Χέρια. | The_Canvas_Project

Χέρια, 2000 | Χρήστος Μποκόρος

Κάθε φορά που εκδήλωνε τις σκέψεις
και τα συναισθήματά του
Φλόγες άναβαν στο κορμί του και του έκαιγαν τη σάρκα
Κάθε φορά που έφερνε αντίρρηση
και ερχόταν σε αντιμαχία
Φλόγες άναβαν στο κορμί του και του έκαιγαν την σάρκα Συνεχίστε την ανάγνωση Χέρια. | The_Canvas_Project

Πάντα ξεχνάω τα ερωτηματικά.

Πάντα ξεχνάω τα ερωτηματικά
Ή ίσως και να τα παραλείπω σκόπιμα
Σε μια προσπάθεια να αφήσω απροσδιόριστο
το γεγονός ότι σχεδόν ποτέ δεν ξέρω πώς να ολοκληρώσω μια πρόταση
Χωρίς να καταλήξει σε αποσιωπητικά Συνεχίστε την ανάγνωση Πάντα ξεχνάω τα ερωτηματικά.

Τελευταία πρώτη ανάσα.

Το να ζεις με ανασφάλειες θυμίζει έναν αυτόχειρα που κάθε φορά που τραβά την σκανδάλη παίρνει την πρώτη του ανάσα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τελευταία πρώτη ανάσα.

Μην περιμένεις κανέναν…

Κάπου διάβασα πως κάποτε θα έρθει κάποιος και θα μου αλλάζει όλη τη ζωή.
Τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο, τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα, το πώς βλέπω τον ίδιο μου τον εαυτό.
Κάποιος που θα έχει τόση ισχύ πάνω μου, που με το που μπει στη ζωή μου θα συνταράξει τα θεμέλιά μου…

Δεν πιστεύω σε αυτό. Συνεχίστε την ανάγνωση Μην περιμένεις κανέναν…

Με ένα σπίρτο τη φορά.

Κάψαμε το παρελθόν μας, ένα σπίρτο τη φορά. Με δύο κουτιά σπίρτα -ένα για την κάθε μία- και με την υπόσχεση στους εαυτούς μας ότι δεν θα κάνουμε τα ίδια λάθη και αυτήν τη χρονιά. Συνεχίστε την ανάγνωση Με ένα σπίρτο τη φορά.

Τα Χριστούγεννα μέσα από τα μάτια σας. |#This_Is_Christmas

Για εμένα τα Χριστούγεννα δεν περιγράφονται με λέξεις, ούτε και υπάρχουν αρκετά εκφραστικές πρακτικές που να μπορούν να υποδείξουν ικανοποιητικά το πόσο όμορφα συναισθήματα μου δημιουργούν. Έτσι, ορμώμενη από την αδυναμία μου να τα περιγράψω η ίδια- ρώτησα διάφορους φίλους και γνωστούς τι είναι για αυτούς τα Χριστούγεννα κι αυτές είναι κάποιες από τις απαντήσεις που πήρα. Αυτά είναι τα Χριστούγεννα, μέσα από τα μάτια είκοσι διαφορετικών ανθρώπων. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα Χριστούγεννα μέσα από τα μάτια σας. |#This_Is_Christmas

Ο Νοέμβρης των φοιτητών.

Η νεολαία. Η φοιτητική νεολαία. Η γνώση, η δύναμη, το μέλλον και το παρελθόν συσσωρευμένα σε μία μπάλα ενέργειας αρκετά δυνατή ώστε να σαρώσει και ύστερα να χτίσει ξανά από την αρχή. Πάντα θα μοιράζουν προκηρύξεις και θα βγαίνουν στους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα. Θα στέκονται απέναντι από τον ζυγό του κρατικού μηχανισμού και κάθε είδος λαϊκιστικού μοτίβου καθεστώτος καταπίεσης και στέρησης του ενός πράγματος για το οποίο κάθε νέος είναι πρόθυμος να δώσει τη ζωή του: την ελευθερία. Η νεολαία, η φοιτητική νεολαία. Συνεχίστε την ανάγνωση Ο Νοέμβρης των φοιτητών.

Ανάσα βαθιά.

