Η καρδερίνα.

Οι γονείς μου είχαν μια καρδερίνα. Τα φτερά της ήταν μαύρα και κίτρινα και γκρι. Το ράμφος της κι' αυτό μαύρο. Όσο για τα μάτια της, ποτέ δεν τα 'χα δει. Η μάνα λέει ότι της κελαηδούσε όλο το πρωί. Και ο πατέρας πως συντροφιά του κρατούσε λίγο πριν να κοιμηθεί. Μου λένε πως τους … Συνεχίστε να διαβάζετε Η καρδερίνα..

Όσα είναι αρκετά.

Ποτέ δεν ήθελα από σένα πολλά, ένα ανήσυχο βλέμμα και μια δυνατή αγκαλιά. Αυτά τα δύο θα ήταν αρκετά. Θα σου ζήταγα άλλη μια φορά, κι ας ξέρω πώς δε θα βγει πουθενά. Κι ας ξέρω πως πλέον μόνο πονά. Απλά να, Αν ερχόσουν, για λίγο ίσως να ήταν καλά. Ίσως να ήταν όπως παλιά. … Συνεχίστε να διαβάζετε Όσα είναι αρκετά..

Συνέντευξη με τον Α.Φ

Ο Α.Φ. (Αντίθετη Φωνή), είναι σίγουρα ο καλλιτέχνης που αξίζει να μάθεις σήμερα. Με στοίχους που σε αγγίζουν τόσο σε κοινωνικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, ταλαντεύεται ανάμεσα στις λεπτές γραμμές για τις οποίες λίγοι είναι πρόθυμοι να μιλήσουν. Έχοντας το πλεονέκτημα να τον αποκαλώ φίλο μου, τις προάλλες μου έκανε την χάρη να μου … Συνεχίστε να διαβάζετε Συνέντευξη με τον Α.Φ.

Το μάτι του κυκλώνα. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Θυμός Η ψυχολόγος μου επιμένει ότι στο μάτι του κυκλώνα κουρνιάζει ένας απύθμενος θυμός. Της χαρίζω ένα στραβό χαμόγελο ενώ η φωνή μέσα μου γελάει ειρωνικά. Δεν ξέρω αν μπορώ να εξηγήσω με λόγια πως είναι κάτι πιο βαθύ που με στοιχειώνει. Πως ο θυμός έρχεται και φεύγει. Πως όλα έρχονται και φεύγουν. Πως, … Συνεχίστε να διαβάζετε Το μάτι του κυκλώνα. | #Topic_Week.

Επαναλήψεις.

Θα θελα να σου πω ότι μου λείπεις, αλλά θα έλεγα ψέματα. Θα θελα να μου πεις πως μ'αγαπάς, αλλά τότε θα έλεγες εσύ. Θυμάμαι πόσο πολύ σε λάτρεψα εκείνο το πρωί. Τώρα; Εδώ εγώ, εσύ εκεί. Εσύ εκεί, εγώ αλλού. Εγώ αλλού, εσύ παντού. Εσύ παντού, εγώ πουθενά. Πάμε ξανά. Θα 'θελα να σου … Συνεχίστε να διαβάζετε Επαναλήψεις..

Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα

Η σημερινή ημέρα (10/9) είναι αφιερωμένη στην καταπολέμηση ενός φαινομένου που μαστίζει στην εποχή μας και βρίσκει αντίκρισμα σε κάθε ηλικία και κοινωνική ομάδα. Μιλάμε για ένα φαινόμενο που κανείς μας δεν έχει την δικαιοδοσία να αγγίξει λόγω της άκρως προσωπικής και λεπτής του φύσης. Γι' αυτό δεν θα προσποιηθούμε τους ειδήμονες, ούτε θα προσπαθήσουμε … Συνεχίστε να διαβάζετε Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα.

Αυτοάνοσο.

