Όχι πια.

Υπάρχει κάτι τόσο σκοτεινό και βρώμικο μέσα μου.
Κάτι τόσο λάθος που σχεδόν μοιάζει σωστό.
Σαν μια ψύχρα που καίει. Σαν κάτι που ανήκει παντού, χωρίς να ανήκει πουθενά.
Πίστευα πως ήταν στο μυαλό μου. Πώς μπορούσα να το δω μόνο εγώ.
Αλλά δεν είναι. Συνεχίστε την ανάγνωση Όχι πια.

Το χρώμα της μοναξιάς. |#Topic_Week

Αν είχε χρώμα η μοναξιά μου
ίσως να ‘ταν άσπρη.
Σαν τους τοίχους των δωματίων που με κλείνουν.
Σαν τα σεντόνια του κρεβατιού που με πνίγουν.
Άσπρη σαν τις κόλλες Α4
που στεγάζουν τον πόνο μου
και κουβαλούν τον καημό μου.
Ή και όχι. Συνεχίστε την ανάγνωση Το χρώμα της μοναξιάς. |#Topic_Week

Εν γνώσει.

Λες πως ξέρεις το φόβο μου,
πως δεν θέλεις μαζί του να βρεθείς.
Λες πως ένιωσες τον πόνο μου,
γι’αυτό μάλλον έμαθες να τον αγνοείς. Συνεχίστε την ανάγνωση Εν γνώσει.

Το αύριο που δεν θα ‘ρθει.

-Δεν θέλεις να βγεις λίγο έξω; Να πας μια βόλτα.
-Δεν μπορώ.
-Γιατί;
-Δεν με πηγαίνουν τα πόδια μου.

Μια ησυχία από τις πιο ανήσυχες και καπνοί πυκνώνουν τον αέρα. Η ατμόσφαιρα, αν και μέρα καλοκαιριού, ψυχρή.

-Θα ήταν καλό να περπατούσες λίγο στον κόσμο, να έβλεπες τον ήλιο.
-Δεν θέλω κόσμο και ο ήλιος έχει δύσει για μένα. Συνεχίστε την ανάγνωση Το αύριο που δεν θα ‘ρθει.

Οι πόλεις.

Όταν με ρωτούν αν προτιμώ τις πόλεις ή την εξοχή, από παιδί, απαντώ τις πόλεις. Κι όχι τις όποιες πόλεις, αλλά τις μεγάλες. Τις τεράστιες. Με τον πολύ κόσμο, και την κίνηση, και την φασαρία. Με τα βίαια προγράμματα, και το άγχος, και το θόρυβο. Τις πόλεις με τα ψηλά κτήρια, και τον πανικό, και τον κίνδυνο. Συνεχίστε την ανάγνωση Οι πόλεις.

Τα νήματα.

Έχω μια αγάπη για τις ιστορίες που πλάθω μέσα στο μυαλό μου, και μια εμμονή με τις αλληγορίες.

Με την ίδια λογική, έχω μια πεποίθηση πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ανά δύο, και μια θεωρία πως ενώνονται με δύο νήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα νήματα.

Ταξίδι στο χρόνο.

Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα πήγαινα στις μέρες της παιδικής αθωότητας και της απόλυτης ξεγνοιασιάς.
Δεν θα βιαζόμουν να δω και να μάθω.
Δεν θα βιαζόμουν να γίνω, να φύγω, να αλλάξω.
Όμως δεν μπορώ. Συνεχίστε την ανάγνωση Ταξίδι στο χρόνο.

3×1×2×2×2= ( ; )

Παιδεύω τον τρίτο γαλλικό ενώ κοιτάω στο ράφι το ποτό.
Είπα θα το κόψω το ρημάδι,
ούτε σήμερα θα πιω.
Με ρωτάς «Τότε γιατί το ‘χεις εδώ;».
Τι να σου πω;
Το ‘χω λίγο με το μαζοχισμό. Συνεχίστε την ανάγνωση 3×1×2×2×2= ( ; )

Γωνίες.

Νόμιζα πως με είχα ξεχάσει σε κάποια γωνία του μυαλού μου, έτσι ένα βράδυ ξεκίνησα και τις έψαξα μία-μία μπας και με βρω.
Σε κάποιες βρήκα σκόνη, σε άλλες μοναξιά.
Σε κάποιες είδα φως και σχεδόν μπορούσα να ακούσω το γέλιο, να γευτώ την ευτυχία. Συνεχίστε την ανάγνωση Γωνίες.

Τα κατάφερα (;)

Και τελικά, τα κατάφερα.
Έφυγα.
Πέρασα κάπου εκτός.
Μακριά.
Από την πόλη που μεγάλωσα, τα μέρη που έκανα σπίτι, τους φίλους που μου έμαθαν τι σημαίνει αγάπη – και εκείνους που μου δίδαξαν το μίσος. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα κατάφερα (;)

Εξομολόγηση.

