Ιστορίες για μουσταρδί μπουφάν και στυμμένα πορτοκάλια.

23:05
Κρατάω αγκαλιά μια εξάδα Άλφα από το περίπτερο. Στην άκρη του χείλους μου στέκεται κολλημένο ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο. Προχωράω μόνη μου στην παλιά πόλη και ο γαμημένος ο αέρας τρυπάει το στήθος μου σαν να μου χώνουνε βελόνες μες στη σάρκα, ε εντάξει, υπερβολή. 23:05 το βράδυ και η πόλη εντελώς άδεια. Οι αστοί κοιμούνται και οι εργάτες κλαίνε σε μικρά δωμάτια. Προχωράω και εγώ σαν την ηλίθια μπας και πέσω πάνω σε κάναν άνθρωπο και τον σφίξω στην αγκαλιά μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Ιστορίες για μουσταρδί μπουφάν και στυμμένα πορτοκάλια.

Λίνα Τσαλδάρη: Αστές, εξουσία και φεμινισμός. | Σαν Σήμερα

Σαν σήμερα, 29 Φεβρουαρίου του 1956, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, σχηματίζει την πρώτη του κυβέρνηση που προήλθε από εκλογές. H Λίνα Τσαλδάρη γίνεται η πρώτη γυναίκα, Ελληνίδα, υπουργός στην ιστορία της χώρας μας, αναλαμβάνοντας το υπουργείο Πρόνοιας. Tην ίδια χρονιά, το 1956, οι γυναίκες (με πολλές εξαιρέσεις), απέκτησαν δικαίωμα ψήφου στις βουλευτικές εκλογές. Συνεχίστε την ανάγνωση Λίνα Τσαλδάρη: Αστές, εξουσία και φεμινισμός. | Σαν Σήμερα

The one when Capitalism ate Christmas. | #This_Is_Christmas

Το ονομάζουμε δώρο και είναι υλικό, είναι το νούμερο ένα, το βασικό «εργαλείο» των Χριστουγέννων. Παίρνει μορφές πολλές και διαφορετικές. Βγαίνει σε μεγάλο, σε μικρό, μα και σε τεράστιο μέγεθος. Ίσως να τρώγεται, ίσως να φοριέται, ίσως να παίζεις με αυτό. Είναι από αυτά τα πράγματα που σπάνε και χαλάνε εύκολα, μα μην ανησυχείς γιατί δεν είναι αναντικατάστατα. Μόλις χαλάσουν ή τα βαρεθείς τα χώνεις στο πίσω μέρος της αποθήκης σου και προχωράς παρακάτω, πας για άλλα, καινούρια πράγματα, καινούρια δώρα. Μη φοβάσαι δε θα τελειώσουν ποτέ. Γιατί; Μα φυσικά γιατί ο καπιταλισμός θα είναι πάντα δίπλα σου και τέτοιες μέρες ειδικά είναι μεταμφιεσμένος στο πνεύμα των Χριστουγέννων. Συνεχίστε την ανάγνωση The one when Capitalism ate Christmas. | #This_Is_Christmas

Για τον Παύλο.

Ίσως τον έχεις ακουστά ως ‘’ασυμβίβαστο’’ ή ως ‘’πρίγκιπα της ροκ’’, κάποιοι τον αποκαλούσαν ακόμη ως ‘’το εργατόπαιδο με τα μπλουζ’’, όλοι οι χαρακτηρισμοί αυτοί όμως αναφέρονται στον ίδιο άνθρωπο, στην ίδια εμβληματική μορφή της ροκ μουσικής, στον Παύλο Σιδηρόπουλο. Συνεχίστε την ανάγνωση Για τον Παύλο.

Γυναικείο πολιτικό ραπ από άκρη σ’ άκρη (μέρος 1ο)

Από την αρχή της εμφάνισης της, η ραπ συνδέθηκε με την αφήγηση ιστοριών. Κάτι τόσο μεγάλο και δυναμικό ξεκίνησε από απλούς ανθρώπους που έψαχναν ένα τρόπο να εκφραστούν, να πούνε τις ιστορίες τους και να ακουστούν. Ήταν κάτι το διαφορετικό, ήταν έντονο και σου έσπαγε τα κόκκαλα, αν είχε γένος όμως, το χιπ χοπ θα ήταν χωρίς αμφιβολία αρσενικό…

Ανδροκρατία. Είναι σίγουρα μία από τις λέξεις που χαρακτηρίζει τη ραπ μουσική σκηνή από την αρχή της μέχρι και σήμερα. Οι γυναικείες παρουσίες ήταν και είναι ελάχιστες και δεν πρόκειται για ζήτημα αναλογίας, αλλά για ζήτημα στερεοτύπων. Μήπως οι γυναίκες δεν έχουν ιστορίες να πούνε; Αποκλείεται. Συνεχίστε την ανάγνωση Γυναικείο πολιτικό ραπ από άκρη σ’ άκρη (μέρος 1ο)

Ενός λεπτού πληγή.

