Το μάτι του κυκλώνα. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Θυμός Η ψυχολόγος μου επιμένει ότι στο μάτι του κυκλώνα κουρνιάζει ένας απύθμενος θυμός. Της χαρίζω ένα στραβό χαμόγελο ενώ η φωνή μέσα μου γελάει ειρωνικά. Δεν ξέρω αν μπορώ να εξηγήσω με λόγια πως είναι κάτι πιο βαθύ που με στοιχειώνει. Πως ο θυμός έρχεται και φεύγει. Πως όλα έρχονται και φεύγουν. Πως, … Συνεχίστε να διαβάζετε Το μάτι του κυκλώνα. | #Topic_Week.

Αναγκαία στάση. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Πληρότητα Οι απόμακρες φωνές στο κεφάλι μου βυθίζουν στο θόρυβο όποια όνειρα έκανα για ένα βράδυ ευκολότερο παρά τα χέρια που δεν βρίσκονται κουρνιασμένα στο δάσος των μαλλιών μου. Η μάχη μόλις χάθηκε, η βάρκα ήδη βουλιάζει ο ζυγός ξανά στο προσκήνιο, να κλίνει χαιρέκακα προς το βάρος ενός κενού που δεν μπαλώθηκε και … Συνεχίστε να διαβάζετε Αναγκαία στάση. | #Topic_Week.

Βόλτα με μια ξένη. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Εξάντληση Το πράσινο "λιβάδι" που διάλεξα να διασχίσω μαζί της πλέον βάφεται κόκκινο από το αίμα που στάζει η καρδιά μου εξαιτίας της παρέας της. Αυτή είναι πάντοτε εκεί να περιμένει να περάσω τα όρια της φύσης μου και να με σκεπάσει. Όταν σούταρα και σπατάλησα όλη μου τη φύση (την ενέργεια) σε αυτό … Συνεχίστε να διαβάζετε Βόλτα με μια ξένη. | #Topic_Week.

Εις μνήμην.

Αργά τα άγρυπνα βράδια μου όταν ακούω πλέον μόνο τις σκέψεις μου και έχω χάσει πια την ελπίδα να ανταμώσω με όσους νοστάλγησα, εμφανίζεται στην μνήμη μου ένας άνεμος που με αναστατώνει. Ορμητικά παρασέρνει στο διάβα του κουβέντες κενές από βεβιασμένα χαμόγελα, αριθμούς βαρυσήμαντους που χάνονται ανάμεσα στην πληθώρα των ψηφίων τους, διαδρομές γεμάτες αγνώστους … Συνεχίστε να διαβάζετε Εις μνήμην..

Επαναλήψεις.

Θα θελα να σου πω ότι μου λείπεις, αλλά θα έλεγα ψέματα. Θα θελα να μου πεις πως μ'αγαπάς, αλλά τότε θα έλεγες εσύ. Θυμάμαι πόσο πολύ σε λάτρεψα εκείνο το πρωί. Τώρα; Εδώ εγώ, εσύ εκεί. Εσύ εκεί, εγώ αλλού. Εγώ αλλού, εσύ παντού. Εσύ παντού, εγώ πουθενά. Πάμε ξανά. Θα 'θελα να σου … Συνεχίστε να διαβάζετε Επαναλήψεις..

H μέρα που δεν έπρεπε να έρθει.

Αν μπορούσα να μιλήσω ουσιαστικά σε κάποιον θα ήμουν πραγματικά ευτυχισμένος. Οι αποφάσεις μου -και η όψη μου- με κάνουν να μην μπορώ αλλά τις πιστεύω με κάθε δύναμη που απομένει στο μυαλό μου. Δεν ξέρω πώς να γράψω αυτό που θέλω όμως δεν θ' αφήσω τις εμμονές μου να κερδίσουν... Έξω η παράνοια από … Συνεχίστε να διαβάζετε H μέρα που δεν έπρεπε να έρθει..

Πρωινή μου σκέψη.

