Δέσε με μην φύγω.

Δέσε με μην φύγω, καθώς σβήνω,
δέσε την ανάμνησή μου με εικόνες αμίλητων πραγμάτων,
κάποιο χρώμα, κάποια μέρα, κάποιο αντικείμενο απλό · Συνεχίστε την ανάγνωση Δέσε με μην φύγω.

Τα φώτα των δρόμων.

Λιώνοντας πριν ακουμπήσει η λεπίδα,
η ιδέα του αγγίγματός της,
παραβίαση καυτή πάνω σε πάγο,
και η πίεση, πίεση δωματίου. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα φώτα των δρόμων.

Το σχήμα του καλοκαιριού.

Στέκεσαι, σκύβεις, κόβεις το σαν αποξηραμένο άνθος λεβάντας,
αυτό διαλύεται αμέσως σε δεκάδες μικρότερα, παλιότερα.
Ακόμη κρατάς τη μυρωδιά στα δάκτυλα
και αφήνεις τη στιγμή να κοπεί με την αιχμή ξαφνικής ακτίδας,
φαίνεται ο άνεμος, αν και δεν σε φτάνει,
γέρνει τα κλαδιά των κυπαρισσιών,
εκτελώντας χορευτικό παιχνίδι μάσκας με τον ήλιο. Συνεχίστε την ανάγνωση Το σχήμα του καλοκαιριού.

Κόσμος γεμάτος.

Η ατμόσφαιρα με τις χιλιάδες έτοιμες κατακτήσεις
ευνοεί την ευκολότερη απόδοση της τρέλας,
λέξεις αλλόκοτες, στάσεις περίεργες,
εκφράσεις ακατάληπτες,
σιωπές σαν πινέζες στο δίκτυ της επικοινωνίας · Συνεχίστε την ανάγνωση Κόσμος γεμάτος.

Ποιον ήλιο βλέπουμε;

Το άγγιγμα του ήλιου ιαχή θολωμένη,
υπόσχεση που φιλύποπτα πίνεις,
συγκρατημένα ρουφάς,
ώστε απελευθερωμένος πια,
τελικά, γλυκά πονώντας, αφήνεις τα μέλη. Συνεχίστε την ανάγνωση Ποιον ήλιο βλέπουμε;

Χρώματα.

Καθιστώ την εικόνα διαυγή,
με λίγο διαλυτικό στοχευμένα, ανά σημεία, σταδιακά,
τα μέλη της γίνονται διάφανα,
περιστοιχίζουν τα παχιά χρώματα, δημιουργούν νέα σχήματα,
εξελικτικά την εμφανίζουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Χρώματα.

Η καραντίνα δεν είναι τόσο κακή τελικά, γιατί…

Ρωτήσαμε την ομάδα του Topicap και τους φίλους τους, ώστε να βρούμε μικρούς ή μεγάλους λόγους που μπορούν να κάνουν αυτήν την καραντίνα υποφερτή για τον κάθε έναν από εμάς. Οι καιροί είναι δύσκολοι και η αλληλεγγύη γίνεται το μοναδικό -ίσως- όπλο μας.

Παρακάτω, σας δίνουμε τη δική μας θετική οπτική μέσα από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας.

Συνεχίστε την ανάγνωση Η καραντίνα δεν είναι τόσο κακή τελικά, γιατί…

Αναζήτησε πίσω τι έλειπε.

Νομίζει κανείς πως γυαλίζει,
σχεδόν σε εξαπατά πως είναι λείο, απλό, εύληπτο.
Βγαίνεις, ξεφυλλίζεις τις ώρες, ανασαίνεις με ύφος αχρείαστο,
περιττές είναι όσες σημασίες σε ερεθίζει να σου θίγουν,
με ένα αύριο κόσμημα πλαστικό των λόγων σου,
-κάτι να λέγεται,
να ξεπερνά τοπικά τη βαβούρα – Συνεχίστε την ανάγνωση Αναζήτησε πίσω τι έλειπε.

Σκιαγραφώντας Την Αργή Καθίζηση.

