Ζητήματα Ταυτότητας

Τα πράγματα που είναι ανέφικτα είναι αυτά που με κρατάνε ξάγρυπνη. Ψάχνω ακόμα νόημα σε σκιές που όλο και ξεθωριάζουν πίσω από προσδοκίες ανθρώπων που δεν αναγνωρίζω πια τον εαυτό μου στα μάτια τους.

Το άγχος έχει γίνει αχώριστος συνοδοιπόρος και έχει κουλουριαστεί σαν γατί στα σωθικά μου κλέβοντας μου ανάσες. 《Επιτέλους, βρες ποια είσαι. 》με χλευαζει όλη μέρα, να δω πότε θα μου γυρίσει το μυαλό και θα το πνίξω στη θάλασσα της οργής που μαίνεται πίσω από το λαιμό μου.

Ποια είμαι; Ο καθρέφτης λέει πάντα ψέματα, κάθε φορά σκαρφίζεται ένα νέο ψέμα που με κάνει να θέλω να σκίσω την σάρκα μου με τα ίδια μου τα χέρια.

Ποια είμαι, επιτέλους, σταματήστε να ρωτάτε- δεν ξέρω! Την μια μέρα η φωνή στο κεφάλι μου είναι μια άγνωστη. Την επόμενη είμαι απλά εγώ, πως να στο εξηγήσω; Απλά εγώ. Μια άγνωστη. 

Πάλι δεν θα κοιμηθώ απόψε. Τα πράγματα που είναι ανέφικτα με κρατάνε ξύπνια– οραματίζομαι στη θέση μου μια γυναίκα που δεν υπάρχει,  ένα κορίτσι που ίσως και να τολμάει να αγαπάει τον εαυτό του. Ίσως αν την σκέφτομαι κάθε βράδυ κάποια μέρα θα πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι εγώ.

Photography Credits: @elpidagar

Wallflower | #Topic_Week

Όταν ήμουν μικρή πήγαινα για χορό. Κάναμε διάφορες χορογραφίες γνωστών pop τραγουδιών της εποχής και εγώ πάντα βρισκόμουν στις πίσω σειρές- γεγονός που καθιστούσε αδύνατο για τη μαμά μου να με τραβήξει ωραίες φωτογραφίες όταν ερχόταν να με καμαρώσει στις καλοκαιρινές παραστάσεις, για τις οποίες δουλεύαμε καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Δεν καταλάβαινα τότε τι σήμαιναν όλα αυτά και ούτε κι έδινα και πολλή σημασία, γιατί οι καλοκαιρινές παραστάσεις συνεπάγονταν ότι αμέσως μετά θα με πήγαιναν οι γονείς μου στα Goody´s.   

Συνεχίστε να διαβάζετε «Wallflower | #Topic_Week».

Κρατική βία in a nutshell

«Η απρόσωπη εξάρτηση γίνεται πιο καταπιεστική γιατί, ενώ περιορίζεται η φυσική βία, τη θέση της παίρνει η εσωτερίκευση της βίας δια μέσου της πειθαρχίας και του αυτοελέγχου. Γι’ αυτό υποστηρίζεται ότι το κράτος δεν είναι μόνο το μονοπώλιο της βίας, αλλά και η πηγή της»
-Krohn-Hansen 1994:378 

Τα σύγχρονα έθνη-κράτη μονοπωλούν τη βία. Ο νόμος τους και η απόδοση δικαίου ανήκουν σε αυτό και κάθε διαπροσωπική αντιδικία ή κάθε μορφή αυτοδικίας είναι απαγορευμένες. 

Συνεχίστε να διαβάζετε «Κρατική βία in a nutshell».

Δεσμώτες αναμνήσεων. | #The_Canvas_Project

Circe offering the Cup to Ulysses, 1891 | John William Waterhouse

Δεσμώτες αναμνήσεων.

