Στα 167 σκαλοπάτια υψόμετρο.

Αποφάσισες να αυτοτιμωρηθείς. Δεν θα αυτοκτονήσεις. Δεν έχεις το θάρρος, αν και έχεις θράσος γιατί αναζητάς την προσοχή στον πάτο που έχεις φτάσει. Ανέβηκες 167 σκαλοπάτια. Τα μετρούσες σαν μικρό παιδί. Δεν θα το πω αθωότητα, αλλά κατάντια. Έχεις βγάλει τα παπούτσια, αυτού του είδους την ελευθερία διεκδίκησες. Προσπαθείς να ανέβεις γρήγορα τα σκαλιά γιατί … Συνεχίστε να διαβάζετε Στα 167 σκαλοπάτια υψόμετρο..

Στον πόλεμο με το μυαλό μου.

Συμβιώνοντας με το μυαλό μου, Ύστερα από 14 περίπου χρόνια, αναγκάστηκα να κηρύξω πόλεμο - ώστε να λήξει το βασανιστήριο κι αυτή η καθημερινή αγωνία. Ή αυτό Ή εγώ Δεν διήρκεσε πολύ αυτός ο πόλεμος Μερικές βουβές μάχες, πάνω στο κρεβάτι και μέσα στο μπάνιο με λιγοστό αίμα και κάτι σκόρπια δάκρυα Κάτι απογεύματα, με … Συνεχίστε να διαβάζετε Στον πόλεμο με το μυαλό μου..

«Έχω μια φίλη εκεί έξω…»

Έχω μια φίλη εκεί έξω που κάθε καλοκαίρι πεθαίνει και κάθε χειμώνα ανθίζει. Έχω μια φίλη εκεί έξω που, σ'όσες θάλασσες και να πάλεψε ποτέ της δεν παράτησε, την έμπνευση. Η θέλησή της πέτρινη. Η πίεσή της ανέντιμη. Και η φωνή μεσ' το κεφάλι της έντρομη. Όμως, όσα χιλιόμετρα και αν μας χωρίζουν εγώ εδώ … Συνεχίστε να διαβάζετε «Έχω μια φίλη εκεί έξω…».

Ωκεανοί και υποσυνείδητο.

Η παρομοίωση που με συναρπάζει απίστευτα είναι αυτή με τον ωκεανό και τον εγκέφαλό μας. Το πιο εξαιρετικό πάνω σε αυτή την παρομοίωση είναι η ύπαρξη μικρότερων παρομοιώσεων που μπορείς να αντιληφθείς αν "αποδεχτείς" την αρχική. Η λίστα έχει αρκετό όγκο γι’ αυτό θα δώσω την πιο συναρπαστική από αυτές ως παράδειγμα. Η άβυσσος του … Συνεχίστε να διαβάζετε Ωκεανοί και υποσυνείδητο..

Για τη Στάχτη…

Στη μνήμη της Στάχτης... Αν και η σχέση μου με τα πολύ στενάχωρα κείμενα είναι κάπως κακή τελευταία, δυστυχώς οι συνθήκες με ανάγκασαν να γράψω ένα τέτοιο. Πάντα αντιμετωπίζω τα ζώα μου σα μέλη της οικογένειας, δένομαι μαζί τους πιο εύκολα απ' ό,τι θα δεθώ με έναν άνθρωπο. Όσοι σκέφτεστε με τον ίδιο ή παρόμοιο … Συνεχίστε να διαβάζετε Για τη Στάχτη….

Αγουροξυπνημένη Πραγματικότητα.

Τι σκεφτόμαστε, άραγε, όταν ανοίγουμε τα μάτια μας το πρωί; Ίσως το τραίνο που πασχίζουμε να προλάβουμε για την δουλειά. Τα πρόσωπα των φίλων μας όταν σπάνε την υπνηλία του λόγου μας και αποσπούν μια καλημέρα. Τη γυναίκα που έχει ξαπλώσει δίπλα μας καλυμμένη ατημέλητα με σκεπάσματα ανίκανα να κουκουλώσουν τον πόθο μας για αυτή. … Συνεχίστε να διαβάζετε Αγουροξυπνημένη Πραγματικότητα..

