7 Οκτώβρη πρωί.

«...γι' αυτό σ' όλη την ανθρώπινη ιστορία η εξουσία και η μάνα είναι τα κεντρικά σημεία κάθε τραγωδίας, μόνο που η μάνα είναι ο αποδέκτης του πόνου, ενώ η εξουσία ο φορέας του»-Χρόνης Μίσσιος, "Χαμογέλα, ρε... Τι σου ζητάνε;" «Τα κατάφερες, γιέ μου!» φωνάζει η μάνα δικαιωμένη. Μαμά Μάγδα, ο γιός σου τα κατάφερε. Νικήσαμε.…

Στο λαβύρινθο του νου | #Topic_Week

Φρέσκια μπογιά σε τοίχους χτισμένους ως εκεί που δεν φτάνει το ανθρώπινο μάτι, καμουφλαρισμένους ώστε να θυμίζουν έναστρο ουρανό σε νύχτα πανσελήνου.Εκεί, χαμένες σε λαβύρινθο γεμάτο αγκάθια, βρύα και άνθη ποτισμένα στη νεραϊδόσκονη – γνωρίσαμε η μία την άλλη. Χορέψεις μαζί μου σε στιγμές που δεν ήξερα τα βήματά. Εσύ με έπιασες από το χέρι…

Το ρομαντικό

Κι αν το χέρι μου δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν το κρατάς εσύ; Κι αν το σώμα μου δεν μπορεί να λειτουργήσει, παρά μόνο σε αρμονία με το δικό σου; Κι αν η καρδιά μου δεν έχει λόγο να χτυπά, παρά μόνο αν εσύ τη ραγίζεις; Οι μουσικές από το ηχείο, οι εικόνες στην…

Παλέτα δίχως χρώματα. | #Topic_Week

Άλλοτε αγαπούσα πολύ τα χρώματα. Τα γύρευα σε κάθε τι που αγαπούσα και τα έθετα ως αναγκαίο στοιχείο για κάθε τι που κατηγοριοποιούσα ως όμορφο. Μου άρεσε να θαυμάζω τα ηλιοβασιλέματα και να αγναντεύω με τις ώρες μπλε μάτια που θύμιζαν φουρτουνιασμένο πέλαγος. Και δεν θα πω ψέματα, ακόμα χαζεύω τα ηλιοβασιλέματα κι ακόμα δεν…

Νιώθεις τον πόνο μου, μαμα;

Μπορείς να νιώσεις τον πόνο μου τώρα; Όταν σου λέω ότι πονάω, όταν δεις τα δάκρυα να πλημμυρίζουν τα μάτια μου ή μήπως όταν το πρόσωπό μου ασπρίζει και στέκομαι να σε αντικρίζω σαν πανσέληνος Μπορείς να δεις τον πόνο μου; Μπορείς μήπως να τον νιώσεις; Όταν τοποθετώ την παλάμη σου στο στερνό μου και…

Άνοιξη.

Θα ήθελα να αγγίξω τον ανοιξιάτικο ουρανό, να κόψω ένα κομμάτι του και να το πλέξω σε στεφάνι με άνθη, φορεμένο στο κεφάλι μου. Θα ήθελα να χορέψω στο δάσος, με τις νεράιδες και τα ξωτικά να συνοδεύουν με μουσική και καλή διάθεση. Θα ήθελα με μια βαθιά ανάσα να βουτήξω στον ωκεανό και να…

Δύο σκέψεις απομονωμένες.

Ι. Δεν ξέρω πώς αισθάνομαι για τον θάνατο. Ή για τη ζωή. Κάποιες φορές το μεταφράζω σε χαμένους χτύπους κομμένες ανάσες και μυαλά κενά από σκέψεις Η ζωή μου θυμίζει πολύ τον θάνατό σου Δεν ξέρω πώς νιώθω για το θάνατο. Ή για εσένα... Κάποιες φορές σε μεταφράζω σε ζωή, άλλες σε θάνατο Ο τρόπους…

Χέρια. | The_Canvas_Project

Χέρια, 2000 | Χρήστος Μποκόρος Κάθε φορά που εκδήλωνε τις σκέψεις και τα συναισθήματά του Φλόγες άναβαν στο κορμί του και του έκαιγαν τη σάρκα Κάθε φορά που έφερνε αντίρρηση και ερχόταν σε αντιμαχία Φλόγες άναβαν στο κορμί του και του έκαιγαν την σάρκα Κάθε φορά που τολμούσε να κοιτάξει τους φόβους του κατάματα και…

Πάντα ξεχνάω τα ερωτηματικά.

