Ξημέρωσε χωρίς τη Νύχτα.

Περπάτησα πολλούς δρόμους χωρίς να ακούω λέξη, και θα πουν, μα ποια σιωπή αντέχει τόσο; Θα’ χουν δίκιο, αλλά αυτές οι πέντε λέξεις θα βάλουν κι’ ένα τέλος. Η σιωπή είναι αβάσταχτο που θίγεται, ακόμα και στις πιο λεπτές της αποστάξεις, σπάει απ’ ένα μικρό ακιδωτό ποσοστό αμφιβολίας, ελάχιστη πρόσμιξη χρειάζεται για εύθραυστο γυαλί. Αρκετά … Συνεχίστε να διαβάζετε Ξημέρωσε χωρίς τη Νύχτα..

Ψάχνω να σε Χάσω.

Τον κυνηγάει σαν επανάληψη, απ’ τις ανάσες ανεβαίνει, λαβές που δεν αποβάλλονται, η μορφή της μεσημεριανή ομίχλη, το βάρος της επανερχόμενες φράσεις σαν δεσμά, όσα προσπαθεί αυτός την πραγματικότητα να πείσει δεν είναι παρά υπολείμματα όσων αυτή αφήνει γκρεμισμένα, ρητορείες τυφλών για την φύση της πέτρας. Ούτε τον ενδιαφέρει, ούτε αμφιβάλλει, μα σαν φυλακισμένος λόγων … Συνεχίστε να διαβάζετε Ψάχνω να σε Χάσω..

Στα μικρά που χάνουμε.

Όσα προλάβεις να σκεφτείς, στα κενά που σκεπάζουν οι νύκτες στα διάκενα των συρμών και ανάμεσα στα «έχω», όσα πεπερασμένα προλάβεις, δεν είναι παρά πνοές θαμπές, μικρές χαραγματιές στον καθρέφτη που βάζουμε μπροστά μας, να κόβει όσα θα βλέπαμε, κι’ όσα μας κρατούν. Μένει εκεί αυτός, αλλόκοτα ανθεκτικός να θυμίζει πως το κεντρικό μας θέμα … Συνεχίστε να διαβάζετε Στα μικρά που χάνουμε..

Ένα ψιλόβροχο δεν αρκεί.

Βρέχει, σαν αναμονή, αργό, επίμονο ψιχάλισμα προσπαθεί, σχεδόν παστρικά, να ξεπλύνει το πρωινό στρώμα παγωμένης λύπης. Από το κοιμισμένο κούνημα της απέναντι λεύκας, το λεπτό ανακάτεμα του νερού κάτω απ’ τους τροχούς, νιώθω τα γκρίζα σύννεφα κουβέρτα αν όχι ζεστή, οικεία να παρατείνει την νύκτα, διεισδυτικό υγρό στις ρωγμές μεσημεριού, μουρμούρα απ’ τις ακίνητες γωνιές … Συνεχίστε να διαβάζετε Ένα ψιλόβροχο δεν αρκεί..

Γιορτινές σκέψεις. | #This_Is_Christmas

Με μελάνι κόκκινο σκοπεύουμε τον χρόνο, να βαπτίσουμε ιδιαίτερες μερικές του αλληλουχίες, απόπειρα ονοματοδοσίας ενός νήματος κυλούμενου νερού. Για όσους έχουν μόνιμη θέα το παρόν, η ρουτίνα ειρωνεύεται τα μασκαρέματα της, πλάγιες ματιές προς το πνεύμα που δεν διαφοροποιεί μ’ονόματα. Βαπτίζουμε, κι’ όμως, μια εναλλαγή του ήλιου Τρίτη, μια δεκαπεντάδα εναλλαγών Χριστούγεννα, ελπίζουμε, ράβουμε το … Συνεχίστε να διαβάζετε Γιορτινές σκέψεις. | #This_Is_Christmas.

Ξύλινη αναμονή.

Βιάζομαι να σκιαγραφήσω όσα με προσπερνούν -τρέχοντας με την δική μου φυγόκεντρη ταχύτητα- ενώ ένα ψύχος παράλληλο του σημερινού τονίζει τις γωνίες των σκέψεων. Χαράσσουμε τους δρόμους με τα στίγματα των αναμνήσεών μας, όπως διευκρινίζονται τα χιλιοπατημένα μονοπάτια, βαθαίνοντας, λειαίνοντας, καταστρέφοντας, ποδοπατώντας το κατειλημμένο σημείο του καμβά που, ασυνείδητα, διεκδικουμε για δικό μας. Βιάζομαι, και … Συνεχίστε να διαβάζετε Ξύλινη αναμονή..

