Είναι πρωί, μόλις άρχισε να χτυπάει ο ήλιος στο μπαλκόνι. Αγουροξυπνημένος σε κοιτάζω μέσα από τη μπαλκονόπορτα. Σγουρά μαλλιά, πιο μπερδεμένα και από τη ζωή μας, φρύδια πυκνά, συνοφρυωμένα.

Το όνειρο ποτέ δεν τελειώνει τις ώρες που θες και με δικούς τους τρόπους, περιπαιχτικούς, λειτουργούν όλοι οι κόσμοι • στην φύση η ειρωνεία αποτελεί χαρακτηριστικό καπρίτσιο, στα καθημερινά μας πρόσωπα

Αποδοχή καταστάσεων, συνθηκών, συγκυριών, ατόμων. Συνήθως εκείνη η λέξη στηρίζεται σε ένα προσωπικό ταξίδι αποδοχής, κυρίως σε δυσάρεστες καταστάσεις. Εκεί είναι που οι άνθρωποι θα ακούσεις να την αναφέρουν.

«Καλύτερα απ’ όλους θα έπρεπε να ξέρετε ότι δεν είμαι εδώ για να έχω ένα ασφαλές μέρος που θα κλαίγομαι κάθε φορά που τα πράγματα εκτροχιάζονται με εμένα να μένω μετέωρη και -κατά κάποιον τρόπο- ξεκρέμαστη. Λυπάμαι που το λέω, μα ποτέ δεν υποσχέθηκα ένα κορίτσι αλεξίσφαιρο απέναντι στα αρνητικά συναισθήματα.

Υπάρχουν φορές που τι να γράψω δεν ξέρω, όπως και αυτή. Μολυβί και χαρτί παίρνω και το μυαλό μου αδειάζω, ώσπου το άσπρο να μαυρίσει, λέξεις να γεμίσει, ώστε το άδειο της ψυχής να ονομαστεί γεμάτο και το τέλος να γίνει αρχή, με μια νότα ελπίδας στη φωνή, να ξανά αρχίσεις…

Ένα δύσοσμο σκαμπανέβασμα τρυπάει κάθε φορά το στήθος, το μυαλό, τα άκρα, μια τρίαινα πλήξης, δυσκολίας, άγχους, θυμού, απροόπτων και μονοτονίας, άγονων αντιθέσεων. Το μόνο που καταφέρνουν είναι την παραμέληση ενός σώματος-σάκου στην άκρη ενός ιδρωμένου σεντονιού, με τον ανεμιστήρα να τρέχει μήπως και προλάβει τις αλληλουχίες των διαθέσεων που σηκώνουν την τρίαινα.

Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να δεχτώ την πραγματικότητα όπως είναι. Κι αναρωτιέμαι αν φταίει ο κόσμος ή εγώ. Με δεδομένο όμως ότι ο κόσμος δεν είναι παρά μια αντανάκλαση της δικής μας ύπαρξης και των δικών μας αποφάσεων, τότε καταλήγω πάντα στο συνήθη ύποπτο. Εμένα.

Η ψυχή μας είναι το επίκεντρο της ύπαρξής μας και αυτό που μας καθορίζει. Μια παράσταση που υπάρχουν πλήθος θεατών σε αυτή. Περνάει γρήγορα, χωρίς να το καταλάβουμε. Σε αυτήν την παράσταση παρευρίσκονται και οι επίσημοι. Εκείνοι που παίζουν βαρυσήμαντο ρόλο για έναν πρωταγωνιστή. Οι θεατές της ζωής μας μπορεί να είναι πολλοί. Μπορεί από …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η ζεστή υγρασία μπήγεται σε κάθε κύτταρο, ο ήλιος σε καμένο αέρα απλώνεται, με το θολό, άρρωστο, σκεδασμένο κίτρινο να πνίγει την ανάσα, να απομυζά τον τόνο, να σε σπρώχνει σε ύπνο ζαλισμένων ονείρων.