Πάντα ξεχνάω τα ερωτηματικά Ή ίσως και να τα παραλείπω σκόπιμα Σε μια προσπάθεια να αφήσω απροσδιόριστο το γεγονός ότι σχεδόν ποτέ δεν ξέρω πώς να ολοκληρώσω μια πρόταση Χωρίς να καταλήξει σε αποσιωπητικά Πάντα ξεχνάω τα ερωτηματικά Και απαιτεί καλή γνώση του εαυτού μου, ίσως και λίγη φαντασία, για να καταλάβει κανείς αν ρωτάω…

Τελευταία πρώτη ανάσα.

Το να ζεις με ανασφάλειες θυμίζει έναν αυτόχειρα που κάθε φορά που τραβά την σκανδάλη παίρνει την πρώτη του ανάσα. Σε αναγκάζει να κάνεις κομμάτια τον εαυτό σου, από μέσα προς τα έξω, γιατί τείνεις να ξεχνάς ότι ματώνεις ακόμα κι όταν δεν φαίνεται. Το να ζεις με ανασφάλειες είναι σαν να συγκατοικείς σε ένα…

Μην περιμένεις κανέναν…

Κάπου διάβασα πως κάποτε θα έρθει κάποιος και θα μου αλλάζει όλη τη ζωή. Τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο, τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα, το πώς βλέπω τον ίδιο μου τον εαυτό. Κάποιος που θα έχει τόση ισχύ πάνω μου, που με το που μπει στη ζωή μου θα συνταράξει τα θεμέλιά μου...…

Με ένα σπίρτο τη φορά.

Κάψαμε το παρελθόν μας, ένα σπίρτο τη φορά. Με δύο κουτιά σπίρτα -ένα για την κάθε μία- και με την υπόσχεση στους εαυτούς μας ότι δεν θα κάνουμε τα ίδια λάθη και αυτήν τη χρονιά. Έκαψα με ευκολία αυτή την ιδέα που είχα για χρόνια, ότι θα μεγαλώσουμε μαζί. Ότι θα ξαπλώνουμε στο ίδιο κρεβάτι…

Τα Χριστούγεννα μέσα από τα μάτια σας. |#This_Is_Christmas

Για εμένα τα Χριστούγεννα δεν περιγράφονται με λέξεις, ούτε και υπάρχουν αρκετά εκφραστικές πρακτικές που να μπορούν να υποδείξουν ικανοποιητικά το πόσο όμορφα συναισθήματα μου δημιουργούν. Έτσι, ορμώμενη από την αδυναμία μου να τα περιγράψω η ίδια- ρώτησα διάφορους φίλους και γνωστούς τι είναι για αυτούς τα Χριστούγεννα κι αυτές είναι κάποιες από τις απαντήσεις…

Ο Νοέμβρης των φοιτητών.

Η νεολαία. Η φοιτητική νεολαία. Η γνώση, η δύναμη, το μέλλον και το παρελθόν συσσωρευμένα σε μία μπάλα ενέργειας αρκετά δυνατή ώστε να σαρώσει και ύστερα να χτίσει ξανά από την αρχή. Πάντα θα μοιράζουν προκηρύξεις και θα βγαίνουν στους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα. Θα στέκονται απέναντι από τον ζυγό του κρατικού μηχανισμού και κάθε είδος…

Ανάσα βαθιά.

Το ταβάνι πλησιάζει, στάζουν νερά από μέρες Ρούχα απλωμένα στην υγρασία να μουλιάζουν Μία πετσέτα παρατημένη από προχθές στο πάτωμα του μπάνιου και τα πιάτα στοίβα στον νεροχύτη Στοίβα και τα λόγια που ξέχασα να πω, άτσαλα παρατημένη δίπλα σε αυτή με όλα όσα δείλιασα να κάνω. Η υγρασία δεν θα μπορούσε ποτέ να διαπεράσει…

Οι άνθρωποι που καπνίζουν για να πεθάνουν.