Πρώτα δοκίμασα το σκοινί, όμως έσπασε απ'το βάρος. Έπειτα πήγα στο ξυράφι, αλλά όσο βαθιά και αν έκοβα δεν είχε μείνει κάτι για να στάξει. Στη θάλασσα δεν πήγα, έμαθα να κολυμπώ μικρή και ποτέ μου δεν ξέχασα το πώς. Ούτε όπλο πήρα, φοβήθηκα πως ο πειρασμός να πάρω και άλλους μαζί μου θα νικήσει. … Συνεχίστε να διαβάζετε Αυτοάνοσο..

Λούπα.

Ανοίγετε τα παντζούρια για να μπει μέσα το φως. Τα κλείνω για να μην μ' αφήσει και το σκοτάδι. Πάνε χρονιά σε αυτή τη λούπα. Ανοίγω αυτά που θα έπρεπε να μείνουν κλειστά και όσα έχουν ανάγκη από αέρα τα διπλοκλειδώνω. Δεν θυμάμαι πότε άρχισε αυτή η μανία μου με το χρόνο. Αυτόν που πέρασε, … Συνεχίστε να διαβάζετε Λούπα..

Ανέκδοτα τραγελαφικά.

Οι φίλοι μου λένε πως δεν γελάω τώρα τελευταία. Αν μπορούσα να δώσω όνομα σε αυτό το παράπονο θα ήταν μάλλον το “τραγελαφικό”. Και αυτή η λέξη πάντα με γεμίζει με μια περίεργη έμπνευση, οπότε σήμερα θα μιλήσουμε για το χιούμορ. Είναι πραγματικά αστείο το πώς κάθε βράδυ με σπρώχνουν τα κάγκελα του μπαλκονιού. Σχεδόν … Συνεχίστε να διαβάζετε Ανέκδοτα τραγελαφικά..

Είναι Πέμπτη.

Είναι Πέμπτη. Τα σύννεφα κρύβουν τον ήλιο και εγώ κρύβω τον εαυτό μου από τον καθρέφτη. Η φωνή μέσα μου γνωρίζει, έτσι την αποφεύγω. Οι γύρω μου αρχίζουν να υποθέτουν, έτσι αρχίζω να αποφεύγω και εκείνους. Είναι Πέμπτη. Το μολύβι έσπασε στο τετράδιο και εγώ έσπασα στο πάτωμα. Το σπίτι μου με κλείνει, έτσι κλείνομαι … Συνεχίστε να διαβάζετε Είναι Πέμπτη..

Ένα ουρλιαχτό για το τέλος.

Άσπροι τοίχοι και πνιγμένες φωνές. Τα ταβάνι γυρίζει και ανοίγουν οι πληγές. Η εικόνα με κοιτάζει με οίκτο. Μα όταν τρυπάει η βελόνα το σώμα μου νιώθω μέχρι και τον τελευταίο χτύπο. Δόση γεμάτη λύπη. Ζωή που της λείπουν οι στίχοι. Μετρημένοι της ψυχής μου οι ήχοι. Μια μάχη δίχως νίκη. Άσπροι τοίχοι και πνιγμένες … Συνεχίστε να διαβάζετε Ένα ουρλιαχτό για το τέλος..

Ήθελες/Ήθελα. | #Topic_Week

Με ήθελες υπάκουη, πονηρή, γενναία. Σε ήθελα στοργική, ειλικρινή, έμπιστη. Με ήθελες κλειδωμένη σε μια ροζ φούσκα. Σε ήθελα ελεύθερη στις άπειρες επιλογές που είχε η ζωή να σου προσφέρει. Με ήθελες μαριονέτα με τα νήματα δεμένα στα ακροδάχτυλα σου. Σε ήθελα δίπλα μου να περπατήσουμε αυτόν τον κόσμο χέρι χέρι. Με ήθελες κάπως, με … Συνεχίστε να διαβάζετε Ήθελες/Ήθελα. | #Topic_Week.

