Μονόλογος διαλείμματος.

Τέσσερις τοίχοι που με πνίγουν, μέρα νύχτα κοιτάω το ταβάνι, νοιώθω να με πλησιάζει, να θέλει να με πλακώσει. Στα αυτιά μου ο θόρυβος της πόλης ηχεί σαν κάτι ξεχωριστό, σαν κάτι που μου δίνει δύναμη να υπάρχω. Τον τελευταίο καιρό γελάω σπάνια. Τα μάτια μου έχουν κουραστεί από το κλάμα. Ναι, κλαίω συχνά, δε…

Καλοκαίρι στην πόλη.

Καλοκαίρι στην πόλη. Η ζέστη αποπνικτική, κοιμάσαι τη μέρα και υπάρχεις τη νύχτα. Σκέφτεσαι, γράφεις, γελάς, κλαίς. Βγαίνεις στο μπαλκόνι και παρατηρείς τον κόσμο. Ο Αύγουστος δε λέει να φύγει, ένας μήνας κενός, καθόλου παραγωγικός, βόλτες με φίλους, εκδρομές, γέλια, τραγούδια. Καθόλου έμπνευση να κάτσεις να γράψεις. Μήπως τελικά είναι αλήθεια ότι η κακή ψυχολογία…

Σύγκρουση εαυτών.

Όλοι μέσα μας έχουμε περισσότερες από μία εκδοχές, αν όχι όλοι, εγώ -πάντως- σίγουρα. Το αγγελάκι και το διαβολάκι που βλέπουμε συχνά στις ταινίες να μαλώνουν. Στη δική μας περίπτωση έχουμε την Κατερίνα και το Κοκκινόμαλλο. Ποιο είναι το αγγελάκι και ποιο το διαβολάκι δεν ξέρω. Το αφήνω πάνω σας. -Τέρμα, έχεις καταντήσει αηδία.... Σήκω!…

Θέλω τόσο να σ’ακούσω.

Θέλω τόσο να σ'ακούσω Σα βουητό η φωνή σου στ' αυτιά μου Θέλω τόσο να σ'ακούσω Όμως χάνομαι μέσα στα μάτια σου Μου μιλάς για τη μέρα σου Δεν σε ακούω Φαντάζομαι να χαϊδεύω τα μαλλιά σου Να σε σφίγγω στην αγκαλιά μου Να φιλάω τα χείλη σου Θέλω τόσο να σ' ακούσω Όπως σε…

Παλεύουμε ακόμα.

Έμαθα μόνη να μαζεύω τα κομμάτια μου, να πληρώνω τα λάθη μου κ ξανά απ'την αρχή. Μαθαίνουμε, λέει, από τα λάθη μας. Εγώ γιατί δεν έμαθα; Γιατί πάλι τα ίδια; Πονάει το να είσαι διαφορετικός. "Βγες απ' τη ντουλάπα", σου είπαν κάποτε, ενθουσιάστηκες. Πέρασες φρικτά στην προσπάθειά σου να σε αποδεχτούν οι δικοί σου άνθρωποι.…

Ένα ζεστό μεσημέρι στην πόλη.

όΠερπατούσες νευρικά, γρήγορα βήματα με σκυμμένο το κεφάλι. Είχες μέσα σου πολύ θυμό, νιώθοντας πως σ' έχουν πουλήσει. Απελπίζεσαι... Ο ήλιος έκαιγε το πρόσωπο σου, περπατούσες ακόμη πιο νευρικά όσο πέρναγε η ώρα. «Γιατί σε μένα πάλι; Τι έχω φταίξει και το ζω πάλι αυτό;» ψιθύριζες καθώς περπάταγες. Όμορφες μουσικές ταλαιπωρούσαν ευχάριστα τ' αυτιά σου…

Μόνοι μέσα σε τέσσερις τοίχους.

Μόνοι μέσα σε τέσσερις τοίχους. Κάθε μέρα ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους ίδιους μας τους εαυτούς. Αρπάξαμε την ευκαιρία να μας γνωρίσουμε. Να εξερευνήσουμε τα θετικά μας και τα αρνητικά μας. Μας επιβραβεύσαμε αλλά και μας πατήσαμε κάτω, μας βρήκαμε και μας ξεφτιλίσαμε. Παλέψαμε με συναισθήματα μέσα μας, άλλα τα κερδίσαμε αλλά μας κέρδισαν. Ίσως μας…

Αύριο είναι μια άλλη μέρα (;)

Μαυρίλα, αρνητικές σκέψεις, φόβος.... Τι σε φοβίζει; Δεν ξέρεις.... Ποτέ δεν έμαθες τελικά. Νιώθεις πως δεν αντέχεις. Και τι να κάνεις; Δεν έχεις επιλογή πια. Πρέπει για ακόμα μια φορά να πιεστείς, να περάσει και αυτή η μέρα. Αύριο είναι μια άλλη μέρα. Μα γιατί να το λέμε αυτό; Γιατί να συμβιβαστούμε στην ιδέα ότι…

Κάποιος, κάπου.

