Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι.

Και για να προλάβω τις πιθανές ψευτο – χριστιανικές αντιδράσεις, αρνούμαι να ερμηνεύσω αυτή τη φράση με το νόημα που της δίνετε. Αν πιστεύετε στα αλήθεια ότι είναι ευτυχείς εκείνοι που δηλώνουν πτωχοί μπροστά στον λογισμό του θεού, τότε μάλλον με διευκολύνετε να συνεχίσω τους συλλογισμούς μου. Δε νομίζω καν ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός να το ερμήνευε όπως οι θρησκόληπτοι. Γιατί όταν λέω πνεύμα, εννοώ τον νου και όχι το Άγιο.

Κι όντως, αλήθεια, πρέπει να είναι. Είναι ευτυχισμένος όποιος δε σκέφτεται, δεν ξέρει, δε νιώθει. Ζει καλά. Είναι με τον εαυτό του καλά, είναι με τους γύρω του καλά, είναι με την κοινωνία καλά. Είναι καλά με τη ζωή που έχει. Συνεχίστε την ανάγνωση Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι.

What about numb3rs?

Τι συμβαίνει με τους αριθμούς; Και γιατί τους αφήνουμε να εξουσιάζουν τη ζωή μας; «Σήμερα ήπια 4 καφέδες» εθισμένη. «Έφαγα 2 κρουασάν με σοκολάτα» δεν προσέχει τη διατροφή της. «Πρέπει να πίνουμε 2 λίτρα νερό την ημέρα»! Οι αριθμοί διευκρινίζουν. Υπάρχει το γενικό, υπάρχει και το ειδικό. Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη το συγκεκριμένο για να αποφεύγουμε το χάος. Συνεχίστε την ανάγνωση What about numb3rs?

Θολά άστρα.

Τα δευτερόλεπτα άφηναν πίσω το αίμα μου μελάνι
σαν κομμένα μέταλλα έμεναν οι εικόνες
απ’ τις πληγές βάφονταν τα γράμματα πιο ευκρινή
με τα νοήματα, μηνύματα-αντίλαλους • Συνεχίστε την ανάγνωση Θολά άστρα.

Είστε ρατσιστές (;)

Ρατσισμός (ράτσα/ razza = φυλή): Η αντίληψη ότι ένας λαός είναι ανώτερος ή κατώτερος από κάποιον άλλον, βασιζόμενη σε φυλετικές, βιολογικές, θρησκευτικές, σεξουαλικές, ιδεολογικές και κοινωνικές διαφορές και στερεότυπα. Τέτοιες συμπεριφορές συναντώνται, συνήθως, εις βάρος των μειονοτήτων, των αδύναμων, των διαφορετικών και γενικά των περιθωριακών ανθρώπων. Συνεχίστε την ανάγνωση Είστε ρατσιστές (;)

Όταν ο άνθρωπος διαπιστώνει τη θνητότητά του.

Πηδάς μακριά από το στρώμα, με χέρια ιδρωμένα και καρδιά που καλπάζει από το στήθος σου, στέλνοντας με μανία αίμα στον εγκέφαλο, ενισχύοντας αυτά που θες να αποφύγεις. Οι σκέψεις σου γίνονται αβάσταχτες και πασχίζεις να ξεφύγεις από τις μπάρες που σου έθεσε ο ίδιος σου ο οργανισμός.  Συνεχίστε την ανάγνωση Όταν ο άνθρωπος διαπιστώνει τη θνητότητά του.

Η ισορροπία ανάμεσα σε λογική και συναίσθημα.

Ισορροπία. Μια νοητή ζυγαριά από εκείνες τις παλιές, με δίσκους. Μια να γέρνει προς την λογική, μια προς το συναίσθημα. Πότε πράγματι μπήκαμε όλοι εμείς στη διαδικασία να αντιληφθούμε την ισορροπία ανάμεσα σε αυτούς του δύο τομείς; Ίσως στην συνειδητοποίηση της ενηλικίωσης. Σε εκείνη την πικρή συνειδητοποίηση ότι πια δεν είσαι ένα παιδί που λειτουργεί μόνο συναισθηματικά. Όταν ήρθε η στιγμή να πάρεις μία απόφαση για σένα και για το μέλλον σου… Συνεχίστε την ανάγνωση Η ισορροπία ανάμεσα σε λογική και συναίσθημα.

Ένα χαρούμενο ποίημα, για χαρούμενους ανθρώπους.

Χτυπάει το κινητό σου.
Χαίρεσαι, γιατί είναι ο αγαπημένος σου.
Βγαίνετε έξω.
Είσαι χαρούμενη.
Γυρνάς σπίτι, όμως σου λείπει. Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα χαρούμενο ποίημα, για χαρούμενους ανθρώπους.