Πρωινό τσιγάρο στην αυλή Ο καφές πάλι έλειπε από την κίτρινη κούπα Στο μυαλό μου πολλά τριγυρίζουν Άραγε να είσαι καλά; Άλλοι μέρα με τη μέρα μας μαθαίνουν Μοιραστήκαμε στιγμές Και τι μένει στο τέλος; Όμορφες εικόνες στη μνήμη μας Μέσα απ' τα μάτια σου με μαθαίνω 13/11/2018 Ḱοκκινόμαλλο Ṱέρας Photography credits: Panagiotis Vikatos   … Συνεχίστε να διαβάζετε Πρωινή μου σκέψη..

Άφησε…

Άφησε με, με το βλέμμα να σου πω όσα με λόγια δεν σου λέω. Γιατί σου μιλάω, σου εξηγώ μα κάποια πράγματα θα γίνει κουραστικό να τ’ αναφέρω ·άφησέ με, ενώ εγώ σου αφήνω ελεύθερους υπαινιγμούς και επιβεβαιώσεις, να μην ξεχάσεις όσα μένουν, ίσως οδηγούν ή και καθορίζουν την πληγή, που σαν αιμάτωμα τυφλώνει το … Συνεχίστε να διαβάζετε Άφησε….

Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα

Η σημερινή ημέρα (10/9) είναι αφιερωμένη στην καταπολέμηση ενός φαινομένου που μαστίζει στην εποχή μας και βρίσκει αντίκρισμα σε κάθε ηλικία και κοινωνική ομάδα. Μιλάμε για ένα φαινόμενο που κανείς μας δεν έχει την δικαιοδοσία να αγγίξει λόγω της άκρως προσωπικής και λεπτής του φύσης. Γι' αυτό δεν θα προσποιηθούμε τους ειδήμονες, ούτε θα προσπαθήσουμε … Συνεχίστε να διαβάζετε Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα.

Σχέση χημείας ή ανθρώπων;

Η χημεία φέρνει δύο άτομα πιο κοντά. Τα οποία ενδεχομένως να αποκτήσουν δεσμό. Πρέπει να υπάρχει ισορροπία μεταξύ τους, αλλιώς μπορεί να είναι για πάντα χώρια ή ο χρόνος σύνδεσης να είναι μικρός.Μπορεί ο δεσμός να είναι ισχυρός, μπορεί και να σπάει εύκολα. Αυτό εξαρτάται από το πόσο ισχυρή είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ των ατόμων. … Συνεχίστε να διαβάζετε Σχέση χημείας ή ανθρώπων;.

Μπορει(ς);

Μπορεί να μη με στηρίζεις Μπορεί να μην είσαι ικανή για στήριγμα Μπορεί να αρνείσαι να αντικρίσεις τις ικανότητές σου Μπορεί η άρνηση να είναι άλλη μια κακή συνήθειά σου Μπορεί να σου αρέσει να υπάρχεις μέσα σε μια συνηθισμένη ζωή Μπορεί η ύπαρξη σου κάποια στιγμή να μεταμορφωθεί σε ζωή Μπορεί αν έπαιρνε άλλος … Συνεχίστε να διαβάζετε Μπορει(ς);.

Λόγω συναισθήματος…

Ίσως το πολύτιμο μας αγαθό, που δε φαίνεται, δε μετριέται, δεν μοιάζει με κανενός άλλου και είναι όμορφο σε όλες του τις εκφάνσεις: Τα συναισθήματα μας. Κι όμως, γιατί τα αντιπαλεύουμε; Γιατί προσπαθούμε να τα καταπνίξουμε; Γιατί ορισμένες φορές ευχόμαστε να μην υπάρχουν; Και γιατί προσπαθούμε να τα εντάξουμε σε κανόνες; Ναι, όταν νιώθεις ένα … Συνεχίστε να διαβάζετε Λόγω συναισθήματος….

Άγραφα σοκάκια.

