Με άσπρο και με μαύρο. | #Topic_Week

Σαν «ταπεινός ζωγραφίσκος της σειράς»
Μπλέκω μαύρο με λίγο άσπρο στην παλέτα μου
Μέχρι το γκρι να ξεπροβάλει δειλά δειλά απ’ τον συνδυασμό
Μόνο αυτό το χρώμα ξέρω, μου φτάνει, ισχυρίζομαι. Συνεχίστε την ανάγνωση Με άσπρο και με μαύρο. | #Topic_Week

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 2ο.

Παίρνω τα κλειδιά και χτυπάω πίσω μου την πόρτα. Με το αμάξι κάνω πέντε χιλιόμετρα μόνο, αλλά για σένα θα έκανα και οκτακόσια και χίλια και εκατομμύρια, αν χρειαζόταν. Δέκα και σαράντα πέντε ακριβώς βρέθηκα με το αμάξι έξω απ’ το παράθυρό σου. Περίμενα υπομονετικά να σβήσει το φως του δωματίου και να δω την σιδερένια παλιά πόρτα της μονοκατοικίας σου να ανοίγει διάπλατα, προκειμένου εσύ να βγεις και να λάμψει ο σκοτεινός ουρανός, σαν να μπορούσαν να φανούν όλα τα αστέρια του γαλαξία. Συνεχίστε την ανάγνωση Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 2ο.

Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 1ο.

Εδώ που καθόμαστε, ωραία δεν είναι; Ο ήλιος κρύφτηκε ξανά, πάει για ύπνο και ‘μεις τώρα ξεκινάμε να «υπάρχουμε». Οι μπύρες είναι πλέον ο καφές μας. Τόσους μήνες υπομονή κάναμε για αυτό το πενταήμερο, έχουμε κάθε δικαίωμα να ζήσουμε κάτι μη πρέπoν. Συνεχίστε την ανάγνωση Σειρά σουρεάλ ιστοριών – Μέρος 1ο.

Χωρίς την ανάσα του George.

Πριν λίγες μέρες είδαμε -ακόμα- μια στυγερή δολοφονία ενός Αφροαμερικανού από έναν αστυνομικό. Για τον George Floyd μιλάω -και για τον κάθε George που έχει βρεθεί στην ίδια θέση. Λόγος προφανής δεν υπήρξε και ούτε καμία πράξη του θύματος δεν δικαιολογεί την πράξη του αστυνομικού. Το αποτέλεσμα; Ένας άνθρωπος απεβίωσε άδικα και στην Αμερική (όπου και έγινε) γίνονται διαδηλώσεις και επεισόδια με τραυματίες και νεκρούς. Συνεχίστε την ανάγνωση Χωρίς την ανάσα του George.

Μόνο ευθεία.

Κάθε που καλοκαιριάζει
Κλείνω το ταμείο της σεζόν και σκέφτομαι
Μετράω τα χρωστούμενα και βάζω στην άκρη δύο πορτοκαλί
Φέτος δεν θα συναντήσω στροφές
Διότι ο Γιάννης μου ‘πε πως μόνο ευθείες θα ‘χω 

Συνεχίστε την ανάγνωση Μόνο ευθεία.

Χαρτιά από ξύλο.

Κομμάτια δέντρου ανάγλυφα
Με χρώμα και μια ασιμένια γραμμή
Αναζητάμε με μανία
Ενώ μόνο έμμεσα μας συντηρούν και αξία εμείς τους δώσαμε
Είδαμε αμέτρητους να ζουν γι’αυτά και άλλους τόσους να πεθαίνουν
Ανάθεμα την ώρα που τα φτιάξαμε! Συνεχίστε την ανάγνωση Χαρτιά από ξύλο.

Στο μπαρ του Τζακ.

Η πραγματικότητα με τρομάζει. Γι’ αυτό φτιάχνω ιστορίες με αλληγορίες, για να ξεχνιέμαι. Σήμερα θα σου πω την αγαπημένη μου.

Όταν έχω προβλήματα πάω στο μπαρ του Τζακ. Δεν είναι δικό του όμως είναι το αστέρι του μαγαζιού. Μόνο αυτός φτιάχνει σωστά τα κοκτέιλ. Όπως πάντα, όταν πάω και έχει λίγο κόσμο. Μέσα έχει μια οσμή που ο Τζακ τη λέει γλυκιά θλίψη. Πάω στην μπάρα και τον περιμένω να μου μιλήσει. Πότε δεν τον ενοχλώ, αυτός ξέρει πότε είναι η σειρά μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Στο μπαρ του Τζακ.