Ενίοτε κλείνω τα μάτια μου όταν βρίσκομαι στο αστικό και σε θυμάμαι.
Ζούμε σε ένα λάκκο σχεδόν αποπνικτικό,
κι όμως πάνε περίπου 687 μέρες και λίγες ώρες που δεν έχω ακούσει τη φωνή σου.
Τόσο στενός ο λάκκος μας,
και αυτή καταφέρνει να μου κρυφτεί,
να μην φτάσει ποτέ στο αυτί μου.
Καμιά φορά χάνεται στον αέρα,
μα πολλές φορές εγκλωβίζεται στους τοίχους πολυκατοικιών. Συνεχίστε την ανάγνωση Ενός λεπτού πληγή.

Ο βασιλιάς της ραπ: Tupac Shakur| Σαν Σήμερα.

Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1996 ο Tupac Amaru Shakur αφήνει την τελευταία του πνοή σε ένα από τα νοσοκομεία του Los Angeles. Αν και 23 χρόνια μετά το θάνατο του, ο Lesane Parish Crooks, κατά κόσμον Tupac, αναγνωρίζεται ως ένας από τους μεγαλύτερους -αν όχι ο μεγαλύτερος- ράπερ όλων των εποχών. Ακόμη και αν δεν γουστάρεις τη ραπ μουσική σκηνή, σίγουρα κάτι θα έχεις ακούσει για τον Tupac, γιατί ο Tupac, δικαίως, δεν ξεχάστηκε ποτέ! Συνεχίστε την ανάγνωση Ο βασιλιάς της ραπ: Tupac Shakur| Σαν Σήμερα.

Στο νησί της Καλυψούς.|Topic Travellers

Ώρα 7 παρά 5 το πρωί και βρίσκομαι στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου βρίζοντας τις ‘’άλλες’’ στο τηλέφωνο γιατί επρόκειτο να χάσουμε το λεωφορείο με προορισμό τα Σφακιά. Απ’ την τετράδα είμαι η μόνη που βρίσκεται στο σημείο συνάντησης με το σάκο και το sleeping bag στο χέρι, ενώ οι άλλες τρεις κωλύονται να με φτάσουν, τρέχοντας κάπου στα στενά της πόλης, με τις σακούλες και τη σκηνή στα χέρια.

Από θαύμα και με τη βοήθεια λίγου ‘’γλειψίματος’’, το λεωφορείο των 07:00 π.μ. περίμενε και τις 4 μας για να αποχωρήσει και έτσι μες στα νεύρα ξεκίνησε η πανέμορφη εκδρομή μας στο νοτιότερο νησί της Ευρώπης. Το αρχικό, λοιπόν, σχέδιο ήταν να πάρουμε το πρωινό λεωφορείο για τα Σφακιά και μόλις φτάσουμε στη Χώρα να πάρουμε το πλοίο ‘’φάντασμα’’, κατά τα δρομολόγια του ίντερνετ και του λιμεναρχείου, το οποίο μετά από κάποιες ώρες πλεύσης θα μας βγάλει στα γαλαζοπράσινα νερά της Γαύδου.

Όπως δεν μπορείτε μάλλον να φανταστείτε το σχέδιο αυτό πήγε… πολύ κομπλέ. Εδώ είμαστε λοιπόν, καταφθάσαμε στο μικρό λιμανάκι της Γαύδου, εμείς, καμιά δεκαριά επιβάτες και ο καπετάνιος του καραβιού ‘’φάντασμα’’. Τον καπετάνιο όσο τον παρατηρείς τόσο μοιάζει σαν να ξεπετάχτηκε από την ταινία ‘’Ο ναυαγός’’ και άμα τον ακούς προσεκτικά βλέπεις ότι μιλάει σαν να έχει ζήσει ήδη 1000 ζωές και αυτό γιατί μένει στη Γαύδο και στη Γαύδο ο χρόνος κυλάει πολύ αργά…

