Το σπίτι στην άκρη του δρόμου | #Topic_Week

Στο μέρος που θέλεις να πάμε,μαζί μάλλον δεν θα ξαναπάμε ποτέ. Αν κάποια στιγμή πάω μόνη,αν με βλέπεις από κάπου, θα χαρείς.Κι εγώ αν σκεφτώ πως θα χάρηκες,θα σε φέρω κοντά με το μυαλό μου.Κάπως έτσι θα 'μαστε πάλι οι δυο μας,σ' ένα μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα,σ' ένα σπίτι στην άκρη του δρόμου. ΒΑΣΙΛΙΚΗ…

Ξέχασα

Νομίζω πως ξέχασα να γράφω. Ξέχασα να νιώθω. Να υπάρχω. Ξέχασα, όπως ξεχνάω τα ρούχα στο πλυντήριο και τα πιάτα στο νεροχύτη. Ξέχασα, όπως ξεχνάει να με πάρει τηλέφωνο, όπως ξεχνάει να με ρωτήσει πώς είμαι. Όπως ξεχνάει να με...Όπως ξεχνάει να... γενικά. Κάθε μέρα χάνεσαι και λίγο περισσότερο. Δεν έχω αποφασίσει αν πονάνε πιο…

Όχι πια.

Υπάρχει κάτι τόσο σκοτεινό και βρώμικο μέσα μου. Κάτι τόσο λάθος που σχεδόν μοιάζει σωστό. Σαν μια ψύχρα που καίει. Σαν κάτι που ανήκει παντού, χωρίς να ανήκει πουθενά. Πίστευα πως ήταν στο μυαλό μου. Πώς μπορούσα να το δω μόνο εγώ. Αλλά δεν είναι. Υπάρχει κάτι τόσο πικρό και άσχημο μέσα μου. Κάτι τόσο…

Το χρώμα της μοναξιάς. |#Topic_Week

Αν είχε χρώμα η μοναξιά μου ίσως να 'ταν άσπρη. Σαν τους τοίχους των δωματίων που με κλείνουν. Σαν τα σεντόνια του κρεβατιού που με πνίγουν. Άσπρη σαν τις κόλλες Α4 που στεγάζουν τον πόνο μου και κουβαλούν τον καημό μου. Ή και όχι. Αν είχε χρώμα η μοναξιά μου, ίσως να 'ταν κόκκινη. Σαν…

Εν γνώσει.

Λες πως ξέρεις το φόβο μου, πως δεν θέλεις μαζί του να βρεθείς. Λες πως ένιωσες τον πόνο μου, γι'αυτό μάλλον έμαθες να τον αγνοείς. Κι εγώ απορώ, όμως σ'αφηνω στον κόσμο σου να ζεις. Λες πως βλέπεις τη θλίψη μου, πως στ' αλήθεια προσπαθείς. Λες πως μάντεψες τη δύση μου, γι'αυτό μάλλον έφυγες, να…

Το αύριο που δεν θα ‘ρθει.

-Δεν θέλεις να βγεις λίγο έξω; Να πας μια βόλτα. -Δεν μπορώ. -Γιατί; -Δεν με πηγαίνουν τα πόδια μου. Μια ησυχία από τις πιο ανήσυχες και καπνοί πυκνώνουν τον αέρα. Η ατμόσφαιρα, αν και μέρα καλοκαιριού, ψυχρή. -Θα ήταν καλό να περπατούσες λίγο στον κόσμο, να έβλεπες τον ήλιο. -Δεν θέλω κόσμο και ο ήλιος…

Οι πόλεις.

Όταν με ρωτούν αν προτιμώ τις πόλεις ή την εξοχή, από παιδί, απαντώ τις πόλεις. Κι όχι τις όποιες πόλεις, αλλά τις μεγάλες. Τις τεράστιες. Με τον πολύ κόσμο, και την κίνηση, και την φασαρία. Με τα βίαια προγράμματα, και το άγχος, και το θόρυβο. Τις πόλεις με τα ψηλά κτήρια, και τον πανικό, και…

Τα νήματα.