Η καραντίνα δεν είναι τόσο κακή τελικά, γιατί…

Ρωτήσαμε την ομάδα του Topicap και τους φίλους τους, ώστε να βρούμε μικρούς ή μεγάλους λόγους που μπορούν να κάνουν αυτήν την καραντίνα υποφερτή για τον κάθε έναν από εμάς. Οι καιροί είναι δύσκολοι και η αλληλεγγύη γίνεται το μοναδικό -ίσως- όπλο μας.

Παρακάτω, σας δίνουμε τη δική μας θετική οπτική μέσα από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας.

Συνεχίστε την ανάγνωση Η καραντίνα δεν είναι τόσο κακή τελικά, γιατί…

Πέντε Ποιήματα.

Μια προσπάθεια για έκφραση βασισμένη σε μια προσωπική ιστορία αγάπης. Λόγω εμμονής τα «ποιήματα» έχουν μια «ιδιορρυθμία», ελπίζω να σου αρέσουν. Είναι από καρδιάς. Συνεχίστε την ανάγνωση Πέντε Ποιήματα.

O Αυτοκράτορας

Εγώ είμαι η αρχή
Και τα συναισθήματα ο λαός μου
Μόνος γράφω, εσύ τα διαβάζεις, όμως
Τα ποιήματα μου γίναν σύμβουλοι
Και οι πράξεις μου η αυτοκρατορία
Έχω την απόλυτη δύναμη Συνεχίστε την ανάγνωση O Αυτοκράτορας

Για την ελευθερία της έκφρασης. | Σαν Σήμερα

Γιατί σε πειράζουν λίγες λέξεις; Αφού λες (πως ξέρεις ότι) ψεύδομαι γιατί μου λες να σταματήσω; Γιατί δεν με αφήνεις να μιλήσω; Η αλήθεια πάντοτε λάμπει, τι φοβάσαι; Αν με φιμώσεις, θα φωνάξω. Έχω πολλούς μαζί μου Δεν πέθανε η ελευθερία Επειδή εσύ το αποφάσισες. Συνεχίστε την ανάγνωση Για την ελευθερία της έκφρασης. | Σαν Σήμερα

Παγκόσμια Ημέρα Μηδενικών Διακρίσεων. | Σαν Σήμερα

Ο κόσμος μας (όπως και ‘μεις) κάθε μέρα έχει την ευκαιρία να γίνει καλύτερος. Αν όλοι μας συμμετέχουμε στον αγώνα γι’αυτό θα έχουμε τα βέλτιστα αποτελέσματα σίγουρα. Δυστυχώς η λογική της διάκρισης υπάρχει για να μας διαιρεί. Ως πότε θα μπορούμε να κρυφτούμε από αυτό που ήδη ξέρουμε όμως; Συνεχίστε την ανάγνωση Παγκόσμια Ημέρα Μηδενικών Διακρίσεων. | Σαν Σήμερα

Κόκκινο Γυμνό. | #The_Canvas_Project

Nu couche, 1917 | Amedeo Modigliani

Μούσα μου,

Ξέρεις πως μόνο εσένα αγαπάω πραγματικά. Ίσως σου ‘χα αναφέρει πως σιχαίνομαι τα γράμματα και πως μόνο η ζωγραφική με γέμιζε. Τώρα όμως που ψοφάω, θέλω να σου γράψω κάτι. Μην το σκίσεις σαν τα άλλα όμως… Συνεχίστε την ανάγνωση Κόκκινο Γυμνό. | #The_Canvas_Project

Για να σε συναντήσω.

Μια για μένα
Μια για σένα
Μια για τα όνειρα μου
Μια για τις φρίκες μου
Μια λοξή για το κεφάλι μου
Ως πότε θα κοσμούν το χέρι μου;
Τα 《σοβαρέψου, κάνε κάτι για σένα》 Ακούγονται σαν μουσική στα αυτιά μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Για να σε συναντήσω.

Στον Τζίμη, εκεί ψηλά… | Σαν Σήμερα.

