Η φύση, τυφλή μάγισσα αναίσθητων φαντασμάτων, Τυπική με τις δικές της ιδιοτροπίες και ψυχαναγκασμούς, Ρυθμίζει συνδυασμούς από αντικείμενα σε μια επανάληψη Ενός μόνο αισθητικού μοτίβου,

Ο ορίζοντας σε σχίζει με ευθύγραμμη λεπίδα, Κάθε γραμμή γράφεται με αδρό περίγραμμα, Ο καθορισμός του λευκού απ’ το μελανό δεν αφήνει περιθώρια λησμονιάς του τις πιο σκοτεινές νύκτες, δυστυχώς, αφήνει τον εύθυμο τόνο του στις πιο ακατάλληλες ώρες. Κάθε πληγή των πόλεων και από μια ερυθρή γραμμή Στα χέρια που λιώνουν να κρατηθούν και …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Προσπάθησε να κλείσεις τα μάτια κοιτώντας · Τις αποχρώσεις του κόκκινου που ηρεμούν, Κατάλαβε, τις έχουμε ελάχιστες, Κλειδωμένες σε νότες απόμακρες Σε αφηρημένες συχνότητες ηλεκτρονικών ονείρων.

Ανώριμα φρούτα είναι σχεδόν όλοι οι πειρασμοί, η πολύχρωμη τρέλα σερβίρεται σε απροσμέτρητα πιάτα, αλλοπρόσαλλων διακοσμήσεων και ετερογενών γεύσεων. Εμείς καταπίνουμε σαν σωλήνες την πανδαισία, την οποία άλλοτε μισούμε, άλλοτε λατρεύουμε, μέχρις ότου να νιώσουμε έναν απόμακρο κορεσμό ·

Υπήρχε ένα πλακόστρωτο, με μεγάλες πλάκες πολλών σχημάτων. Αν πάταγες πολλές φορές στο ίδιο σχήμα, αν περιοριζόσουν σε μια συγκεκριμένη διαδρομή, ανεξάρτητα από το πού σε πήγαινε η βόλτα, τότε οι πλάκες μαθαίνανε στα πόδια σου να τις πατούνε πιο συχνά, πολλαπλασιάζονταν στα μάτια σου σαν κεφάλια αντίστροφης Λερναίας Ύδρας, όσο τα κοιτούσες, όσο τα …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Αυθύπαρκτα δεν ισχύει καμιά αρχή, καμιά ηθική, καμιά κοσμοθεωρία, κανένας νόμος, παρά μόνο ως εκφράσεις κάποιας φύσης, είτε επιλεγμένης είτε τυχαίας · όλα δηλαδή μοιάζουν αυθαίρετα αν στραφείς σε όλες τις διευθύνσεις της αμφιβολίας. Κάθε αντικειμενικότητα μια απόλυτο-ποιημένη υποκειμενικότητα, ή μια φαινομενολογία, εσύ -πάντα εσύ- έχεις ευθύνη της επιλογής των αξιωμάτων, ώστε το σύστημα να …

Συνεχίστε την ανάγνωση

«Είχαν πει πως τίποτα δεν αλλάζει. Τουλάχιστον όχι με χαοτικό τρόπο.» «Δεν το είπε κανείς, ποτέ αυτό. Θα ήταν ενάντια σε κάθε συμπεριφορά των Άλλων. Μπορεί να το είπαμε εμείς, σε μια περίοδο αφέλιας. Αλλά τώρα ξυπνάμε κάθε πρωί και την μία έχουμε την πιο αισιόδοξη διάθεση, την άλλη την πιο συναισθηματική, και την άλλη …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Είναι, πια, πολύ πιθανό να βρεθείς στα χαντάκια, ανάμεσα στους δρόμους, ανάμεσα στους ανθρώπους, να σε συνοδεύει σαν νηματώδες φάντασμα το απόσταγμα της πίκρας που συσσωρεύουν τα λόγια, όσα ακούς, όσα λες…

