“Πρόσωπα” είναι το θέμα του #topicweek αυτού του μήνα, και ομολογουμένως οι ιδέες ήταν πολλές και όλες εξίσου ενδιαφέρουσες. Ως γνωστή λάτρης της μουσικής όμως, μια ξεχώρισε, και είμαι εδώ με άλλο ένα Playlist εμπνευσμένο από τα… πρόσωπα στους τίτλους των τραγουδιών. Βάλτε τα ακουστικά σας, χαλαρώστε και ακολουθήστε με σε ένα ακόμη μουσικό ταξίδι.

Τα δωμάτια του μυαλού μου είναι κλειδωμένα και πολλά. Μέσα τους κρύβονται θηρία και χτικιά. Τα δωμάτια του μυαλού μου είναι σκονισμένα και φτωχά. Σαν τους χτύπους της ψυχρής μου καρδιάς.

Η θλίψη μου μοιάζει σαν μια μορφή έξω από το παράθυρο του σπιτιού μου – το παράθυρο του μυαλού μου. Κάποιες φορές την αγνοώ. Χάνομαι στην ρουτίνα της καθημερινότητας, στις υποχρεώσεις, στα πρέπει, στα θέλω. Κάποιες φορές την νικώ. Βάζω δυνατά τη μουσική να μην ακούω τις ανάσες της και πνίγω τις κραυγές της με …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Το πρόβλημα δεν είναι στις αναμνήσεις. Στα ουτοπικά λόγια και τα πανέμορφα εγκλήματα. Το θέμα δεν είναι στις εικόνες. Στις ομηρικές ζωές και τα τραγικά πρόσωπα. Ο πόνος δεν υπάρχει στα δωμάτια. Στις έντονες αντιδράσεις και τις καθορισμένες παρουσίες. Η θλίψη μου δεν χωράει στις νύχτες. Στις κενές καταστάσεις και τις περίπλοκες σχέσεις.

Κάτι πονάει. Κάτι πάντα πονάει. Λες ότι είσαι καλά και το εννοείς. Θέλεις να το εννοείς. Όμως κάτι πονάει. Κάτι πάντα πονάει. Και προσπαθείς να το σταματήσεις. Παλεύεις καθημερινά για να το κάνεις να μην πονάει πια.

Μερικές νύχτες προσπαθώ να θυμίσω στον εαυτό μου γιατί δεν πρέπει να αδειάσω το μπουκάλι με τα πολύχρωμα χαπάκια. Κάποιες, θυμάμαι και ηρεμώ. Άλλες όμως, σαν την σημερινή, ανακαλύπτω απίστευτα κενά στην -θεωρητικά- καλή μνήμη μου και τρομάζω στη σκέψη πως ίσως τελικά να μην έχω κάτι να με κρατάει.

Κάποιος, κάποτε μου είχε πει πως θέλει κάποιον να ξέρει πώς να μένει. Στην αρχή μου είχε φανεί τόσο όμορφη ευχή, τόσο ουσιαστική και σημαντική. Καθώς πέρναγαν τα χρόνια, καταλάβαινα όλο και περισσότερο πόσο μάταιη και τραγική ήταν. Στην αρχή νόμιζα πως και εγώ κάτι τέτοιο ήθελα. Τώρα πλέον ξέρω πως δεν μου λείπεται αυτό …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Μαζί. Όμορφη λέξη στη σημασία. Δύσκολη στην επίτευξη. Όμορφη στα ελπιδοφόρα σενάρια του μυαλού μας. Δύσκολη στην βίαιη πραγματικότητα της καθημερινότητάς μας. Μία playlist φτιαγμένη για κάθε εκδοχή του “μαζί”.

Και τελικά τι είναι η βία; Τι είναι αυτό το πράγμα που όλοι κατηγορούν τόσο απόλυτα και επικριτικά; Είναι το ξύλο στους δρόμους; Οι ματωμένες μύτες και τα μελανιασμένα ματιά; Ή μήπως είναι η βουβή κραυγή μιας κοπέλας στην είσοδο της πολυκατοικίας της;