Το νοσοκομείο της ψυχής | #Topic_Week

Όλοι λίγο πολύ έχουμε ένα ιδιαίτερο μέρος. Ένα μέρος που δεν είναι το σπίτι μας, αλλά σαν αυτό μας κάνει να νιώθουμε. Ποτέ δεν νιώσαμε άσχημα εκεί, πάντοτε είχε έναν ρόλο θεραπευτικό για την ψυχή μας , σαν να είναι το νοσοκομείο της. Για μένα αυτό το μέρος είναι η "ζώνη". Ένα σπίτι ενός που…

Στεγνό κολύμπι.

Έχεις ξυπνήσει από τη μυρωδιά του σταχτοδοχείου; Η απάντηση είναι μείζονος σημασίας, αλλά μην απαντήσεις. Έξω από την πραγματικότητα θα πάμε Σε ένα ταξίδι μελαγχολικό και μονότονο. Τα μίλια είναι αμέτρητα μέχρι τη γη να πλησιάσω Τα χέρια μου σε κουπιά μεταμορφώθηκαν Μια γύρα το ένα μια το άλλο, μπας και φτάσω κάποτε Ως πότε…

Στροφή προς τα μέσα.

Κάθε φορά που γνωριζόμαστε με κάποιον, εξετάζουμε την εξωτερική του εμφάνιση. Λες και αυτό σημαίνει κάτι. Απορρίπτουμε ευκαιρίες για την ομορφιά. Κάθε μέρα θα πούμε διάφορα μόνο και μόνο επειδή η εμφάνιση του άλλου δεν μας γεμίζει. Γιατί; Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος; Κάθε ζευγάρι μάτια κοιτάν’ την ασιδέρωτή μου μπλούζα και την ελαφρώς τρύπια…

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 3ο.

Ο Ιεροκλής είναι πολύ έξυπνο παιδί. Στα μαθήματα ήταν φοβερός από μικρός. Η υποτροφία του τον πήγε στην Αμερική, όπου και διαπρέπει εδώ και χρόνια. Όμως κάτι του λείπει. Δεν είναι αγαθά -και ρούχα και αμάξι και σπίτι καλό έχει. Είναι η αίσθηση της αδρεναλίνης. Γι’ αυτό μια μέρα πήγε σε ένα πάρτι μαγαζιού. Μόνος…

Με άσπρο και με μαύρο. | #Topic_Week

Σαν «ταπεινός ζωγραφίσκος της σειράς» Μπλέκω μαύρο με λίγο άσπρο στην παλέτα μου Μέχρι το γκρι να ξεπροβάλει δειλά δειλά απ’ τον συνδυασμό Μόνο αυτό το χρώμα ξέρω, μου φτάνει, ισχυρίζομαι. Όλες οι μέρες γκρίζες είναι για μας τους καλλιτέχνες Μόνο έτσι έχει νόημα η τέχνη μας, αποφασίζω κάθε βράδυ Σαν ταινία του τριάντα φαντάσου…

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 2ο.

Παίρνω τα κλειδιά και χτυπάω πίσω μου την πόρτα. Με το αμάξι κάνω πέντε χιλιόμετρα μόνο, αλλά για σένα θα έκανα και οκτακόσια και χίλια και εκατομμύρια, αν χρειαζόταν. Δέκα και σαράντα πέντε ακριβώς βρέθηκα με το αμάξι έξω απ’ το παράθυρό σου. Περίμενα υπομονετικά να σβήσει το φως του δωματίου και να δω την…

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 1ο.

Εδώ που καθόμαστε, ωραία δεν είναι; Ο ήλιος κρύφτηκε ξανά, πάει για ύπνο και 'μεις τώρα ξεκινάμε να "υπάρχουμε". Οι μπύρες είναι πλέον ο καφές μας. Τόσους μήνες υπομονή κάναμε για αυτό το πενταήμερο, έχουμε κάθε δικαίωμα να ζήσουμε κάτι μη πρέπoν. Ο Γιάννης μόλις άρχισε να μας αναλύει το σχέδιο της ημέρας και 'γω…

Χωρίς την ανάσα του George.