Μόνο εγώ.

Σε θυμάμαι να γελάς, και να κλαις. Με θυμάσαι να δίνομαι και να χάνομαι. Μας θυμάμαι μαζί ενώ να μας ονειρευόμουν χώρια. Πέρασες χρόνια στη σκιά των άλλων. Πέρασα χρόνια στη σκιά του εαυτού μου. Περάσαμε μήνες κοιτώντας άσπρα ταβάνια και ποθώντας ξύλινες κάσες. Έμαθες να ελέγχεις τους άλλους από επιλογή. Έμαθα να ελέγχω τους … Συνεχίστε να διαβάζετε Μόνο εγώ..

Κάθε τέλος φέρνει μαζί του μια νέα αρχή.

Όπως λέω αρκετά συχνά, κάθε τέλος φέρνει μαζί του μια νέα αρχή. Μια μεγάλη αλλαγή μπορεί να ανοίξει το δρόμο για περισσότερες. Οι αλλαγές δεν είναι πάντα κάτι εύκολο ή ευχάριστο. Όταν λοιπόν καλείται κανείς να αλλάξει σπίτι και γειτονιά είναι σίγουρα μια πολύ μεγάλη αλλαγή. Η λογική λέει ότι πας για κάτι καλύτερο. Η … Συνεχίστε να διαβάζετε Κάθε τέλος φέρνει μαζί του μια νέα αρχή..

Η φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Η φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μου δεν ακούγεται τώρα τελευταία, όμως ακόμα θυμάμαι τον ήχο της. Ήταν όμορφος κάποτε, ήρεμος, σαν την θάλασσα τα πρωινά. Ήταν γλυκός κάποτε, ζεστός, σαν την πρώτη γουλιά καφέ μέσα στη μέρα. Η φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μου δεν ακούγεται τώρα τελευταία, όμως την θυμάμαι να … Συνεχίστε να διαβάζετε Η φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μου..

Φίλοι σαν και αυτούς…

Το μαγικό με την πραγματικότητα είναι ότι έχει πάρα πολλά για να μάθεις. Συνήθως μαθαίνεις μέσω της εμπειρίας ή της πληροφορίας και αρχίζεις να πιστεύεις πως ο κόσμος είναι για 'σένα. Ίσως και να είναι. Βέβαια, η μέγιστη εμπειρία απαιτεί την πραγματοποίησή της μαζί με κάποιον άλλον. Έτσι, θα μπορέσεις να καταλάβεις πολύ περισσότερο τι … Συνεχίστε να διαβάζετε Φίλοι σαν και αυτούς….

Ματωμένα λόγια.

Οι λέξεις σου ακόνισαν τον αέρα, Όσα είπες, όσα έδειξες, έκαναν την αύρα λεπίδα Και το φως αδιάστατο φόβο. Η μουσική στο αμάξι μόνο λιπαίνει τον αέρα, Κλειδωμένος στο κινούμενο κουβούκλιο αναπνέω ξανά. Τα κτήρια σαν κακοί οιωνοί, τα δέντρα στηρίγματα κρεμάλας Οι δρόμοι χείμαρροι που παρασύρουν προς τον γκρεμό, Η αναπνοή μου παγωμένο οξύ. … Συνεχίστε να διαβάζετε Ματωμένα λόγια..

Φουντούκι κι επανάσταση. | #Topic_Week

Ήταν από τις πιο άσχημες κούπες που έχω δει. Χρώμα μπεζ που ξεθωριάζει και ράγισμα στην άκρη του χείλους. Μια μυρωδιά φουντουκιού ανακατεμένη με καφέ έφτασε με απαλά κύματα στα ρουθούνια μου. Ακούμπησε την κούπα στα χέρια μου και με κοίταζε επίμονα μέχρι να κατεβάσω την πρώτη γουλιά. Ίσως για πρώτη φορά η γεύση του … Συνεχίστε να διαβάζετε Φουντούκι κι επανάσταση. | #Topic_Week.