Το ταβάνι πλησιάζει, στάζουν νερά από μέρες
Ρούχα απλωμένα στην υγρασία να μουλιάζουν
Μία πετσέτα παρατημένη από προχθές στο πάτωμα του μπάνιου και τα πιάτα στοίβα στον νεροχύτη

Στοίβα και τα λόγια που ξέχασα να πω,
άτσαλα παρατημένη δίπλα σε αυτή με όλα όσα δείλιασα να κάνω. Συνεχίστε την ανάγνωση Ανάσα βαθιά.

Οι άνθρωποι που καπνίζουν για να πεθάνουν.

Θα τους δεις στις στάσεις των λεωφορείων και στα σκαλιά εταιριών να ρουφάνε τον καπνό με μανία. Κάθε που σβήνουν ένα τσιγάρο, αμέσως αναζητάνε το επόμενο.
Δεν είναι σοβαροί, συνήθως γελάνε πολύ. Τα μάτια τους είναι γεμάτα ζωή, και πάντα μιλάνε για τα πιο ενδιαφέροντα θέματα. Συνεχίστε την ανάγνωση Οι άνθρωποι που καπνίζουν για να πεθάνουν.

Αφρικανική μαγεία. | #Topic_Week

Η μαγεία έχει ποικίλες μορφές και τελείται με διάφορες τελετουργίες. Στις κοινωνίες που δεν έχουν εγκαθιδρυθεί οι θρησκείες που εξηγούν σε εμάς φαινόμενα και καταστάσεις, αυτά ερμηνεύονται ως μαγικά. Εφαρμόζεται ακόμη ως πέπλο που εξηγεί και διαμορφώνει τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Συνεχίστε την ανάγνωση Αφρικανική μαγεία. | #Topic_Week

Η πιο νοσταλγική playlist που θα ακούσεις σήμερα.

Ουκ ολίγες φορές, εξερευνώντας τα άδυτα του YouTube κάπου στις τρείς η ώρα τη νύχτα έχεις πέσει πάνω σε ένα τραγούδι, το οποίο έχει κυκλοφορήσει προ δεκαετίας και πριν το καταλάβεις έχεις ακούσει όλη την πλέιλιστ που είχες στο Γουόκμαν σου όταν πήγαινες γυμνάσιο. Μην προσπαθείς να κρυφτείς, όλοι το έχουμε κάνει. Εδώ, συγκεντρώσαμε κάποια από τα κομμάτια που σίγουρα δεν έλειπαν από την (προ)εφηβική σου λίστα αναπαραγωγής. Συνεχίστε την ανάγνωση Η πιο νοσταλγική playlist που θα ακούσεις σήμερα.

Μια αμυγδαλιά.

Έχω στον κήπο μια αμυγδαλιά
Με το που δει τις πρώτες ακτίνες φωτός τον Γενάρη
με τις αλκυονίδες μέρες, βιάζεται κι αμέσως πετάει μπουμπούκια
Μονό για να της τα κάψει το κρύο λίγες μέρες αργότερα.

Έχω στο στερνό μια καρδιά.
Χτυπάει σαν τρελή,
μόλις ένα ελάχιστα πιο τρυφερό χάδι την αγγίξει Συνεχίστε την ανάγνωση Μια αμυγδαλιά.

Ζητήματα (εθνικής) ταυτότητας.

Η εθνική συνείδηση έρχεται και κουμπώνει εκεί που αρχίζουν και γίνονται βαθιές οι χαρακιές της κοινωνικής πραγματικότητας. Η εθνική συνείδηση είναι μια φορεσιά, για κάθε άτομο που ψάχνει μια εύκολη απάντηση στο «Ποιος είσαι;». Ο *εισήγαγε εθνικότητα* είμαι, θα σου πει, με καμάρι. Και πράγματι, θα καμαρώνει. Και το έθνος του θα το έχει κορώνα Συνεχίστε την ανάγνωση Ζητήματα (εθνικής) ταυτότητας.

Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα

Η σημερινή ημέρα (10/9) είναι αφιερωμένη στην καταπολέμηση ενός φαινομένου που μαστίζει στην εποχή μας και βρίσκει αντίκρισμα σε κάθε ηλικία και κοινωνική ομάδα. Μιλάμε για ένα φαινόμενο που κανείς μας δεν έχει την δικαιοδοσία να αγγίξει λόγω της άκρως προσωπικής και λεπτής του φύσης. Γι’ αυτό δεν θα προσποιηθούμε τους ειδήμονες, ούτε θα προσπαθήσουμε να διδάξουμε ή να αλλάξουμε την άποψη κάποιου.