Ανοίγει το στόμα σαν κάποια αρχαία απειλή, δεν λέει τίποτα, ανίκανο να εκφράσει την οποιαδήποτε οικεία ιδέα, εξαφανίζει με μία μικρή πνοή όσα δεν είχαν τον χρόνο να προσαρμοστούν στην νέα συνθήκη του. Η θαμπή μορφή του ξεδιαλύνεται αργά, αναλύεται τελικά ως ανάμνηση, απόηχος παλιάς αρχής παρακλαδιού που ποτέ δεν εξελίχθηκε. Συνεχίστε την ανάγνωση Σκιαγραφώντας Την Αργή Καθίζηση.

Πρωινός ήλιος. | #The_Canvas_Project

(Πρωινός ήλιος) Morning Sun, 1952 | Edward Hopper

Θα έσβηνα; Θα έσβηνα σαν ξεθωριασμένο χρώμα αφίσας που γδέρνει μακροχρόνια ο ήλιος; Τις άδειες κόγχες μου ποια ζεστασιά μπορεί να γεμίσει, ποιο απαλό άγγιγμα μπορεί να μου δείξει τον πρωινό ήλιο με τα μάτια μου κλειστά; Συνηθίζω, αν και φοβάμαι σχεδόν αποτρεπτικά, να προσπαθώ να περπατήσω, όσο μπορώ, με κλειστά τα μάτια στο μέσον ενός δρόμου, ακούγοντας μόνο, ή νιώθοντας με την αφή. Συνεχίστε την ανάγνωση Πρωινός ήλιος. | #The_Canvas_Project

Ξημέρωσε χωρίς τη Νύχτα.

Περπάτησα πολλούς δρόμους χωρίς να ακούω λέξη,
και θα πουν, μα ποια σιωπή αντέχει τόσο;
Θα’ χουν δίκιο, αλλά αυτές οι πέντε λέξεις θα βάλουν κι’ ένα τέλος. Συνεχίστε την ανάγνωση Ξημέρωσε χωρίς τη Νύχτα.

Ψάχνω να σε Χάσω.

Τον κυνηγάει σαν επανάληψη, απ’ τις ανάσες ανεβαίνει, λαβές που δεν αποβάλλονται, η μορφή της μεσημεριανή ομίχλη, το βάρος της επανερχόμενες φράσεις σαν δεσμά, όσα προσπαθεί αυτός την πραγματικότητα να πείσει δεν είναι παρά υπολείμματα όσων αυτή αφήνει γκρεμισμένα, ρητορείες τυφλών για την φύση της πέτρας. Συνεχίστε την ανάγνωση Ψάχνω να σε Χάσω.

Στα μικρά που χάνουμε.

Όσα προλάβεις να σκεφτείς,
στα κενά που σκεπάζουν οι νύκτες
στα διάκενα των συρμών και ανάμεσα στα «έχω»,
όσα πεπερασμένα προλάβεις,
δεν είναι παρά πνοές θαμπές, Συνεχίστε την ανάγνωση Στα μικρά που χάνουμε.

Ένα ψιλόβροχο δεν αρκεί.

Βρέχει, σαν αναμονή,
αργό, επίμονο ψιχάλισμα προσπαθεί, σχεδόν παστρικά,
να ξεπλύνει το πρωινό στρώμα παγωμένης λύπης.
Από το κοιμισμένο κούνημα της απέναντι λεύκας,
το λεπτό ανακάτεμα του νερού κάτω απ’ τους τροχούς, Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα ψιλόβροχο δεν αρκεί.

Γιορτινές σκέψεις. | #This_Is_Christmas

Με μελάνι κόκκινο σκοπεύουμε τον χρόνο,
να βαπτίσουμε ιδιαίτερες μερικές του αλληλουχίες,
απόπειρα ονοματοδοσίας ενός νήματος κυλούμενου νερού. Συνεχίστε την ανάγνωση Γιορτινές σκέψεις. | #This_Is_Christmas

Ξύλινη αναμονή.

Βιάζομαι να σκιαγραφήσω όσα με προσπερνούν
-τρέχοντας με την δική μου φυγόκεντρη ταχύτητα-
ενώ ένα ψύχος παράλληλο του σημερινού
τονίζει τις γωνίες των σκέψεων. Συνεχίστε την ανάγνωση Ξύλινη αναμονή.

Ένας κόσμος, κουβάρι στα χέρια.