Ένας κόσμος, κουβάρι στα χέρια.

Ξετυλίγεις το νήμα, σαν να ξεμπλέκεις ανείπωτες σκέψεις, γνωρίζεις πως είναι δύσκολο, να υφαίνεις με κλωστή που χορεύει, να ακολουθείς μονοπάτι απάτητο, ασχεδίαστο δρόμο. Δεν θα σου πεις, δεν θα σου πουν, τα λόγια είναι έτοιμα κελιά και καλούπια στενά, παρά μόνο θα βλέπεις το νήμα χαοτικά να τυλίγεται να προκαλεί τις όποιες ικανότητες νομίζεις … Συνεχίστε να διαβάζετε Ένας κόσμος, κουβάρι στα χέρια..

Για μια συνείδηση.

Αφομοιώνονται όσα με πόνο κρατάς; Όσα, είπαν, πως πρέπει -σαν αλυσίδες, σκλαβικά- να μην πετάξεις , λες και συνήθως υπάρχει επιλογή. Μα το «πρέπει» κτυπά την δυνατότητα, σαν προσβολή, γνωρίζει πως πρακτικώς δεν έχει επιρροή. «Είπαν», ακούς, ψιθυρίζουν σαν ξένο σώμα, μια παραμόρφωση σαν παράσιτο που τρώει την σάρκα, κάτω από έναν ήλιο που μουρμουρά … Συνεχίστε να διαβάζετε Για μια συνείδηση..

Μαγεύοντας το αυριο. | #Topic_Week

Μαγικό είναι ό,τι δεν καταλαβαίνουμε · η τεχνολογία μαγεύει, λένε, ενώ ακούς στον δρόμο αναλύσεις περί επίπεδων, ντονατοειδών και κυλινδρικών πλανητών · έχεις δει ποτέ τον ορίζοντα, θα σου πουν, τον έχεις δει; Τον έχεις δει, μα η συζήτηση είναι χαμένη, καθώς όλα είναι μαγικά, τα τηλέφωνα φυτρώνουν σαν τα φρούτα, τα τραίνα κινούνται με … Συνεχίστε να διαβάζετε Μαγεύοντας το αυριο. | #Topic_Week.

Ποιος αντέχει αστιγμάτιστος;

Μπορεί να είναι έτσι, μα ο αναβρασμός δεν λύνεται, έρχεται και δήθεν παραμένοντας φεύγει, ώστε να κλείσει τον κύκλο, χτυπώντας ξανά, -ξυπνώντας ξανά- υπενθύμιση ζάλης οξείας, μέσ’ την καθημερινή ανασφάλεια ενοχλητικό ξυπνητήρι. Είτε ραθυμία, είτε υστερία, το πλαίσιο παραμένει σχεδιάγραμμα σχετικά λιτό, με τον «αναβρασμό» αυτόν πνιγμό λυτρωτικό. Η όλη συσσώρευση, οι δεσμεύσεις σαν αλυσίδες, … Συνεχίστε να διαβάζετε Ποιος αντέχει αστιγμάτιστος;.

Κρατώντας με μ’ ενα ποίημα.

Χωρίς ανάσα ολόκληρα τραχιά χιλιόμετρα, με κοφτές αναπνοές -μισές- ανάμεσα στις ώρες, δεμένα τα πνευμόνια, ένας συνήθης κόμπος, το αίμα νερωμένο, ακατάσχετος ρυθμός, μια καρδιά χαμένη σ’ έναν παραμορφωμένο χρόνο και τα σώματα μας φιγούρες σε θολά σποραδικά καρέ. Ένας ήλιος οξύνει τις κορφές των πεύκων, αδρές γωνίες των δρόμων, ακανόνιστοι κρυφοί χάρτες ξεκινούν από … Συνεχίστε να διαβάζετε Κρατώντας με μ’ ενα ποίημα..

Διαρκείς Φόβοι. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Φόβος Φοβόμαστε το μεγάλο ρολόι στον τοίχο, τον τοίχο τον ίδιο και την αμήχανη σιωπή του, τα όρια, το αδιαπέραστο, την σιωπή, τον ίδιο τον φόβο. Φοβόμαστε ένα βλέμμα, μερικά λόγια, μια αλήθεια, μια πράξη. Φοβόμαστε –και φοβάμαι- τις άυπνες νύκτες, τις επόμενες ισχνές μέρες, τους κλειστούς, σκοτεινούς χώρους σαν φυλακές, τα σώματά μας … Συνεχίστε να διαβάζετε Διαρκείς Φόβοι. | #Topic_Week.