Με τα μάτια σφραγισμένα-
ψηλαφίζουμε το παρόν
διστακτικά
με τα ακροδάχτυλα
και προβάλλουμε πάνω του
ένα παρελθόν
κενό
και
μουδιασμένο
.

Παλεύουμε να επιστρέψουμε σε
Ιθάκες,
όμως μας έχει φυλακίσει
μια άλλη Κίρκη.
Την λένε Νοσταλγία

και είναι μια ξεδιάντροπη ψεύτρα

Απ’ τα χείλη της στάζει
γλυκάνισος και μέλι
ενώ μιλάει για πόλεμο και θάνατο.

Και το δισκοπότηρο γεμίζει-
με υποσχέσεις δεμένες πάνω σε
αναμνήσεις.

Είναι μάγισσα.
Έχω δει ανθρώπους να πίνουν
από το δισκοπότηρο
και να μεταμορφώνονται
σε ζωντανούς-νεκρούς.

Δεσμώτες αναμνήσεων.

Αν κοιτάξεις μέσα στα μάτια της
θα τυφλωθείς από το φως.
Η αλήθεια όμως,
είναι στο σκοτάδι.

Και μόνο στις σκιές του αγνώστου
θα βρεις τελικά
Ιθάκες.

‘Αμα δω εφιάλτη απόψε

Ξεψυχώ πάνω σε τσαλακωμένα χαρτιά κακογραμμένες αράδες, όμως τα μέσα μου δεν φαίνεται να μπαίνουν σε τάξη.
Το μυαλό μου ανυπάκουο αγρίμι, επαναστατεί ενάντια σε κάθε κατασταλτικό μέτρο προσπαθώ -μάταια- να του υποβάλω.
Εγώ τείνω να αιωρούμαι. Μεταξύ νοητού και πραγματικού ή αλλιώς μεταξύ εμού και του μυαλού μου. Έχασα το μέτρημα των φορών που προσπαθώντας να με καταλάβω κατέληξα να με δικαιολογώ.

Συνεχίστε να διαβάζετε «‘Αμα δω εφιάλτη απόψε».

Για κάθε γυναίκα, για κάθε άνθρωπο

Ας μιλήσουμε για τη σημασία των λέξεων.
Ας πάρουμε για παράδειγμα το «όχι». Αρνητική απόφανση σε κάποιο ερώτημα. Μπορεί να εκφραστεί λεκτικά, μέσω κάποιου νεύματος, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και μέσω της απουσίας οποιασδήποτε καταφατικής απόκρισης στο εν λόγω ερώτημα.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Για κάθε γυναίκα, για κάθε άνθρωπο».

7 Οκτώβρη πρωί.

«…γι’ αυτό σ’ όλη την ανθρώπινη ιστορία η εξουσία και η μάνα είναι τα κεντρικά σημεία κάθε τραγωδίας, μόνο που η μάνα είναι ο αποδέκτης του πόνου, ενώ η εξουσία ο φορέας του»

-Χρόνης Μίσσιος, «Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε;«
Συνεχίστε να διαβάζετε «7 Οκτώβρη πρωί.».

Στο λαβύρινθο του νου | #Topic_Week

Φρέσκια μπογιά σε τοίχους χτισμένους ως εκεί που δεν φτάνει το ανθρώπινο μάτι, καμουφλαρισμένους ώστε να θυμίζουν έναστρο ουρανό σε νύχτα πανσελήνου.
Εκεί, χαμένες σε λαβύρινθο γεμάτο αγκάθια, βρύα και άνθη ποτισμένα στη νεραϊδόσκονη – γνωρίσαμε η μία την άλλη.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Στο λαβύρινθο του νου | #Topic_Week».

Το ρομαντικό

Κι αν το χέρι μου δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν το κρατάς εσύ;

Κι αν το σώμα μου δεν μπορεί να λειτουργήσει, παρά μόνο σε αρμονία με το δικό σου;

Κι αν η καρδιά μου δεν έχει λόγο να χτυπά, παρά μόνο αν εσύ τη ραγίζεις;

Συνεχίστε να διαβάζετε «Το ρομαντικό».