Θα έμενες αν σου το ζήταγε;

Και 'κείνος έφυγε, όπως όλοι φεύγουν. Ή μπορεί και εγώ να τον έδιωξα, έχουν περάσει τόσα χρόνια που πλέον δεν θυμάμαι. Και κάθομαι κάτι μέρες και αναπολώ εκείνη την νύχτα. Τα δάκρυα που δεν άφησα να πέσουν, τις κραυγές που δεν άφησα να βγουν, το κρύο που δεν με ακουμπούσε γιατί ήταν δίπλα μου. Και … Συνεχίστε να διαβάζετε Θα έμενες αν σου το ζήταγε;.

«Έχω μια φίλη εκεί έξω…»

Έχω μια φίλη εκεί έξω που κάθε καλοκαίρι πεθαίνει και κάθε χειμώνα ανθίζει. Έχω μια φίλη εκεί έξω που, σ'όσες θάλασσες και να πάλεψε ποτέ της δεν παράτησε, την έμπνευση. Η θέλησή της πέτρινη. Η πίεσή της ανέντιμη. Και η φωνή μεσ' το κεφάλι της έντρομη. Όμως, όσα χιλιόμετρα και αν μας χωρίζουν εγώ εδώ … Συνεχίστε να διαβάζετε «Έχω μια φίλη εκεί έξω…».

Μόνο εγώ.

Σε θυμάμαι να γελάς, και να κλαις. Με θυμάσαι να δίνομαι και να χάνομαι. Μας θυμάμαι μαζί ενώ να μας ονειρευόμουν χώρια. Πέρασες χρόνια στη σκιά των άλλων. Πέρασα χρόνια στη σκιά του εαυτού μου. Περάσαμε μήνες κοιτώντας άσπρα ταβάνια και ποθώντας ξύλινες κάσες. Έμαθες να ελέγχεις τους άλλους από επιλογή. Έμαθα να ελέγχω τους … Συνεχίστε να διαβάζετε Μόνο εγώ..

Η φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Η φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μου δεν ακούγεται τώρα τελευταία, όμως ακόμα θυμάμαι τον ήχο της. Ήταν όμορφος κάποτε, ήρεμος, σαν την θάλασσα τα πρωινά. Ήταν γλυκός κάποτε, ζεστός, σαν την πρώτη γουλιά καφέ μέσα στη μέρα. Η φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μου δεν ακούγεται τώρα τελευταία, όμως την θυμάμαι να … Συνεχίστε να διαβάζετε Η φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μου..

Εσωτερική μεταστροφή.

Τα πρωινά το σώμα μου είναι πιο βαρύ. Αόρατες αλυσίδες με δένουν στο κρεβάτι, ενώ θαμποί ψίθυροι φωτός φτάνουν στα βλέφαρά μου μέσα από τα στόρια του παραθύρου για να μου θυμίσουν πως η ζωή είναι έξω. Σέρνω το κορμί μου μέσα στο πλήθος και οι αλυσίδες σέρνονται πιο πίσω, δημιουργώντας ένα μονοπάτι από ατσάλι. … Συνεχίστε να διαβάζετε Εσωτερική μεταστροφή..

Αυτοί που έφυγαν.

Οι άνθρωποι που αγαπώ και δεν είναι πλέον στη ζωή μου, έχουν γρατσουνιές και σημάδια στα σώματα τους, από την μάχη που έδωσα για να τους κρατήσω. Όλοι τους, έχουν δυσκολία στην αναπνοή από τις αναθυμιάσεις που προκάλεσε η φωτιά που εγώ έβαλα για να κάψω τις γέφυρες που χτίσαμε για να πορευόμαστε μαζί. ℬασιλική … Συνεχίστε να διαβάζετε Αυτοί που έφυγαν..

Εγώ ήμουν πάντα το φεγγάρι.

