Μεσ’ στο σπίτι τυλιγμένος από σκέψεις και ευθύνες, αγανακτισμένος από το γεγονός ότι σκέφτεται να πέσει πάλι. Πάλι θα γυρίσει 6 το πρωί και θα ψάχνει το σπίτι του. Πάλι θα χάσει το μυαλό του όπου μπορεί με ανθρώπους που τον νοιάζονται, τον αποδέχονται, χωρίς όμως να ξέρουν τι συμβαίνει. Ίσως τον «χτύπησε» η ηλικία, …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η συνύπαρξη με άλλους ανθρώπους είναι μια κατάσταση όπου μπορεί εξελίξει -ακόμα και να αλλάξει- διάφορες καταστάσεις μέσω της επικοινωνίας. Βέβαια -όπως όλα τα πράγματα σε αυτόν τον βράχο που λέγεται Γη (όπως και στο υπόλοιπο σύμπαν)- έχουν αποτέλεσμα και μια μορφή συμφέροντος, είτε καλού είτε κακού. Σήμερα θέλω να μιλήσω για της τεχνικές-μεθόδους των …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ξέρει καλά πώς μπορεί να ηρεμήσει. Πηγαίνοντας στο σπίτι της θα νιώσεις χειρότερα, αλλά μην φύγεις. Είναι ακόμα νωρίς και δεν έχει νόημα το ταξίδι δίχως αποτέλεσμα, σωστά; Να της μιλήσεις σαν να μιλάς σε μικρό παιδί. Γιατί δεν γνωρίζει πολλά για τον κόσμο μας. Βλέπεις, αυτή ασχολείται μόνο με την έρευνά του. Όταν σου …

Συνεχίστε την ανάγνωση

-Ξέρεις… Πέρασε μια δεκαετία και ξέχασες πού είμαστε. Περίμενα τουλάχιστον να θυμόσουν ποιοι είμαστε… –Δεν ξέχασα τίποτα. Απλά οι προτεραιότητες και οι ληξιπρόθεσμοι λογαριασμοί μου με κυνηγούν. -Απάντησε με ειλικρίνεια. Δεν έχεις βαρεθεί να λες ψέματα στον εαυτό σου;

Είναι μεσημεράκι, γύρω στις δύο και μισή. Έχει μόλις ξυπνήσει από το ξενύχτι, κάθεται όρθιος και κοιτάει κάτω για λίγες στιγμές. Προσπαθεί να θυμηθεί αν του μείνανε τσιγάρα από χθες. Δυστυχώς, όχι. Βάζει σορτσάκι, παίρνει κλειδιά και φεύγει για το περίπτερο. Χωρίς μπλούζα ή παπούτσια. Ποιος νοιάζεται;

Ξυπνάς και πριν ανοίξεις τα μάτια σου περιμένεις να έχουν αλλάξει όλα… Ξέρεις πως είναι αδύνατον αυτό, όμως εγώ σε αγαπάω πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλον. Εγώ σε προσέχω όταν σε διώχνουν οι άλλοι. Ό,τι και να γίνει, εγώ θα είμαι εδώ για σένα ξέροντας την κάθε σπιθαμή σου και δουλεύοντας πάντα τον ατέρμονο φόβο …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Τρέχουμε όλη την ζωή μας για να μην χάσουμε χρόνο. Λες και γίνεται να είναι χαμένος. Λέμε για χαμένα χρόνια, για χαμένους μήνες και δεν καταλαβαίνουμε το πιο απλό: ό,τι επιλέγεις δεν είναι χάσιμο χρόνου. Είναι καλή ή κακή επιλογή. Όχι, δεν είσαι πίσω επειδή οι άλλοι πάνε πιο γρήγορα.

Ζαλίζομαι πολύ και δεν μπορώ να περπατήσω. Πάλι μεθυσμένος είμαι. Ποτέ θα σταματήσω να κάνω λάθη; Πότε. Αυτή είναι η απάντηση. Όμως κάτι μου λέει ότι είμαι καλύτερα τώρα. Δίχως αυτή την έκφραση. Χωρίς να χρειάζεται 8 από τα 10 τηλέφωνα να σκέφτομαι το ίδιο: Αξίζω γι’αυτήν;