Βάλε τον αγαπημένο σου δίσκο να παίζει στο πικαπ, γέμισε το κρασοπότηρο με το καλό κρασί και κάθισε στην καρέκλα που έχεις βάλει εκεί που φυσάει λίγος αέρας το βραδάκι, θέλω να μιλήσουμε…

Καταστροφικό και σωτήριο, το αίσθημα της τρέλας, που τέλος και αρχή δεν έχει. Δημιουργία, Τι είναι αυτό; Το δώρο το θαυματουργό, το αυτοκαταστροφικό, που σε κάνει να πιστεύεις να ελπίζεις να αδημονείς για κάτι…

Θυμάσαι, όταν ήσουν παιδί που πήγαινες με την μητέρα σου επίσκεψη στον καλύτερό σου φίλο και μόλις η ώρα πλησίαζε δέκα σε φώναζε για να φύγετε; Μα εσύ δεν ήθελες, και έκλαιγες και παραπονιόσουν και φώναζες. Τόσο εσύ, όσο και ο φίλος σου τρέματε την ώρα του χωρισμού. Ακόμη και αν δε το κατάλαβες ποτέ, …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Τρέχεις, φιγούρα μεταλλικά γκρίζα σε γκρίζο δρόμο με την επαναλαμβανόμενη κίνηση του σώματός σου ασυνείδητη πια, αυτόματη, αυτόνομη η ίδια, μία σταθερή παραγωγή κόπωσης.

Κλείνω τα μάτια Φαντάζομαι, οτι ξυπνώ, σε ένα κόσμο διαφορετικό Σε μια ημέρα άγραφη, άχρονη, ανύπαρκτη παρόλα ταύτα εγώ τη νιώθω, να με κρατά σφιχτά.

Όπου κι’ αν είσαι, όπως κι’ αν είσαι στο κινούμενο κουφάρι περιστρέφονται τα όρνια της μνήμης· για να καταλαβαίνουμε, να διακρίνουμε τον χρόνο, για να πονάμε και να ζούμε, περιστρέφονται αδιάκοπα, σε καταναλώνουν όσο ακόμα αναπλάθεσαι από στιγμές νέες.

Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω σαν ταγκό. Ένα βήμα να μιλήσω, μα το παίρνω πίσω. Και προσθέτω άλλη μια σκοτούρα στη βδομάδα μου, δεν έφταναν αυτές που είχα, ήταν λίγη η θολούρα.

I miss the comfort of being sad -Kurt Cobain- Ελληνιστί: Μου λείπει η παρηγοριά του να είμαι θλιμμένος, είχε πει ο Κέρτ Κομπέιν και δεν θα μπορούσε να με βρίσκει περισσότερο σύμφωνη. Το παράθυρο του άρθρου κλείνει σιγά σιγά τώρα που κατάλαβαν για τι πράγμα θα μιλήσω. Οπότε μείναμε όσοι είμαστε σύμφωνοι με αυτό και …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Τη στιγμή που είσαι ένα μέτρο πέρα από το σώμα σου, δύσκαμπτα τοποθετημένος στην διάσπαση αυτή, αλλοιωμένος, μετά βίας γυρνάς γύρω, ένα ελάχιστο μοτίβο σκέψης σε δέρνει,

Από τη στιγμή που θα αισθανθείς το «κάλεσμα», είναι εξαιρετικά δύσκολο να το αγνοήσεις. Είναι κάτι σαν τον έρωτα. Από τη στιγμή που θα νιώσεις το πρώτο του σκίρτημα, τον κουβαλάς παντού μαζί σου. Ξυπνάς, ακολουθείς τις δραστηριότητές σου, ενθουσιάζεσαι, ξεχνιέσαι, αλλά είναι πάντα εκεί. Περιμένει υπομονετικά να του δώσεις σημασία. Σε σπρώχνει καθημερινά, να …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Χαρές, λύπες, εφήμερα αισθήματα, σημαδιακές καταστάσεις, εντύπωση. Απομόνωση, σιωπή, σιγή και μοναξιά. Όλα γίνονται ένα γλυπτό σμιλευμένο από τις αισθήσεις σου, τις αποφάσεις σου. Θα βρίσκεται μπροστά σου, θα στέκεται στο δρόμο σου ή από πίσω σου να σε κοίτα σαν τη σκιά σου;

Καμιά φορά δεν έχω τι να γράψω. Καμιά φορά σπάω το κεφάλι μου να βρω έμπνευση, σε έναν κόσμο που τρέχει γύρω μου και σε όλα αυτά τα γεγονότα που συνεχώς λαμβάνουν χώρα στη διπλανή πόρτα, στην Κίνα, στο απέναντι μπαλκόνι- παντού.