Φτάνοντας εκεί το αντιληφθήκαμε. Με το που κατεβήκαμε απ’ το καράβι πηδήξαμε στο απαρχαιωμένο λεωφορειάκι, που περνούσε από το λιμάνι μία στο τόσο και κάναμε έναν σύντομο γύρο της Γαύδου. Κοιτώντας μέσα απ’ το βρώμικο τζάμι του λεωφορείου αυτά που διέκρινα ήταν μερικοί θάμνοι, πρόβατα και κατσίκια να κυκλοφορούν αμέριμνα, μακριές εκτάσεις χώματος και θάλασσα. Από κτίσματα ζήτημα να είδαμε καμιά 10αριά. Λίγα σπίτια, κανά δυο ταβερνούλες και το σπίτι στο όποιο παλαιότερα είχαν εξοριστεί κομμουνιστές μεταξύ των οποίων και ο Άρης. Αν ο οδηγός δεν μιλούσε τόσο πολύ και τόσο δυνατά θα μπορούσα να πω ότι ένιωσα σχεδόν γαλήνια και κάθε ίχνος νεύρων μου είχε εξαφανιστεί. Το λεωφορειάκι και ο περίεργος οδηγός μας άφησαν ένα τέταρτο μακριά από τον Άι Γιάννη, την παραλία που θα κατασκηνώναμε, μας χαιρέτησαν και συνέχισαν το δρόμο τους.

70204614_2352780131705409_2155876508017623040_n

Παραδόξως, το πρώτο πράγμα που είδαμε μπροστά μας ήταν μία ταβερνούλα και ένα μίνι μάρκετ για τα απαραίτητα, παρόλο που είχαμε προετοιμαστεί για την πλήρη ερημιά. Καθίσαμε για λίγο να ξεκουραστούμε στην ταβέρνα και δεν πήρε πολύ μέχρι να έρθουν μερικοί ντόπιοι που καθόντουσαν στο μαγαζί να μας καλωσορίσουν και να μας κατατοπίσουν. «Εσείς πρώτη φορά έρχεστε απ’ τα μέρη μας δε σας θυμάμαι, θαρρώ» είπε ο ιδιοκτήτης του μίνι μάρκετ και εγώ εντυπωσιάστηκα σκεπτόμενη πώς γίνεται να θυμάται όλους τους κατασκηνωτές που περνάνε από τα μέρη τους.

Σε λίγες μέρες όμως κατάλαβα πως στη Γαύδο οι άνθρωποι παρατηρούν τα πάντα, από τη βοή του ανέμου και το ξαφνικό ξεσήκωμα της θάλασσας μέχρι τους ανθρώπους και τα περίεργα αυτά κοριτσάκια που βρέθηκαν εκεί για πρώτη φορά… Αφού συζητήσαμε λίγο και ανακτήσαμε δυνάμεις κατευθυνθήκαμε προς την παραλία του Άι Γιάννη, όπου θα στήναμε και ‘μείς το ‘’σπιτικό’’ μας για τις επόμενες μέρες, μην έχοντας καμία κρατημένη καβάτζα. Μερικές σκηνές, άμμος μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι σου, λίγα δεντράκια για ίσκιο και μια πανέμορφη γαλαζοπράσινη θάλασσα. Πετώντας τα πράγματα μας στην άμμο τρέξαμε να πέσουμε στη θάλασσα και ότι είχαμε να κάνουμε, θα τα κάναμε αργότερα, στο κάτω κάτω ποιος μας βιάζει στη Γαύδο…

Οι μέρες στο κάμπινγκ κυλούσαν όμορφα και αργά. Το να γνωρίσεις νέο κόσμο εδώ είναι σχεδόν αναπόφευκτο αφού όλοι θα σου απευθύνουν το λόγο με την πρώτη ευκαιρία. Από ένα απλό καλημέρα ή μία απλή ερώτηση «Μήπως θα μπορούσα να δανειστώ τον αναπτήρα σας;» ξεκινάς τη σχέση σου με τους ανθρώπους του νησιού. Και τις ερωτήσεις ακολουθούν συνήθως πολύωρες συζητήσεις ‘’περί ζωής’’ χωρίς να συνειδητοποιείς πώς βρέθηκες εκεί με εκείνο το άτομο να του μιλάς με ανοιχτά χαρτιά για τη ζωή σου.