Με τη μυρωδιά σου… | #Topic_Week

Προτού φύγεις και χαθείς, κάπου μεταξύ πραγματικού κι απίθανου φρόντισα και τράβηξα μια γερή τζούρα από τη μυρωδιά σου. Θέλησα, βλέπεις, με τις φρούδες ελπίδες ενός έρωτα που είχε από καιρό εκλείψει να αναζωπυρώσω φλόγες κάτω στα βάθη του ωκεανού. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ, θέλησα να φυλακίσω όλες μας τις στιγμές στη μνήμη αυτού του … Συνεχίστε να διαβάζετε Με τη μυρωδιά σου… | #Topic_Week.

Αποκοιμισμένοι πόθοι.

Τις βραδιές που η αϋπνία δανείζεται το πρόσωπό σου και το παραδομένο μου κορμί νοσταλγεί την αγκαλιά σου νιώθω τις μνήμες μου να πνίγονται στον γεννημένο από απόσταση ωκεανό. Σφίγγω τα σκεπάσματα γύρω μου ελπίζοντας να πλάσω τη μορφή σου, αναπνέω μανιωδώς μήπως καταφέρει ο ανοιξιάτικος αέρας να αναμιχθεί με το άρωμά σου και φτάσει … Συνεχίστε να διαβάζετε Αποκοιμισμένοι πόθοι..

Διάβαζε για να ζήσεις, ζήσε για να διαβάζεις.

Ένα πράγμα -ή μάλλον πολλά- ήταν δίπλα μου όταν τίποτα άλλο δε βρισκόταν εκεί, και εξακολουθεί να είναι για πάντα. Τα βιβλία. Τα βιβλία κι εκείνο το μικρό παιδάκι. Εκείνο που χωνόταν κάτω από τα σκεπάσματα με το φακό για να μην καταλάβει η μαμά ότι ξενυχτάει με ένα βιβλίο στο χέρι. Εκείνο το παιδάκι … Συνεχίστε να διαβάζετε Διάβαζε για να ζήσεις, ζήσε για να διαβάζεις..

Εσωτερική μεταστροφή.

Τα πρωινά το σώμα μου είναι πιο βαρύ. Αόρατες αλυσίδες με δένουν στο κρεβάτι, ενώ θαμποί ψίθυροι φωτός φτάνουν στα βλέφαρά μου μέσα από τα στόρια του παραθύρου για να μου θυμίσουν πως η ζωή είναι έξω. Σέρνω το κορμί μου μέσα στο πλήθος και οι αλυσίδες σέρνονται πιο πίσω, δημιουργώντας ένα μονοπάτι από ατσάλι. … Συνεχίστε να διαβάζετε Εσωτερική μεταστροφή..

5/8/2018 – Ορμητικά στην επιφάνεια.

Ο αέρας μπλέκει τα μαλλιά μου και τα οδηγεί στα μάτια μου. Το στιβαρό ξύλινο τραπέζι άψογα στηρίζει τα δύο υψωμένα πόδια μου. Το αχνό φως μιας μοναδικής λάμπας οριακά επαρκεί για να διαβάζω. Ο ήχος του κύματος σαν άλλο εκκρεμές συγχρονίζει την διάθεσή μου και το σκοτάδι που ενώνει τη θάλασσα με την απέναντι … Συνεχίστε να διαβάζετε 5/8/2018 – Ορμητικά στην επιφάνεια..

Αυθόρμητη αλλαγή.

Όσο και δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, αλλάζουμε καθημερινά. Συνήθως μεταβάλλουμε μικρά πράγματα ή ανταλλάσσουμε μια σκέψη μας με μια καλύτερη. Αναρωτιέμαι μέρες τώρα, γιατί να συμβαίνει αυτό; Ποια είναι η κινητήριος δύναμη γι’αυτό το γεγονός; (Αναφέρομαι σε αυτό σαν γεγονός γιατί το αισθάνομαι συνέχεια) «Λογικό είναι... Κάθε μέρα μεγαλώνουμε, με αποτέλεσμα να αντικρίζουμε περισσότερο … Συνεχίστε να διαβάζετε Αυθόρμητη αλλαγή..

Μοβ κραγιόν.