Η υπερβολή αποτελεί ίσως τον πιο αποτελεσματικό τρόπο να ζει κανείς πια. Προκειμένου να βεβαιωθεί πως όντως συμβαίνει-κάνει-νιώθει-χαρακτηρίζεται από κάτι, τραβά την ένταση τόσο πολύ, ώστε με το να έχει ξεπεράσει το μέσον να είναι σίγουρος πως δεν βρίσκεται στην κάτω μεριά του. Πως δεν σκαμπανεβάζει πάνω-κάτω από την αμφίβολης ουσίας κατάσταση του «όσο πρέπει», …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Το βήμα χωλό, ήσυχο, πολλές φορές παράταιρο στην σιωπή και την φασαρία, ανακουφίζει όμως όσους ακούν μοναχικά τις άκρες των δρόμων, όσους κρυφακούν τις ζωές των άλλων τόσο, ώστε κουρασμένοι πια να ξέρουν, πως μόνο με τα συρσίματα των φαντασμάτων νιώθουν την απαραίτητη οικειότητα, την απαραίτητη κατανόηση, την απαραίτητη ηρεμία.

Επαναλαμβάνουμε τις τελετουργίες που ορίσαμε για να νιώθουμε πως συντηρούμαστε στο χάος των τυχαίων κινήσεων, ίσως όλες αυτές οι προσπάθειες να κινούμε τον τροχό της μέρας δεν είναι τίποτα πέρα από αυτό, από έναν τρόπο αυτοπροσδιορισμού.

Τι θέλουν τα αυτιά σας να ακούσουν; Τα μάτια, αλήθεια, κουράστηκαν, οι λέξεις, ναι, όλο αυτό το άθροισμα γραμμών, μπορεί να περνούν ξερές, τραχιές, άσχετες, ειδικά όταν δεν μπορούν βρούν πώς και τι να επικοινωνήσουν.

Και βούτηξε τα πόδια του σε μαύρη λίμνη με μια αδιαφορία άγνωστη -για εκείνον, τόσα χρόνια- Αισθάνθηκε, χωρίς να νιώσει, τη βαριά ανατριχίλα, που πριν περιδιάβαινε κρυφή τις σκέψεις του, τώρα να ρέει σ’ όλο του το σώμα σαν παγωμένο αίμα. Αλλά δεν τον ένοιαζε.

Το όνειρο ποτέ δεν τελειώνει τις ώρες που θες και με δικούς τους τρόπους, περιπαιχτικούς, λειτουργούν όλοι οι κόσμοι • στην φύση η ειρωνεία αποτελεί χαρακτηριστικό καπρίτσιο, στα καθημερινά μας πρόσωπα

Ένα δύσοσμο σκαμπανέβασμα τρυπάει κάθε φορά το στήθος, το μυαλό, τα άκρα, μια τρίαινα πλήξης, δυσκολίας, άγχους, θυμού, απροόπτων και μονοτονίας, άγονων αντιθέσεων. Το μόνο που καταφέρνουν είναι την παραμέληση ενός σώματος-σάκου στην άκρη ενός ιδρωμένου σεντονιού, με τον ανεμιστήρα να τρέχει μήπως και προλάβει τις αλληλουχίες των διαθέσεων που σηκώνουν την τρίαινα.

Η ζεστή υγρασία μπήγεται σε κάθε κύτταρο, ο ήλιος σε καμένο αέρα απλώνεται, με το θολό, άρρωστο, σκεδασμένο κίτρινο να πνίγει την ανάσα, να απομυζά τον τόνο, να σε σπρώχνει σε ύπνο ζαλισμένων ονείρων.

Τρέχεις, φιγούρα μεταλλικά γκρίζα σε γκρίζο δρόμο με την επαναλαμβανόμενη κίνηση του σώματός σου ασυνείδητη πια, αυτόματη, αυτόνομη η ίδια, μία σταθερή παραγωγή κόπωσης.