Και σήμερα ξύπνησες κουρασμένη, νομίζοντας πως θα είναι μια μέρα όπως όλες οι άλλες. Έφτιαξες έναν καφέ. Ξεκίνησες τη μέρα σου χωρίς ιδιαίτερη διάθεση. Οι απαιτήσεις μιας -όχι και τόσο εύκολης- καθημερινότητας για ακόμα μια μέρα δε σε αφήνουν να ηρεμήσεις. Ρίχνεις λίγο νερό στο πρόσωπό σου και πιέζεις τον εαυτό σου να ανταποκριθεί σε…

Η άλλη πλευρά των Χριστουγέννων. |#This_Is_Christmas

Ένα ακόμα τσιγάρο έκοβε την ανάσα μου. Μέρες γιορτών, λέει, κάθε άνθρωπος εκεί έξω τέτοιες μέρες θα έχει σίγουρα έντονα συναισθήματα να διαχειριστεί. Άλλος χαίρεται, άλλος λυπάται, άλλος ίσως αδιαφορεί. Κάποιοι περιμένουν πώς και πώς αυτές τις μέρες να τις περάσουν να την οικογένειά τους, με χαρά προετοιμάζουν τα οικογενειακά τραπέζια και κάνουν σχέδια για…

Ένα κρύο φθινοπωρινό ξημέρωμα.

Η πόλη αρχίζει να ξυπνάει Ίσως δεν κοιμήθηκε ποτέ Άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους Τι θα δεις κοιτώντας τους στα μάτια; Πλήθος ανθρώπων, πλήθος συναισθημάτων Ένα κρύο φθινοπωρινό ξημέρωμα Κάπου στην Αθήνα Σκόρπιες σκέψεις με κυνηγούν Διασχίζοντας χαράματα τη Λιοσίων Ḱοκκινόμαλλο Ṱέρας Photography credits: Panagiotis Vikatos                   ©Κοκκινόμαλλο…

«Για τη ζωή που μας αξίζει»

Μόνη συντροφιά η τέχνη Και δυο γάτες. Τα γραπτά μου, ο μόνος τρόπος έκφρασης. Δε μάθαμε να λέμε τις σκέψεις μας Μάθαμε, όμως, να νιώθουμε Μάθαμε ν' αγαπάμε Μάθαμε να παλεύουμε Μαζί παλεύουμε για τον κόσμο που μας αξίζει Καθένας με τρόπο δικό του Για τη ζωή που μας αξίζει 13/VI/19 Ḱοκκινόμαλλο Ṱέρας Photography credits:…

Άνθρωπος εναντίον ανθρώπου.| #Topic_Week

Συναίσθημα: Αποστροφή Κάθε μέρα που θα περάσει, μας αφήνει πλήθος συναισθημάτων φεύγοντας... Κυρίαρχο αισθάνομαι να είναι η αποστροφή. Αποστροφή. Πόσο αρνητικό αυτό το συναίσθημα; Αν πάρουμε ως δεδομένο ότι οι λέξεις έχουν φόρτιση, τότε η συγκεκριμένη έχει σίγουρα αρνητική. Μία κυρίαρχη μορφή της -δυστυχώς ακόμα στις μέρες μας- είναι, θα έλεγα, η αποστροφή μιας ολόκληρης…

Πρωινή μου σκέψη.

Πρωινό τσιγάρο στην αυλή Ο καφές πάλι έλειπε από την κίτρινη κούπα Στο μυαλό μου πολλά τριγυρίζουν Άραγε να είσαι καλά; Άλλοι μέρα με τη μέρα μας μαθαίνουν Μοιραστήκαμε στιγμές Και τι μένει στο τέλος; Όμορφες εικόνες στη μνήμη μας Μέσα απ' τα μάτια σου με μαθαίνω 13/11/2018 Ḱοκκινόμαλλο Ṱέρας Photography credits: Panagiotis Vikatos  …

Η κατάρρευση των πάντων.

Το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος. Τα βράδια πλέον είναι δροσερά στο κέντρο της πόλης. Όμορφες στιγμές και χαμόγελα κάνουν τις μέρες ομορφότερες. Απότομες όλες οι αλλαγές. Αλλαγές, κάτι τόσο αντιφατικό πάντα. Αλλαγές ευχάριστες, είναι σίγουρα κάτι θετικό, γιατί να μας τρομάζουν τόσο; Γιατί ο φόβος έρχεται να ταράξει κάτι όμορφο; Γιατί να φοβόμαστε να εμπιστευτούμε;…

Βράδια στη βεράντα.