Πάντοτε έβρισκα ελκυστικά τα τσιγάρα που δεν κάπνισα, τα χείλη που δεν φίλησα, τους ανθρώπους που δεν γνώρισα. Περίεργο. Ποτέ μου δεν έκλαψα για στίχους που δεν έγραψα, λέξεις που δεν ζύγισα, χαρτιά πασαλειμμένα, καταδικασμένα στην αφάνεια. Ευτυχώς. Ίσως έτσι ακόμα αναγνωρίζω τα σοκάκια που δεν θα περπατήσω, τις γάμπες που δεν θα βλέπω το … Συνεχίστε να διαβάζετε Άγραφα σοκάκια..

Συγγενείς παραλογισμοί.

Τα χέρια μου μουδιασμένα. Ένα αίσθημα πνιγμού τόσο όμορφο και άσχημο ταυτόχρονα που η ψυχή μου το θαυμάζει. Η καρδιά μου σαν σχοινί τεντώνεται και σκίζεται στην άκρη -ίσα ίσα κόπηκε μα πόνεσα απίστευτα. Δεν μπορώ να ορίσω τα λεγόμενα μου, δυστυχώς!Όμως διαχειρίζομαι την σκληρότητά τους. Αν μου έδινες ακόμα μια ευκαιρία να βρίσω την … Συνεχίστε να διαβάζετε Συγγενείς παραλογισμοί..

Ποτισμένο φως τρέλας.

Αν την έβλεπαν θα την περνούσαν για τρελή. Παίζει με το φως. Μπλέκει από απόσταση τα δάχτυλά της ανάμεσά του και μετά περιμένει να φανεί προσποιούμενη πως δεν ξέρει τι θα συμβεί. Παρατηρεί με απίστευτη προσοχή τα σύννεφα να κινούνται απορώντας για πού άραγε ταξιδεύουν. Τα ζηλεύει τόσο πολύ αν και δεν νομίζει πως είναι … Συνεχίστε να διαβάζετε Ποτισμένο φως τρέλας..

Αυτοάνοσο.

Πρώτα δοκίμασα το σκοινί, όμως έσπασε απ'το βάρος. Έπειτα πήγα στο ξυράφι, αλλά όσο βαθιά και αν έκοβα δεν είχε μείνει κάτι για να στάξει. Στη θάλασσα δεν πήγα, έμαθα να κολυμπώ μικρή και ποτέ μου δεν ξέχασα το πώς. Ούτε όπλο πήρα, φοβήθηκα πως ο πειρασμός να πάρω και άλλους μαζί μου θα νικήσει. … Συνεχίστε να διαβάζετε Αυτοάνοσο..

Παράξενη ερώτηση.

Δεν εξεπλάγην που έκανες αυτή την ερώτηση, ήλπιζα απλώς να μην το κάνεις. Βλέπεις... πολλές φορές οι λέξεις με προδίδουν ή τουλάχιστον έτσι μου αρέσει να λέω, ώστε να μην παραδεχτώ ότι εγώ η ίδια προδίδω τον εαυτό μου. Λοιπόν, για να σου απαντήσω, όχι. Δεν περνάνε οι μέρες με τίποτα. Κάποιες φορές νιώθω λες … Συνεχίστε να διαβάζετε Παράξενη ερώτηση..

Όσο πιο δύσκολο είναι το αντίο, τόσο πιο τυχερός είσαι.

Δεν μ’ αρέσουν οι αποχαιρετισμοί. Ποτέ δε μ’ άρεσαν. Αποχωρίζεσαι ένα σημαντικό άτομο για κάποιο χρονικό διάστημα και αυτό σε πονάει έτσι κι αλλιώς. Δεν είναι απαραίτητο ότι όλα τα κοντινά μας άτομα θα είναι στην καθημερινότητά μας -δυστυχώς ή ευτυχώς. Εκείνη τη στιγμή, νιώθεις το χρόνο να τρέχει. Παράξενο, έτσι; Όταν θες να περάσει … Συνεχίστε να διαβάζετε Όσο πιο δύσκολο είναι το αντίο, τόσο πιο τυχερός είσαι..

Εξομολόγηση.