Ξέρεις… Πάντοτε μου το έλεγαν. Μια ζωή αυτό έβγαινε από το στόμα όλων: «Να γίνεις καλύτερος» ή ακόμα «Ο καλύτερος». Πάντοτε αναρωτιόμουν, όμως, ποιος μπορεί να είναι αυτός ο «Καλύτερος». Πόσο ακριβώς αξίζει αυτή η θέση; Γιατί να μην είμαι όσο καλός επιλέγω; Το ταξίδι, αν γίνει, συνολικά θα με κάνει μόνο καλύτερο; Ή τον …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Θα ήθελα να είσαι μαζί στο ταξίδι μου. Άμα θες και συ έλα να φτιάξουμε τον δρόμο μας. Αυτόν που κανείς δεν θα καταλαβαίνει και όλοι θα κρίνουν. Τον δρόμο που θα δείχνεις συνέχεια, παρά μόνο σε σημεία.

Επομένη μέρα από την καταστροφή μας σκεπτόμαστε τι πάει λάθος στον κόσμο. Άλλος έχει λίγα, άλλος έχει πολλά, οι υπόλοιποι ακόμη λιγότερα και ο επόμενος τα πάντα και συνάμα τίποτα.

Με αργό και ασταθές βήμα περπατάω σκυφτός. Κοιτάω κάτω και περιμένω να φτάσω στον προορισμό μου. Δεν είναι μακριά. Δύο στενά μου έμειναν. Αυτό της Αγάπης και της Ελπίδας να διασχίσω. Ποτέ δεν μπορούσα να κοιτάξω τι έχουν αυτά τα δύο σοκάκια. Μόνο το πλακόστρωτο του πεζόδρομου κοιτάω.

Κάποιες φορές νομίζω ότι ο εθισμός δεν υπάρχει. Άλλες κόβω το χέρι μου για την ύπαρξη του. Τον φαντάζομαι σαν ένα φάντασμα που θέλει την προσοχή σου για να ζήσει. Η μορφή του ποικίλει απίστευτα. Έχει την ικανότητα να κρύβεται, να αναπτύσσεται και τελικά να παίρνει τον έλεγχο -με τις κατάλληλες συνθήκες, όμως- προκειμένου να …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Έχουμε πολλές επιλογές στην ζωή μας που ο καθένας μας τις χαρακτηρίζει καλές ή κακές. Εγώ θέλω να μιλήσω για την αντικειμενικά κακή λύση, την καταστροφή του χαρακτήρα, τη γραμμή που χωρίζει αυτή, από την απόλαυση του εγώ.

Ξαπλωμένος με το ελιξίριο της χαλάρωσής μου σκέφτομαι πώς θα γίνω ευτυχισμένος. Αδυνατώ να καταλάβω γιατί το σκεφτόμαστε κάθε μέρα και περιτριγυριζόμαστε όλοι γύρω από την ευτυχία με τόση μανία.Το πρώτο θέμα που βρίσκω στην αναζήτησή της είναι η μη ύπαρξή της. Δεν υπάρχει, δεν χρειάζεται να υπάρχει και δεν είμαστε φτιαγμένοι για να υπάρχει.

Περιστροφή στον κόσμο της προβολής. Αυτό κάνουμε καθημερινά ψάχνοντας επιβράβευση για τα λάθη που βαφτίζουμε ως θέλω. Κάποια στιγμή θα πρέπει να φτιάξει ο καθένας ξεχωριστά την πραγματικότητά του. Έτσι θα μπορέσουμε επιτυχημένα να συνεχίσουμε στο καζίνο της ανεκτίμητης κατάστασης που λέμε ζωή.

H πιο όμορφη απάντηση στην κερδοσκοπία είναι η αναζήτηση για το δίκαιο του συνόλου. Άμα καταφέρουμε να την φέρουμε στην ζωή μας θα έχουμε καλύψει 10 βήματα ακόμα προς στην Γη της Επαγγελίας. Βέβαια, δεν είναι εφικτό να το κάνουμε.

Φίλε, πρόσεχε να μην χάσεις την κριτική σου. Είναι σημαντικότατη για την εξέλιξη σου. Εφόσον την χάσεις μετά οι αποφάσεις σου είναι σαν τα πλαστά χρήματα: φαίνονται αληθινά, άλλα δεν είναι. Διώξε από τη ζωή σου την κακόβουλη αμφιβολία και βάλε μέσα την εξέλιξη. Αυτή είναι η κατάσταση που καλό είναι να κυνηγάς.