Πριν λίγες μέρες είδαμε -ακόμα- μια στυγερή δολοφονία ενός Αφροαμερικανού από έναν αστυνομικό. Για τον George Floyd μιλάω -και για τον κάθε George που έχει βρεθεί στην ίδια θέση. Λόγος προφανής δεν υπήρξε και ούτε καμία πράξη του θύματος δεν δικαιολογεί την πράξη του αστυνομικού. Το αποτέλεσμα; Ένας άνθρωπος απεβίωσε άδικα και στην Αμερική (όπου…

Μόνο ευθεία.

Κάθε που καλοκαιριάζει Κλείνω το ταμείο της σεζόν και σκέφτομαι Μετράω τα χρωστούμενα και βάζω στην άκρη δύο πορτοκαλί Φέτος δεν θα συναντήσω στροφές Διότι ο Γιάννης μου 'πε πως μόνο ευθείες θα 'χω  Διαμορφώνω όρεξη για να μην έρθουν και φέτος οι μέρες της ντροπής Αν και, 'ντάξει, σαν να έμαθα από τα λάθη…

Χαρτιά από ξύλο.

Κομμάτια δέντρου ανάγλυφα Με χρώμα και μια ασιμένια γραμμή Αναζητάμε με μανία Ενώ μόνο έμμεσα μας συντηρούν και αξία εμείς τους δώσαμε Είδαμε αμέτρητους να ζουν γι'αυτά και άλλους τόσους να πεθαίνουν Ανάθεμα την ώρα που τα φτιάξαμε! Πως η ζωή μας θα 'ναι υποφερτή Κυνηγώντας χαρτιά; Γεμίζουμε χαρτονομίσματα την ψυχή μας Μα όταν το…

Στο μπαρ του Τζακ.

Η πραγματικότητα με τρομάζει. Γι' αυτό φτιάχνω ιστορίες με αλληγορίες, για να ξεχνιέμαι. Σήμερα θα σου πω την αγαπημένη μου. Όταν έχω προβλήματα πάω στο μπαρ του Τζακ. Δεν είναι δικό του όμως είναι το αστέρι του μαγαζιού. Μόνο αυτός φτιάχνει σωστά τα κοκτέιλ. Όπως πάντα, όταν πάω και έχει λίγο κόσμο. Μέσα έχει μια…

Η καραντίνα δεν είναι τόσο κακή τελικά, γιατί…

Ρωτήσαμε την ομάδα του Topicap και τους φίλους τους, ώστε να βρούμε μικρούς ή μεγάλους λόγους που μπορούν να κάνουν αυτήν την καραντίνα υποφερτή για τον κάθε έναν από εμάς. Οι καιροί είναι δύσκολοι και η αλληλεγγύη γίνεται το μοναδικό -ίσως- όπλο μας. Παρακάτω, σας δίνουμε τη δική μας θετική οπτική μέσα από τους τέσσερις…

Κλεισμένος μέσα.

Η πόρτα κλειστή και δεν ανοίγει Όχι για τίποτα άλλο φοβάμαι να βγω Εγώ, ταλαιπωρημένος, χαρακώνομαι. Μικρό το μαχαίρι, σαν αναμνηστικό από εκδρομή σχολείου Κάνω γραμμές πάνω μου για να θυμάμαι τις μέρες που περνούν Δεν τρώω τίποτα δεν το δικαιούμαι Πίνω μόνο ένα λίτρο νερό και μισό μπουκάλι ουίσκι Αυτά δικαιούμαι (και πολλά είναι)…

Πέντε Ποιήματα.

Μια προσπάθεια για έκφραση βασισμένη σε μια προσωπική ιστορία αγάπης. Λόγω εμμονής τα "ποιήματα" έχουν μια "ιδιορρυθμία", ελπίζω να σου αρέσουν. Είναι από καρδιάς. Ι Περίμενα Ήρθες Ταράχτηκα Έμεινες Φαντάστηκα Ένιωσες Πόνεσες Τρελάθηκα Αμφέβαλα Απάντησες Σώπασα Αφοσιώθηκες Άλλαξα Υπέμεινες Αγανάκτησες Πέθανα.   ΙΙ Σ' αγαπώ Όσο τίποτα Ανοίγομαι τελείως Μόνο εσύ... Εύχομαι ποτέ Μην φύγεις…