Δεν είναι δικό μου λάθος, αλήθεια. Δεν είναι λάθος μου που με μπέρδεψες για ήλιο Εγώ, ήμουν πάντα παιδί της νύχτας. Πάντα ανέμελη, σκοτεινή, μοναχική. Πάντα αυτοκαταστροφική, τοξική και πολλές φορές απόμακρη. Πάντα περίεργη, καταθλιπτική και όμορφη κατά έναν περίεργο και δύσκολα αντιληπτό τρόπο. Εγώ ήμουν πάντα το φεγγάρι. Και πάντοτε, όπως κάθε φεγγάρι, είχα … Συνεχίστε να διαβάζετε Εγώ ήμουν πάντα το φεγγάρι..

Top 15-Πρόσωπα για τα οποία γράφτηκαν τραγούδια| #Topic_Week

“Πρόσωπα” είναι το θέμα του #topicweek αυτού του μήνα, και ομολογουμένως οι ιδέες ήταν πολλές και όλες εξίσου ενδιαφέρουσες. Ως γνωστή λάτρης της μουσικής όμως, μια ξεχώρισε, και είμαι εδώ με άλλο ένα Playlist εμπνευσμένο από τα... πρόσωπα στους τίτλους των τραγουδιών. Βάλτε τα ακουστικά σας, χαλαρώστε και ακολουθήστε με σε ένα ακόμη μουσικό ταξίδι. … Συνεχίστε να διαβάζετε Top 15-Πρόσωπα για τα οποία γράφτηκαν τραγούδια| #Topic_Week.

Φωνές πάνω σε σπασμένα γυαλιά.

Φωνές. Άκουγα φωνές. Πάντα άκουγα φωνές. Φωνές γνώριμες. Φωνές αγαπημένες. Φωνές ατόμων που μέσα στα λίγα χρόνια μου λάτρεψα και μίσησα εξίσου. Στην αρχή ήταν ήρεμες, καθησυχαστικές. Έπειτα άγριες, τρομακτικές. Τέλος, ξεχασμένες, φθαρμένες, πληγωμένες. Φωνές σιγανές. Φωνές δυνατές. Κραυγές πόνου και αγωνίας. Ψίθυροι χαράς και ευθυμίας. Φωνές. Όλη μου η ζωή ήταν φωνές. Φωνές που … Συνεχίστε να διαβάζετε Φωνές πάνω σε σπασμένα γυαλιά..

Τα δωμάτια.

Τα δωμάτια του μυαλού μου είναι κλειδωμένα και πολλά. Μέσα τους κρύβονται θηρία και χτικιά. Τα δωμάτια του μυαλού μου είναι σκονισμένα και φτωχά. Σαν τους χτύπους της ψυχρής μου καρδιάς. Τα δωμάτια του μυαλού μου, δεν έχουν ελπίδα και φως. Μέσα τους δεν μπαίνει ούτε διάβολος μα ούτε και θεός. Τα δωμάτια του μυαλού … Συνεχίστε να διαβάζετε Τα δωμάτια..

Ίδιες ψυχές

Κάποιος σήμερα μου θύμισε πως οι ψυχές μας είναι ίδιες. Είχα καιρό να γράψω για σένα, τόσο πολύ που δεν θυμόμουν αν είχα γράψει και πότε. Τόσο πολύ που είχα σχεδόν ξεχάσει το ποιος είσαι και πόσο σημαντικός υπήρξες στη ζωή μου. Όμως σήμερα, κάποιος, μου θύμισε πως έχουμε ίδιες ψυχές και κάπως έτσι επέστρεψες … Συνεχίστε να διαβάζετε Ίδιες ψυχές.

Η θλίψη μου.

Η θλίψη μου μοιάζει σαν μια μορφή έξω από το παράθυρο του σπιτιού μου - το παράθυρο του μυαλού μου. Κάποιες φορές την αγνοώ. Χάνομαι στην ρουτίνα της καθημερινότητας, στις υποχρεώσεις, στα πρέπει, στα θέλω. Κάποιες φορές την νικώ. Βάζω δυνατά τη μουσική να μην ακούω τις ανάσες της και πνίγω τις κραυγές της με … Συνεχίστε να διαβάζετε Η θλίψη μου..