Εκφυλίζοντας όλες τις εκφράσεις του προσώπου σου Οι πολλές διακυμάνσεις, οι πολλές αισθήσεις Τα όσα μυστικά κρύβανε οι γραμμές των χειλιών σου Πλατιές μουγκές πεδιάδες, κενά λιβάδια, Το άρωμα της λανθάνουσας ομορφιάς προκλητικά απόν Και εγώ με τα μάτια να προσπαθώ Τις αδειασμένες γραμμές να ανασχηματίσω Να ζωντανέψω στην εικόνα την παλιά αναγκαία της μορφή, … Συνεχίστε να διαβάζετε Μοβ κραγιόν..

Σε τροχια…

Κάθε μέρα η ίδια λούπα. Κάνω εγώ κάτι λάθος ή μήπως είναι όλα λάθος; Άκρα παράλυτα, σαπισμένη ψυχή, μυαλό δύο βήματα πριν την παράνοια, τι άλλο μένει να περιμένω; Βγαίνω στο δρόμο και παρατηρώ πρόσωπα και κινήσεις, όλα φαντάζουν νευρικά και θλιμμένα και κάπως νιώθω ότι δεν έχει μείνει πια κάτι να περιμένω... Σε μια … Συνεχίστε να διαβάζετε Σε τροχια….

Αυτοί που έφυγαν.

Οι άνθρωποι που αγαπώ και δεν είναι πλέον στη ζωή μου, έχουν γρατσουνιές και σημάδια στα σώματα τους, από την μάχη που έδωσα για να τους κρατήσω. Όλοι τους, έχουν δυσκολία στην αναπνοή από τις αναθυμιάσεις που προκάλεσε η φωτιά που εγώ έβαλα για να κάψω τις γέφυρες που χτίσαμε για να πορευόμαστε μαζί. ℬασιλική … Συνεχίστε να διαβάζετε Αυτοί που έφυγαν..

Κενά δίχτυα, πειραγμένες ζυγαριές.

Τις μέρες τις δύσκολες· τις ασφυκτικά γεμάτες από απληστία μα ασφυκτικά κενές από εσένα μια σκέψη φυτρώνει στην τσιμεντένια, άτεχνη φυλακή της σκέψης μου μόνο για να την ξεριζώσει το οριζόντιο δρεπάνι της αδράνειας. Να φύγω μακριά από τη ρουτίνα να ξεγελάσω τα άγνωστα προσωπεία. Να πάω εκεί που το χρόνο ορίζει το κύμα μιας … Συνεχίστε να διαβάζετε Κενά δίχτυα, πειραγμένες ζυγαριές..

Κράτα αυτό που θέλεις από εμένα. | Topic-U

Κράτα αυτό που θέλεις από εμένα Και τα χάδια που καταγράφηκαν ας μείνουν ελλιπή Κι ο αέρας που μου έδωσες ας αρχίσει να τελειώνει Και το καλοκαίρι ας έρθει λίγο αργότερα φέτος. Κράτα αυτό που θέλεις από εμένα Κι ας είναι κομμάτι του δικού μου ουρανού Ή κύμα της δικής μου θάλασσας ή ατής που … Συνεχίστε να διαβάζετε Κράτα αυτό που θέλεις από εμένα. | Topic-U.

Μεθυσμένα συμπεράσματα

Τελειώνουμε το ποτό μας, πληρώνει και φεύγουμε από το μπαρ. Μου λέει με κακή άρθρωση λόγω του αλκοόλ: - Πάμε μια βόλτα; (Όλα εκεί αρχίζουν... Ενδεχομένως να πρέπει να κοιμηθώ αλλά δεν δουλεύω αύριο. Νυστάζω, αλλά δεν πειράζει.) - Και δεν πάμε; Απαντάω. - Τέλεια. Το πρώτο πράγμα που θέλω είναι να κλείσεις τα μάτια … Συνεχίστε να διαβάζετε Μεθυσμένα συμπεράσματα.

Ένα μήνυμα για καλημέρα.