Θα τους δεις στις στάσεις των λεωφορείων και στα σκαλιά εταιριών να ρουφάνε τον καπνό με μανία. Κάθε που σβήνουν ένα τσιγάρο, αμέσως αναζητάνε το επόμενο. Δεν είναι σοβαροί, συνήθως γελάνε πολύ. Τα μάτια τους είναι γεμάτα ζωή, και πάντα μιλάνε για τα πιο ενδιαφέροντα θέματα. Φαίνονται όταν περπατάνε (πολλές φορές κι όταν απλώς στέκονται)…

Αφρικανική μαγεία. | #Topic_Week

Η μαγεία έχει ποικίλες μορφές και τελείται με διάφορες τελετουργίες. Στις κοινωνίες που δεν έχουν εγκαθιδρυθεί οι θρησκείες που εξηγούν σε εμάς φαινόμενα και καταστάσεις, αυτά ερμηνεύονται ως μαγικά. Εφαρμόζεται ακόμη ως πέπλο που εξηγεί και διαμορφώνει τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Συγκεκριμένα, στην Αφρική οι μαγικές τελετουργίες είναι πολύ συνηθισμένες. Βέβαια λόγω της αχανούς έκτασης και…

Η πιο νοσταλγική playlist που θα ακούσεις σήμερα.

Ουκ ολίγες φορές, εξερευνώντας τα άδυτα του YouTube κάπου στις τρείς η ώρα τη νύχτα έχεις πέσει πάνω σε ένα τραγούδι, το οποίο έχει κυκλοφορήσει προ δεκαετίας και πριν το καταλάβεις έχεις ακούσει όλη την πλέιλιστ που είχες στο Γουόκμαν σου όταν πήγαινες γυμνάσιο. Μην προσπαθείς να κρυφτείς, όλοι το έχουμε κάνει. Εδώ, συγκεντρώσαμε κάποια…

Μια αμυγδαλιά.

Έχω στον κήπο μια αμυγδαλιά Με το που δει τις πρώτες ακτίνες φωτός τον Γενάρη με τις αλκυονίδες μέρες, βιάζεται κι αμέσως πετάει μπουμπούκια Μονό για να της τα κάψει το κρύο λίγες μέρες αργότερα. Έχω στο στερνό μια καρδιά. Χτυπάει σαν τρελή, μόλις ένα ελάχιστα πιο τρυφερό χάδι την αγγίξει Και σκιρτάει, κάθε φορά…

Ζητήματα (εθνικής) ταυτότητας.

Η εθνική συνείδηση έρχεται και κουμπώνει εκεί που αρχίζουν και γίνονται βαθιές οι χαρακιές της κοινωνικής πραγματικότητας. Η εθνική συνείδηση είναι μια φορεσιά, για κάθε άτομο που ψάχνει μια εύκολη απάντηση στο "Ποιος είσαι;". Ο *εισήγαγε εθνικότητα* είμαι, θα σου πει, με καμάρι. Και πράγματι, θα καμαρώνει. Και το έθνος του θα το έχει κορώνα…

Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα

Η σημερινή ημέρα (10/9) είναι αφιερωμένη στην καταπολέμηση ενός φαινομένου που μαστίζει στην εποχή μας και βρίσκει αντίκρισμα σε κάθε ηλικία και κοινωνική ομάδα. Μιλάμε για ένα φαινόμενο που κανείς μας δεν έχει την δικαιοδοσία να αγγίξει λόγω της άκρως προσωπικής και λεπτής του φύσης. Γι' αυτό δεν θα προσποιηθούμε τους ειδήμονες, ούτε θα προσπαθήσουμε…

Παράξενη ερώτηση.

Δεν εξεπλάγην που έκανες αυτή την ερώτηση, ήλπιζα απλώς να μην το κάνεις. Βλέπεις... πολλές φορές οι λέξεις με προδίδουν ή τουλάχιστον έτσι μου αρέσει να λέω, ώστε να μην παραδεχτώ ότι εγώ η ίδια προδίδω τον εαυτό μου. Λοιπόν, για να σου απαντήσω, όχι. Δεν περνάνε οι μέρες με τίποτα. Κάποιες φορές νιώθω λες…

Φαινομενικά ζωντανοί.

Φαινομενικά ζωντανοί- μα στην πραγματικότητα πεθαμένοι από καιρό. Δεν θα στο πουν, θα συνεχίσουν να το παίζουν ανήξεροι Μα, να, κάπως σαν να σε συμπάθησα και δεν μου αρέσουν τα μυστικά, όλα αυτά τα μυστικά Ορίστε- μάθε το τώρα από εμένα: Οι νεκροί γεννιούνται δεν πεθαίνουν. Είναι οι ίδιοι αυτοί που κινούνται στις σιωπές και…

Δεν σας φοβόμαστε πια.