Άφησε…

Άφησε με, με το βλέμμα να σου πω όσα με λόγια δεν σου λέω. Γιατί σου μιλάω, σου εξηγώ μα κάποια πράγματα θα γίνει κουραστικό να τ’ αναφέρω ·άφησέ με, ενώ εγώ σου αφήνω ελεύθερους υπαινιγμούς και επιβεβαιώσεις, να μην ξεχάσεις όσα μένουν, ίσως οδηγούν ή και καθορίζουν την πληγή, που σαν αιμάτωμα τυφλώνει το … Συνεχίστε να διαβάζετε Άφησε….

Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα

Η σημερινή ημέρα (10/9) είναι αφιερωμένη στην καταπολέμηση ενός φαινομένου που μαστίζει στην εποχή μας και βρίσκει αντίκρισμα σε κάθε ηλικία και κοινωνική ομάδα. Μιλάμε για ένα φαινόμενο που κανείς μας δεν έχει την δικαιοδοσία να αγγίξει λόγω της άκρως προσωπικής και λεπτής του φύσης. Γι' αυτό δεν θα προσποιηθούμε τους ειδήμονες, ούτε θα προσπαθήσουμε … Συνεχίστε να διαβάζετε Μικρές στιγμές… | Σαν Σήμερα.

Πυρωμένες Παραλίες.

Η μέρα που ανεβαίνει, δίνοντας χώρο στον αναβράζοντα αέρα, με την ζέστη λιώνει τις άκρες των ματιών, ώστε σαν κουρτίνες κρέμονται οι όσες σκέψεις, μουδιασμένα άκρα, σαν παράταιρα, σαν ξέχωρα, με την απόλαυση αυτής της ουδετερότητας ηρεμιστικό που σε πλακώνει. Αναρωτιέσαι μεσ’ την ζάλη αν δικαιούσαι στιγμές αδράνειας, αν δηλαδή πέφτεις χάμω, ηττημένος απ’ το … Συνεχίστε να διαβάζετε Πυρωμένες Παραλίες..

Καταστρέφοντας παλιές σελίδες. | #Topic_Week

Είναι δύσκολο να στέκεσαι σε έδαφος σαθρό, όσο στητό και να’ ναι το σώμα, όσο αποφασισμένη η κορμοστασιά. Στον αέρα κανείς δεν περπατά. Σε έναν κόσμο που καταρρέει, σ’ έναν κόσμο που ίσως πάντα κατέρρεε, απαισιόδοξα συνειδητοποιημένος, βαριά αυτοκαταστροφικός, δύσκολο να κοιτάμε τον καθρέφτη χωρίς μια μικρή, στιγμιαία, τουλάχιστον, αποστροφή, μια μικρή σπίθα της αντανάκλασης … Συνεχίστε να διαβάζετε Καταστρέφοντας παλιές σελίδες. | #Topic_Week.

Όσα φέρνουν οι μέρες.

Επαναλαμβάνουμε τόσες φορές την προσπάθεια να καθιερώσουμε τον χθεσινό εαυτό μας με μία ασαφή, πολλές φορές πικρή, αρκετές φορές γλυκιά γεύση στα χείλη, με την ιδέα του ποιος ήταν αυτός ο εαυτός να σβήνει σταδιακά με την αρχή της νέας μέρας. Νομίζουμε πως δεν τον χάνουμε το βράδυ, πως με το πρωινό φως θα κάνει … Συνεχίστε να διαβάζετε Όσα φέρνουν οι μέρες..

Προσμένοντας – Μια παράλληλη πραγματικότητα |#Topic_Week

Ίσια γραμμή, περαστική διαφυγή αρωματικών χρωμάτων, Μείγμα εικόνων μεσημεριανής νάρκωσης. Το περίγραμμα της παραίτησης κλείνει σχηματικά τις ψευδαισθήσεις, Μην και ξεφύγουν, μην διαρρεύσουν, Μην σαν φίδια σε τυλίξουν, Αργά στραγγαλίζοντας την λίγη δύναμη που αποσπάς -με πολύ κρυφό κόπο- Απ’ την σιωπή κάθε προηγούμενης νύκτας. Ξεψυχισμένα αποχαιρετάς τις σκιές, Βυθίζεσαι στην θαμπάδα των εντυπώσεων, Παραδίδεις … Συνεχίστε να διαβάζετε Προσμένοντας – Μια παράλληλη πραγματικότητα |#Topic_Week.