«Το μόνο που καταθέτω είναι κάποιες μετρημένες φράσεις από συνώνυμα του Τίποτα. Γνωρίζεις καλά πόσο μπορεί μια καθημερινή ασυναρτησία να σου σβήσει τις όποιες αληθινές σκέψεις, να γεμίσει τις λέξεις σου με μια αηδιαστική κενότητα.

«Η έννοια μέσω της οποίας μετράται η αταξία, της οποίας η μέγιστη τιμή αντικατοπτρίζει την πλήρη αποδιοργάνωση και ισοδυναμεί με την παύση της ζωή ή αλλιώς της εξέλιξης. Σε μια τέτοια κατάσταση δεν υπάρχει καμία διαδικασία και δε βρίσκεται σε λήθαργο κανενός είδους πληροφορία που να επιτρέπει την εξέλιξη (ή τη ζωή) αν με κάποιο …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Διαίσθηση ή αλλιώς έκτη αίσθηση ή ένστικτο. Άλλη την ακολουθούν κι άλλοι όχι. Άλλοι υποστηρίζουν την ύπαρξη εκείνης της εσωτερικής “φωνής” που επεκτείνετε πέρα από τη λογική συνέχεια αποφάσεων.

Τους ακούς και δεν τους ακούς συνάμα, τους κοιτάς αλλά μπορεί να μην τους βλέπεις. Βιώνεις τη στιγμή, ενώ δεν τη νιώθεις πραγματικά. Δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει, τι θέλουν από εσένα, ή καλύτερα- μήπως πολύ απλά δεν αφήνεσαι να σε συνεπάρει η εκάστοτε ανθρώπινη σχέση, γιατί θα τσαλακωθείς, θα βρεθείς σε παντελώς άγνωστα νερά , θα …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Τι θα συνέβαινε, αν πράγματι μπορούσαμε να παγώνουμε όποια στιγμή θέλαμε μέσα στο χρόνο; Τι θα συνέβαινε εάν μπορούσαμε να διαγράψουμε όποια στιγμή μας είχε πονέσει στο παρελθόν; Πρόσωπα, καταστάσεις συμπεριφορές…

Γι’ αυτή τη βδομάδα θα ήθελα να ανέβω σ’ ένα σύννεφο. Να βάλω τα πιο άνετα ρούχα που έχω ή και χωρίς καθόλου ρούχα – ακόμα πιο άνετα – και να ανέβω στο πιο φουσκωτό και αφράτο σύννεφο

Για κάποιο λόγο και μόνο στη σκέψη του οτιδήποτε μακροπρόθεσμου, η αναφορά σε ένα μέλλον πέρα από το -σχετικά- άμεσο με πανικοβάλει, σαν το μυαλό μου να μην μπορεί να να δεχτεί την ιδέα ότι κάτι πέρα από το τώρα και το άμεσο υφίσταται. Ίσως φταίει και το ότι η συμφιλίωση μου με τον θάνατο …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Και είναι ξανά Τετάρτη που λες και είναι κιόλας Μάιος. Και έχουμε ξεχάσει πώς είναι η άνοιξη, αφού από τον χειμώνα θα πάμε κατευθείαν στο καλοκαίρι. Και έχουμε ξεχάσει πώς είναι να είναι Τετάρτη αφού οι μέρες μοιάζουν όλες ίδιες.

Είναι ιδιαίτερο εκ μέρους μας να κολλάμε στο παρελθόν. Όσο και να προσπαθήσει κάποιος –ίσως- να κατακρίνει μια τέτοια τάση, να καταδικάσει τις συνέπειές της ή να απορρίψει το αντικείμενο της έλξης της, τελικά καταλήγω πως είναι ωραίο να μπορούμε να προσκολλόμαστε στο παρελθόν, στο είδος αυτό του παρόντος που παίζει στο μεταξύ φαντασίας και …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Την ακούμπησε, και κάτω απο τα δάχτυλα του – τα οποία με θράσος ήρθαν σε επαφή με την γυμνή ψυχή της, δημιουργήθηκε ένας γαλαξίας.