69407465_713235145812606_7405905850449002496_n

Έτσι συνομιλήσαμε με διάφορους ανθρώπους στον Άι Γιάννη πολλοί από αυτούς ήταν γερόλυκοι του νησιού, πολύ καλά οργανωμένοι με προσεγμένες καβάτζες, δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από εμάς. Τα μεσημέρια μαγειρεύαμε στο γκαζάκι δίπλα από τη σκηνή ή ανοίγαμε από καμιά κονσέρβα και μετά ξερενόμασταν στον ύπνο, όπου βρίσκαμε λίγο σκιά. Τα απογεύματα συνήθως τα περνούσαμε ή κυνηγώντας τη σκηνή μας, η οποία έφευγε συνεχώς από τον αέρα ή αράζοντας με τα ‘’παιδιά’’, τους νέους μας φίλους. Τα ‘’παιδιά’’ ήταν περίπου στην ηλικία μας, όμως είχαν ξαναπάει στη Γαύδο αρκετές φορές και αυτή τη φορά είχαν βρει μια πολύ όμορφη καβάτζα περιτριγυρισμένη από δέντρα. Εκεί μέσα είχαν φτιάξει μια αυτοσχέδια κουζίνα, όπου είχαν ακουμπισμένα τα λαχανικά, τα φαγητά και τα μπαχαρικά τους σε μικρά, με λίγη φαντασία, ραφάκια. Σε όλη την καβάτζα είχαν διασκορπισμένα μουσικά όργανα και βιβλία, και φυσικά μια αιώρα, ακριβώς κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, όπου ήταν το καλύτερο μέρος για να πάρεις το μεσημεριανό σου υπνάκο. Τα βράδια παίζαμε παιχνίδια, τραγουδούσαμε και κατεβάζαμε και από κανένα ούζο μιλώντας για τις ζωές μας..

69633433_2215298518599280_4082275829692760064_n

Ένα πράγμα ακούγαμε πριν αλλά και αφού φτάσουμε στο νησί, ότι η Γαύδος έχει τη δική της ξεχωριστεί ενέργεια και στη μεταφέρει. Είναι αλλόκοτο και δε μπορεί να το εξηγήσει κανείς εκτός αν πας ο ίδιος εκεί. Εκεί που το νιώθεις πιο έντονο μέσα σου, είναι στην Τρυπητή. Επρόκειτο για την πιο όμορφη παραλία του νησιού και το νοτιότερο σημείο ολόκληρης της Ευρώπης. Το λεωφορειάκι μας άφησε στον Κόρφο και από εκεί έπρεπε να ακολουθήσουμε ένα μονοπάτι περίπου τεσσάρων χιλιομέτρων. Η διαδρομή ήταν όμορφη αν και ο ήλιος έκαιγε βασανιστικά τις πλάτες μας. Το μονοπάτι δεν είχε σημάδια, το μόνο που μας καθοδηγούσε όπως και το μόνο που ακουγόταν, ήταν ο ήχος της θάλασσας. Πού και πού σταματούσαμε να αλλάξουμε από ώμο σε ώμο το ένα σακίδιο που είχαμε πάρει μαζί μας και να αγναντέψουμε τη θάλασσα.

Όταν φτάσαμε στον προορισμό μας κατάλαβα ότι ακόμη και αν έχουν πατήσει χιλιάδες πριν από σένα η παραλία σου δίνει την αίσθηση ότι την ανακάλυψες εσύ. Το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι μια μεγάλη επίπεδη έκταση όπου το καλοκαίρι είναι ξερή αλλά το χειμώνα μετατρέπεται σε φυσική αλυκή γεμάτη νερό και συγκεντρώνει πλήθος αποδημητικών πουλιών. Μπροστά από την αλυκή βλέπεις απέραντη γαλαζοπράσινη θάλασσα λες και παίζεις στην ‘’Γαλάζια Λίμνη’’ του Ράνταλ Κλάισερ. Μέσα από τη θάλασσα αναδεύονται τα βράχια όπου σχηματίζουνε τρεις καμάρες, τρεις τρύπες εξ’ ου και το όνομα της. Πάνω από τις καμάρες αυτές υπάρχει η γνωστή τεράστια καρέκλα της Γαύδου. Η καρέκλα, λένε, φτιάχτηκε από δύο Ρώσους επιστήμονες, οι οποίοι κατοικούν για πολλά χρόνια στο νησί, αναζητώντας την «αθανασία». Οι επιστήμονες αυτοί εργαζόντουσαν στο εργοστάσιο του Τσερνόμπιλ και λίγους μήνες μετά το ατύχημα κατέφυγαν στη Γαύδο πιστεύοντας ότι σε εκείνο το μικρό νησάκι μακριά από τις μεγαλουπόλεις και τη μόλυνση θα βρουν το νόημα του να ζεις. Μένουν εκεί μέχρι και σήμερα και φήμες που κυκλοφορούν στο νησί λένε ότι το βρήκαν…

Την τελευταία μέρα μου στο νησί αναρωτιόμουνα πως αυτό το μέρος παραμένει τόσο αληθινό και ανέγγιχτο από τον έξω κόσμο. Απάντηση, όπως φαντάζεστε, δε βρήκα. Φοβάμαι παρόλα αυτά ότι θα χωθεί και αυτό χωρίς τη θέληση του στην τουριστική φρενίτιδα και θα θυσιάσει την απλότητα του στο βωμό του χρήματος. Δεν θέλω όμως ούτε να προεικάζω, ούτε να μαντεύω το μέλλον, θα το δούμε με τα μάτια μας σε λίγα χρόνια. Προς το παρόν το συμπέρασμα που έβγαλα μετά από αυτό το ταξίδι είναι ένα, η ζωή είναι Γαύδος!