Οι Σχεδόν Ελεύθεροι.

Μπορεί να περπατάμε «ελεύθεροι», μα στους δρόμους αυτούς, πολλών η ψυχή μας σέρνεται δεμένη, χτυπημένη, συμπιεσμένη, κρυμμένη. Μπορεί να μιλάμε για μία πραγματικότητα αυτονόητη, μα να’ ναι ακόμη ιδεατή, και το δαιδαλώδες χάος της, πολλές φορές βίαιο, παράλογο και αποπνικτικό. Οι δρόμοι βράζουν, όμως, απ’ την προσπάθεια και τα βήματα υπόκωφα ψιθυρίζουν την αλλαγή, οι … Συνεχίστε να διαβάζετε Οι Σχεδόν Ελεύθεροι..

Ματωμένα λόγια.

Οι λέξεις σου ακόνισαν τον αέρα, Όσα είπες, όσα έδειξες, έκαναν την αύρα λεπίδα Και το φως αδιάστατο φόβο. Η μουσική στο αμάξι μόνο λιπαίνει τον αέρα, Κλειδωμένος στο κινούμενο κουβούκλιο αναπνέω ξανά. Τα κτήρια σαν κακοί οιωνοί, τα δέντρα στηρίγματα κρεμάλας Οι δρόμοι χείμαρροι που παρασύρουν προς τον γκρεμό, Η αναπνοή μου παγωμένο οξύ. … Συνεχίστε να διαβάζετε Ματωμένα λόγια..

Μοβ κραγιόν.

Εκφυλίζοντας όλες τις εκφράσεις του προσώπου σου Οι πολλές διακυμάνσεις, οι πολλές αισθήσεις Τα όσα μυστικά κρύβανε οι γραμμές των χειλιών σου Πλατιές μουγκές πεδιάδες, κενά λιβάδια, Το άρωμα της λανθάνουσας ομορφιάς προκλητικά απόν Και εγώ με τα μάτια να προσπαθώ Τις αδειασμένες γραμμές να ανασχηματίσω Να ζωντανέψω στην εικόνα την παλιά αναγκαία της μορφή, … Συνεχίστε να διαβάζετε Μοβ κραγιόν..

Παγωμένος μπρούτζος

Ουδέτερα ρεύματα μεταξύ φορτισμένων σωμάτων, αν δεις –κάπου εκεί, μπροστά- η εξήγηση περιμένει χαμογελώντας πονηρά από το είδωλό της, όπως παρουσιάζεται σε μας, κρυμμένη μένοντας πάντα πίσω από κάποιον καθρέφτη, η ωχρότητα του προσώπου της μια υπενθύμιση του τι πραγματικά είναι. Τα σώματα θα παραμείνουν φορτισμένα τα στόματα στεγνά, οι κινήσεις άκαμπτες σαν ερωτικό αγκάλιασμα … Συνεχίστε να διαβάζετε Παγωμένος μπρούτζος.

Τα πρόσωπα της μέρας. | #Topic_Week

Τον κοίταξα - ήταν 11:15, μόλις προλάβαινα το επόμενο τραίνο- και αυτός με κοίταξε πίσω. Τα χαρακτηριστικά του αλλοιωμένα από πρόωρη, για τόσο πρωί, κούραση, ράθυμα αντιδρούσαν σε ένα πανδαιμόνιο εικόνων, ήχων και οσμών. Ο ηλεκτρικός επιβράδυνε, όπως και ο προαστοιακός από κάτω. Δεν πρόλαβα να τον παρατηρήσω καλύτερα, να σκάψω το βλέμμα του, το … Συνεχίστε να διαβάζετε Τα πρόσωπα της μέρας. | #Topic_Week.

Τα πρόσωπα της άνοιξης

Το όνειρο που δεν ζήσαμε, στις άκρες ξεβαμμένο πια, Κρατά ακόμη τα πρόσωπα της χαμένης άνοιξης, Τις εκφράσεις που ανέμελες, ίσως γελοίες μοιάζουν, Και τα χαμόγελα που διαγράφονταν λιτά. Σε τεχνητούς κήπους γυροφέρνει κυκλικά παρτέρια, Κυνηγώντας την σκιά του γέρικα, ξεχνά και ξεθωριάζει, Μα κρατά ανάμεσα στα φυτικά χρώματα Όσα ζήσανε πριν λίγο καιρό τα … Συνεχίστε να διαβάζετε Τα πρόσωπα της άνοιξης.

