Αν και το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς για την Βερόνα είναι το πασίγνωστο έργο του Σαίξπηρ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, σου εγγυώμαι ότι δεν είναι το μόνο για το οποίο θα έπρεπε να είναι γνωστή αυτή η πόλη. Πρόκειται για μια πανέμορφη, μεσαίου μεγέθους, μεσαιωνική πόλη, η οποία αποτελεί μνημείο παγκόσμιας …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Εν όψη εξεταστικής έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο το όποιο παρουσίαζε αναλυτικά την πολιτική κατάσταση της χώρας μας από τη Χούντα μέχρι και σήμερα. Όπως μπορείτε να συμπεράνετε, το βιβλίο ήταν ιδιαίτερα διασκεδαστικό, διότι την περίοδο εκείνη η αντιπαλότητα των κομμάτων είχε φτάσει στο ζενίθ, η πελατειακή νοοτροπία και ο λαϊκισμός ήταν στο προσκήνιο …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Για την ιστορία… Το «Bella Ciao» είναι από τα πιο γνωστά, παγκοσμίως διαδεδομένα, αντιφασιστικά τραγούδια. Χρησιμοποιήθηκε ως ύμνος της Ιταλικής αντίστασης, ενάντια στο φασισμό, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι στίχοι του εξυμνούν το απελευθερωτικό αγώνα των Παρτιζάνων. Ο στιχουργός είναι άγνωστος, η μελωδία όμως, ήταν γνωστή στον Ιταλικό λαό και πριν από …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Όλοι γνωρίζουμε, έχουμε ακούσει, έχουμε διαβάσει ή έχουμε δει την πασίγνωστη χριστουγεννιάτικη ιστορία του Charles Dickens. Έτσι, λοιπόν, λίγο πολύ, ο χαρακτήρας του Σκρούτζ είναι γνωστός σε όλους μας. Πρόκειται για έναν πάμπλουτο, μίζερο, μοναχικό και τσιγκούνη άνθρωπο. Τα χαρακτηριστικά αυτά, βέβαια, καθόλου ιδιαίτερα δεν ακούγονται στην εποχή μας. Θα έλεγε κανείς πως η περιγραφή …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Μια γραμμή αποτελείται από πολλά σημεία, από πολλές ενωμένες κουκκίδες. Υπάρχουν πολλές γραμμές, μα οι αγαπημένες μου είναι οι παράλληλες, γιατί ποτέ δεν μπόρεσαν να γνωριστούν μεταξύ τους. Δύο παράλληλες γραμμές, ονομάζονται παράλληλες όταν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο, αλλά δεν έχουν κανένα, μα κανένα κοινό σημείο. Το μόνο μέρος όπου αυτές οι γραμμές θα μπορέσουν …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Δεν είμαι ποιήτρια. Καμιά δεκαριά λέξεις πετάω στο χαρτί και νομίζω ότι βγάζουν νόημα. Μα ακόμη και αν ήμουνα, ακόμη και τότε δε θα ήξερα τι να σου πω για να σε παρηγορήσω. Ούτε οι ίδιοι οι ποιητές δεν ξέρουν τι να πουν μπροστά στον τελευταίο αποχαιρετισμό. Παρόλα αυτά θα βασιστώ σε αυτά τα λίγα …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ξύπνησα το πρωί, η ώρα 7 και κάτι. Άνοιξα το παράθυρο και κοίταξα για λίγο κατάματα τους δύο άνδρες που ξημεροβραδιάζονταν έξω από το σπιτικό μας. Οι ίδιες γνώριμες φιγούρες, κάθε μέρα, εδώ και μήνες. Με την επιβλητική στολή τους, τις βαριές και ασήκωτες αρβύλες τους, και κάτι γελοιοδέστατα καπέλα, για να στολίζουν το αδειανό …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Σπάω το κεφάλι μου να βρω κάποιο ‘’ψαγμένο’’ πρόλογο να ξεκινήσω, μα εν τέλη νομίζω ότι δε χρειάζεται. Το σημερινό άρθρο αφορά τη μουσική και συγκεκριμένα τη ραπ. Αν υπάρχουν λοιπόν δύο ράπερ που πρέπει να τσεκάρεις αυτή την εβδομάδα για εμένα αυτοί είναι ο Έκαστος και ο Wone. Ο Αντώνης (Έκαστος) και ο Julio …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Σήμερα το πρωί καθόμουν σε ένα πανέμορφο παραδοσιακό καφενείο, χωμένο μέσα στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου. Κοιτώντας δεξιά και αριστερά παρακολουθούσα τα παλιά ενετικά κτήρια, τους ντόπιους κατοίκους με τη βαριά προφορά αλλά και τους χαμένους στο πλήθος τουρίστες να φωτογραφίζουν κάθε γωνιά της πόλης. Έτσι λοιπόν δεν είχα άλλη επιλογή πέρα από το να …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Γυρνώ συνοφρυωμένη σε ένα κόσμο που σιχάθηκα και συλλογιέμαι το όνειρο. Δεν σ΄ονειρεύτηκα απόψε, μα ονειρεύτηκα ένα κόσμο ατάραχο. Μια θάλασσα, ένα τραγούδι και ρακί. Ίσως και οι φίλοι μου ονειρεύτηκαν το ίδιο.

 Μια αστραπή είναι η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε. -Ν. Καζαντζάκης. Αν γύριζα το χρόνο πίσω, θα σου έδινα περισσότερα φιλιά κάθε φορά που γυρνούσες από μια δύσκολη μέρα. Θα πότιζα τα λουλούδια τα πρωινά πριν τα δω να πεθαίνουν στο μπαλκόνι μου γιατί τα παραμέλησα. Θα χαιρετούσα πιο πολλούς αγνώστους και θα χαμογελούσα στους αστέγους, …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Είναι πρωί, μόλις άρχισε να χτυπάει ο ήλιος στο μπαλκόνι. Αγουροξυπνημένος σε κοιτάζω μέσα από τη μπαλκονόπορτα. Σγουρά μαλλιά, πιο μπερδεμένα και από τη ζωή μας, φρύδια πυκνά, συνοφρυωμένα.

Τι έγινε, φιλαράκο; Ταρακουνήθηκες με τον τίτλο; Εάν ναι, χαίρομαι για σένα, υπάρχει ελπίδα. Θα ήθελα να σε κατατοπίσω για το πού βρισκόμαστε τοπικά, αλλά και χρονικά. Έτος: 2018, η εποχή της σιωπής. Μέρος: Πλανήτης γη, ένας πλανήτης όπου τα όντα του επιλέγουν την αδράνεια και την αδιαφορία.

Θυμάσαι, όταν ήσουν παιδί που πήγαινες με την μητέρα σου επίσκεψη στον καλύτερό σου φίλο και μόλις η ώρα πλησίαζε δέκα σε φώναζε για να φύγετε; Μα εσύ δεν ήθελες, και έκλαιγες και παραπονιόσουν και φώναζες. Τόσο εσύ, όσο και ο φίλος σου τρέματε την ώρα του χωρισμού. Ακόμη και αν δε το κατάλαβες ποτέ, …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Νομίζω, λοιπόν, ταπεινέ και βολεμένε μου ανθρωπάκο, ότι τίποτα άλλο δε κάνεις στη ζωή σου πέρα από το να παραπονιέσαι και να απογοητεύεσαι. Όλη σου η ζωή μια σειρά απογοητεύσεων για τις οποίες δεν έκανες τίποτα. Μία αδιάλειπτη μιζέρια την οποία παρακολουθούσες αδρανής.