Ӎαρίζα

Φωτογραφικό υλικό της ίδιας


 

 

 

 

 

 

©Μαρίζα, Topicap 1/9/19

Χίλια συν ένα.

Τρίζουν οι ράγες του τρένου και εγώ νομίζω πως τις ακούω. Ταξιδεύουμε ήδη δύο ώρες και έχω χαρμανιάσει, αλλά είναι από τις ελάχιστες φορές που δεν με νοιάζει καθόλου. Το σκηνικό έξω από το παράθυρο με χαώνει και με ηρεμεί ταυτόχρονα. Μία τόσο καλά τακτοποιημένη μουτζούρα πρασίνου γεμίζει τις κόρες των ματιών μου Συνεχίστε την ανάγνωση Χίλια συν ένα.

Για τον Άρη. | Σαν Σήμερα

«Αλλού σε λένε Ζαπάτα κι αλλού Τουπακ Κατάρι, αλλού Σαντίνο, αλλού Τσε και στην Ελλάδα Άρη»
-Social Waste, από το τραγούδι «Στη γιορτή της ουτοπίας»

Ο Άρης Βελουχιώτης, ο κατά κόσμον Θανάσης Κλάρας , είναι αυτός που σαν σήμερα, στις 15 Ιουνίου του 1945, αυτοκτόνησε έξω από το χωριό Μεσούντα, για τα ιδανικά του. Είναι αυτός που 3 φόρες φυλακίστηκε για τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Μιλάμε για τον Άρη αυτόν που τον σαπίσανε στο ξύλο για τα πιστεύω του. Συνεχίστε την ανάγνωση Για τον Άρη. | Σαν Σήμερα

Παλέτα.

Μυρίζει ανθισμένα λουλούδια και καυσαέριο. Τα χρώματα των λουλουδιών βρίσκονται σε συνεχή κόντρα με τη μαυρίλα που αφήνουν πίσω τους τα αμάξια. Όσο για μένα, περπατώ και χωρίς να το συνειδητοποιήσω παρατηρώ τα δικά μου χρώματα. Είναι χρώματα κάθε λογής, παράξενα, πολλά από αυτά μου είναι άγνωστα, μα τα νιώθω να με διαπερνάνε σαν δροσερό ρυάκι που κυλάει τις μέρες του καλοκαιριού. Συνεχίστε την ανάγνωση Παλέτα.

Φουντούκι κι επανάσταση. | #Topic_Week

Ήταν από τις πιο άσχημες κούπες που έχω δει. Χρώμα μπεζ που ξεθωριάζει και ράγισμα στην άκρη του χείλους. Μια μυρωδιά φουντουκιού ανακατεμένη με καφέ έφτασε με απαλά κύματα στα ρουθούνια μου. Ακούμπησε την κούπα στα χέρια μου και με κοίταζε επίμονα μέχρι να κατεβάσω την πρώτη γουλιά. Ίσως για πρώτη φορά η γεύση του καφέ να ήταν το ίδιο όμορφη με το άρωμα του. Με τις ακτίνες του ηλίου να χτυπάνε την πορσελάνη της, η κούπα φάνταζε πλέον ροζ και το ράγισμα της είχε μετατραπεί σε μικρό σχέδιο από χρυσάφι. Αυτός, έκατσε δίπλα μου, ακούμπησε μαλακά το κεφάλι του στα πόδια μου και τρίβοντας τη μύτη του στο μπούτι μου με έκανε να αναρωτιέμαι αν προσπαθεί να πάρει τζούρα από τον καφέ ή από το δέρμα μου… Συνεχίστε την ανάγνωση Φουντούκι κι επανάσταση. | #Topic_Week

Για την τζαζ.

«Η ζωή μοιάζει αρκετά στη τζαζ, όσο πιο πολύ αυτοσχεδιάζεις, τόσο καλύτερος γίνεσαι», είχε πει κάποτε ο George Gershwin και είχε απόλυτο δίκαιο. Στη ζωή μπορεί πολλές φορές να χρειαστεί να πράξεις αυθόρμητα και να αυτοσχεδιάσεις, στη τζαζ μουσική, όμως, χρειάζεται πάντα.

