι δεν θα κουνηθώ. Η βροχή με παγώνει με κάθε στάλα,τα λεπτά ρυάκια της αιμορραγούν στο μέτωπό μου,μα ελπίζω στην στιγμή που θα με σβήσουν.Θα σκάβω την γη για τους στριγγούς εκείνους ήχους,δεν θα σταματήσω μέχρι να…

Για Λίγο

Μπορώ μόνο να σου γράψω.Τα λόγια μας πνοές,σωπάσαμεοι μνήμες μας εικόνες,ξεθωριάζουν.Λυπάμαι που απέτυχα. Οι στίχοι μου χάρτινοι πύργοι,κατέρρευσανη αγκαλιά σου κύμα καλοκαιρινό,βουλιάξαμε.Να ξέρεις έφτασα κοντά.Τα χάδια που αρνήθηκα,θέλησατα μάτια που σου έκρυψα,βούρκωσαν.Θα ήθελα να ήσουν εδώ.Όσα πρόωρα μας έλειψαν,μακριά μαςόσα άδικα στερηθήκαμε,μπροστά μας.Πόσο κοντά βρεθήκαμε.Μα τώρα όλα σταμάτησαν,πίσω μαςψάχνουμε τι έμεινε,ανάμεσά μας.Για πόσο εντέλει έχασα,τον…

Ψάχνοντας το φως

Ξύπνησες, ίσως απότομα. Κυριολεκτικά μα και μεταφορικά ταυτόχρονα. Μόνη σου σκέφτεσαι ποιοι σε πλήγωσαν και πρέπει να φύγουν, ποιοι σε νοιάζονται ειλικρινά κι ενώ τους θες σε όλα κοντά σου, δίπλα σου, μαζί σου, δεν ξέρεις αν το δείχνεις σωστά ή στην τελική αν το αξίζεις. Ποιοι προσπαθούν να διορθώσουν τα λάθη τους μα ο…

Ίσως και να είμαι περίεργη

Είναι περίεργο που μ’αρέσει να με κοιτάω στον καθρέφτη όταν κλαίω; Σα να μου δίνει μιαευχαρίστηση. Όσο με κοιτάζω τόσο πιέζω τον εαυτό μου να κλάψει παραπάνω. Και ότανσταματήσουν τα δάκρυα, τότε έρχεται η πραγματική απογοήτευση. Είναι περίεργο που με φαντάζομαι σε σκηνές γεμάτες πόνο και στεναχώρια; Σα να τιςεπιθυμώ, αλλά τρέμω στην ιδέα. Μια…

Στις περιοχές του αβέβαιου

“Να διαταράξω την τάξη, να συντρίψω το πρωτόκολλο, να ξεστρατίσω από τους προγόνους. Να αλητεύσω στ' απαγορευμένα, στις αγέρωχες κι επικίνδυνες περιοχές του αβέβαιου. Να έχω το θάρρος να είμαι μόνος…”~ Νίκος Καζαντζάκης Όταν ήμασταν μικροί, τον βρίσκαμε αρκετά μπροστά μας στη λογοτεχνία του σχολείου. Δεμπορώ να πω ότι έδωσα και πολλή σημασία -όπως οι…

Ημέρα Κυριακή

Ξενυχτώ με μπλαβιασμένα χείλιανα ξεσκεπάσω μυστικά τις ομιλίεςπου μουγγές άφησα την μέρα,συστοιχίες από λέξειςγια όλες τις γαλάζιες σκέψειςσαν ακτίδες στις άκρες των ματιών μου. Τις ξεδιπλώνω αργά,σαν παλιά αρωματισμένα μαντίλια,και εκπνέω μια νυχτερινή μελαγχολίαπου μυρίζει ξεραμένο γιασεμί.Το ποτάμι κυλά αργά, ημικοιμισμένο,πλατύ και βαθύ,μια μακρόστενη λίμνη με όχθες πράσινες,μα απόμακρα ψεύτικες.Τους κήπους δεν αντέχωπου μου μοιάζουν…