Σαν σήμερα γεννήθηκε μια ιστορική προσωπικότητα της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Τι να πει κανείς για τον Τζίμη; Μια πραγματική ιδιοφυΐα με ατελείωτο χιούμορ, ταλέντο που δεν «χώραγε» πουθενά. Ήταν βαθιά πολιτικοποιημένος (αναρχο-αυτόφωτος αυτοπροσδιοριζόταν) που με σατυρικό τρόπο αποτύπωνε τα πολιτικά (και όχι μόνο) δρώμενα.

Αν καθόμουν να σου μετρήσω πόσες φορές τον πήγαν στα δικαστήρια θα σου ‘γραφα για ώρες. Βλέπεις, «πονούσε» αρκετούς η τόσο καταπληκτική σάτιρά του που σε έκανε γελάς μέχρι δακρύων. Αγαπούσε τη μουσική Συνεχίστε την ανάγνωση Στον Τζίμη, εκεί ψηλά… | Σαν Σήμερα.

Ο όρκος μου (μας).

Ορκίστηκα πως θα αλλάξω
Παλιές συνήθειες θα αποτινάξω
Ορκίστηκα να πάω αλλού
Όπου πει η ψυχή μου «τι καλύτερο αντ’ αυτού;» Συνεχίστε την ανάγνωση Ο όρκος μου (μας).

Για τον Kobe.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, οπότε λίγα έχω να πω.

Η εργατικότητά του, η αγάπη του για το μπάσκετ, το ήθος όπως και τα θαύματα που έκανε μεσ’ το παρκέ (81 Πόντοι σε ένα ματς και πολλά άλλα) όπως και το «ένστικτο»την ώρα που τον χρειαζόταν η ομάδα του, τον καθιέρωσαν στις συνειδήσεις όλων των θαυμαστών του(όπως και των ανταγωνιστών του και των αναμενόμενων haters του) σαν έναν θεό του μπάσκετ. Συνεχίστε την ανάγνωση Για τον Kobe.

«Είναι ένα από τα μαύρα βράδια σήμερα».

Είναι ένα από τα μαύρα βραδιά σήμερα.
Τα χέρια μου στρίβουν τα προβλήματα μου
Ο λαιμός μου κατεβάζει ούζα μπας και ξεχάσω
Δέκα βήματα και βρέθηκα δίπλα στο σπίτι του αδελφού μου
Αυτός δεν νοιάζεται που δεν μπορώ να επεξεργαστώ τον κόσμο σας. Συνεχίστε την ανάγνωση «Είναι ένα από τα μαύρα βράδια σήμερα».

Ε, και;

Εγώ θα σου πω
Πώς είναι η κατάσταση
Γιατί;
Διότι βγήκα έξω.

Πλέον δεν έχεις τρόπο να κρυφτείς
Ξέρω όλη την αλήθεια μου
Δεν με ορίζεις πλέον
Σε φαντάζομαι και σε λυπάμαι
ταυτόχρονα. Συνεχίστε την ανάγνωση Ε, και;

Γιορτινός μονόλογος. | #This_Is_Christmas

Μέρα γιορτής αν δεν είσαι μόνος.
Όμως δεν είναι σαν τις άλλες μέρες,
όπως και να ‘χει.
Αναμνήσεις, φιλοδοξίες, φόβοι και όνειρα
συνυπάρχουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Γιορτινός μονόλογος. | #This_Is_Christmas

Η ερωμένη από «Κ».

Η ύπαρξή της είναι μαύρη μα αισθησιακή μέχρι κορυφώσεως
Έχει παράξενη ομορφιά και σε μαγεύει
Είναι εκεί όταν είσαι απελπισμένος
Έχεις δύο λεπτά να φύγεις από αυτήν
Ή μια ζωή να χαραμίσεις πλάι της Συνεχίστε την ανάγνωση Η ερωμένη από «Κ».

Ερωτικό άσμα.

Στην χιονισμένη πόλη ακουμπάω την βόλτα μου περιμένοντάς σε. Ολες οι νιφάδες αν ενοθουν το όνομα σου θα σχηματίσουν. Ακομα και οι γκρίζοι τοίχοι φαίνονται πανέμορφοι και στρατηγικά τοποθετημένοι. Όταν φτάνω στο σημείο που σε πρώτοειδα τα συναισθήματα χορεύουν το χώρο που μου ‘μαθες. Συνεχίστε την ανάγνωση Ερωτικό άσμα.

Μοναχική συζήτηση.