Σε pause.

Συναισθηματική αδράνεια. Η ζωή προχωράει, όμως κατά έναν παράδοξο τρόπο της φαίνεται ακίνητη. Ανίκανη να διαμορφώσει οποιουδήποτε τύπου συναισθηματισμό παρακολουθεί τα γεγονότα να την προσπερνάνε, ενώ αυτή παραμένει άδεια και ανέκφραστη. Συνεχίστε την ανάγνωση Σε pause.

Ανεβάζω την ένταση.

Όταν έχω κέφια, ανεβάζω την ένταση. Όταν ακούω ένα ευχάριστο νέο, ανεβάζω την ένταση. Όταν συμβαίνει κάτι που περίμενα καιρό, ανεβάζω την ένταση. Όταν θέλω να απομακρυνθώ από το περιβάλλον του δωματίου, ανεβάζω την ένταση. Ανεβάζω την ένταση και όταν θέλω να γίνω ένα με το δωμάτιο. Ή όταν θέλω να βγάλω φτερά, να σπάσω το τζάμι και να πετάξω πάνω από την πόλη. Όταν θέλω να δημιουργήσω κάτι. Ή όταν θέλω να καταστρέψω κάτι. Συνεχίστε την ανάγνωση Ανεβάζω την ένταση.

Εξατμισμένοι λόγοι

«Ένας προσπαθεί να τελειώσει τη βόλτα του».
Ο ουρανός γέρνει και οι ακτίνες εκτινάσσονται μέσα στο γαλάζιο,
αφήνοντας αυτό το κωνικό διάκενο μεταξύ τους,
γιατί με την απόσταση, η ροή οποιασδήποτε ποσότητας αραιώνει.
«Τον έφαγαν οι σκιές, δεν φαίνεται. Ο άλλος νομίζω μονολογεί από μέσα του,
όταν περνούσε, χωρίς να υπάρχει κάποιος στην ευθεία του βλέμματός του,
έκανε μορφασμούς».
Νομίζω δεν ακούγονται φωνές. Συνεχίστε την ανάγνωση Εξατμισμένοι λόγοι

Συνουσία

..Ξαφνικά, δεν υπάρχει κάτι άλλο, μόνο εσύ, εγώ και ένας απρόσμενα λυσσαλέος ερωτισμός. Το μέσα σου ήδη έχει αρχίσει να φλέγεται, το ίδιο θες να γίνει και με τις σάρκες μας, το ίδιο θέλω και γω, καύλα, πάθος, ένταση… όλα να ενωθούν, από ‘μας για ‘μας! Ένας κολασμένος ερωτισμός ηδονικών βλεμμάτων και ματιών, που κρύβουν όλα τα θέλω της στιγμής! Συνεχίστε την ανάγνωση Συνουσία

Το τραγούδι της εβδομάδας: Σωτήρες-Κοκκινοσκουφίτσα.

Καλησπέρα για άλλη μια φορά από ‘μένα με ένα γιορτινό άρθρο για σήμερα, καθώς μόλις ξεκίνησε το Πάσχα και είμαστε έτοιμοι να το ζήσουμε όσο μπορούμε πριν γυρίσουμε πίσω στις βαρετές -και χωρίς νόημα- ζωές μας!
Ωστόσο, πριν βγείτε να χορέψετε, να πιείτε, να διασκεδάσετε, τέλος πάντων, όπως ο καθένας του αναλογεί, θέλω για λίγο την προσοχή σας! Συνεχίστε την ανάγνωση Το τραγούδι της εβδομάδας: Σωτήρες-Κοκκινοσκουφίτσα.

Μια φωτογραφία…

Το βλέμμα βυθισμένο
στο προπατορικό αμάρτημα:
τον απαγορευμένο καρπό
της προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε πίστη κάποτε.

– Κική Δημουλά, «Φωτογραφία 1948»

Ένα κλικ, ένα άγγιγμα.
Όποια συσκευή, όποιος τρόπος. Συνεχίστε την ανάγνωση Μια φωτογραφία…

Θέμα επιλογής.

Τα χέρια μου ψάχνουν τυφλά δεξιά-αριστερά την πηγή του ήχου «Γρήγορα βρες το» διατάζω τον εαυτό μου. Αυτός ο ήχος είναι ενοχλητικός! Αρπάζω το κινητό και κλείνω το αναθεματισμένο ξυπνητήρι. Ανοίγω τα μάτια μου, έρχομαι στην πραγματικότητα. Κοιτάω το ρολόι 8 παρά είκοσι. Δουλειά.
Όχι πάλι, συλλογίζομαι, άλλη μια μέρα χαμένη. Το πρόσωπο μου σκοτεινιάζει προτού ο εγκέφαλος μου να έχει την ικανότητα να λειτουργήσει σωστά. Συνεχίστε την ανάγνωση Θέμα επιλογής.