Πες στον Φ. 《Φύγε!》, αλλιώς θα φύγει η ζωή

Ένα Θ ξαπλωμένο μοιάζει με Φ.Για αυτό, αν σου πω πωςτης ζωής ο εχθρός είναι ο Θ.,μη βιαστείς να πεις «θάνατος»·σκέψου μιαν άλλη λέξη, από Φ. Ο Φ. ξεγλιστράει κάθε βράδυ ύπουλα στον ύπνο σου,τον πασπαλίζει με εφιάλτες.Στον ξύπνιο σου, όμως, έρχεται απ’ τη μπροστινή πόρτα, κύριος.Άμα του δώσεις πολύ χώρο στην κουζίνα σου,σού μαγειρεύει…

Περί ομορφιάς και έρωτος

Πάνω σε ένα ντιβάνι, σε ξένο σπίτι βρίσκομαι και προβληματίζω το μυαλό μου για την ομορφιά. Βλέπω το σύνολο της κοινωνίας να κοιτάει τα εξωτερικά και ό,τι εσωτερικό χαρακτηριστικό τους "συμφέρει" και λυπούμαι βαθύτατα. Τι περιορίζει ακριβώς να δούμε την ομορφιά σε κάποιον; Μάλλον η αιτία είναι αυτό που είπα προ ολίγου, δηλαδή ότι συγκεκριμένα…

Αφελής αθωότητα και πάνκεικς

(Το κείμενο είναι ίσως προϊόν μυθοπλασίας) Σαν πεισματάρης και εκνευριστικός χαρακτήρας από βιβλίο ήταν, πιασάρικησύγχρονη λογοτεχνία ή η αντίστοιχη indie ταινία.(Χαμένη) παιδικότητα, (φιμωμένη) φαντασία και αυθορμητισμός.Βάζω παρενθέσεις γιατί αυτά που λέω έχουν πολλές ερμηνείες, τουλάχιστονστο κεφάλι μου. Τη πρωταγωνίστρια θα την πούμε Λίζα.Χμ, ναι, μου αρέσει το Λίζα.《Θέλω ένα τσίζκεϊκ》είπε 《...θέλω πατατάκια, θέλω κάτι ρομαντικό,…

Αναποφάσιστος σημαίνει αδύναμος;

Αυτά τα λόγια είναι απλώς ένα παράδειγμα, ένα κατασκεύασμα της διαρκής αστάθειάς μουσε διάφορες θεωρίες. Γιατί να θεωρείται κακό να μην έχω μια σταθερή άποψη; Με κάνειλιγότερο δυναμική; Ας εκθέσουμε το ζήτημα της συγγνώμης. Άποψη 1.Το να ζητάς συγχώρεση είναι ζήτημα ισχύος. Σε μια εποχή εγωισμού και υπεροψίας το ναχαμηλώσεις το κεφάλι και να μιλάς…

Χάπια ζάχαρης

Με ένα νεύμα κοφτόστρέφει το συναίσθημα στην ρουλέτα,και με το μαχαίρι του ευνουχίζει τα περιθώρια.Εξαφανίζεται ανάμεσα στις όξινες συστάδες από λόγιαμέσα σε μια βαβούρα εθιστική, οικεία,καταπίνεται εκεί,όπως μια ανταύγεια στο ξετύλιγμα κύματος. Για κάποιον λόγο ανεξίτηλο μένει ένα ορφανό χαμόγελο,στην γωνία το σχήμα της προσμονής παίζειμε τις ασαφείς σκιές.Με ένα νεύμα κοφτό, σαν αγχόνη,αποκόβεται ο…

Το μοιρολόι ενός «κατάθρωπου»