Συνεχίστε την ανάγνωση Για την τζαζ.

Με beatbox και τσαμπουκά (Τα πρόσωπα της Χιπ Χοπ) | #Topic_Week

Και πέφτει στο τραπέζι για άλλη μία φορά η κλασσική ερώτηση: ‘’Εσύ, ρε φίλε, τι μουσική ακούς;’’ και η απάντηση μου συνήθως είναι μία: ‘’Εε… Ξέρεις, λίγο απ’ όλα’’. Κι όμως, τελευταία σκέφτομαι συνεχώς ότι η απάντηση μου αυτή είναι λάθος. Όταν κάποιος σου κάνει αυτήν την ερώτηση, αναφέρεται στη μουσική που σου άλλαξε τον τρόπο σκέψης, στη μουσική που καυλώνεις να ακούς είτε είσαι στις μαύρες σου είτε όχι, στη μουσική που όταν ξυπνήσεις το πρωί θα είναι το πρώτο πράγμα που θα ηχεί στο κεφάλι σου, στη μουσική αυτή που σε βοήθησε να φτάσεις εδώ που είσαι, σε αυτή τη μουσική… Και για μένα αυτή η μουσική είναι η Xιπ Xοπ. Συνεχίστε την ανάγνωση Με beatbox και τσαμπουκά (Τα πρόσωπα της Χιπ Χοπ) | #Topic_Week

Απαλό ροζ.

Απαλό ροζ.
Τρία βήματα μπρος, τρία βήματα πίσω.
Να την και πάλι,
βγαίνει στην ταράτσα και χορεύει,
όπως κάθε πρωί.
Ο ήλιος καψαλίζει την πλάτη της,
μεταμορφώνοντας το δέρμα της σε ένα απαλό ροζ χρώμα. Συνεχίστε την ανάγνωση Απαλό ροζ.

Στο repeat. | #Topic_Week

Ρημαδιασμένη φασαρία. Οι κόρνες των φτηνιάρικων αλλά καλογυαλισμένων αμαξιών με ξυπνάνε νωρίς. Τους ακούω να τσακώνονται στο φανάρι ενώ εγώ φτιάχνω τον καφέ μου. Κάθε βρισιά που ξεστομίζουν διαπερνάει το τύμπανο μου σαν σειρήνα. Δεν χρειάστηκα ξυπνητήρι και σήμερα. Συνεχίστε την ανάγνωση Στο repeat. | #Topic_Week

5 γυναίκες που έφεραν την αλλαγή | Γυναικάρες της ιστορίας vol.2

Χθες, 8 Μαρτίου και Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, είδαμε γυναίκες, οι οποίες σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον, τόλμησαν να αναδειχθούν και να κάνουν τα πρώτα βήματα προς το φεμινισμό, αποτελώντας παράδειγμα για πολλές γυναίκες μέχρι και σήμερα. Γυναίκες επιστήμονες, της διπλανής πόρτας, γυναίκες του χθες και γυναίκες του σήμερα. Παρακάτω, εμπλουτίζουμε τη λίστα μας, με πέντε ακόμη γυναίκες.

Βρες το προηγούμενο άρθρο εδώ. Συνεχίστε την ανάγνωση 5 γυναίκες που έφεραν την αλλαγή | Γυναικάρες της ιστορίας vol.2

Η φωτογραφία που με άλλαξε έστω και λίγο (ίσως και πολύ) | #Topic_Week

Πριν αναφερθούμε σε μία από τις πιο επαναστατικές φωτογραφίες των τελευταίων δεκαετιών, θεωρώ απαραίτητο να κάνουμε έναν περίπατο στη ιστορία της αδιάκοπης διαμάχης μεταξύ των Παλαιστίνιων και των Ισραηλινών, η οποία οδηγεί εδώ και χρόνια σε συνεχείς αιματοχυσίες…

Η διαμάχη ξεκινά ήδη από το τέλος του Ά Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Κοινωνία των Εθνών δίνει εντολή να βρεθεί η Παλαιστίνη υπό την εποπτεία των Βρετανών. Μερικά χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια του ΄Β Παγκοσμίου Πολέμου,  οι Βρετανοί, κάτω από τις πιέσεις των Ναζί και εξαιτίας του μαζικού διωγμού των Εβραίων και του Ολοκαυτώματος, δίνουν την εντολή να δημιουργηθεί ένα κράτος Εβραίων στην Παλαιστίνη. Συνεχίστε την ανάγνωση Η φωτογραφία που με άλλαξε έστω και λίγο (ίσως και πολύ) | #Topic_Week

8 πράγματα που πρέπει να κάνεις στη Βερόνα |Topic Travellers.