O Αυτοκράτορας

Εγώ είμαι η αρχή Και τα συναισθήματα ο λαός μου Μόνος γράφω, εσύ τα διαβάζεις, όμως Τα ποιήματα μου γίναν σύμβουλοι Και οι πράξεις μου η αυτοκρατορία Έχω την απόλυτη δύναμη Η μοίρα της αυτοκρατορίας είν'στα χέρια μου Οι εκθροί πολλοί κι ο Βρούτος είναι το δεξί μου χέρι Τα γράμματα γίναν οι νόμιμοι διάδοχοι…

Για την ελευθερία της έκφρασης. | Σαν Σήμερα

Γιατί σε πειράζουν λίγες λέξεις; Αφού λες (πως ξέρεις ότι) ψεύδομαι γιατί μου λες να σταματήσω; Γιατί δεν με αφήνεις να μιλήσω; Η αλήθεια πάντοτε λάμπει, τι φοβάσαι; Αν με φιμώσεις, θα φωνάξω. Έχω πολλούς μαζί μου Δεν πέθανε η ελευθερία Επειδή εσύ το αποφάσισες. Διάγραψε και απογοήτευσε όποιον θες. Εμείς θα βρούμε τον τρόπο…

Παγκόσμια Ημέρα Μηδενικών Διακρίσεων. | Σαν Σήμερα

Ο κόσμος μας (όπως και 'μεις) κάθε μέρα έχει την ευκαιρία να γίνει καλύτερος. Αν όλοι μας συμμετέχουμε στον αγώνα γι'αυτό θα έχουμε τα βέλτιστα αποτελέσματα σίγουρα. Δυστυχώς η λογική της διάκρισης υπάρχει για να μας διαιρεί. Ως πότε θα μπορούμε να κρυφτούμε από αυτό που ήδη ξέρουμε όμως; Μόνο με την ισότητα μπορούμε να…

Κόκκινο Γυμνό. | #The_Canvas_Project

Nu couche, 1917 | Amedeo Modigliani Μούσα μου, Ξέρεις πως μόνο εσένα αγαπάω πραγματικά. Ίσως σου 'χα αναφέρει πως σιχαίνομαι τα γράμματα και πως μόνο η ζωγραφική με γέμιζε. Τώρα όμως που ψοφάω, θέλω να σου γράψω κάτι. Μην το σκίσεις σαν τα άλλα όμως... Αυτό το αξίζεις, μωρό μου. Τα μισά ναρκωτικά τα ήπια…

Για να σε συναντήσω.

Μια για μένα Μια για σένα Μια για τα όνειρα μου Μια για τις φρίκες μου Μια λοξή για το κεφάλι μου Ως πότε θα κοσμούν το χέρι μου; Τα 《σοβαρέψου, κάνε κάτι για σένα》 Ακούγονται σαν μουσική στα αυτιά μου. Καθώς το μαχαίρι σκίζει ελαφρά το δέρμα Το δάκρυ πέφτει πάνω σαν αλάτι Λεω…

Στον Τζίμη, εκεί ψηλά… | Σαν Σήμερα.

Σαν σήμερα γεννήθηκε μια ιστορική προσωπικότητα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Τι να πει κανείς για τον Τζίμη; Μια πραγματική ιδιοφυΐα με ατελείωτο χιούμορ, ταλέντο που δεν "χώραγε" πουθενά. Ήταν βαθιά πολιτικοποιημένος (αναρχο-αυτόφωτος αυτοπροσδιοριζόταν) που με σατυρικό τρόπο αποτύπωνε τα πολιτικά (και όχι μόνο) δρώμενα. Αν καθόμουν να σου μετρήσω πόσες φορές τον πήγαν στα δικαστήρια…

Ο όρκος μου (μας).

Ορκίστηκα πως θα αλλάξω Παλιές συνήθειες θα αποτινάξω Ορκίστηκα να πάω αλλού Όπου πει η ψυχή μου "τι καλύτερο αντ' αυτού;" Ορκίστηκα πως θα εκφράζομαι Ευτυχώς βρίσκω ανθρώπους που μ' ασπάζονται Ορκίστηκα πως θα σε ξεχάσω Το ίδιο λάθος δεν πρόκειται να διαπράξω Ορκίστηκα πως θα σε καταλάβω Αν όχι, ούτε απ' το σπίτι μου…

Για τον Kobe.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, οπότε λίγα έχω να πω. Η εργατικότητά του, η αγάπη του για το μπάσκετ, το ήθος όπως και τα θαύματα που έκανε μεσ' το παρκέ (81 Πόντοι σε ένα ματς και πολλά άλλα) όπως και το "ένστικτο"την ώρα που τον χρειαζόταν η ομάδα του, τον καθιέρωσαν στις συνειδήσεις όλων των…

«Είναι ένα από τα μαύρα βράδια σήμερα».