-Για πόσο καιρό καθίσατε εσείς; -Α, εγώ έχω χρόνια εδώ. Πάντα μου φαινόταν απίθανο ότι θα έρθει αυτή η μέρα. Ήλπιζα λίγο, αλλά δεν αρκεί. Εσείς;

Ναι, πολλές φόρες έχεις πιάσει τον εαυτό σου να σκέφτεται, ότι αυτός κάνει εκείνο αυτός κάνει το άλλο, ενώ εγώ τι; Αυτομάτως το μυαλό σκέφτεται: πρέπει και εγώ; Γιατί εγώ κάθομαι άπραγος; Γιατί είμαι σπίτι, γιατί είμαι εδώ και όχι εκεί… Ένα φάσμα ζήλιας απλώνεται και αρχίζει να κάνει το εδώ και τώρα κομμάτια, σαν …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ο συνειδητοποιημένος ατομισμός μας είναι η προϋπόθεση για να μην αντικαθίσταται η ικανότητα με την έπαρση, η αξιοπρέπεια με την προκλητικότητα, η συγκρότηση με την υστερία, η λογική με το παθολογικό πάθος και η επίτευξη με το χάος.

Πρώτα κλωτσάει η ψυχή. Φωνάζει δυνατά από μέσα, αναταράσσεται. Προσπαθεί, παλεύει να της δώσεις σημασία. Ύστερα κλωτσάει η καρδιά. Μια αίσθηση στη μέση του στήθους και λίγο αριστερά. Ένα πνίγομαι, ένα θα πάθω κάτι. Τελευταίο κλωτσάει το κορμί. Πόδια που θέλουν να τρέξουν αλλά μένουν καρφωμένα, μουδιάζουν. Χέρια που θέλουν να αγκαλιάσουν αλλά κρέμονται σαν …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ο άνθρωπος έχει όλα τα μέσα να προχωρήσει σε μια συνειδητή αυτοβελτίωση, που θα του προσφέρει την πιο μεγάλη αυτο-αντίληψη, που θα μπορέσει να φτάσει σε ένα επίπεδο που επαρκώς θα μπορεί να έχει κατακτήσει τον ορισμό της φράσης «γνωθι σαυτόν». Δυστυχώς, όμως, πέρα από την επιλεγμένη αναζήτηση, καλλιέργεια του εαυτού μας, υπάρχει ένα κομμάτι …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Το κοκτέιλ είναι γλυκό, ή ξινό ή πικρό. Είναι όμορφο, είναι ζωή. Είναι αυτό που θέλω για να περάσω καλά ένα ανοιξιάτικο βράδυ ή ένα καλοκαιρινό. Είναι δροσιστικό, χαλαρωτικό, αγχολυτικό. Το κοκτέιλ μού χαλαρώνει τα άκρα, με κάνει καλύτερο άνθρωπο, μου παίρνει τα νεύρα, μου διώχνει τις έγνοιες. Μου βαραίνει τα μάτια, μου δίνει χώρο …

Συνεχίστε την ανάγνωση

…Και το σχήμα μου έμοιαζε να λιώνει, με εκείνον -για την ακρίβεια, με αυτόν- τον ποιο ενδιαφέροντα τρόπο. Οι κόμποι που στραγγάλιζαν τις πιο ακραίες γωνίες της σάρκας ή της σκέψης μου, που έκοβαν την ανάσα, τον παλμό, σφίγγοντας την όλη κυκλοφορία μου στον χώρο του σώματος, λύνονταν σαν υπό μεγάλες πιέσεις, χωρίς να σκιστούν, …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Για κάποιο λόγο έχουμε πειστεί πως οι πράξεις μας δεν έχουν συνέπειες. Λειτουργούμε, λοιπόν, αυθαίρετα, τυφλά, σχεδόν απενοχοποιημένα (ή ενοχικά, δεν έχει σημασία, γιατί μιλάμε για αλληλεπίδραση με τον εαυτό μας και μόνο). Καθημερινά κάνουμε επιλογές, δημιουργούμε πράξεις, αντιδρούμε σε γεγονότα, όλα σχεδόν θολά. Βλέπουμε μέχρι εκεί που ολοκληρώσαμε την ενέργεια, αυτό που δεν βλέπουμε …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ήταν μια κοπέλα πανέμορφη, αντάξια με την ομορφιά εκείνης της θεάς εν ονόματι Αφροδίτη. Όλοι μίλαγαν για εκείνη, τιμές λάμβαναν χώρα όπου και αν βρισκόταν. Σε εκείνον το βωμό, στο βωμό της ομορφιάς της. Επειδή, όμως, κανείς δεν μπορεί να προσιδιάζει ούτε στο ελάχιστο μια θεά, η ίδια η Αφροδίτη κινήθηκε εναντίον της, την καταδίκασε …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Θυμάσαι τι είχες πει όταν με είδες πρώτη φορά; Πως τα ωραία πράγματα κρατάνε Λίγο πριν φύγεις μου είπες Πως δεν κρατάνε όλα για πάντα.