Ξετυλίγεις το νήμα, σαν να ξεμπλέκεις ανείπωτες σκέψεις,
γνωρίζεις πως είναι δύσκολο, να υφαίνεις με κλωστή που χορεύει,
να ακολουθείς μονοπάτι απάτητο, ασχεδίαστο δρόμο. Συνεχίστε την ανάγνωση Ένας κόσμος, κουβάρι στα χέρια.

Για μια συνείδηση.

Αφομοιώνονται όσα με πόνο κρατάς;
Όσα, είπαν, πως πρέπει -σαν αλυσίδες, σκλαβικά-
να μην πετάξεις ,
λες και συνήθως υπάρχει επιλογή. Συνεχίστε την ανάγνωση Για μια συνείδηση.

Μαγεύοντας το αυριο. | #Topic_Week

Μαγικό είναι ό,τι δεν καταλαβαίνουμε ·
η τεχνολογία μαγεύει, λένε,
ενώ ακούς στον δρόμο αναλύσεις περί επίπεδων,
ντονατοειδών και κυλινδρικών πλανητών · Συνεχίστε την ανάγνωση Μαγεύοντας το αυριο. | #Topic_Week

Ποιος αντέχει αστιγμάτιστος;

Μπορεί να είναι έτσι, μα ο αναβρασμός δεν λύνεται,
έρχεται και δήθεν παραμένοντας φεύγει,
ώστε να κλείσει τον κύκλο, χτυπώντας ξανά,
-ξυπνώντας ξανά-
υπενθύμιση ζάλης οξείας,
μέσ’ την καθημερινή ανασφάλεια ενοχλητικό ξυπνητήρι. Συνεχίστε την ανάγνωση Ποιος αντέχει αστιγμάτιστος;

Κρατώντας με μ’ ενα ποίημα.

Χωρίς ανάσα ολόκληρα τραχιά χιλιόμετρα,
με κοφτές αναπνοές -μισές- ανάμεσα στις ώρες,
δεμένα τα πνευμόνια, ένας συνήθης κόμπος,
το αίμα νερωμένο, ακατάσχετος ρυθμός,
μια καρδιά χαμένη σ’ έναν παραμορφωμένο χρόνο
και τα σώματα μας φιγούρες σε θολά σποραδικά καρέ. Συνεχίστε την ανάγνωση Κρατώντας με μ’ ενα ποίημα.

Διαρκείς Φόβοι. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Φόβος

Φοβόμαστε το μεγάλο ρολόι στον τοίχο,
τον τοίχο τον ίδιο και την αμήχανη σιωπή του,
τα όρια, το αδιαπέραστο, την σιωπή,
τον ίδιο τον φόβο. Συνεχίστε την ανάγνωση Διαρκείς Φόβοι. | #Topic_Week

Άφησε…

Άφησε με, με το βλέμμα να σου πω
όσα με λόγια δεν σου λέω.
Γιατί σου μιλάω, σου εξηγώ
μα κάποια πράγματα θα γίνει κουραστικό να τ’ αναφέρω · Συνεχίστε την ανάγνωση Άφησε…

Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα

Η σημερινή ημέρα (10/9) είναι αφιερωμένη στην καταπολέμηση ενός φαινομένου που μαστίζει στην εποχή μας και βρίσκει αντίκρισμα σε κάθε ηλικία και κοινωνική ομάδα. Μιλάμε για ένα φαινόμενο που κανείς μας δεν έχει την δικαιοδοσία να αγγίξει λόγω της άκρως προσωπικής και λεπτής του φύσης. Γι’ αυτό δεν θα προσποιηθούμε τους ειδήμονες, ούτε θα προσπαθήσουμε να διδάξουμε ή να αλλάξουμε την άποψη κάποιου.

Αντ’ αυτού, παίρνοντας θέση στη «λαμπερή» μεριά της ζωής (ακόμη και αν αυτή κρατάει όσο μια στιγμή) μαζέψαμε στιγμές χαράς μέσα στην εβδομάδα μας. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Αυτοκτονίας, σας δίνουμε μερικές στιγμές που μας χάρισαν χαμόγελα: Συνεχίστε την ανάγνωση Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα

Πυρωμένες Παραλίες.