Τι, μόνο άνω θρώσκει, θαρρείς, ο άνθρωπος;  Ας πούμε ότι είμαι γάτα που διανύει την έβδομη ζωή της. Με τρίχωμα μαύρο σαν πίσσα. Μόνο έτσι εξηγείται πως κουβαλάω αμαρτίες και από τις έξι προηγούμενες ζωές μου. Τόσες, που δεν ξέρω εάν το μικρό κορμί μου με τη στραπατσαρισμένη του ουρά αντέχει πια να τις σέρνει.…

Χωρίς μέτρο

Έφτιαξα καφέ μαύροχωρίς ζάχαρη,μόνο με τις ενοχέςνα τον πικρίζουν,πάλι όμως νύσταζεη συνείδησή μου. Δεν μετράω συλλαβές,δεν θέλω να με απαγγείλουν,μόνο να με θυμάσαι,απογοητευμένημετά το βαρύ ξενύχτιπριν φτιάξεις γλυκό καφέ. Η ποίηση δεν έχει μετρική,ούτε η ζωή αναλογίεςεσύ χάνεσαικαι εγώ, μαζί σουστίχοι δεν σώσανε ποτέάμετρους ανθρώπους. Να πιείς για να μεθύσεις,να δεις τον απέναντι ομορφότεροτο μέσα…

Μόνο ανάμεσα σε εμάς

Σήμερα ξύπνησα με νεύρα, αλλά εσύ πάλι με ηρέμησες όπως μόνο εσύ ξέρεις, γι'αυτό θέλω να μιλήσω για σένα σήμερα. Στο παρελθόν μίλησα για την αγάπη και τον έρωτα μου, για σένα... Προσπάθησα με λέξεις να περιγράψω ό,τι νιώθω και ό,τι φαντάζομαι, για μας. Είσαι πανέμορφη κάθε φορά, κάθε μέρα, κάθε δευτερόλεπτο. Κάθε που σε…

Ιδιόμορφη άνοιξη

Φαίνεται πως μπήκε ξανά η άνοιξη στην πόλη. Οι πρώτες μυρωδιές των λουλουδιών, η μέρα που μεγάλωσε και πια νυχτώνει αργά, ο ήλιος… Και φέτος αν και όλα είναι τόσο διαφορετικά, χαιρόμαστε τις μέρες μας. Δύσκολο, μα όχι ακατόρθωτο. Μια βόλτα στη γειτονιά αλλάζει καμία φορά τη διάθεση όλης της μέρας! Ένας καφές, χαμόγελα αγαπημένων…

Ένα μικρό αχούρι

Το Μπρέιν Νταμπ (ναι,του έβαλα και τον τόνο) είναι, θα πω μια, μη-άσκηση όπου κάνουν όλοιοι αυτό-αποκαλούμενοι γουελνες εραστές (δε μου ερχόταν άλλη λέξη) εκεί έξω, όχι μορνινγκπειτζις ( 3 σελίδες γράψιμο κάθε πρωί ) όχι, όχι αυτά είναι ξεπερασμένα πράγματα. Οεγκέφαλός σου θα σταματήσει να είναι σαν μπουγάδα που μπήκε στις 1400 στροφές μόνοαν…

Δύο σταγόνες

Θα σε ψάξω.Μέσα στον καθρέφτη των στιγμών.Θα σε ψάξω, θα σε βρω.Να με δεις, να σε δω. Ο ήλιος έρχεται, κι ο ήλιος φεύγει.Όπως ερχόμαστε και φεύγουμε κι εμείς.Και σαν εμάς, όταν έρχεται φέρνει ελπίδα.Κι όταν φεύγει, σαν εμάς πάλι, φέρνει νοσταλγία.Ο ήλιος όμως πάντα γυρίζει.Μου φαίνεται πως μοιάζουμε, κι ας διαφωνούν οι απέξω.Μοιάζουμε, σαν…