Το φαίνεσθαι και το είναι.

Το πρόβλημα δεν είναι στις αναμνήσεις. Στα ουτοπικά λόγια και τα πανέμορφα εγκλήματα. Το θέμα δεν είναι στις εικόνες. Στις ομηρικές ζωές και τα τραγικά πρόσωπα. Ο πόνος δεν υπάρχει στα δωμάτια. Στις έντονες αντιδράσεις και τις καθορισμένες παρουσίες. Η θλίψη μου δεν χωράει στις νύχτες. Στις κενές καταστάσεις και τις περίπλοκες σχέσεις. Το πρόβλημα … Συνεχίστε να διαβάζετε Το φαίνεσθαι και το είναι..

Μαύρη Ψυχή.

Κάτι πονάει. Κάτι πάντα πονάει. Λες ότι είσαι καλά και το εννοείς. Θέλεις να το εννοείς. Όμως κάτι πονάει. Κάτι πάντα πονάει. Και προσπαθείς να το σταματήσεις. Παλεύεις καθημερινά για να το κάνεις να μην πονάει πια. Αλλά συνέχεια κάτι γίνεται και δεν τα καταφέρνεις και έρχονται τα βράδια και καπνίζεις σα να μην υπάρχει … Συνεχίστε να διαβάζετε Μαύρη Ψυχή..

Έναν λόγο.

Μερικές νύχτες προσπαθώ να θυμίσω στον εαυτό μου γιατί δεν πρέπει να αδειάσω το μπουκάλι με τα πολύχρωμα χαπάκια. Κάποιες, θυμάμαι και ηρεμώ. Άλλες όμως, σαν την σημερινή, ανακαλύπτω απίστευτα κενά στην -θεωρητικά- καλή μνήμη μου και τρομάζω στη σκέψη πως ίσως τελικά να μην έχω κάτι να με κρατάει. Ίσως αυτό το λουρί που … Συνεχίστε να διαβάζετε Έναν λόγο..

Αυτοί που έμειναν.

Κάποιος, κάποτε μου είχε πει πως θέλει κάποιον να ξέρει πώς να μένει. Στην αρχή μου είχε φανεί τόσο όμορφη ευχή, τόσο ουσιαστική και σημαντική. Καθώς πέρναγαν τα χρόνια, καταλάβαινα όλο και περισσότερο πόσο μάταιη και τραγική ήταν. Στην αρχή νόμιζα πως και εγώ κάτι τέτοιο ήθελα. Τώρα πλέον ξέρω πως δεν μου λείπεται αυτό … Συνεχίστε να διαβάζετε Αυτοί που έμειναν..

10 song playlist: Μαζί | #Topic_Week

Μαζί. Όμορφη λέξη στη σημασία. Δύσκολη στην επίτευξη. Όμορφη στα ελπιδοφόρα σενάρια του μυαλού μας. Δύσκολη στην βίαιη πραγματικότητα της καθημερινότητάς μας. Μία playlist φτιαγμένη για κάθε εκδοχή του “μαζί”. Για τα εύκολα, τα όμορφα, τα χαρούμενα. Για τα δύσκολα, τα άσχημα, τα στενάχωρα... Γιατί ακόμα και σε μία λέξη σαν αυτή, όλα μέσα είναι, όπως στη … Συνεχίστε να διαβάζετε 10 song playlist: Μαζί | #Topic_Week.

Βία.

Και τελικά τι είναι η βία; Τι είναι αυτό το πράγμα που όλοι κατηγορούν τόσο απόλυτα και επικριτικά; Είναι το ξύλο στους δρόμους; Οι ματωμένες μύτες και τα μελανιασμένα ματιά; Ή μήπως είναι η βουβή κραυγή μιας κοπέλας στην είσοδο της πολυκατοικίας της; Βία είναι οι τύποι με τις μαύρες κουκούλες που σπάνε μαγαζιά και … Συνεχίστε να διαβάζετε Βία..