Κάθε βράδυ μπύρες και άραγμα στη βεράντα. Ιούλιος σε νησί. Πεταλούδες της νύχτας έρχονται να ταραξουν την ηρεμία. Ως τα μεσάνυχτα παιδικές φωνές, άλλοτε γλυκές, άλλοτε απερίγραπτα εκνευριστικές. Ακόμα μια μέρα το τηλέφωνο δε χτύπησε. Βασικά, χτύπησε αλλά στην άλλη μεριά της γραμμής δεν ήταν αυτός που περίμενες. Το σπίτι που όλα ησύχαζαν πριν τις…

Ως πότε;

Σκέψεις που δε διώξαμε Πού θα βρούμε λέξεις να τις εκφράσουμε; Σκόρπιες σε τετράδια και πακέτα από τσιγάρα. Ίσως μείνουν ακόμα μια μέρα στην άκρη της γλώσσας μας Ως πότε; Παράπονα στέκονται πεισματικά εκεί Στην άκρη της γλώσσας Ως πότε; Πότε θα μάθεις να διεκδικείς; Κοκκινόμαλλο Τέρας Photography credits: Μαρίνα Λαζαρη        …

Πεσμένη σε τέλμα.

Μέσα μου ένα κενό. Έπιασα χαρτί και στυλό. Μα τι να γράψω; Τι ενδιαφέρον νοιώθω για να το αποτυπώσω; Γιατί να τραυματίσω τις λέξεις ακόμα μια φορά; Ακόμα μια ήττα μέσα μου. Κάθε μου μέρα αδιάφορη και ίδια με την προηγούμενη. Η γάτα ακόμα ένα πρωί, χαϊδεύει τα μαλλιά μου και το πρόσωπο μου για…

Η πραγματικότητα του διαφορετικού. | #Topic_Week

Η πραγματικότητα των πολλών, φαντάζει βάρβαρη στα δικά μας μάτια. Δε μπορέσαμε πότε να κατανοήσουμε πράγματα για τους πολλούς αυτονόητα. Μας λένε φρικιά και περιθώριο γιατί δε γίναμε ένα με τη σαπίλα τους. Κι όμως εμείς είμαστε εδώ και συνεχίζουμε. Πώς γίνεται αυτή η δήθεν αντικειμενική πραγματικότητα να έρχεται πάντα για να μας προσγειώσει, να…

Μα δεν ήσουν εδώ…

Αναψαμε μαζί ένα τσιγάρο Δεν ήσουν εδώ Ούτε ήμουν εκεί Μοιραστηκαμε μια βόλτα Δεν ήσουν εδώ Ούτε ήμουν εκεί Μαζί περπατησαμε Κι ας μην ήσουν εδώ Κι ας μην ήμουν εκεί Παράξενο Στη μοναξιά μας νιώσαμε λιγότερο μόνοι Τα χιλιόμετρα είναι μόνο αριθμοί Κοκκινομαλλο Τέρας Photography credits: Jenni Zampeli            …

Για τη Στάχτη…

Στη μνήμη της Στάχτης... Αν και η σχέση μου με τα πολύ στενάχωρα κείμενα είναι κάπως κακή τελευταία, δυστυχώς οι συνθήκες με ανάγκασαν να γράψω ένα τέτοιο. Πάντα αντιμετωπίζω τα ζώα μου σα μέλη της οικογένειας, δένομαι μαζί τους πιο εύκολα απ' ό,τι θα δεθώ με έναν άνθρωπο. Όσοι σκέφτεστε με τον ίδιο ή παρόμοιο…

Κάθε τέλος φέρνει μαζί του μια νέα αρχή.

Όπως λέω αρκετά συχνά, κάθε τέλος φέρνει μαζί του μια νέα αρχή. Μια μεγάλη αλλαγή μπορεί να ανοίξει το δρόμο για περισσότερες. Οι αλλαγές δεν είναι πάντα κάτι εύκολο ή ευχάριστο. Όταν λοιπόν καλείται κανείς να αλλάξει σπίτι και γειτονιά είναι σίγουρα μια πολύ μεγάλη αλλαγή. Η λογική λέει ότι πας για κάτι καλύτερο. Η…

Το άρωμα της μητέρας.|#Topic_Week

Κάθε μυρωδιά πάντα κάτι μας θυμίζει. Πόσες φορές κάναμε τη βόλτα μας ένα μεσημέρι Κυριακής και νιώσαμε να μυρίζει όλη η γειτονιά από ένα ωραίο φαγητό, χωρίς να το σκεφτούμε μας ήρθαν στο μυαλό τα φαγητά της γιαγιάς μας. Περπατώντας στο δρόμο σε όλους μας έχει τύχει να έρθει στη μύτη μας ένα άρωμα που…

Ένα μήνυμα για καλημέρα.