Σκόρπιες λέξεις και σκέψεις. Πάνω σε χαρτιά και μέσα σε οθόνες. Δύσκολο πράγμα η επικοινωνία. Δύσκολο να εκφράσεις όσα σκέφτεσαι. Γιατί μας φοβίζει τόσο η απόρριψη;  Κάθε βράδυ η ίδια ερώτηση τριγυρίζει στο μυαλό μας: Τι είναι, τελικά, αυτό που μας φοβίζει τόσο; Πάντα για ό,τι στραβό κατηγορούμε πολύ εύκολα τον εαυτό μας. Γιατί είμαστε … Συνεχίστε να διαβάζετε Ένα μήνυμα για καλημέρα..

Αιματοχυσία

Σκότωσα την αγνότητά μου γιατί ξεγελάστηκα από την τροχιά του χρόνου. Σκότωσα την καρδιά μου γιατί έτυχε να πληγωθώ. Σκότωσα εσένα γιατί κυρίευσε το εγώ μου. Σκότωσα το μέσα μου γιατί δείλιασα να με γνωρίσω. Σκότωσα τα δικαιώματά μου γιατί φοβήθηκα να τα υπερασπιστώ. Με σκότωσα. Έχω γίνει δολοφόνος του εαυτού μου, Έγινα δολοφόνος της … Συνεχίστε να διαβάζετε Αιματοχυσία.

Εγώ ήμουν πάντα το φεγγάρι.

Δεν είναι δικό μου λάθος, αλήθεια. Δεν είναι λάθος μου που με μπέρδεψες για ήλιο Εγώ, ήμουν πάντα παιδί της νύχτας. Πάντα ανέμελη, σκοτεινή, μοναχική. Πάντα αυτοκαταστροφική, τοξική και πολλές φορές απόμακρη. Πάντα περίεργη, καταθλιπτική και όμορφη κατά έναν περίεργο και δύσκολα αντιληπτό τρόπο. Εγώ ήμουν πάντα το φεγγάρι. Και πάντοτε, όπως κάθε φεγγάρι, είχα … Συνεχίστε να διαβάζετε Εγώ ήμουν πάντα το φεγγάρι..

Ξεροβάλλουσες φιγούρες, ανεκπλήρωτες προφητείες.

Συχνά τα βράδια που διασχίζω ανέμελος σημεία της πόλης με έντονο παλμό πέφτει το φευγαλέο βλέμμα μου σε όσους περιμένουν με (επίδοξο) ταίρι να συναντηθούν. Τα μάτια τους με λαχτάρα αναζητούν το πρόσωπο που για εκείνα ξεχωρίζει αφού η αύρα του πόθου το περιβάλλει με φως. Τα χέρια τους μανιωδώς κινούνται ακανόνιστα τους θυμίζουν άλλη … Συνεχίστε να διαβάζετε Ξεροβάλλουσες φιγούρες, ανεκπλήρωτες προφητείες..

Παγωμένος μπρούτζος

Ουδέτερα ρεύματα μεταξύ φορτισμένων σωμάτων, αν δεις –κάπου εκεί, μπροστά- η εξήγηση περιμένει χαμογελώντας πονηρά από το είδωλό της, όπως παρουσιάζεται σε μας, κρυμμένη μένοντας πάντα πίσω από κάποιον καθρέφτη, η ωχρότητα του προσώπου της μια υπενθύμιση του τι πραγματικά είναι. Τα σώματα θα παραμείνουν φορτισμένα τα στόματα στεγνά, οι κινήσεις άκαμπτες σαν ερωτικό αγκάλιασμα … Συνεχίστε να διαβάζετε Παγωμένος μπρούτζος.

Σκηνές από έναν έρωτα.

Είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι. Τα μαλλιά σου έχουν μπλεχτεί στο μέτωπό μου. Το βάρος τους ελαφρύνει τη μοναξιά μου. Τα γυμνά σου πόδια ξεπροβάλλουν από τα λευκά σκεπάσματα. Σκέφτομαι πόσους στίχους θα χρειαστώ για να τα αποδώσω Τα σκεπάσματα απομακρύνονται πλήρως. Μάλλον κανέναν. Τα χέρια σου βυθίζονται στα μαλλιά μου. Άτσαλα προσπαθώ να ενώσω τα … Συνεχίστε να διαβάζετε Σκηνές από έναν έρωτα..