Μεγαλώνοντας θα περάσεις από σαράντα κύματα και θα χρειαστεί να πολεμήσεις χιλιάδες εσωτερικούς (ενίοτε κι εξωτερικούς) δαίμονες ώστε να καταφέρεις να πιεις το γλυκό νερό της Ιθάκης σου. Εκεί όπου θα γνωρίσεις τον εαυτό σου, μαθαίνοντας τι πάει να πει το να είσαι αυθεντικός και που θα ζήσεις ευτυχισμένος- μακριά από τα βάσανα. Θα είναι …

Συνεχίστε την ανάγνωση

 {…} Ο κόσμος ταξιδεύει μέσα στον κόσμο που ταξιδεύει μέσα στον κόσμο {…} -Βασίλης Παπαγεωργίου, «Αϋπνία» Αναμνήσεις. Με ένα άγγιγμα, μια μυρωδιά και όλα αλλάζουν. Σαν ένα αόρατο χέρι να σε πήρε και να σε τράβηξε βίαια στα πιο βαθιά μέρη του μυαλού σου. Πτυχές που ίσως είχες ξεχάσει -ηθελημένα και μη. Ποτέ δε σε προειδοποιεί …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Τα πόδια μου γυμνά και μπλεγμένα με το σεντόνι, ξαπλωμένη σε εμβρυική στάση ως συνήθως, με λυγισμένα γόνατα και το κεφάλι μου σκυμμένο προς τα μέσα. Τα μαλλιά μου ανακατεμένα πέφτουν δεξιά και αριστερά από το μαξιλάρι και τα χέρια μου μαζεμένα στο στήθος. Το δωμάτιο πολύ φωτεινό, μιας και λείπουν τα παντζούρια και η …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Είμαστε οι καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις, είμαστε οι καλύτερες δυνατές επιλογές μας, είμαστε το αρνητικό τους αποτέλεσμα, τα συναισθήματά μας και οι συνέπειες όλων αυτών. Είμαστε το τελικό αποτέλεσμα, το θετικό και το αρνητικό…

Μια βαθιά ανάσα. Και ύστερα η άρρηκτη πίστη σε κάτι τόσο δυνατό, το οποίο για μερικές στιγμές, ίσως και να καταφέρει να ταρακουνήσει δυνατά (πολύ δυνατά) κάθε τι κακό σου κατατρώει την ψυχή. Έλα, μπορείς να το κάνεις. Μπόρεσες και πίστεψες στις νεράιδες, τους δράκους, στο τέρας της ντουλάπας. Μπόρεσες και είχες ελπίδες ότι στα …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Τέσσερις τοίχοι κι εγώ Πόσο δειλά αγαπώ… …έλεγε ένα δίστιχο που βρήκα σε ένα ξεχασμένο μπλε τετράδιο τις προάλλες. Τα γράμματα δικά μου, τα εφηβικά, εκείνα τα ακόμη στρογγυλά, καθαρά και προσεγμένα. Γράμματα που υποδηλώνουν μικρές εμπειρίες που φαντάζουν μεγάλες. Γράμματα που υποδηλώνουν αθωότητα, αυθόρμητο χέρι, καθαρό μυαλό. Τότε αυτό που με ένοιαζε ήταν το …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ένας μεγάλος όχλος, χαρούμενων, γελοίων χαρακτήρων της παράνοιας, βημάτιζε πάρ’ αυτά συρτά, ξύνοντας το ανύπαρκτο έδαφος, σκάβοντας νοητούς λάκκους στο ελαστικό προσωπείο μου ·

Πέμπτη, ξημέρωμα. Παρασκευή… Πάλι χάραμα μπαίνω σπίτι, ούτε σήμερα έχω την αντοχή να γράψω κάτι. Δευτέρα… Ξημερώματα και ακόμα γυρίζω σαν τα αδέσποτα στην Αθήνα, πλήρως αντιπαραγωγικός. Μόνο πηγαίνω… και όπου βγει!