Έχω μια αγάπη για τις ιστορίες που πλάθω μέσα στο μυαλό μου, και μια εμμονή με τις αλληγορίες. Με την ίδια λογική, έχω μια πεποίθηση πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ανά δύο, και μια θεωρία πως ενώνονται με δύο νήματα. Τα νήματα είναι καλά πλεγμένα σε δύο κουβάρια και οι άκρες τους δεμένες με ένα…

Ταξίδι στο χρόνο.

Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα πήγαινα στις μέρες της παιδικής αθωότητας και της απόλυτης ξεγνοιασιάς. Δεν θα βιαζόμουν να δω και να μάθω. Δεν θα βιαζόμουν να γίνω, να φύγω, να αλλάξω. Όμως δεν μπορώ. Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα πήγαινα στις μέρες που πίστευα ότι σε ξέρω και…

Άστο.

Τότε σου είχα πει πως μια μέρα θα φύγω. Τώρα σκέφτομαι πως ίσως δεν έφτασα ποτέ. Άστο. Τότε σου είχα πει πως το θέμα δεν ήταν στο ότι δεν μπορούσα να φύγω. Αλλά στο ότι δεν ήξερα πως να αφήσω εσένα χωρίς να αφήσω εμένα. Τώρα καταλαβαίνω πως δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Άστο. Τότε σου…

3×1×2×2×2= ( ; )

Παιδεύω τον τρίτο γαλλικό ενώ κοιτάω στο ράφι το ποτό. Είπα θα το κόψω το ρημάδι, ούτε σήμερα θα πιω. Με ρωτάς "Τότε γιατί το 'χεις εδώ;". Τι να σου πω; Το 'χω λίγο με το μαζοχισμό. Αν ήταν εύκολες οι μέρες μου, δεν θα 'χα ανάγκη τα βράδια μου. Κι αν μ' είχες μάθει…

Γωνίες.

Νόμιζα πως με είχα ξεχάσει σε κάποια γωνία του μυαλού μου, έτσι ένα βράδυ ξεκίνησα και τις έψαξα μία-μία μπας και με βρω. Σε κάποιες βρήκα σκόνη, σε άλλες μοναξιά. Σε κάποιες είδα φως και σχεδόν μπορούσα να ακούσω το γέλιο, να γευτώ την ευτυχία. Σε άλλες δεν μπορούσα να δω τίποτα πέρα από σκοτάδι…

Τα κατάφερα (;)

Και τελικά, τα κατάφερα. Έφυγα. Πέρασα κάπου εκτός. Μακριά. Από την πόλη που μεγάλωσα, τα μέρη που έκανα σπίτι, τους φίλους που μου έμαθαν τι σημαίνει αγάπη - και εκείνους που μου δίδαξαν το μίσος. Τα κατάφερα και τώρα ζω μόνη μου. Στο δικό μου σπίτι. Αλλά μόνη μου. Και ήταν αρκετό. Και είναι αρκετό.…

Εξομολόγηση.

Μερικές φορές προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως δεν έφυγες και άλλες πως δεν ήρθες ποτέ. Η αλήθεια είναι πως δεν μπόρεσα να καταλάβω την ανάγκη της παρουσίας, μέχρι να νιώσω τον πόνο της απουσίας. Σαν ποτέ να μην ήταν εδώ κάποιος μέχρι να έρθεις εσύ.Σαν ποτέ να μην μου έλειψε κάποιος μέχρι να…

Αεροπλάνα.

Πολλές φορές κάθομαι κοντά στη θάλασσα και παρατηρώ το σημείο που ενώνεται με τον ουρανό. Σκέφτομαι πως φαίνεται απέραντη, σαν το κενό που νιώθω μέσα μου. Φροντίζω να έχω πάντα μουσική στα ακουστικά μου οπότε κοιτάζω τα κύματα. Όταν σκάνε με μανία πάνω στα βράχια βάζω κάτι χαλαρό. Όταν πάλι είναι ήρεμα, και φαίνεται σαν…

(α)κακος μηχανισμος.