Αν και το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς για την Βερόνα είναι το πασίγνωστο έργο του Σαίξπηρ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, σου εγγυώμαι ότι δεν είναι το μόνο για το οποίο θα έπρεπε να είναι γνωστή αυτή η πόλη. Πρόκειται για μια πανέμορφη, μεσαίου μεγέθους, μεσαιωνική πόλη, η οποία αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco. Πάνω κάτω, μπορείτε να την γυρίσεις όλη με τα πόδια και θα το πρότεινα, έτσι ώστε να θαυμάσεις τα μεγαλοπρεπή της κτήρια, να περπατήσεις στα κλασσικά στενά της και να παρατηρείς την ξεχωριστή Ιταλική αρχιτεκτονική της. Άλλος ένας μύθος που θα ήθελα να καταρρίψω για αυτή την πόλη, είναι ότι Συνεχίστε την ανάγνωση 8 πράγματα που πρέπει να κάνεις στη Βερόνα |Topic Travellers.

4+1 πολιτικά συνθήματα που αγαπήσαμε.

Εν όψη εξεταστικής έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο το όποιο παρουσίαζε αναλυτικά την πολιτική κατάσταση της χώρας μας από τη Χούντα μέχρι και σήμερα. Όπως μπορείτε να συμπεράνετε, το βιβλίο ήταν ιδιαίτερα διασκεδαστικό, διότι την περίοδο εκείνη η αντιπαλότητα των κομμάτων είχε φτάσει στο ζενίθ, η πελατειακή νοοτροπία και ο λαϊκισμός ήταν στο προσκήνιο σε κάθε κυβέρνηση που πέρασε και γενικότερα η πολιτική κατάσταση της χώρας μας μόνο ανιαρή δε θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί. Συνεχίστε την ανάγνωση 4+1 πολιτικά συνθήματα που αγαπήσαμε.

Για δύο θέσεις στον ήλιο. | #Topic_Week

Αηδία στο στόμα,

έτοιμος να ξεράσω τα χθεσινά ποτά και τα περσινά απωθημένα,

μα δεν το κάνω. Συνεχίστε την ανάγνωση Για δύο θέσεις στον ήλιο. | #Topic_Week

Bella Ciao – Το διαχρονικό αντάρτικο.

Για την ιστορία…

Το «Bella Ciao» είναι από τα πιο γνωστά, παγκοσμίως διαδεδομένα, αντιφασιστικά τραγούδια. Χρησιμοποιήθηκε ως ύμνος της Ιταλικής αντίστασης, ενάντια στο φασισμό, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι στίχοι του εξυμνούν το απελευθερωτικό αγώνα των Παρτιζάνων. Ο στιχουργός είναι άγνωστος, η μελωδία όμως, ήταν γνωστή στον Ιταλικό λαό και πριν από τον Πόλεμο. Συνεχίστε την ανάγνωση Bella Ciao – Το διαχρονικό αντάρτικο.

Το ειδος Σκρουτζ.

Όλοι γνωρίζουμε, έχουμε ακούσει, έχουμε διαβάσει ή έχουμε δει την πασίγνωστη χριστουγεννιάτικη ιστορία του Charles Dickens. Έτσι, λοιπόν, λίγο πολύ, ο χαρακτήρας του Σκρούτζ είναι γνωστός σε όλους μας. Πρόκειται για έναν πάμπλουτο, μίζερο, μοναχικό και τσιγκούνη άνθρωπο. Τα χαρακτηριστικά αυτά, βέβαια, καθόλου ιδιαίτερα δεν ακούγονται στην εποχή μας. Θα έλεγε κανείς πως η περιγραφή ταιριάζει τέλεια σε μια πληθώρα σύγχρονων ανθρώπων. Συνεχίστε την ανάγνωση Το ειδος Σκρουτζ.