Εκείνοι που ξέρουν ν’ ακούν

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν το ταλέντο να ακούν. Ωραία, τι; Να ακούει μπορεί ο καθένας. Κι όμως, όχι. Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να σε ακούν, έτσι που ξαφνικά σου έρχονται κάτι ιδέες που απορείς πώς τις κατέβασε το μυαλό σου, ή μια γαλήνη που δεν πίστευες πως θα νιώσεις. Ξέρουν να ακούν με τέτοιον…

Ήσουν πλάι μου όταν κοιμήθηκα

Έφυγες πριν ξημερώσει, βιαστικήδεν πρόλαβα ποτέ μου να θαυμάσωτον ήλιο να χαϊδεύει τις τούφες σουπου χορεύουν με κάθε μου ανάσα. Ίσως γλίτωσα μνήμες αγέννητεςαπό την βέβαιη φθορά του χρόνουκαι τους χλευασμούς, στίχων ανήμπορωντο πρωινό μαζί σου να ξυπνήσουν.Μα πάλι γυρνώ πεισματικά εκείανάμεσα σε ξεχασμένα βράδιαξεδιαλέγω φράσεις μου ανείπωτεςέσβησαν δειλά χωρίς να βρουν κοινό.Μια μέρα ανατέλλει…

Φτηνές φθορές

Τα χέρια μου βαμμένα κόκκινα,βλέπεις;Μπορεί μια περίεργη ιδιοτροπία των ημερώνσιωπηλά να μουγγρίζει για αυτό το χρώμα,μα δεν αντέχω άλλο να ακούω, για αυτό, δεν βλέπεις, και όμως,καθώς τα χέρια μου είναι βαμμέναμε το γαλακτερό χρώμα μιας σκονισμένης ακτίνας φωτός.Μουλιάζω στο τίποτα απαρατήρητης νύκτας,πολύ ικανοποιημένος με την θαλπωρή της λήθης,και αδιαφορώ για τα χίλια βλέμματα που…

Τι δεν βλέπω;

Πάσχω από επιλεκτική αμνησία.Συνήθης διαταραχή και προσβάλλει κυρίως τα ίδια άτομαπου θα δουν νωρίτερα άσπρες τούφες από άλλους.Που οι μετεωρολόγοι δε μπορούν να προβλέψουντις χιονοπτώσεις στην κεφαλή τους. Θυμάμαι, λοιπόν, αυτά που με συμφέρουν,ξεχνώ εκείνα που δεν.Αποκτήστε τον έλεγχο των δεδομένων σας.Ε, πιο σφιχτά δε θα μπορούσα να κρατώ τα ηνία της μνήμης.Η αναβλητικότητα, μεσαίο…

Σαν αυτόν…

Ακόμα κρύβομαι. Οι λύκοι είναι έξω και καραδοκούν. Καμία ελπίδα δεν έχω μπρος τους συμπέρανα χθες, όμως μια τρελή ιδέα μου καρφώθηκε: θα τους νικήσω. Βρήκα και ένα κλαδί, μια ευκαιρία, από αυτό κοντάρι μάχης θα το κάνω, όπως έκανε την ανάγκη μολύβι ο Γιώργος που γεννήθηκε το χίλια εννιακόσια. Θα αναμετρηθώ με τους λύκους…

Περί της φύσης του φωτός της ημέρας

Απαγορεύεται να σκύψω,μένω στητός μέχρι να λιώσουν τα πόδια,δεν ενδίδω στην βαρύτητα,κλέβω λίγο ακόμη του χρόνου,εκπνέω,δεν πρέπει να καταρρεύσω. Ποιά είναι πραγματικά η πικρή υφήτων τεντωμένων αινιγμάτων που κρέμονται στον αέρα;Αναρωτιέμαι γύρω απ’ τον κύκλο, καθώς αυτός γυρνάκαι επαναλαμβάνει το ανεβοκατέβασμα της νότας,ακολουθώ διστακτικά το κρυφό συναίσθημαμπερδεμένος, χωρίς ξεκάθαρη ιδέα του τι κάνω,νοσταλγώ αόρατες, σχεδόν…