Παλέτα δίχως χρώματα. | #Topic_Week

Άλλοτε αγαπούσα πολύ τα χρώματα. Τα γύρευα σε κάθε τι που αγαπούσα και τα έθετα ως αναγκαίο στοιχείο για κάθε τι που κατηγοριοποιούσα ως όμορφο. Μου άρεσε να θαυμάζω τα ηλιοβασιλέματα και να αγναντεύω με τις ώρες μπλε μάτια που θύμιζαν φουρτουνιασμένο πέλαγος. Και δεν θα πω ψέματα, ακόμα χαζεύω τα ηλιοβασιλέματα κι ακόμα δεν μπορώ να μην κοιτάξω τα πελάγινα μάτια- όμως ο όμορφα χρωματισμένος ουρανός και δύο μάτια μπλε δεν είναι αρκετά πια για να με κάνουν να αγαπήσω μια στιγμή ή έναν άνθρωπο.Συνεχίστε να διαβάζετε «Παλέτα δίχως χρώματα. | #Topic_Week».

Νιώθεις τον πόνο μου, μαμα;

Μπορείς να νιώσεις τον πόνο μου τώρα;

Όταν σου λέω ότι πονάω, όταν δεις τα δάκρυα να πλημμυρίζουν τα μάτια μου ή μήπως όταν το πρόσωπό μου ασπρίζει και στέκομαι να σε αντικρίζω σαν πανσέληνος
Μπορείς να δεις τον πόνο μου;
Μπορείς μήπως να τον νιώσεις;Συνεχίστε να διαβάζετε «Νιώθεις τον πόνο μου, μαμα;».

Άνοιξη.

Θα ήθελα να αγγίξω τον ανοιξιάτικο ουρανό,
να κόψω ένα κομμάτι του και να το πλέξω σε στεφάνι με άνθη, φορεμένο στο κεφάλι μου.
Θα ήθελα να χορέψω στο δάσος, με τις νεράιδες και τα ξωτικά να συνοδεύουν με μουσική και καλή διάθεση.

Συνεχίστε να διαβάζετε «Άνοιξη.».

Δύο σκέψεις απομονωμένες.

Ι.

Δεν ξέρω πώς αισθάνομαι για τον θάνατο.
Ή για τη ζωή.
Κάποιες φορές το μεταφράζω σε χαμένους χτύπους
κομμένες ανάσες και μυαλά κενά από σκέψεις
Η ζωή μου θυμίζει πολύ τον θάνατό σου
Δεν ξέρω πώς νιώθω για το θάνατο.
Ή για εσένα…Συνεχίστε να διαβάζετε «Δύο σκέψεις απομονωμένες.».

Χέρια. | The_Canvas_Project

Χέρια, 2000 | Χρήστος Μποκόρος

Κάθε φορά που εκδήλωνε τις σκέψεις
και τα συναισθήματά του
Φλόγες άναβαν στο κορμί του και του έκαιγαν τη σάρκα
Κάθε φορά που έφερνε αντίρρηση
και ερχόταν σε αντιμαχία
Φλόγες άναβαν στο κορμί του και του έκαιγαν την σάρκα Συνεχίστε να διαβάζετε «Χέρια. | The_Canvas_Project».

Πάντα ξεχνάω τα ερωτηματικά.

Πάντα ξεχνάω τα ερωτηματικά
Ή ίσως και να τα παραλείπω σκόπιμα
Σε μια προσπάθεια να αφήσω απροσδιόριστο
το γεγονός ότι σχεδόν ποτέ δεν ξέρω πώς να ολοκληρώσω μια πρόταση
Χωρίς να καταλήξει σε αποσιωπητικάΣυνεχίστε να διαβάζετε «Πάντα ξεχνάω τα ερωτηματικά.».