Συναντήσαμε τη Νεφέλη Εκάτη στην έκθεση Walking Dead Art.

Το τριήμερο 15 με 18 Μαρτίου, στο Ωδείο Αθηνών φιλοξενήθηκε η εικαστική έκθεση «The Walking Dead Art», βασισμένη στην ομώνυμη σειρά του καναλιού FOX. Τα έργα των καλλιτεχνών που παρουσιάστηκαν ήταν φανερά επηρεασμένα από τη σειρά, μα αυτό που θα μπορούσε να κερδίσει ακόμη και όσους από εμάς δεν την έχουμε δει, ήταν το γεγονός ότι τα περισσότερα είχαν κατακτήσει κάποιο ανεξάρτητο, κοινωνικό νόημα. Συνεχίστε την ανάγνωση Συναντήσαμε τη Νεφέλη Εκάτη στην έκθεση Walking Dead Art.

H κραυγή της «Α»

Ήθελα από καιρό να γράψω ένα κείμενο για την κακοποίηση, ειδικότερα κατά των γυναικών, όμως κώλωνα. Έλεγα στον εαυτό μου να κάτσει στα αυγά του, εφόσον δεν το έχει βιώσει, γιατί δε θα μπορεί να το περιγράψει. Εξάλλου, πάντα προσπαθούσα να βρω δικαιολογίες γι’ αυτά που με δυσκόλευαν. Έτσι, με τη δικαιολογία ότι είναι ένα ευαίσθητο θέμα, το άφηνα δειλά στην άκρη, χωρίς όμως και να το ξεχνάω. Σαν το ρούχο που αφήνεις στην καρέκλα γιατί δεν ξέρεις αν είναι για την ντουλάπα ή για τα άπλυτα. Συνεχίστε την ανάγνωση H κραυγή της «Α»

Κόκκινες σελίδες.

Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, όταν αγαπάς κάποιον -ή κάτι.

Καμιά φορά η γλώσσα σου πετάει καρφιά και άθελά της τρυπάει την αγάπη, την τραυματίζει. Συνεχίστε την ανάγνωση Κόκκινες σελίδες.

Σημειώνοντας το Σήμερα.

Σήμερα πάλι έμαθα κάτι.
Με τρομάζει ο εαυτός μου.
Τα βήματά μου ίσα που ακούγονται στο ζεστό τσιμέντο και εγώ

φοβάμαι.

Δεν είναι αυτό το πρωτόγνωρο αίσθημα αγωνίας. Συνεχίστε την ανάγνωση Σημειώνοντας το Σήμερα.

Μιας στιγμης

Πόση ένταση μπορείς να συγκρατήσεις, ακίνητος, στη μέση ενός δρόμου; Περνούσες απέναντι, μέχρι που ξαφνικά μπορεί να έσπασε η μετά βίας ισορροπημένη γυάλινη ψυχή σου. Δεν ξέρω τι μπορεί να είδες ή πού μπορεί, αυτήν την ακατάλληλη στιγμή, να κατέληξαν οι σκέψεις σου, αλλά πόση ένταση μπορείς να συγκρατήσεις, να νιώσεις ευκρινώς, από την κατάρρευση και τον θρυμματισμό σου; Συνεχίστε την ανάγνωση Μιας στιγμης

Ένα κατηγορώ στην εξουσιαστικότητα του νομού.

Το παρόν κείμενο δεν αποτελεί ούτε κάποιου είδους επιστημονική ανάλυση σε σχέση με τα (παρα)δικαστικά »δρώμενα», ούτε οιανδήποτε προσπάθεια φενακισμού.
Απλά, λιτά και απέριττα είναι μια προσωπική δήλωση αηδίας ,που προσπάθησα αρκετά να αποφύγω είναι η αληθεία, δίοτι δεν ήθελα να γράψω κάτι παρωχυμένο ή ακομη χειρότερα ανακριβές! Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα κατηγορώ στην εξουσιαστικότητα του νομού.

Υπεράνω όλων, το πάθος.

Πάθος. Μια λέξη, ένα μεγάλο νόημα, μια ζωή. Τι είναι πάθος; Είναι ένας τρόπος ζωής; Ίσως. Συνεχίστε την ανάγνωση Υπεράνω όλων, το πάθος.

Αυτά στα οποία πίστευα.