Η αιτία του φόβου, είναι η άγνοια. -Σενέκας, ρωμαίος φιλόσοφος. Καθόταν πάνω απο το γραφείο σιωπηλή με κολλημένο το βλέμμα της πάνω σε αυτό το αναθεματισμένο βιβλίο, όπως συνήθιζε να το αποκαλεί.

Ας ξεκινήσουμε από μια παραδοχή, η οποία θα μας λύσει τα χέρια για τη συνέχεια: όλοι οι άνθρωποι, ανεξαιρέτως ηλικίας, χρώματος, κοινωνικής τάξης, οικονομικής κατάστασης, οικογενειακής κατάστασης, σεξουαλικών προτιμήσεων- όλοι έχουν προβλήματα. Ωραία ως εδώ;

Το συναίσθημα του φόβου έχει δύο συνιστώσες. Ο φόβος υπάρχει για να μας προστατεύει, είναι η αρχέγονη άμυνα του ανθρωπίνου οργανισμού, ώστε να προστατεύεται από τους εξωτερικούς κινδύνους. Από την εποχή των δεινοσαύρων ακόμη, οι πρόγονοί μας ένιωθαν έντονο φόβο, γεγονός που τους βοήθησε να επιβιώσουν ώστε να υπάρχει σήμερα, η αφεντιά μας.

Το μεσημέρι το θεωρώ το πιο νεκρό μέλος της μέρας. Προτιμώ τον πρωινό ή βραδινό ακρωτηριασμό της νύκτας, αν και με στοιχειώνει σχεδόν πάντα, τα αποκόμματά της με ακολουθούν, μέχρι να μου ξεκολλήσουν ένα ακόμη απόγευμα.

Καθόταν στο τραπεζάκι σιωπηλός με ένα τασάκι στο πλάι του και ένα τσιγάρο στους δείκτες του. Οι ακτίνες του ηλίου άγγιζαν τρυφερά το πρόσωπό του, ενώ παράλληλα δημιουργούσαν σχέδια με τον καπνό που φυσούσε. Μου είχε πει ότι θα το κόψει. Τα μάγουλά μου κοκκίνισαν από θυμό. Πάλι τα ίδια: υποσχέσεις, υποσχέσεις χωρίς κατάληξη, χωρίς …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Αν ρωτάς εμένα, για να είσαι ευτυχισμένος φρόντισε να αποφύγεις τη ρουτίνα με κάθε κόστος. Θέλει όμως προσπάθεια, δεν είναι απλό το ζήτημα. Βλέπεις, είναι πονηρή η συνήθεια. Τρυπώνει παντού και σβήνει ακόμα και τις πιο μεγάλες φωτιές. Καταφέρνει και χώνεται ακόμα και στα πιο όμορφα πράγματα και τους στερεί τα χρώματα- τα κάνει γκρι.

Μια ζάλη είναι το παρόν. Αν κάναμε πάντα αυτό που θέλαμε στη τη ζωή, δεν θα ήταν τραγική; Το λιγότερο, βαρετή; Αν όλα γίνονταν όπως τα θέλαμε, όλα τα »προγραμματισμένα»,  τα προκαθορισμένα, συνέβαιναν όπως ακριβώς τα επιθυμούμε, αν ακολουθούσες κατά γράμμα τις οδηγίες και όλα πήγαιναν βάση σχεδίου, πώς θα ένιωθες; Με τι κριτήρια θα …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Και για να προλάβω τις πιθανές ψευτο – χριστιανικές αντιδράσεις, αρνούμαι να ερμηνεύσω αυτή τη φράση με το νόημα που της δίνετε. Αν πιστεύετε στα αλήθεια ότι είναι ευτυχείς εκείνοι που δηλώνουν πτωχοί μπροστά στον λογισμό του θεού, τότε μάλλον με διευκολύνετε να συνεχίσω τους συλλογισμούς μου. Δε νομίζω καν ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Πηδάς μακριά από το στρώμα, με χέρια ιδρωμένα και καρδιά που καλπάζει από το στήθος σου, στέλνοντας με μανία αίμα στον εγκέφαλο, ενισχύοντας αυτά που θες να αποφύγεις. Οι σκέψεις σου γίνονται αβάσταχτες και πασχίζεις να ξεφύγεις από τις μπάρες που σου έθεσε ο ίδιος σου ο οργανισμός. 