Αντ’ αυτού, παίρνοντας θέση στη «λαμπερή» μεριά της ζωής (ακόμη και αν αυτή κρατάει όσο μια στιγμή) μαζέψαμε στιγμές χαράς μέσα στην εβδομάδα μας. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Αυτοκτονίας, σας δίνουμε μερικές στιγμές που μας χάρισαν χαμόγελα: Συνεχίστε την ανάγνωση Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα

Παράξενη ερώτηση.

Δεν εξεπλάγην που έκανες αυτή την ερώτηση, ήλπιζα απλώς να μην το κάνεις. Βλέπεις… πολλές φορές οι λέξεις με προδίδουν ή τουλάχιστον έτσι μου αρέσει να λέω, ώστε να μην παραδεχτώ ότι εγώ η ίδια προδίδω τον εαυτό μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Παράξενη ερώτηση.

Φαινομενικά ζωντανοί.

Φαινομενικά ζωντανοί- μα στην πραγματικότητα πεθαμένοι από καιρό.
Δεν θα στο πουν, θα συνεχίσουν να το παίζουν ανήξεροι
Μα, να, κάπως σαν να σε συμπάθησα Συνεχίστε την ανάγνωση Φαινομενικά ζωντανοί.

Δεν σας φοβόμαστε πια.

Δεν φοβόμαστε. Μπορείτε να έρθετε με γκλοπ, με νόμους, μπορείτε να μας πάρετε τα μέρη που αράζουμε, τις συνήθειες μας, μπορείτε να ασκήσετε κάθε μορφής βία πάνω μας- δεν σας φοβόμαστε πια. Συνεχίστε την ανάγνωση Δεν σας φοβόμαστε πια.

Ταινίες που θα σου αλλάξουν την εικόνα που έχεις για την πραγματικότητα. | #Topic_Week

Αν σε ρωτούσαν τι είναι πραγματικότητα για εσένα, τι θα απαντούσες; Γιατί θα έδινες αυτή την απάντηση, και πόσο σίγουρος θα ήσουν γι’ αυτή; Πιστεύω ότι η απάντηση θα ερχόταν γρήγορα, αβίαστα σχεδόν. Συνεχίστε την ανάγνωση Ταινίες που θα σου αλλάξουν την εικόνα που έχεις για την πραγματικότητα. | #Topic_Week

Στον πόλεμο με το μυαλό μου.

Συμβιώνοντας με το μυαλό μου,
Ύστερα από 14 περίπου χρόνια,
αναγκάστηκα να κηρύξω πόλεμο –
ώστε να λήξει το βασανιστήριο κι αυτή η καθημερινή αγωνία.

Ή αυτό
Ή εγώ Συνεχίστε την ανάγνωση Στον πόλεμο με το μυαλό μου.

«Σήμερα γράφω για φίλους…»

Σήμερα γράφω για φίλους που τα μυαλά τους έγιναν ένα με τον τοίχο, ένα ωραίο μεσημέρι,
ύστερα από έναν κρότο που φάνηκε να σκίζει την γαλήνη (κάθε γαλήνη) στα δύο.
Γράφω για τα χαμένα κορμιά,
και τα μυαλά αυτά που βρήκαν δρόμους αποκλίνοντες, οι οποίοι τα οδήγησαν στο χάσιμο. Συνεχίστε την ανάγνωση «Σήμερα γράφω για φίλους…»

Με τη μυρωδιά σου… | #Topic_Week

Προτού φύγεις και χαθείς, κάπου μεταξύ πραγματικού κι απίθανου
φρόντισα και τράβηξα μια γερή τζούρα από τη μυρωδιά σου.
Θέλησα, βλέπεις, με τις φρούδες ελπίδες ενός έρωτα που είχε από καιρό εκλείψει να αναζωπυρώσω φλόγες κάτω στα βάθη του ωκεανού. Συνεχίστε την ανάγνωση Με τη μυρωδιά σου… | #Topic_Week

Το παιδί με τη χρωματιστή καρδιά.

Το παιδί με τη χρωματιστή καρδιά ήξερε να χορεύει και με ήλιο και με βροχή.
Το χαμόγελο του ήταν λαμπερό, αυτόφωτο
Θύμιζε, ο ίδιος, τον Αποσπεριτη. Συνεχίστε την ανάγνωση Το παιδί με τη χρωματιστή καρδιά.