Μην περιμένεις κανέναν…

Κάπου διάβασα πως κάποτε θα έρθει κάποιος και θα μου αλλάζει όλη τη ζωή.
Τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο, τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα, το πώς βλέπω τον ίδιο μου τον εαυτό.
Κάποιος που θα έχει τόση ισχύ πάνω μου, που με το που μπει στη ζωή μου θα συνταράξει τα θεμέλιά μου…

Δεν πιστεύω σε αυτό.Συνεχίστε να διαβάζετε «Μην περιμένεις κανέναν…».

Τα Χριστούγεννα μέσα από τα μάτια σας. |#This_Is_Christmas

Για εμένα τα Χριστούγεννα δεν περιγράφονται με λέξεις, ούτε και υπάρχουν αρκετά εκφραστικές πρακτικές που να μπορούν να υποδείξουν ικανοποιητικά το πόσο όμορφα συναισθήματα μου δημιουργούν. Έτσι, ορμώμενη από την αδυναμία μου να τα περιγράψω η ίδια- ρώτησα διάφορους φίλους και γνωστούς τι είναι για αυτούς τα Χριστούγεννα κι αυτές είναι κάποιες από τις απαντήσεις που πήρα. Αυτά είναι τα Χριστούγεννα, μέσα από τα μάτια είκοσι διαφορετικών ανθρώπων.Συνεχίστε να διαβάζετε «Τα Χριστούγεννα μέσα από τα μάτια σας. |#This_Is_Christmas».

Ο Νοέμβρης των φοιτητών.

Η νεολαία. Η φοιτητική νεολαία. Η γνώση, η δύναμη, το μέλλον και το παρελθόν συσσωρευμένα σε μία μπάλα ενέργειας αρκετά δυνατή ώστε να σαρώσει και ύστερα να χτίσει ξανά από την αρχή. Πάντα θα μοιράζουν προκηρύξεις και θα βγαίνουν στους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα. Θα στέκονται απέναντι από τον ζυγό του κρατικού μηχανισμού και κάθε είδος λαϊκιστικού μοτίβου καθεστώτος καταπίεσης και στέρησης του ενός πράγματος για το οποίο κάθε νέος είναι πρόθυμος να δώσει τη ζωή του: την ελευθερία. Η νεολαία, η φοιτητική νεολαία.Συνεχίστε να διαβάζετε «Ο Νοέμβρης των φοιτητών.».

Ανάσα βαθιά.

Το ταβάνι πλησιάζει, στάζουν νερά από μέρες
Ρούχα απλωμένα στην υγρασία να μουλιάζουν
Μία πετσέτα παρατημένη από προχθές στο πάτωμα του μπάνιου και τα πιάτα στοίβα στον νεροχύτη

Στοίβα και τα λόγια που ξέχασα να πω,
άτσαλα παρατημένη δίπλα σε αυτή με όλα όσα δείλιασα να κάνω.Συνεχίστε να διαβάζετε «Ανάσα βαθιά.».

Οι άνθρωποι που καπνίζουν για να πεθάνουν.

Θα τους δεις στις στάσεις των λεωφορείων και στα σκαλιά εταιριών να ρουφάνε τον καπνό με μανία. Κάθε που σβήνουν ένα τσιγάρο, αμέσως αναζητάνε το επόμενο.
Δεν είναι σοβαροί, συνήθως γελάνε πολύ. Τα μάτια τους είναι γεμάτα ζωή, και πάντα μιλάνε για τα πιο ενδιαφέροντα θέματα.Συνεχίστε να διαβάζετε «Οι άνθρωποι που καπνίζουν για να πεθάνουν.».

Αφρικανική μαγεία. | #Topic_Week

Η μαγεία έχει ποικίλες μορφές και τελείται με διάφορες τελετουργίες. Στις κοινωνίες που δεν έχουν εγκαθιδρυθεί οι θρησκείες που εξηγούν σε εμάς φαινόμενα και καταστάσεις, αυτά ερμηνεύονται ως μαγικά. Εφαρμόζεται ακόμη ως πέπλο που εξηγεί και διαμορφώνει τις ανθρώπινες συμπεριφορές.Συνεχίστε να διαβάζετε «Αφρικανική μαγεία. | #Topic_Week».