Σκόρπιες λέξεις και σκέψεις. Πάνω σε χαρτιά και μέσα σε οθόνες. Δύσκολο πράγμα η επικοινωνία. Δύσκολο να εκφράσεις όσα σκέφτεσαι. Γιατί μας φοβίζει τόσο η απόρριψη;  Κάθε βράδυ η ίδια ερώτηση τριγυρίζει στο μυαλό μας: Τι είναι, τελικά, αυτό που μας φοβίζει τόσο; Πάντα για ό,τι στραβό κατηγορούμε πολύ εύκολα τον εαυτό μας. Γιατί είμαστε…

Πάσχα στην Αθήνα.

Κάποιες γιορτές παραδοσιακά θεωρούνται οικογενειακές. Υποσυνείδητα, μας έχουν επιβληθεί πράγματα που πρέπει να κάνουμε σε συγκεκριμένες μέρες. Όταν επιλέγεις να πας κόντρα σε όλο αυτό, είναι κάπως δύσκολο. Η ικανοποίηση ότι τα κατάφερες σου δίνει δύναμη. Πρώτο Πάσχα φέτος στην Αθήνα, μέχρι και την τελευταία στιγμή παράπονα από συγγενείς που θα έλειπα από το τραπέζι.…

Πού πάνε τα γραπτά μας;

Κι ας πούμε πως γράφω. Γράφω ποιήματα, διηγήματα, άρθρα και ένα σωρό πράγματα. Πράγματα που υπάρχουν μέσα μου και μόνα τους ζητούν να βγουν. Τετράδια ολόκληρα γεμίζω. Τι θα γίνουν όμως όλα αυτά; Ίσως μείνουνε για πάντα σε κίτρινες σελίδες τετραδίων. Να ξέρω την ύπαρξή τους μόνο εγώ και λίγοι φίλοι. Να θεωρώ πάντα την…

Καθημερινοί ήρωες- Τα πρότυπά μας. | #Topic_Week

Καθημερινά βλέπουμε πλήθος προσώπων και προσωπικοτήτων γύρω μας. Άλλα πρόσωπα τα θαυμάζουμε, άλλα τα αντιμετωπίζουμε ως παραδείγματα προς αποφυγή. Τα πρόσωπα αυτά ενδέχεται να είναι δημόσια πρόσωπα αλλά και απλοί καθημερινοί άνθρωποι. Αξίζει, πιστεύω, να σταθούμε στους απλούς ανθρώπους περισσότερο. Με την εικόνα τους μπορούμε ακόμα και να ταυτιστούμε πολλές φορές. Τους συναντάμε κάθε μέρα…

Οι τετράποδοι φίλοι μας.

Δύο μικρά ματάκια να σε κοιτούν με λατρεία. Τέσσερα ποδαράκια να πατάνε πάνω σου κάθε πρωί. Βοηθητική η συντροφιά των ζώων. Πάντα τα λάτρευα. Τα προτιμώ απ’ τούς ανθρώπους. Πάντα ξέρουν πώς νοιώθεις. Πάντα θα βοηθήσουν με τον τρόπο τους. Ήταν επιλογή μου να έχω γύρω μου ζώα πάντα. Μεγάλωσα με τη συντροφιά ενός υπέροχου…

Το χιούμορ των παλιών ελληνικών σειρών. | #Topic_Week

Είναι και κάτι μέρες τόσο έντονες και κουραστικές που το μόνο πράγμα που θες, είναι να γυρίσεις στο σπίτι, να κουκουλωθείς κατω από το πάπλωμα και να λιώσεις βλέποντας όσα επεισόδια αντέξεις από την αγαπημένη σου σειρά. Λατρεύω τις ελληνικές σειρές, κυρίως της δεκαετίας του '90. Βλέπω συνειδητά τις ίδιες και τις ίδιες συνέχεια. Μπορεί…

Ανοιξιάτικη Κυριακή.

Η άνοιξη μπήκε στην πόλη. Ο ήλιος έκαιγε τα πρόσωπά μας. Τα χοντρά μπουφάν, τα καπέλα και τα κασκόλ μάς εγκατέλειψαν για φέτος. Ευδιάθετοι άνθρωποι απολαμβάνουν την Κυριακή τους. Άλλοι, κατσουφιασμένοι, περπατούν με σκυμμένα τα κεφάλια τους στο δρόμο. Τέτοια μέρα τι πιο όμορφο από μία βόλτα δίπλα στη θάλασσα... Κάπως έτσι ο δρόμος μας…