Μερικές φορές προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως δεν έφυγες
και άλλες πως δεν ήρθες ποτέ.
Η αλήθεια είναι πως δεν μπόρεσα να καταλάβω την ανάγκη της παρουσίας, μέχρι να νιώσω τον πόνο της απουσίας.
Σαν ποτέ να μην ήταν εδώ κάποιος μέχρι να έρθεις εσύ. Συνεχίστε την ανάγνωση Εξομολόγηση.

Αεροπλάνα.

Πολλές φορές κάθομαι κοντά στη θάλασσα και παρατηρώ το σημείο που ενώνεται με τον ουρανό. Σκέφτομαι πως φαίνεται απέραντη, σαν το κενό που νιώθω μέσα μου. Φροντίζω να έχω πάντα μουσική στα ακουστικά μου οπότε κοιτάζω τα κύματα. Όταν σκάνε με μανία πάνω στα βράχια βάζω κάτι χαλαρό. Όταν πάλι είναι ήρεμα, και φαίνεται σαν να τα χαϊδεύουν, βάζω κάτι δυνατό. Και στις δύο περιπτώσεις τα κύματα είναι οι άνθρωποι μου και η μουσική εγώ. Η πρώτη είναι το πριν και η δεύτερη το τώρα. Τα συμπεράσματα δικά σας. Συνεχίστε την ανάγνωση Αεροπλάνα.

(α)κακος μηχανισμος.

Έχω έναν κακό μηχανισμό, που οπότε τον χρησιμοποιώ γίνεται χειρότερος.
Τον βάζω σε λειτουργία μόνο τα περίεργα πρωινά, τα μοναχικά απογεύματα και τα ανυπόφορα βράδια.
Κάθε μέρα, επομένως.
Μου κάνει κακό και το ξέρω.
Τόσο κακό που φορά με τη φορά πείθομαι πως μου κάνει καλό. Συνεχίστε την ανάγνωση (α)κακος μηχανισμος.

«-και πάλι πίσω».

Απ’ τα λάθη στα σωστά -και πάλι πίσω.
Απ’ τη θλίψη στη χαρά -και πάλι πίσω.
Απ’ το ποια είμαι στο ποια θέλεις να είμαι -και πάλι πίσω.
Και πίσω… Συνεχίστε την ανάγνωση «-και πάλι πίσω».

Η καρδερίνα.

Οι γονείς μου είχαν μια καρδερίνα.
Τα φτερά της ήταν μαύρα και κίτρινα και γκρι.
Το ράμφος της κι’ αυτό μαύρο.
Όσο για τα μάτια της, ποτέ δεν τα ‘χα δει.
Η μάνα λέει ότι της κελαηδούσε όλο το πρωί. Συνεχίστε την ανάγνωση Η καρδερίνα.

Όσα είναι αρκετά.

Ποτέ δεν ήθελα από σένα πολλά,
ένα ανήσυχο βλέμμα και μια δυνατή αγκαλιά.

Αυτά τα δύο θα ήταν αρκετά.

Θα σου ζήταγα άλλη μια φορά,
κι ας ξέρω πώς δε θα βγει πουθενά. Συνεχίστε την ανάγνωση Όσα είναι αρκετά.

Συνέντευξη με τον Α.Φ

Ο Α.Φ. (Αντίθετη Φωνή), είναι σίγουρα ο καλλιτέχνης που αξίζει να μάθεις σήμερα. Με στοίχους που σε αγγίζουν τόσο σε κοινωνικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, ταλαντεύεται ανάμεσα στις λεπτές γραμμές για τις οποίες λίγοι είναι πρόθυμοι να μιλήσουν.

Έχοντας το πλεονέκτημα να τον αποκαλώ φίλο μου, τις προάλλες μου έκανε την χάρη να μου απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις, στα πλαίσια μιας γενικής συζήτησης με θέμα τη μουσική και -κυρίως- την ραπ. Συνεχίστε την ανάγνωση Συνέντευξη με τον Α.Φ

Το μάτι του κυκλώνα. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Θυμός

Η ψυχολόγος μου επιμένει ότι στο μάτι του κυκλώνα κουρνιάζει ένας απύθμενος θυμός.
Της χαρίζω ένα στραβό χαμόγελο ενώ η φωνή μέσα μου γελάει ειρωνικά. Δεν ξέρω αν μπορώ να εξηγήσω με λόγια πως είναι κάτι πιο βαθύ που με στοιχειώνει. Πως ο θυμός έρχεται και φεύγει. Πως όλα έρχονται και φεύγουν. Πως, όμως, αυτό μένει. Και πως ίσως μείνει για πάντα.