Αν σπαταλώ τώρα μελάνι σχεδιάζοντας άτεχνα φτερά για να πετάξω· είναι γιατί κάποτε προσγειώθηκα και γεύτηκα την πίκρα του χώματος από την ομίχλη που ορθώθηκε μπροστά μου. Αν κάποτε στόχευσα στα αστέρια μήπως και αρπάξω λίγη λάμψη· είναι γιατί ονειρεύτηκα πως φέγγω και οι ακτίνες μου σε απογειώνουν σε έναν γαλάζιο-ανώδυνο-ουρανό. Αν τόλμησα (και τόλμησα) … Συνεχίστε να διαβάζετε Εξομολόγηση..

Ένα αληθοφανές ψέμα.

Από μικρός έλεγα ψέματα. Έκανα πολλές παιδικές "κομπίνες" προκειμένου να πάρω αυτό που θέλω. Μετέπειτα άρχισα να λέω ψέμματα για το πού είμαι, αν καπνίζω και τι. Ακόμα έχω πει χιλιάδες ψέμματα για κάτι πραγματικά αληθινό, όπως η αγάπη, η φιλία για να εκπληρώσω το σκοπό μου, δηλαδή μερικά ευρώ από τους γονείς μου ή … Συνεχίστε να διαβάζετε Ένα αληθοφανές ψέμα..

Πυρωμένες Παραλίες.

Η μέρα που ανεβαίνει, δίνοντας χώρο στον αναβράζοντα αέρα, με την ζέστη λιώνει τις άκρες των ματιών, ώστε σαν κουρτίνες κρέμονται οι όσες σκέψεις, μουδιασμένα άκρα, σαν παράταιρα, σαν ξέχωρα, με την απόλαυση αυτής της ουδετερότητας ηρεμιστικό που σε πλακώνει. Αναρωτιέσαι μεσ’ την ζάλη αν δικαιούσαι στιγμές αδράνειας, αν δηλαδή πέφτεις χάμω, ηττημένος απ’ το … Συνεχίστε να διαβάζετε Πυρωμένες Παραλίες..

Η κατάρρευση των πάντων.

Το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος. Τα βράδια πλέον είναι δροσερά στο κέντρο της πόλης. Όμορφες στιγμές και χαμόγελα κάνουν τις μέρες ομορφότερες. Απότομες όλες οι αλλαγές. Αλλαγές, κάτι τόσο αντιφατικό πάντα. Αλλαγές ευχάριστες, είναι σίγουρα κάτι θετικό, γιατί να μας τρομάζουν τόσο; Γιατί ο φόβος έρχεται να ταράξει κάτι όμορφο; Γιατί να φοβόμαστε να εμπιστευτούμε; … Συνεχίστε να διαβάζετε Η κατάρρευση των πάντων..

Φωτεινές ζωγραφιές

Η τελευταία ηλιαχτίδα της δύσης ξαπόστασε ανάλαφρα στους ώμους σου πριν υποχωρήσει και αυτή δίνοντας πνοή στο αεράκι του επερχόμενου δειλινού. Με τον ήλιο ως προβολέα για μια στιγμή, ναι, σκέφτηκα μήπως το φωτεινό σου πορτραίτο καταφέρει να χωρέσει στους άδειους νοσηρούς διαδρόμους του λαβύρινθου που χάνομαι κάθε βραδιά. Το φεγγαρόφως και το αλάτι στέριωσαν … Συνεχίστε να διαβάζετε Φωτεινές ζωγραφιές.

Φαινομενικά ζωντανοί.

Φαινομενικά ζωντανοί- μα στην πραγματικότητα πεθαμένοι από καιρό. Δεν θα στο πουν, θα συνεχίσουν να το παίζουν ανήξεροι Μα, να, κάπως σαν να σε συμπάθησα και δεν μου αρέσουν τα μυστικά, όλα αυτά τα μυστικά Ορίστε- μάθε το τώρα από εμένα: Οι νεκροί γεννιούνται δεν πεθαίνουν. Είναι οι ίδιοι αυτοί που κινούνται στις σιωπές και … Συνεχίστε να διαβάζετε Φαινομενικά ζωντανοί..