Σε τροχια…

Κάθε μέρα η ίδια λούπα. Κάνω εγώ κάτι λάθος ή μήπως είναι όλα λάθος;
Άκρα παράλυτα, σαπισμένη ψυχή, μυαλό δύο βήματα πριν την παράνοια, τι άλλο μένει να περιμένω; Συνεχίστε την ανάγνωση Σε τροχια…

Η διαχωριστική μας γραμμή.

Αυτή τη διαχωριστική γραμμή όμως, που δεν φαίνεται να μπορείς να παραβιάσεις ποτέ και για κανένα λόγο, εγώ δε την αντέχω.

Συνεχίστε την ανάγνωση Η διαχωριστική μας γραμμή.

Σήμερα τιμάμε τους πρόσφυγες. Αύριο;

{ πρόσφυγας: αυτός που αναγκαστικά εγκαταλείπει τον τόπο διαμονής και κατοικίας του- και για διάφορους λόγους προσφεύγει σε κάποια διαφορετική χώρα }

Πανελλήνια μέρα προσφύγων σήμερα, 5 Απριλίου. Η Ελλάδα σήμερα λοιπόν τιμά τους ανθρώπους αυτούς που έχουν εγκατασταθεί στη χώρα, τους ανθρώπους που προσέφυγαν στην Ελλάδα. Συνεχίστε την ανάγνωση Σήμερα τιμάμε τους πρόσφυγες. Αύριο;

Τι πρέπει να ξέρεις για τις μετακινήσεις στο Λονδίνο.| Topic Travellers

Το μετρό του Λονδίνου έχει κάπου στις δέκα γραμμές και καλύπτει το μεγαλύτερο ποσοστό της πόλης γι’ αυτό και σου συστήνω ανεπιφύλακτα να εκδόσεις μια oyster card. Βγαίνει σε οποιοδήποτε γραφείο, οποιουδήποτε σταθμού (όχι στα μηχανήματα) και μπορείς να τη φορτίσεις με το κόμιστρο της μιας εβδομάδας (50€, περίπου 44£) Συνεχίστε την ανάγνωση Τι πρέπει να ξέρεις για τις μετακινήσεις στο Λονδίνο.| Topic Travellers

Τα κείμενά μας…

Τα κείμενα μας είναι ο εμετός του μυαλού μας
Το κλάμα και ο οδυρμός των πιο προσωπικών μας πτυχών
Τα κείμενά μας είναι εμείς
Ταυτόχρονα είναι όλα όσα δεν είμαστε Συνεχίστε την ανάγνωση Τα κείμενά μας…

«Έκτακτη είδηση» | #Topic_Week

«Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας. Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας για μια έκτακτη είδηση. Έντονα επεισόδια γίνονται σήμερα από το μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας. Εξοργισμένοι αναρχικοί πετάνε χημικά και σπάνε τις βιτρίνες μαγαζιών, ενώ οι αστυνομικές δυνάμεις κάνουν ο, τι καλύτερο μπορούν για να κατευνάσουν την κατάστασηΣυνεχίστε την ανάγνωση «Έκτακτη είδηση» | #Topic_Week

Γυναικαρες της ιστορίας.

Ακολουθούν μερικά από τα (προσωπικά μου αγαπημένα) παραδείγματα του πόσο συναρπαστικές γυναίκες έχουν περάσει από αυτό τον κόσμο…

Συνεχίστε την ανάγνωση Γυναικαρες της ιστορίας.

Εμείς, οι μέθυσοι κάτοικοι μιας σφαίρας.

Πάνω σε μία σφαίρα τοποθετημένη κάπου σε μια μικρή γωνιά του απείρου, κινούνται και καταστρέφουν πλάσματα παράξενα- οριακά παρανοϊκά πλασμένα. Αυτή η σφαίρα που με τον καιρό έμαθα να ονομάζω Γη, ποτέ όμως σπίτι, κάποτε ήταν όμορφη. Είχε όλα όσα χρειάζονταν αυτά τα μικρά πλάσματα για να ζήσουν, να ευδοκιμήσουν, ακόμη και να εξαπλωθούν. Μα είχε κι έναν σημαντικό περιοριστικό όρο- δεν επέτρεπε την απληστία. Έδωσε στα μικρά πλασματάκια όλα όσα χρειάστηκαν, μα τα συμβούλεψε να είναι σοφά και να φροντίσουν να καταναλώνουν έντιμα και με φειδώ τα αγαθά αυτά. Συνεχίστε την ανάγνωση Εμείς, οι μέθυσοι κάτοικοι μιας σφαίρας.