Α: Είκοσι λεπτά χρειάστηκαν για να φανταστώ πώς θα ήταν. Δώδεκα ώρες να καταλάβω τι συμβαίνει, όμως μου χρωστάει το «αφεντικό». Πες του πως είτε τα δώσει είτε δεν τα δώσει, φυλακισμένος είμαι μόνο στο σώμα και τα μάτια μου αλήθεια αντικρίζουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Μοναχική συζήτηση.

Πατρικό «συμπλήρωμα».

Τέσσερις λέξεις σε μια φράση σου
[θα φύγω μια μέρα]
Αποκάλυψαν τον τρόμο στα μάτια μου
Έχω την δικιά σου ευθύνη τώρα
και ας λεν’ παλαβομάρες οι άλλοι
Το βάρος της απόδειξης είναι ασήκωτο
Όμως δεν συγκρίνεται με το βάρος μνήμης σου. Συνεχίστε την ανάγνωση Πατρικό «συμπλήρωμα».

Η μαγεία της παρατήρησης. | #Topic_Week

Ανεβαίνουμε μαζί βουνά
Κατεβαίνουμε γκρεμούς
Δαμάζουμε τα κύματα
Ο αέρας σε περιέχει
Η ζωή σε προσφέρει. Συνεχίστε την ανάγνωση Η μαγεία της παρατήρησης. | #Topic_Week

Ναι, πέτυχα!

Όταν με έκραζες δεν πίστευες πως σήμερα θα πετύχαινα τα όνειρά μου. Μου πες πως δεν αξίζω άλλο παρατσούκλι από το «αχαΐρευτος». Όταν σου πα πως δεν ξέρω τι θα κάνω στην ζωή μου με υποτίμησες με το βλέμμα σου και το πίστεψα. Όταν ονειρεύτηκα, αμέσως μου το διέλυσες, όπως μόνο εσύ ήξερες μέχρι τότε. Τώρα που λείπεις από τη ζωή μου υπάρχουν άλλοι να μου χαλάν τα όνειρα, μην σκας… Συνεχίστε την ανάγνωση Ναι, πέτυχα!

Να σου πω κάτι ένα λεπτό;

Από μικρός άκουγα για τις σχέσεις μεταξύ δύο ανθρώπων και μου φαινόταν μαγικό γεγονός. Αν θες, οι καταστάσεις και το περιβάλλον μου έδειξαν πόσο τρωτές και ευαίσθητες είναι, δυστυχώς. Προφανώς και δεν ξέρω πολλά. Ίσως (ή σίγουρα) είμαι από τους ανθρώπους που δεν θα άκουγες, όμως μια σκέψη σου μου εκμυστηρεύτηκε πως αναρωτιέσαι τι σκέφτεται αυτός για το συγκεκριμένο θέμα. Συνεχίστε την ανάγνωση Να σου πω κάτι ένα λεπτό;

Βόλτα με μια ξένη. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Εξάντληση

Το πράσινο «λιβάδι» που διάλεξα να διασχίσω μαζί της πλέον βάφεται κόκκινο από το αίμα που στάζει η καρδιά μου εξαιτίας της παρέας της. Αυτή είναι πάντοτε εκεί να περιμένει να περάσω τα όρια της φύσης μου και να με σκεπάσει. Όταν σούταρα και σπατάλησα όλη μου τη φύση (την ενέργεια) σε αυτό το παιχνίδι με τα αδέλφια μου, αυτή με αγκάλιασε και ήθελε να λιποθυμήσω. Μετά με έκανε να βγάλω ό,τι έχω μέσα μου στη λεκάνη όταν έφτασα στο καταφύγιό μου… Συνεχίστε την ανάγνωση Βόλτα με μια ξένη. | #Topic_Week

H μέρα που δεν έπρεπε να έρθει.

Αν μπορούσα να μιλήσω ουσιαστικά σε κάποιον θα ήμουν πραγματικά ευτυχισμένος. Οι αποφάσεις μου -και η όψη μου- με κάνουν να μην μπορώ αλλά τις πιστεύω με κάθε δύναμη που απομένει στο μυαλό μου. Δεν ξέρω πώς να γράψω αυτό που θέλω όμως δεν θ’ αφήσω τις εμμονές μου να κερδίσουν… Συνεχίστε την ανάγνωση H μέρα που δεν έπρεπε να έρθει.