Ζώντας Παράλληλα | #Topic_Week

Μια γραμμή αποτελείται από πολλά σημεία, από πολλές ενωμένες κουκκίδες. Υπάρχουν πολλές γραμμές, μα οι αγαπημένες μου είναι οι παράλληλες, γιατί ποτέ δεν μπόρεσαν να γνωριστούν μεταξύ τους. Δύο παράλληλες γραμμές, ονομάζονται παράλληλες όταν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο, αλλά δεν έχουν κανένα, μα κανένα κοινό σημείο. Το μόνο μέρος όπου αυτές οι γραμμές θα μπορέσουν να βρουν ένα κοινό σημείο, θα μπορούσαν δηλαδή να τέμνονται, είναι το άπειρο. Συνεχίστε την ανάγνωση Ζώντας Παράλληλα | #Topic_Week

Απώλεια|Για εσένα, φίλη μου…

Δεν είμαι ποιήτρια. Καμιά δεκαριά λέξεις πετάω στο χαρτί και νομίζω ότι βγάζουν νόημα. Μα ακόμη και αν ήμουνα, ακόμη και τότε δε θα ήξερα τι να σου πω για να σε παρηγορήσω. Ούτε οι ίδιοι οι ποιητές δεν ξέρουν τι να πουν μπροστά στον τελευταίο αποχαιρετισμό. Παρόλα αυτά θα βασιστώ σε αυτά τα λίγα που ξέρω για την απώλεια, και στα πολλά που ξέρω για σένα. Συνεχίστε την ανάγνωση Απώλεια|Για εσένα, φίλη μου…

Ένα μεγάλο ψυχιατρείο.

Αν στα αλήθεια νομίζεις,
πως οι μόνοι παρανοϊκοί στον κόσμο ετούτο
βρίσκονται κλεισμένοι μέσα σε ένα σιχαμερό ίδρυμα,
είσαι γελασμένος. Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα μεγάλο ψυχιατρείο.

Το βάζο

Το βράδυ εκείνο είδαν το ίδιο όνειρο,

μα δεν το ξέραν.

Σηκώθηκαν το πρωί και αφού (προ)ετοιμάστηκαν για τη μίζερη δουλειά τους,

πήγαν και οι δυο να βολέψουν το όνειρο, Συνεχίστε την ανάγνωση Το βάζο

Ο ήλιος πότε θα βγει…;

Ξύπνησα το πρωί, η ώρα 7 και κάτι. Άνοιξα το παράθυρο και κοίταξα για λίγο κατάματα τους δύο άνδρες που ξημεροβραδιάζονταν έξω από το σπιτικό μας. Οι ίδιες γνώριμες φιγούρες, κάθε μέρα, εδώ και μήνες. Με την επιβλητική στολή τους, τις βαριές και ασήκωτες αρβύλες τους, και κάτι γελοιοδέστατα καπέλα, για να στολίζουν το αδειανό κεφάλι τους. Κάποιοι άνδρες, ίδιοι σχεδόν με δαύτους, συνέλαβαν προχτές την γειτόνισσα, με τα δύο παιδιά της. ‘’Κομμουνιστές είναι, ακούτε όλοι; Έτσι καταλήγουν οι κομμουνιστές!’’ φώναζαν στο δρόμο ειρωνικά για να το ακούσουμε όλοι, και μετά γελούσαν βαριά, μέσα από τα σωθικά τους, μα δεν γελούσε κανείς άλλος… Συνεχίστε την ανάγνωση Ο ήλιος πότε θα βγει…;

Συνέντευξη με τον Έκαστο και τον Wone από τη Στιχομυθία.

Σπάω το κεφάλι μου να βρω κάποιο ‘’ψαγμένο’’ πρόλογο να ξεκινήσω, μα εν τέλη νομίζω ότι δε χρειάζεται. Το σημερινό άρθρο αφορά τη μουσική και συγκεκριμένα τη ραπ. Αν υπάρχουν λοιπόν δύο ράπερ που πρέπει να τσεκάρεις αυτή την εβδομάδα για εμένα αυτοί είναι ο Έκαστος και ο Wone. Ο Αντώνης (Έκαστος) και ο Julio (Wone) είναι μέλη του συγκροτήματος Στιχομυθία και όχι μόνο. Συνεχίστε την ανάγνωση Συνέντευξη με τον Έκαστο και τον Wone από τη Στιχομυθία.

Αν πας στην Κρήτη μια φορά, την αγαπάς για πάντα!

Σήμερα το πρωί καθόμουν σε ένα πανέμορφο παραδοσιακό καφενείο, χωμένο μέσα στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου. Κοιτώντας δεξιά και αριστερά παρακολουθούσα τα παλιά ενετικά κτήρια, τους ντόπιους κατοίκους με τη βαριά προφορά αλλά και τους χαμένους στο πλήθος τουρίστες να φωτογραφίζουν κάθε γωνιά της πόλης. Έτσι λοιπόν δεν είχα άλλη επιλογή πέρα από το να αφιερώσω το σημερινό κείμενο, που αλλού; Στην Κρήτη. Συνεχίστε την ανάγνωση Αν πας στην Κρήτη μια φορά, την αγαπάς για πάντα!