Σαν μικρό παιδί πίστευα ότι, αν ένα μυαλό ανοίξει, δεν μπορεί να κλείσει ξανά. Αν συμβεί αυτό, τότε μάλλον ήταν μισάνοιχτο, έλεγα. Η μαγική λεξούλα ήταν εκείνο το «αλλά» (Δεν είμαι ρατσιστής/ομοφοβικός κλπ, αλλά…). Τότε έβλεπα μια μισάνοιχτη πορτούλα να κλείνει δειλά δειλά. Θεωρούσα ότι αν δεις την αλήθεια -όπως την ορίζει ο Πλάτωνας, τουλάχιστον- δεν θα αποφασίσεις να κλειστείς ξανά στο σπήλαιο με όλους εκείνους τους αφελείς, σαν εμένα που πίστευα κάτι τέτοιο. Συνεχίστε την ανάγνωση Αυτά στα οποία πίστευα.

Η δύναμη της αντιπαράθεσης.

Οι άνθρωποι, ψάχνοντας την ευτυχία και την ολοκλήρωση, παίρνουν διαφορετικούς δρόμους. Επειδή δεν ακολουθούν το δρόμο που ακολουθείς εσύ, δεν σημαίνει ότι έχουν χαθεί.
H. Jackson Brown, Jr., 1940-, Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας

Διαφορετικότητα: Μια λέξη, ένας ορισμός, μια τελείως εναλλακτική προσέγγιση για όλους. Διαφορετικότητα μπορεί να υπάρξει σε ό,τι μπορεί να αντιληφθεί ο νους σου. Πεποιθήσεις, απόψεις, φυλετικό χρώμα, προτιμήσεις , τρόπο ζωής, έως και τρόπο σκέψης. Συνεχίστε την ανάγνωση Η δύναμη της αντιπαράθεσης.

Για αυτά που σε κρατούν άγρυπνο.

Μία ωδή στα όσα σε κρατάνε ξύπνιο τα βράδια. Για όλες τις ανησυχίες, ανησυχίες για το μέλλον που τη νύχτα φαντάζει τόσο κοντά και τόσο απειλητικό που δεν μπορείς να αναπνεύσεις. Για όλους σου τους φόβους. Κάθε έναν από αυτούς, ξεχωριστά. Από το τέρας στη ντουλάπα, ως τον φόβο της δέσμευσης και τον φόβο της ταπείνωσης. Τον φόβο ότι δεν θα αγαπηθείς, ότι δένεσαι παραπάνω απ’ όσο πρέπει. Συνεχίστε την ανάγνωση Για αυτά που σε κρατούν άγρυπνο.

Μια στιγμή γέλιου

Η κοπέλα μου δεν απαντάει στα μηνύματα.
Μου κλείνει το τηλέφωνο.
Σπάω το κεφάλι μου να βρω που έφταιξα.
Πετυχαίνω την μαμά της στον δρόμο.
Κάπνιζε.
Μα η μαμά της δεν καπνίζει. Συνεχίστε την ανάγνωση Μια στιγμή γέλιου

Εκείνο το κορίτσι.

Εκείνο το κορίτσι,
που δεν μένει στιγμή μόνη της,
πάντα περιτριγυρίζεται από κόσμο.
Αν τη ρωτήσεις, όμως,
της έχει λείψει ο εαυτός της. Συνεχίστε την ανάγνωση Εκείνο το κορίτσι.

Όλα τελειώνουν, μαμά.

Άκουσέ με, μαμά… Αν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για κάτι, τότε αυτό είναι το πέρας του χρόνου. Καλώς ή κακώς, όλα κάποια στιγμή τελειώνουν. Ακόμη και αν απλά επιβιώνεις και αφήνεις τα γεγονότα να σε προσπερνούν και να σου φυσούν τα μαλλιά, ακόμη και αν απλά στέκεσαι παθητικός θεατής, κάποια στιγμή όλα περνάνε. Αυτό γιατί ο χρόνος κυλά. Και ούτε καν εσύ, πολυμήχανε άνθρωπε, δεν μπορείς να ελέγξεις αυτόν τον μοναδικό Θεό. Συνεχίστε την ανάγνωση Όλα τελειώνουν, μαμά.

Εσύ με τις ιδέες σου, Νικόλα…

Σαν σήμερα, ο ανατρεπτικός Νικόλας Άσιμος αυτοκτονεί, σε ηλικία 38 ετών, στα Εξάρχεια.

Κάθε δέσμευση είν’ ολιγωρία
Άμα θες δεσμά, φάε ιδεολογία.

-από το τραγούδι «Η Γαλανόλευκος»

Συνεχίστε την ανάγνωση Εσύ με τις ιδέες σου, Νικόλα…