Έχω έναν κακό μηχανισμό, που οπότε τον χρησιμοποιώ γίνεται χειρότερος. Τον βάζω σε λειτουργία μόνο τα περίεργα πρωινά, τα μοναχικά απογεύματα και τα ανυπόφορα βράδια. Κάθε μέρα, επομένως. Μου κάνει κακό και το ξέρω. Τόσο κακό που φορά με τη φορά πείθομαι πως μου κάνει καλό. Δεν είμαι καλή στα ψέματα. Ποτέ δεν ήμουν. Σ'…

«-και πάλι πίσω».

Απ' τα λάθη στα σωστά -και πάλι πίσω. Απ' τη θλίψη στη χαρά -και πάλι πίσω. Απ' το ποια είμαι στο ποια θέλεις να είμαι -και πάλι πίσω. Και πίσω... Και πίσω... Μια ζωή έτρεχα για να προλάβω τους δείκτες ενός ρολογιού που δεν υπήρχε. Κι αυτό με πήγαινε πίσω. Μια ζωή έσπαγα και ένωνα…

Η καρδερίνα.

Οι γονείς μου είχαν μια καρδερίνα. Τα φτερά της ήταν μαύρα και κίτρινα και γκρι. Το ράμφος της κι' αυτό μαύρο. Όσο για τα μάτια της, ποτέ δεν τα 'χα δει. Η μάνα λέει ότι της κελαηδούσε όλο το πρωί. Και ο πατέρας πως συντροφιά του κρατούσε λίγο πριν να κοιμηθεί. Μου λένε πως τους…

Όσα είναι αρκετά.

Ποτέ δεν ήθελα από σένα πολλά, ένα ανήσυχο βλέμμα και μια δυνατή αγκαλιά. Αυτά τα δύο θα ήταν αρκετά. Θα σου ζήταγα άλλη μια φορά, κι ας ξέρω πώς δε θα βγει πουθενά. Κι ας ξέρω πως πλέον μόνο πονά. Απλά να, Αν ερχόσουν, για λίγο ίσως να ήταν καλά. Ίσως να ήταν όπως παλιά.…

Συνέντευξη με τον Α.Φ

Ο Α.Φ. (Αντίθετη Φωνή), είναι σίγουρα ο καλλιτέχνης που αξίζει να μάθεις σήμερα. Με στοίχους που σε αγγίζουν τόσο σε κοινωνικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, ταλαντεύεται ανάμεσα στις λεπτές γραμμές για τις οποίες λίγοι είναι πρόθυμοι να μιλήσουν. Έχοντας το πλεονέκτημα να τον αποκαλώ φίλο μου, τις προάλλες μου έκανε την χάρη να μου…

Το μάτι του κυκλώνα. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Θυμός Η ψυχολόγος μου επιμένει ότι στο μάτι του κυκλώνα κουρνιάζει ένας απύθμενος θυμός. Της χαρίζω ένα στραβό χαμόγελο ενώ η φωνή μέσα μου γελάει ειρωνικά. Δεν ξέρω αν μπορώ να εξηγήσω με λόγια πως είναι κάτι πιο βαθύ που με στοιχειώνει. Πως ο θυμός έρχεται και φεύγει. Πως όλα έρχονται και φεύγουν. Πως,…

Επαναλήψεις.

Θα θελα να σου πω ότι μου λείπεις, αλλά θα έλεγα ψέματα. Θα θελα να μου πεις πως μ'αγαπάς, αλλά τότε θα έλεγες εσύ. Θυμάμαι πόσο πολύ σε λάτρεψα εκείνο το πρωί. Τώρα; Εδώ εγώ, εσύ εκεί. Εσύ εκεί, εγώ αλλού. Εγώ αλλού, εσύ παντού. Εσύ παντού, εγώ πουθενά. Πάμε ξανά. Θα 'θελα να σου…

Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα

Η σημερινή ημέρα (10/9) είναι αφιερωμένη στην καταπολέμηση ενός φαινομένου που μαστίζει στην εποχή μας και βρίσκει αντίκρισμα σε κάθε ηλικία και κοινωνική ομάδα. Μιλάμε για ένα φαινόμενο που κανείς μας δεν έχει την δικαιοδοσία να αγγίξει λόγω της άκρως προσωπικής και λεπτής του φύσης. Γι' αυτό δεν θα προσποιηθούμε τους ειδήμονες, ούτε θα προσπαθήσουμε…

Αυτοάνοσο.

