Η ιστορία πίσω από το… smartphone.

Βρισκόμαστε στα τέλη του 19ου αιώνα. Η βιομηχανία έχει μπει πλέον για τα καλά στις ζωές των ανθρώπων. Στόχος είναι τώρα η μεγιστοποίηση της παραγωγής. Ο τρόπος, ωστόσο, δεν είναι ο προφανής. Δεν χρειάζονται μεγαλύτερες ή γρηγορότερες μηχανές. Χρειάζονται νέους ανθρώπους. Χρειάζονται ανθρώπους που μπορούν να λειτουργούν στους ρυθμούς των μηχανών, ανθρώπους που δεν αποσπώνται…

Από την καταστροφή στην αναγέννηση. | #Topic_Week

Δεν είναι λίγες οι φορές που ένιωσα το αίσθημα της καταστροφής. Ναι, δεν είναι μόνο συμβάν, αλλά και αίσθημα. Το καταλαβαίνεις από αυτό που αφήνει πίσω του. Μια καρδιά ερημωμένη, όπως ακριβώς και ένα τοπίο ύστερα από μια φυσική καταστροφή. Δυο μάτια έτοιμα να κλάψουν -είτε κλαίνε είτε όχι- ακριβώς γιατί βλέπουν τις συνέπειες γύρω…

Μετά. | #Topic_Week

Ήρθες με την τελευταία δροσιά της θάλασσας• ο ήχος του βότσαλου που υποχωρεί σε συνόδευσε μέχρι το σώμα μου μια γεύση της αλμύρας που θα ακολουθούσε. Το πρωί είχες ήδη φύγειίσως το ρεύμα σε τράβηξε πάλι μάλλον ήμουν στεγνός για την δική σου θάλασσα το κύμα με ξέβγαλε στο άδειο μου κρεβάτι. Ναυαγός από έρωτα…

Παραδείγματα προσωπικής καταστροφής. | #Topic_Week

7:40 το πρωί. Κρατώντας τον χαρτοφύλακά μου πηγαίνω προς το γραφείο του Αφεντικού. Σήμερα είναι καταπληκτική ευκαιρία να του μιλήσω για την αύξησή μου. Τόσον καιρό πάμε τόσο καλά στη δουλειά. Φυσικά εγώ έκανα παραπάνω πράγματα αλλά είναι τόσο εξαίσιος! Για κάθε πρόβλημα μου έχει δύο με τρεις λύσεις. Φτάνω, λοιπόν, στο γραφείο του Αφεντικού,…

Κάθε καταστροφή, ξεκινάει από τη φθορά. | #Topic_Week

Καταστροφή. Mια λέξη με αρνητικό φορτίο στ' αυτιά όλων. Συνέπεια της φθοράς. Η φθορά του χρόνου, ας πούμε. Όσο κι αν την παραβλέπουμε, πολλές φορές είναι εδώ, υπάρχει. Όλα τα φθείρει ο χρόνος. Δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Δε μας χαρίζεται. Σχεδόν καθημερινά εύχομαι η ζωή μου να φτάσει ως εκεί που δε θα έχω χάσει…

Καταστρέφοντας παλιές σελίδες. | #Topic_Week

Είναι δύσκολο να στέκεσαι σε έδαφος σαθρό, όσο στητό και να’ ναι το σώμα, όσο αποφασισμένη η κορμοστασιά. Στον αέρα κανείς δεν περπατά. Σε έναν κόσμο που καταρρέει, σ’ έναν κόσμο που ίσως πάντα κατέρρεε, απαισιόδοξα συνειδητοποιημένος, βαριά αυτοκαταστροφικός, δύσκολο να κοιτάμε τον καθρέφτη χωρίς μια μικρή, στιγμιαία, τουλάχιστον, αποστροφή, μια μικρή σπίθα της αντανάκλασης…