Πέντε επεισόδια. | #Topic_Week

Επεισόδιο ένα: Σήμερα αναπόλησα το χτες, νοστάλγησα το μέλλον και απέφυγα το παρόν. Κολλημένος στο χαμόγελο που δεν μου έδωσες, χαμένος σε όσα μου χάρισες, στις στιγμές που μάζεψα, διατρέχω τις σκηνές του παρελθόντος για να βρω αυτό που δεν πρόκειται να βρω, όπως μάλλον δεν το είχα βρει και τότε, στο παρελθόν. Γιατί ανήκει … Συνεχίστε να διαβάζετε Πέντε επεισόδια. | #Topic_Week.

Το ερυθρό του φόβου.

Πόσο φοβόσουν; Τη στιγμή που έρχεται, καθόμαστε, βυθισμένοι στην κόκκινη λάσπη, τον ήλιο απωθούμε με χέρια μισολιωμένα, τυφλοί με καμένες ίριδες. Πόσο φοβάσαι; Μέσα στο πηχτό σκοτάδι ανυπομονούμε πια να φοβηθούμε, ο φόβος η μόνη αίσθηση και ο μόνος τρόπος να βλέπουμε. Πόσο…; Η λάσπη απορροφήθηκε σαν δεύτερο δέρμα, και πια μετράμε τα δευτερόλεπτα της … Συνεχίστε να διαβάζετε Το ερυθρό του φόβου..

Σημεία που διαγράφω στη νύκτα

Αφήνω τους άξονες βλεμμάτων κενούς, Χωρίς τα δακτυλίδια των κυκλικών αισθήσεων, Μένουν στύλοι στερημένοι μιας αναμονής χαμένης, Να δείχνουν, υπονοώντας, με την απουσία το απόν, Να ρίχνουν, αριθμώντας, τις μαχαιριές των σιωπών. Αγνοώ, όπως κάθε βράδυ, Τους αλλοπρόσαλλους βηματισμούς της ώρας, Ακολουθώντας του αντίλαλους ψιθύρων πόνων, Και σκέψεων αργών, Μήπως βρω το ζητούμενο μοτίβο Ώστε … Συνεχίστε να διαβάζετε Σημεία που διαγράφω στη νύκτα.

Ισχνό φως.

Αφήνω ένας φως ισχνό ανάμεσα στα δάκτυλά μου, συγκεντρώνοντας τα αποκόμματα της μέρας δημιουργώ κολλάζ χρωματιστής εικόνας, εκφυλίζοντας το πλεόνασμα ασπρόμαυρου της μορφής της,σε μερικά νωπά και βεβιασμένα ράμματα ανάμεσα στις εκλάμψεις που απέκοψα. Η ροή μιας απολογίας γίνεται σαν διαδικασία ευχάριστη και σαν πράξη πικρή, απόμακρη. Τι το νόημα της ειλικρίνειας από ξένο στόμα … Συνεχίστε να διαβάζετε Ισχνό φως..

Παγωμένοι δρόμοι.

Με θες εδώ; Ή απορρίπτεις τον τρόπο που ανθίσταμαι, υπάρχω, λειτουργώ; Ποια είναι η απόδοση των φωνών μου στις άδειες από έπιπλα αίθουσες, τις λιτές από άλλες σκέψεις; Δεν έχει σημασία, καθώς η πυκνότητα των ημερών αφήνει πολύ αραιά όσα τελικά κρατάμε, και καθώς επάγεται σε εμάς το κενό που σισυφικά προσπαθούμε να γεμίσουμε, το … Συνεχίστε να διαβάζετε Παγωμένοι δρόμοι..

Ύστερα _ ΑΙσθάνομαι

Η φύση, τυφλή μάγισσα αναίσθητων φαντασμάτων, Τυπική με τις δικές της ιδιοτροπίες και ψυχαναγκασμούς, Ρυθμίζει συνδυασμούς από αντικείμενα σε μια επανάληψη Ενός μόνο αισθητικού μοτίβου, Άσπλαχνη για τον αν σπάνε στην πορεία, Ξέρει πως για τα δικά της χέρια είναι φτιαγμένα, Διότι εντός τους αποκτούν υπόσταση. Κάθε αρχή λοιπόν, δεν είναι παρά ψευδαίσθηση Μια βεβιασμένη … Συνεχίστε να διαβάζετε Ύστερα _ ΑΙσθάνομαι.