Ανούσιο ζήτημα.

Σου ζητώ να με βοηθήσεις να τερματίσω ότι ξεκινώ μέχρι να θελήσω να αντικρίσω ξανά τον ουρανό με κάθε καιρό Σου ζητώ να με βοηθήσεις να βρω την αλήθεια πίσω από το πρόσωπο μου κάθε φορά που απλώς υπάρχω Σου ζητώ να με βοηθήσεις Σου ζητώ να με αφήσεις να εξαφανιστώ Σου ζητώ να με … Συνεχίστε να διαβάζετε Ανούσιο ζήτημα..

Χίλια συν ένα.

Τρίζουν οι ράγες του τρένου και εγώ νομίζω πως τις ακούω. Ταξιδεύουμε ήδη δύο ώρες και έχω χαρμανιάσει, αλλά είναι από τις ελάχιστες φορές που δεν με νοιάζει καθόλου. Το σκηνικό έξω από το παράθυρο με χαώνει και με ηρεμεί ταυτόχρονα. Μία τόσο καλά τακτοποιημένη μουτζούρα πρασίνου γεμίζει τις κόρες των ματιών μου και το … Συνεχίστε να διαβάζετε Χίλια συν ένα..

Απόσταση μιας αγκαλιάς.

Πόσα φιλιά δόθηκαν νοητά πριν παραδοθούμε στο γνώριμα μοναχικό κρεβάτι μεθυσμένοι από χείλη βουτηγμένα στην απύθμενη χύτρα του ανέφικτου. Πόσα βουνά βρήκαμε να ανεβούμε πεισματικά με προσγειωμένη την ελπίδα ότι η κορυφή τους θα βυθίσει στο αόρατο τις επιθυμίες που πατούν στο χώμα. Σε πόσα πουκάμισα βουλιάζουμε ανήμποροι να καλύψουμε τις πλάτες που μας στήριξαν... … Συνεχίστε να διαβάζετε Απόσταση μιας αγκαλιάς..

Λούπα.

Ανοίγετε τα παντζούρια για να μπει μέσα το φως. Τα κλείνω για να μην μ' αφήσει και το σκοτάδι. Πάνε χρονιά σε αυτή τη λούπα. Ανοίγω αυτά που θα έπρεπε να μείνουν κλειστά και όσα έχουν ανάγκη από αέρα τα διπλοκλειδώνω. Δεν θυμάμαι πότε άρχισε αυτή η μανία μου με το χρόνο. Αυτόν που πέρασε, … Συνεχίστε να διαβάζετε Λούπα..

Με τις εμμονές μου.

Όταν κατάλαβα ότι υπήρχαν ήταν μια τελειωμένη (όπως και γω) Κυριακή και σκεφτόμουν γιατί δεν με καταλαβαίνετε. Τότε μια φωνή, μαζί με κάποιες γνώμες ειδικών που πήρα παλιότερα,μου έδειξαν πόσο εμμονικά σκέφτομαι. Δεν φοβάμαι για αυτές γιατί πλέον είναι εγώ και εγώ είμαι αυτές. Μου αρέσει που δεν θέλουν να μου μιλάνε, τη μια, μα … Συνεχίστε να διαβάζετε Με τις εμμονές μου..

Από την καταστροφή στην αναγέννηση. | #Topic_Week

Δεν είναι λίγες οι φορές που ένιωσα το αίσθημα της καταστροφής. Ναι, δεν είναι μόνο συμβάν, αλλά και αίσθημα. Το καταλαβαίνεις από αυτό που αφήνει πίσω του. Μια καρδιά ερημωμένη, όπως ακριβώς και ένα τοπίο ύστερα από μια φυσική καταστροφή. Δυο μάτια έτοιμα να κλάψουν -είτε κλαίνε είτε όχι- ακριβώς γιατί βλέπουν τις συνέπειες γύρω … Συνεχίστε να διαβάζετε Από την καταστροφή στην αναγέννηση. | #Topic_Week.