Η πιο νοσταλγική playlist που θα ακούσεις σήμερα.

Ουκ ολίγες φορές, εξερευνώντας τα άδυτα του YouTube κάπου στις τρείς η ώρα τη νύχτα έχεις πέσει πάνω σε ένα τραγούδι, το οποίο έχει κυκλοφορήσει προ δεκαετίας και πριν το καταλάβεις έχεις ακούσει όλη την πλέιλιστ που είχες στο Γουόκμαν σου όταν πήγαινες γυμνάσιο. Μην προσπαθείς να κρυφτείς, όλοι το έχουμε κάνει. Εδώ, συγκεντρώσαμε κάποια από τα κομμάτια που σίγουρα δεν έλειπαν από την (προ)εφηβική σου λίστα αναπαραγωγής.Συνεχίστε να διαβάζετε «Η πιο νοσταλγική playlist που θα ακούσεις σήμερα.».

Μια αμυγδαλιά.

Έχω στον κήπο μια αμυγδαλιά
Με το που δει τις πρώτες ακτίνες φωτός τον Γενάρη
με τις αλκυονίδες μέρες, βιάζεται κι αμέσως πετάει μπουμπούκια
Μονό για να της τα κάψει το κρύο λίγες μέρες αργότερα.

Έχω στο στερνό μια καρδιά.
Χτυπάει σαν τρελή,
μόλις ένα ελάχιστα πιο τρυφερό χάδι την αγγίξειΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μια αμυγδαλιά.».

Ζητήματα (εθνικής) ταυτότητας.

Η εθνική συνείδηση έρχεται και κουμπώνει εκεί που αρχίζουν και γίνονται βαθιές οι χαρακιές της κοινωνικής πραγματικότητας. Η εθνική συνείδηση είναι μια φορεσιά, για κάθε άτομο που ψάχνει μια εύκολη απάντηση στο «Ποιος είσαι;». Ο *εισήγαγε εθνικότητα* είμαι, θα σου πει, με καμάρι. Και πράγματι, θα καμαρώνει. Και το έθνος του θα το έχει κορώναΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ζητήματα (εθνικής) ταυτότητας.».

Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα

Η σημερινή ημέρα (10/9) είναι αφιερωμένη στην καταπολέμηση ενός φαινομένου που μαστίζει στην εποχή μας και βρίσκει αντίκρισμα σε κάθε ηλικία και κοινωνική ομάδα. Μιλάμε για ένα φαινόμενο που κανείς μας δεν έχει την δικαιοδοσία να αγγίξει λόγω της άκρως προσωπικής και λεπτής του φύσης. Γι’ αυτό δεν θα προσποιηθούμε τους ειδήμονες, ούτε θα προσπαθήσουμε να διδάξουμε ή να αλλάξουμε την άποψη κάποιου.

Αντ’ αυτού, παίρνοντας θέση στη «λαμπερή» μεριά της ζωής (ακόμη και αν αυτή κρατάει όσο μια στιγμή) μαζέψαμε στιγμές χαράς μέσα στην εβδομάδα μας. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Αυτοκτονίας, σας δίνουμε μερικές στιγμές που μας χάρισαν χαμόγελα:Συνεχίστε να διαβάζετε «Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα».

Παράξενη ερώτηση.

Δεν εξεπλάγην που έκανες αυτή την ερώτηση, ήλπιζα απλώς να μην το κάνεις. Βλέπεις… πολλές φορές οι λέξεις με προδίδουν ή τουλάχιστον έτσι μου αρέσει να λέω, ώστε να μην παραδεχτώ ότι εγώ η ίδια προδίδω τον εαυτό μου.Συνεχίστε να διαβάζετε «Παράξενη ερώτηση.».