Θα το έλεγα θλίψη, αλλά με τόση που Συνεχίστε την ανάγνωση Το μάτι του κυκλώνα. | #Topic_Week

Επαναλήψεις.

Θα θελα να σου πω
ότι μου λείπεις,
αλλά θα έλεγα ψέματα.
Θα θελα να μου πεις πως μ’αγαπάς,
αλλά τότε θα έλεγες εσύ.
Θυμάμαι πόσο πολύ σε λάτρεψα εκείνο το πρωί.

Τώρα; Συνεχίστε την ανάγνωση Επαναλήψεις.

Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα

Η σημερινή ημέρα (10/9) είναι αφιερωμένη στην καταπολέμηση ενός φαινομένου που μαστίζει στην εποχή μας και βρίσκει αντίκρισμα σε κάθε ηλικία και κοινωνική ομάδα. Μιλάμε για ένα φαινόμενο που κανείς μας δεν έχει την δικαιοδοσία να αγγίξει λόγω της άκρως προσωπικής και λεπτής του φύσης. Γι’ αυτό δεν θα προσποιηθούμε τους ειδήμονες, ούτε θα προσπαθήσουμε να διδάξουμε ή να αλλάξουμε την άποψη κάποιου.

Αντ’ αυτού, παίρνοντας θέση στη «λαμπερή» μεριά της ζωής (ακόμη και αν αυτή κρατάει όσο μια στιγμή) μαζέψαμε στιγμές χαράς μέσα στην εβδομάδα μας. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Αυτοκτονίας, σας δίνουμε μερικές στιγμές που μας χάρισαν χαμόγελα: Συνεχίστε την ανάγνωση Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα

Αυτοάνοσο.

Πρώτα δοκίμασα το σκοινί, όμως έσπασε απ’το βάρος.
Έπειτα πήγα στο ξυράφι, αλλά όσο βαθιά και αν έκοβα δεν είχε μείνει κάτι για να στάξει.
Στη θάλασσα δεν πήγα, έμαθα να κολυμπώ μικρή και ποτέ μου δεν ξέχασα το πώς.
Ούτε όπλο πήρα, φοβήθηκα πως ο πειρασμός να πάρω και άλλους μαζί μου θα νικήσει. Συνεχίστε την ανάγνωση Αυτοάνοσο.

Ανέκδοτα τραγελαφικά.

Οι φίλοι μου λένε πως δεν γελάω τώρα τελευταία.
Αν μπορούσα να δώσω όνομα σε αυτό το παράπονο θα ήταν μάλλον το “τραγελαφικό”. Και αυτή η λέξη πάντα με γεμίζει με μια περίεργη έμπνευση, οπότε σήμερα θα μιλήσουμε για το χιούμορ. Συνεχίστε την ανάγνωση Ανέκδοτα τραγελαφικά.

Είναι Πέμπτη.

Είναι Πέμπτη.
Τα σύννεφα κρύβουν τον ήλιο και εγώ κρύβω τον εαυτό μου από τον καθρέφτη. Συνεχίστε την ανάγνωση Είναι Πέμπτη.

Ένα ουρλιαχτό για το τέλος.

Άσπροι τοίχοι και πνιγμένες φωνές.
Τα ταβάνι γυρίζει και ανοίγουν οι πληγές.

Η εικόνα με κοιτάζει με οίκτο.
Μα όταν τρυπάει η βελόνα το σώμα μου νιώθω μέχρι και τον τελευταίο χτύπο.

Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα ουρλιαχτό για το τέλος.

Ήθελες/Ήθελα. | #Topic_Week

Θα έμενες αν σου το ζήταγε;

Και ‘κείνος έφυγε, όπως όλοι φεύγουν.
Ή μπορεί και εγώ να τον έδιωξα, έχουν περάσει τόσα χρόνια που πλέον δεν θυμάμαι.

Και κάθομαι κάτι μέρες και αναπολώ εκείνη την νύχτα.
Τα δάκρυα που δεν άφησα να πέσουν, τις κραυγές που δεν άφησα να βγουν, το κρύο που δεν με ακουμπούσε γιατί ήταν δίπλα μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Θα έμενες αν σου το ζήταγε;

«Έχω μια φίλη εκεί έξω…»

Έχω μια φίλη εκεί έξω
που
κάθε καλοκαίρι πεθαίνει
και
κάθε χειμώνα ανθίζει. Συνεχίστε την ανάγνωση «Έχω μια φίλη εκεί έξω…»

Μόνο εγώ.

Σε θυμάμαι να γελάς, και να κλαις.
Με θυμάσαι να δίνομαι και να χάνομαι.

Μας θυμάμαι μαζί ενώ να μας ονειρευόμουν χώρια. Συνεχίστε την ανάγνωση Μόνο εγώ.