Εφτά ξεβαμμένα πόστ-ιτ

Είναι πρωί. Δεν κοιμήθηκα καλά χθες, με είχε πιάσει άγχος. Είχε πολύ αέρα έξω και όλα έκαναν θόρυβο.Πίνω την πρώτη γουλιά καφέ και θολώνουν τα γυαλιά μου.Καφές με γεύση πλυντήριο πιάτων γιατί ήμουν ανυπόμονη.Πίνω τη δεύτερη γουλιά πολύ γρήγορα και καίγομαι. Όχι, δε θα χαλάσει η διάθεση μου, απλά μάλλον δε θα μπορώ να νιώσω…

Αϋπνία

Έσφιγγε τα χέρια του γύρω από το δερμάτινο, απαλό τιμόνι καθώς το βλέμμα του διέσχιζετον σκοτεινό δρόμο που απλωνόταν μπροστά του, μνήμες από τα παιδικά του χρόνια καιτις βραδινές διαδρομές ήρθαν ξαφνικά στο μυαλό του. Θυμήθηκε πόσο τον είχανσυναρπάσει τότε τα φανάρια, έστεκαν ψηλά και υπαγόρευαν στο αυτοκίνητο τι πρέπει νακάνει, τον ενθουσιασμό του όποτε…

5+1 Χαϊκού για ‘σένα

Ράβω τις λέξειςστα γράμματα που στέλνω.Άουτς. Τρυπιέμαι.  Στάση εμβρυϊκή,κάτω απ’ το πάπλωμά σουνιώθω ευάλωτη.    Καρδιά μαρουλιού, της έμπηξες στο στήθος τα ψέματά σου.  Θες να ξεχάσειςτον ματωμένο ήλιοτων δειλινών μας.  Τα ίδια λόγιαπου με κάνουν να πονώ,τα λες γι’ αγάπη. Τα ωραία λάθηο ερωτευμένος νους μουξανά τα κάνει. Bookaterian Photograpy credits: Despina Niki

Λύκοι

Κάποιες φορές έρχονται το βράδυ. Τρυπώνουν κάτω από τα σκεπάσματα και έπειτα πίσω απ'τα μάτια, βαθιά μέσα στους λαβυρίνθους των σκέψεων. Άλλες φορές με βρίσκουν στον ήλιο. Οι σκιές τους εμφανίζονται δίπλα στη δική μουχωρίς προειδοποίηση και ολοένα και την πλησιάζουν, μέχρι να γίνουν ένα με εκείνη. Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που με επισκέφτηκαν…

Έσπασες τον κύκλο, μαμά

Όταν με ρωτούσαν ποιος είναι ο ήρωάς μου, έλεγα πάντα από μικρή πως είναι η μαμά μου.Εξακολουθώ να το λέω και σήμερα, αν και μάλλον το έλεγα κάθε φορά για διαφορετικό λόγο. Ως παιδί, είχα την απόλυτη πεποίθηση ότι η μητέρα μου ξέρει τα πάντα, μαγειρεύει τα πάντα,ακούει τα πάντα, μπορεί να κάνει τα πάντα…

Τέλη Φλεβάρη

Ακόμα ένας χειμώνας φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του. Ένας χειμώνας διαφορετικός από τους προηγούμενους. Καταστάσεις που μας ταξιδεύουν στο μακρινό παρελθόν. Άνθρωποι δυσαρεστημένοι, θυμωμένοι παντού στην πόλη. Ένταση που κανεις δεν ξέρει πώς να εκφράσει. Δε γράφονται οι λέξεις στα τετράδιά μας. Λιγοστεύει η έμπνευση. Έμπνευση…. ίσως δε χάθηκε. Ίσως κάπου ξεκουράζεται. Περιμένει νέες…