Είναι ένα από τα μαύρα βραδιά σήμερα. Τα χέρια μου στρίβουν τα προβλήματα μου Ο λαιμός μου κατεβάζει ούζα μπας και ξεχάσω Δέκα βήματα και βρέθηκα δίπλα στο σπίτι του αδελφού μου Αυτός δεν νοιάζεται που δεν μπορώ να επεξεργαστώ τον κόσμο σας. Μετά φεύγω και πάω στην σπηλιά μου Το ενθύμιο που έχω ακόμα…

Ε, και;

Εγώ θα σου πω Πώς είναι η κατάσταση Γιατί; Διότι βγήκα έξω. Πλέον δεν έχεις τρόπο να κρυφτείς Ξέρω όλη την αλήθεια μου Δεν με ορίζεις πλέον Σε φαντάζομαι και σε λυπάμαι ταυτόχρονα. Αυτό που έχεις σου αξίζει Βλέπεις, η δύναμη σου φάνηκε Νόμισες πως παλάβωσα ή εσύ με έκανες να το πιστεύω Όμως άσε…

Γιορτινός μονόλογος. | #This_Is_Christmas

Μέρα γιορτής αν δεν είσαι μόνος. Όμως δεν είναι σαν τις άλλες μέρες, όπως και να 'χει. Αναμνήσεις, φιλοδοξίες, φόβοι και όνειρα συνυπάρχουν. Σε εικοσιτέσσερις ώρες σχεδιασμού, ανάλυσης και διαπεραστικών συναισθημάτων Όπου και να πας ξεχωρίζεις τη διαφορετική στάση των ανθρώπων ακόμα και των υλικών αν έχεις αρκετή φαντασία. Πιάνεις τη σκέψη σου να αναπολεί…

Η ερωμένη από «Κ».

Η ύπαρξή της είναι μαύρη μα αισθησιακή μέχρι κορυφώσεως Έχει παράξενη ομορφιά και σε μαγεύει Είναι εκεί όταν είσαι απελπισμένος Έχεις δύο λεπτά να φύγεις από αυτήν Ή μια ζωή να χαραμίσεις πλάι της Αν κάτσεις ένα βράδυ μαζί της η ζωή σου μεταβλήθηκε Ένας παράγοντας που πάντα θα σε στιγματίζει Μια σκέψη που ορίζει…

Ερωτικό άσμα.

Στην χιονισμένη πόλη ακουμπάω την βόλτα μου περιμένοντάς σε. Ολες οι νιφάδες αν ενοθουν το όνομα σου θα σχηματίσουν. Ακομα και οι γκρίζοι τοίχοι φαίνονται πανέμορφοι και στρατηγικά τοποθετημένοι. Όταν φτάνω στο σημείο που σε πρώτοειδα τα συναισθήματα χορεύουν το χώρο που μου 'μαθες. Τι να σου πει η κόλαση όταν έχεις τον παράδεισο δίπλα…

Μοναχική συζήτηση.

Α: Είκοσι λεπτά χρειάστηκαν για να φανταστώ πώς θα ήταν. Δώδεκα ώρες να καταλάβω τι συμβαίνει, όμως μου χρωστάει το "αφεντικό". Πες του πως είτε τα δώσει είτε δεν τα δώσει, φυλακισμένος είμαι μόνο στο σώμα και τα μάτια μου αλήθεια αντικρίζουν. Β: Ως πότε θα παραλογίζεσαι; Δες πώς θα ανοίξει το παράθυρό σου για…

Πατρικό «συμπλήρωμα».

Τέσσερις λέξεις σε μια φράση σου [θα φύγω μια μέρα] Αποκάλυψαν τον τρόμο στα μάτια μου Έχω την δικιά σου ευθύνη τώρα και ας λεν' παλαβομάρες οι άλλοι Το βάρος της απόδειξης είναι ασήκωτο Όμως δεν συγκρίνεται με το βάρος μνήμης σου. Αν ακόμα σε σιχτιρίζω άσε με Έτσι μου έμαθες να σε αγαπάω Ακόμα…