Όπου κι’ αν είσαι, όπως κι’ αν είσαι στο κινούμενο κουφάρι περιστρέφονται τα όρνια της μνήμης· για να καταλαβαίνουμε, να διακρίνουμε τον χρόνο, για να πονάμε και να ζούμε, περιστρέφονται αδιάκοπα, σε καταναλώνουν όσο ακόμα αναπλάθεσαι από στιγμές νέες.

Εκρήξεις ακούγονταν. Αλλά δεν μ΄ ένοιαζε. Ακούστηκαν και ήχοι πιο κοφτεροί, αλλά ξέρω, δεν είναι όλα αυτά παρά μια θεατρική παραπλάνηση, μια απόσπαση προσοχής, μια διακοσμητική προσθήκη. Ωστόσο συνέχιζαν.

Τη στιγμή που είσαι ένα μέτρο πέρα από το σώμα σου, δύσκαμπτα τοποθετημένος στην διάσπαση αυτή, αλλοιωμένος, μετά βίας γυρνάς γύρω, ένα ελάχιστο μοτίβο σκέψης σε δέρνει,

«Το μόνο που καταθέτω είναι κάποιες μετρημένες φράσεις από συνώνυμα του Τίποτα. Γνωρίζεις καλά πόσο μπορεί μια καθημερινή ασυναρτησία να σου σβήσει τις όποιες αληθινές σκέψεις, να γεμίσει τις λέξεις σου με μια αηδιαστική κενότητα.

Είναι ιδιαίτερο εκ μέρους μας να κολλάμε στο παρελθόν. Όσο και να προσπαθήσει κάποιος –ίσως- να κατακρίνει μια τέτοια τάση, να καταδικάσει τις συνέπειές της ή να απορρίψει το αντικείμενο της έλξης της, τελικά καταλήγω πως είναι ωραίο να μπορούμε να προσκολλόμαστε στο παρελθόν, στο είδος αυτό του παρόντος που παίζει στο μεταξύ φαντασίας και …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ο συνειδητοποιημένος ατομισμός μας είναι η προϋπόθεση για να μην αντικαθίσταται η ικανότητα με την έπαρση, η αξιοπρέπεια με την προκλητικότητα, η συγκρότηση με την υστερία, η λογική με το παθολογικό πάθος και η επίτευξη με το χάος.

Ένα συλλογικό κείμενο από την ομάδα μας. Ένα απόσπασμα από τον καθένα μας, για κάθε μία ξεχωριστή μας γυναίκα. Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες της γης και του ουρανού. Σας ευχαριστούμε.

…Και το σχήμα μου έμοιαζε να λιώνει, με εκείνον -για την ακρίβεια, με αυτόν- τον ποιο ενδιαφέροντα τρόπο. Οι κόμποι που στραγγάλιζαν τις πιο ακραίες γωνίες της σάρκας ή της σκέψης μου, που έκοβαν την ανάσα, τον παλμό, σφίγγοντας την όλη κυκλοφορία μου στον χώρο του σώματος, λύνονταν σαν υπό μεγάλες πιέσεις, χωρίς να σκιστούν, …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Δεν είμαστε, ούτε ήμασταν, κάποια ανώτερη ουσία μέσα σε απλές σάρκες, γιατί μια τέτοια αντίληψη είναι μια περίπτωση πανανθρώπινα υιοθετημένου εγωισμού. Θέλουμε κάτι παραπάνω, θέλουμε να είμαστε κάτι παραπάνω από πολλά άλλα «αντικείμενα». Θέλουμε να πιστεύουμε πως θα έχουμε ή θα προσεγγίζουμε κάτι παραπάνω από τη ζωή είτε όσο ζούμε, είτε αφού πεθάνουμε.

Ένας μεγάλος όχλος, χαρούμενων, γελοίων χαρακτήρων της παράνοιας, βημάτιζε πάρ’ αυτά συρτά, ξύνοντας το ανύπαρκτο έδαφος, σκάβοντας νοητούς λάκκους στο ελαστικό προσωπείο μου ·

Το μεσημέρι το θεωρώ το πιο νεκρό μέλος της μέρας. Προτιμώ τον πρωινό ή βραδινό ακρωτηριασμό της νύκτας, αν και με στοιχειώνει σχεδόν πάντα, τα αποκόμματά της με ακολουθούν, μέχρι να μου ξεκολλήσουν ένα ακόμη απόγευμα.