Πρώτα δοκίμασα το σκοινί, όμως έσπασε απ'το βάρος. Έπειτα πήγα στο ξυράφι, αλλά όσο βαθιά και αν έκοβα δεν είχε μείνει κάτι για να στάξει. Στη θάλασσα δεν πήγα, έμαθα να κολυμπώ μικρή και ποτέ μου δεν ξέχασα το πώς. Ούτε όπλο πήρα, φοβήθηκα πως ο πειρασμός να πάρω και άλλους μαζί μου θα νικήσει.…

Λούπα.

Ανοίγετε τα παντζούρια για να μπει μέσα το φως. Τα κλείνω για να μην μ' αφήσει και το σκοτάδι. Πάνε χρονιά σε αυτή τη λούπα. Ανοίγω αυτά που θα έπρεπε να μείνουν κλειστά και όσα έχουν ανάγκη από αέρα τα διπλοκλειδώνω. Δεν θυμάμαι πότε άρχισε αυτή η μανία μου με το χρόνο. Αυτόν που πέρασε,…

Ανέκδοτα τραγελαφικά.

Οι φίλοι μου λένε πως δεν γελάω τώρα τελευταία. Αν μπορούσα να δώσω όνομα σε αυτό το παράπονο θα ήταν μάλλον το “τραγελαφικό”. Και αυτή η λέξη πάντα με γεμίζει με μια περίεργη έμπνευση, οπότε σήμερα θα μιλήσουμε για το χιούμορ. Είναι πραγματικά αστείο το πώς κάθε βράδυ με σπρώχνουν τα κάγκελα του μπαλκονιού. Σχεδόν…

Είναι Πέμπτη.

Είναι Πέμπτη. Τα σύννεφα κρύβουν τον ήλιο και εγώ κρύβω τον εαυτό μου από τον καθρέφτη. Η φωνή μέσα μου γνωρίζει, έτσι την αποφεύγω. Οι γύρω μου αρχίζουν να υποθέτουν, έτσι αρχίζω να αποφεύγω και εκείνους. Είναι Πέμπτη. Το μολύβι έσπασε στο τετράδιο και εγώ έσπασα στο πάτωμα. Το σπίτι μου με κλείνει, έτσι κλείνομαι…

Ένα ουρλιαχτό για το τέλος.

Άσπροι τοίχοι και πνιγμένες φωνές. Τα ταβάνι γυρίζει και ανοίγουν οι πληγές. Η εικόνα με κοιτάζει με οίκτο. Μα όταν τρυπάει η βελόνα το σώμα μου νιώθω μέχρι και τον τελευταίο χτύπο. Δόση γεμάτη λύπη. Ζωή που της λείπουν οι στίχοι. Μετρημένοι της ψυχής μου οι ήχοι. Μια μάχη δίχως νίκη. Άσπροι τοίχοι και πνιγμένες…

Ήθελες/Ήθελα. | #Topic_Week

Με ήθελες υπάκουη, πονηρή, γενναία. Σε ήθελα στοργική, ειλικρινή, έμπιστη. Με ήθελες κλειδωμένη σε μια ροζ φούσκα. Σε ήθελα ελεύθερη στις άπειρες επιλογές που είχε η ζωή να σου προσφέρει. Με ήθελες μαριονέτα με τα νήματα δεμένα στα ακροδάχτυλα σου. Σε ήθελα δίπλα μου να περπατήσουμε αυτόν τον κόσμο χέρι χέρι. Με ήθελες κάπως, με…

Θα έμενες αν σου το ζήταγε;

Και 'κείνος έφυγε, όπως όλοι φεύγουν. Ή μπορεί και εγώ να τον έδιωξα, έχουν περάσει τόσα χρόνια που πλέον δεν θυμάμαι. Και κάθομαι κάτι μέρες και αναπολώ εκείνη την νύχτα. Τα δάκρυα που δεν άφησα να πέσουν, τις κραυγές που δεν άφησα να βγουν, το κρύο που δεν με ακουμπούσε γιατί ήταν δίπλα μου. Και…