Η μέρα που ανεβαίνει, δίνοντας χώρο στον αναβράζοντα αέρα,
με την ζέστη λιώνει τις άκρες των ματιών,
ώστε σαν κουρτίνες κρέμονται οι όσες σκέψεις,
μουδιασμένα άκρα, σαν παράταιρα, σαν ξέχωρα, Συνεχίστε την ανάγνωση Πυρωμένες Παραλίες.

Καταστρέφοντας παλιές σελίδες. | #Topic_Week

Είναι δύσκολο να στέκεσαι σε έδαφος σαθρό,
όσο στητό και να’ ναι το σώμα, όσο αποφασισμένη η κορμοστασιά.
Στον αέρα κανείς δεν περπατά.
Σε έναν κόσμο που καταρρέει,
σ’ έναν κόσμο που ίσως πάντα κατέρρεε, Συνεχίστε την ανάγνωση Καταστρέφοντας παλιές σελίδες. | #Topic_Week

Όσα φέρνουν οι μέρες.

Επαναλαμβάνουμε τόσες φορές την προσπάθεια να καθιερώσουμε τον χθεσινό εαυτό μας
με μία ασαφή, πολλές φορές πικρή,
αρκετές φορές γλυκιά γεύση στα χείλη,
με την ιδέα του ποιος ήταν αυτός ο εαυτός
να σβήνει σταδιακά με την αρχή της νέας μέρας. Συνεχίστε την ανάγνωση Όσα φέρνουν οι μέρες.

Προσμένοντας – Μια παράλληλη πραγματικότητα |#Topic_Week

Ίσια γραμμή, περαστική διαφυγή αρωματικών χρωμάτων,
Μείγμα εικόνων μεσημεριανής νάρκωσης.
Το περίγραμμα της παραίτησης κλείνει σχηματικά τις ψευδαισθήσεις,
Μην και ξεφύγουν, μην διαρρεύσουν,
Μην σαν φίδια σε τυλίξουν,
Αργά στραγγαλίζοντας την λίγη δύναμη που αποσπάς
-με πολύ κρυφό κόπο-
Απ’ την σιωπή κάθε προηγούμενης νύκτας.
Ξεψυχισμένα αποχαιρετάς τις σκιές,
Βυθίζεσαι στην θαμπάδα των εντυπώσεων,
Παραδίδεις όσα δεν κατάφερες να αφομοιώσεις,
Σαν εκκρίματα ανεπεξέργαστων στιγμών,
Στο πάτωμα πέφτουν, σε λίγο χρόνο ξεχασμένα,
Σκόνες ασήμαντων παρελθόντων.
Με ένα επιφώνημα αποχαιρετάς την ισχνή αυτή ώρα,
Κοιτάς πέρα από τις φλογερές κορφές των πεύκων
Αναμένεις μ’ ένα χαμόγελο το απόγευμα
Να αναδυθεί σαν το απόσταγμα μιας ακόμη τετριμμένης μέρας
Να προφέρει το ένα σχόλιο με τα χρώματα, την αίσθησή του,
Με το οποίο θα την διαφοροποιήσει απ’ όλες τις άλλες,
Τις όσες σελίδες στα χρόνια που τυχαίνει να θυμάσαι.
Αναμένεις, και το χαμόγελο διαγράφεται αιχμηρό,
Γιατί αυτήν την παράσταση την βλέπεις και εκτελείς καθημερινά
Με τον ίδιο μυστήριο ζήλο.


Ѻρέστης

Photography credits: Kornilia H.


 

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicap 25/6/19

Οι Σχεδόν Ελεύθεροι.

Μπορεί να περπατάμε «ελεύθεροι»,
μα στους δρόμους αυτούς, πολλών η ψυχή μας σέρνεται
δεμένη, χτυπημένη, συμπιεσμένη,
κρυμμένη. Συνεχίστε την ανάγνωση Οι Σχεδόν Ελεύθεροι.

Ματωμένα λόγια.

Οι λέξεις σου ακόνισαν τον αέρα,
Όσα είπες, όσα έδειξες, έκαναν την αύρα λεπίδα
Και το φως αδιάστατο φόβο.
Η μουσική στο αμάξι μόνο λιπαίνει τον αέρα,
Κλειδωμένος στο κινούμενο κουβούκλιο αναπνέω ξανά. Συνεχίστε την ανάγνωση Ματωμένα λόγια.