«Ένας προσπαθεί να τελειώσει τη βόλτα του». Ο ουρανός γέρνει και οι ακτίνες εκτινάσσονται μέσα στο γαλάζιο, αφήνοντας αυτό το κωνικό διάκενο μεταξύ τους, γιατί με την απόσταση, η ροή οποιασδήποτε ποσότητας αραιώνει. «Τον έφαγαν οι σκιές, δεν φαίνεται. Ο άλλος νομίζω μονολογεί από μέσα του, όταν περνούσε, χωρίς να υπάρχει κάποιος στην ευθεία του …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Πόση ένταση μπορείς να συγκρατήσεις, ακίνητος, στη μέση ενός δρόμου; Περνούσες απέναντι, μέχρι που ξαφνικά μπορεί να έσπασε η μετά βίας ισορροπημένη γυάλινη ψυχή σου. Δεν ξέρω τι μπορεί να είδες ή πού μπορεί, αυτήν την ακατάλληλη στιγμή, να κατέληξαν οι σκέψεις σου, αλλά πόση ένταση μπορείς να συγκρατήσεις, να νιώσεις ευκρινώς, από την κατάρρευση …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ζωγράφιζε κύκλους. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως κάθε στιγμή πήγαινε να τραβήξει μια ευθεία, αλλά συνεχώς την απέφευγε με μια ελάχιστη στροφή, ώστε να περιορίσει τις σκέψεις του και τελικά να τις κλείσει σε μια ακόμη επανάληψη. Δεν μετρούσε τις φορές, απλώς συνέχιζε τη διαδικασία μέχρι να νιώσει πως έπρεπε να σταματήσει. Τίποτα δεν …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η τρέλα είναι το νόμισμα με το οποίο εξαγοράζεις την ζωή. Είναι ακριβώς αυτή η απόκλιση από την ουδετερότητα, που μπορεί να σώσει την συνείδησή σου, την ψυχική συνειδητοποίηση όσων σου συμβαίνουν. Είναι ίσως -ακριβέστερα- ένα θόλωμα της συνείδησης, όσο παραμένει ανθυγιεινή τρέλα. Αλλά και πάλι, αυτό το σβήσιμο από την πληροφοριακή, τακτική λογική της …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Υπάρχει μια φωτιά που μου πνίγει το κεφάλι, απαλά αλείφοντας τα πορτοκαλέρυθρα της χρώματα ζεσταίνοντας το δέρμα σαν ανακουφιστικός πυρετός, σαν ερέθισμα κόκκινο, έντονα εικονικό, σχηματίζει παραστάσεις.

Έμεινα να κοιτώ τα χέρια μου. Αν ξεχνιόμουν, θα κοιτούσα γύρω, σ’ ένα «γύρω» που ένιωθα να με σβήνει. Σαν να κρατιόμουν σε μια κλωστή ολόκληρος φανταζόμουν πως γύρω μου δεν είχα το παρόν μου, αλλά ερείπια, ένα μάζεμα θραυσμάτων,

«Πάμε πάλι ξανά», είπε το ξυπνητήρι. Πάμε πάλι, είπαν οι επιταγές της μέρας και το άβολο φως του ήλιου, πάμε, είπαν, με τους «μοναδικούς» τους στριγγλίζοντες ήχους. Πάμε, γιατί τραβήχτηκαν απότομα τα όνειρα και έμεινε μόνο ο πονοκέφαλος του ύπνου.

Αναφέρομαι σε μια στιγμή που πέρασε ξέρεις… από εκείνες που παγώνουν για λίγο, καθώς κοντοστέκεσαι σε ένα πεζοδρόμιο, σε γεμίζουν με την παγερή τους ανατριχίλα και έπειτα σε προσπερνούν ·