Ισορροπία. Μια νοητή ζυγαριά από εκείνες τις παλιές, με δίσκους. Μια να γέρνει προς την λογική, μια προς το συναίσθημα. Πότε πράγματι μπήκαμε όλοι εμείς στη διαδικασία να αντιληφθούμε την ισορροπία ανάμεσα σε αυτούς του δύο τομείς; Ίσως στην συνειδητοποίηση της ενηλικίωσης. Σε εκείνη την πικρή συνειδητοποίηση ότι πια δεν είσαι ένα παιδί που λειτουργεί …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Συναισθηματική αδράνεια. Η ζωή προχωράει, όμως κατά έναν παράδοξο τρόπο της φαίνεται ακίνητη. Ανίκανη να διαμορφώσει οποιουδήποτε τύπου συναισθηματισμό παρακολουθεί τα γεγονότα να την προσπερνάνε, ενώ αυτή παραμένει άδεια και ανέκφραστη.

Όταν έχω κέφια, ανεβάζω την ένταση. Όταν ακούω ένα ευχάριστο νέο, ανεβάζω την ένταση. Όταν συμβαίνει κάτι που περίμενα καιρό, ανεβάζω την ένταση. Όταν θέλω να απομακρυνθώ από το περιβάλλον του δωματίου, ανεβάζω την ένταση. Ανεβάζω την ένταση και όταν θέλω να γίνω ένα με το δωμάτιο. Ή όταν θέλω να βγάλω φτερά, να σπάσω …

Συνεχίστε την ανάγνωση

«Ένας προσπαθεί να τελειώσει τη βόλτα του». Ο ουρανός γέρνει και οι ακτίνες εκτινάσσονται μέσα στο γαλάζιο, αφήνοντας αυτό το κωνικό διάκενο μεταξύ τους, γιατί με την απόσταση, η ροή οποιασδήποτε ποσότητας αραιώνει. «Τον έφαγαν οι σκιές, δεν φαίνεται. Ο άλλος νομίζω μονολογεί από μέσα του, όταν περνούσε, χωρίς να υπάρχει κάποιος στην ευθεία του …

Συνεχίστε την ανάγνωση

..Ξαφνικά, δεν υπάρχει κάτι άλλο, μόνο εσύ, εγώ και ένας απρόσμενα λυσσαλέος ερωτισμός. Το μέσα σου ήδη έχει αρχίσει να φλέγεται, το ίδιο θες να γίνει και με τις σάρκες μας, το ίδιο θέλω και γω, καύλα, πάθος, ένταση… όλα να ενωθούν, από ‘μας για ‘μας! Ένας κολασμένος ερωτισμός ηδονικών βλεμμάτων και ματιών, που κρύβουν …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Πόση ένταση μπορείς να συγκρατήσεις, ακίνητος, στη μέση ενός δρόμου; Περνούσες απέναντι, μέχρι που ξαφνικά μπορεί να έσπασε η μετά βίας ισορροπημένη γυάλινη ψυχή σου. Δεν ξέρω τι μπορεί να είδες ή πού μπορεί, αυτήν την ακατάλληλη στιγμή, να κατέληξαν οι σκέψεις σου, αλλά πόση ένταση μπορείς να συγκρατήσεις, να νιώσεις ευκρινώς, από την κατάρρευση …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Μία ωδή στα όσα σε κρατάνε ξύπνιο τα βράδια. Για όλες τις ανησυχίες, ανησυχίες για το μέλλον που τη νύχτα φαντάζει τόσο κοντά και τόσο απειλητικό που δεν μπορείς να αναπνεύσεις. Για όλους σου τους φόβους. Κάθε έναν από αυτούς, ξεχωριστά. Από το τέρας στη ντουλάπα, ως τον φόβο της δέσμευσης και τον φόβο της …

Συνεχίστε την ανάγνωση