Δεν φοβόμαστε. Μπορείτε να έρθετε με γκλοπ, με νόμους, μπορείτε να μας πάρετε τα μέρη που αράζουμε, τις συνήθειες μας, μπορείτε να ασκήσετε κάθε μορφής βία πάνω μας- δεν σας φοβόμαστε πια. Ξέρετε ποιοι είμαστε; Είμαστε αυτή η γενιά που έχει χάσει τα πάντα. Ξέρετε τι συμβαίνει όταν χάνεις τα πάντα; Σταματάς να φοβάσαι. Σταματάς…

Ταινίες που θα σου αλλάξουν την εικόνα που έχεις για την πραγματικότητα. | #Topic_Week

Αν σε ρωτούσαν τι είναι πραγματικότητα για εσένα, τι θα απαντούσες; Γιατί θα έδινες αυτή την απάντηση, και πόσο σίγουρος θα ήσουν γι' αυτή; Πιστεύω ότι η απάντηση θα ερχόταν γρήγορα, αβίαστα σχεδόν. Πραγματικότητα είναι όλα όσα ζω τώρα. Το παρόν μου, όλα όσα βρίσκονται μαζί μου στο παρόν μου. Τι γίνεται όμως όταν μας…

Στον πόλεμο με το μυαλό μου.

Συμβιώνοντας με το μυαλό μου, Ύστερα από 14 περίπου χρόνια, αναγκάστηκα να κηρύξω πόλεμο - ώστε να λήξει το βασανιστήριο κι αυτή η καθημερινή αγωνία. Ή αυτό Ή εγώ Δεν διήρκεσε πολύ αυτός ο πόλεμος Μερικές βουβές μάχες, πάνω στο κρεβάτι και μέσα στο μπάνιο με λιγοστό αίμα και κάτι σκόρπια δάκρυα Κάτι απογεύματα, με…

«Σήμερα γράφω για φίλους…»

Σήμερα γράφω για φίλους που τα μυαλά τους έγιναν ένα με τον τοίχο, ένα ωραίο μεσημέρι, ύστερα από έναν κρότο που φάνηκε να σκίζει την γαλήνη (κάθε γαλήνη) στα δύο. Γράφω για τα χαμένα κορμιά, και τα μυαλά αυτά που βρήκαν δρόμους αποκλίνοντες, οι οποίοι τα οδήγησαν στο χάσιμο. Σήμερα γράφω για φίλους που ουρλιάζουν…

Με τη μυρωδιά σου… | #Topic_Week

Προτού φύγεις και χαθείς, κάπου μεταξύ πραγματικού κι απίθανου φρόντισα και τράβηξα μια γερή τζούρα από τη μυρωδιά σου. Θέλησα, βλέπεις, με τις φρούδες ελπίδες ενός έρωτα που είχε από καιρό εκλείψει να αναζωπυρώσω φλόγες κάτω στα βάθη του ωκεανού. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ, θέλησα να φυλακίσω όλες μας τις στιγμές στη μνήμη αυτού του…

Το παιδί με τη χρωματιστή καρδιά.

Το παιδί με τη χρωματιστή καρδιά ήξερε να χορεύει και με ήλιο και με βροχή. Το χαμόγελο του ήταν λαμπερό, αυτόφωτο Θύμιζε, ο ίδιος, τον Αποσπεριτη. Λαμπερό αστέρι στον νυχτερινό ουρανό - λαμπερή ψυχή στα σκοτάδια της πόλης. Το παιδί με την χρωματιστή καρδιά ήταν πάντα ευγενικό. Έλεγε ευχαριστώ και συγγνώμη και αγνοούσε τους κακόβουλους…

Σε τροχια…

Κάθε μέρα η ίδια λούπα. Κάνω εγώ κάτι λάθος ή μήπως είναι όλα λάθος; Άκρα παράλυτα, σαπισμένη ψυχή, μυαλό δύο βήματα πριν την παράνοια, τι άλλο μένει να περιμένω; Βγαίνω στο δρόμο και παρατηρώ πρόσωπα και κινήσεις, όλα φαντάζουν νευρικά και θλιμμένα και κάπως νιώθω ότι δεν έχει μείνει πια κάτι να περιμένω... Σε μια…