Ετικέτα: Ορέστης

  • Τεφροδόχος μιας ημέρας

    Τεφροδόχος μιας ημέρας

    Θέλω να στραγγίξωτα νέφη που βαραίνουν τις υποσχέσεις,σαν με σφουγγάρι να τρίψω

  • Πρωινό

    Πρωινό

    Η κίτρινη μπανάνα σιγοκαίγεται στον νερουλιασμένο ήλιο, η αντηλιά μού κάθεται σαν πικρός, καμένος καφές στον ουρανίσκο και η ελαφριά ζέστη παραείναι μη ξεκάθαρη.

  • Μυρίζει κάτι ξένο

    Μυρίζει κάτι ξένο

    Την κρατώ, λοιπόν, μακριά να τη βλέπω σημάδι όμορφο σε σκηνικό που θολό πια μοιάζει…

  • Κάνε scroll down

    Κάνε scroll down

    Μην κοιτάς! Μόνο φαντάσου τις κρυμμένες λέξεις, μουρμούρα στο μυαλό σου πέντε αναγκαίους στίχους, ξεμπέρδευε.

  • Fast-Forward

    Fast-Forward

    Οι φιγούρες της άλλης όχθηςσαν αφηρημένες ιστορίες κινούνταικάποιες γοργά, κάποιες μηχανικά,μα σαν στίγματα μου φαίνονται στην μέρα,

  • Το Πορτοκάλι Πάνω Στο Τραπέζι

    Το Πορτοκάλι Πάνω Στο Τραπέζι

    Τι θα γινόταν αν είχες κλειστεί σε ένα βάζο; Αυτήν τη στιγμή περιεργάζομαι ένα μικρό πορσελάνινο βάζο, κάπως ασυνήθιστο. Κυλινδρικό στο σχήμα, φαρδύ όσο η παλάμη μου και ψηλό όσο το παπούτσι μου, λευκό, γαλακτερό τοίχωμα αδιαφανές, μόνο το βιδωτό καπάκι γυάλινο για να βλέπεις μέσα. Και αυτό που βλέπω μέσα, στο απρόσμενα φωτεινό εσωτερικό […]

  • Σκέψεις στο τραίνο

    Σκέψεις στο τραίνο

    Σκέψεις στο τραίνο 16.11.21Κάνει κρύο. Εκτίθεμαι στο λούσιμο του πρωινού ήλιου, μα το τζάμι φιλτράρει τις ζεστές ακτίνες. Ή εγώ τις φιλτράρω, μπορεί και το ερκοντίσιον να παίζει ρόλο.Μπάμ. Το δεύτερο τραίνο μάς προσπέρασε ανατινάζοντας τον αέρα, η μικρή κραυγή του φούσκωμα στα αυτιά. Πόσο ακόμη;

  • Καυτή Ακίδα στην Άκρη

    Καυτή Ακίδα στην Άκρη

    Τα δάκτυλά μου αργά δαγκώνουν τα δευτερόλεπτα,τα χείλια μου δαγκώνουν το πηκτό πλάσμα της ακινησίας ·

  • Αιματηρές Ανακλάσεις

    Αιματηρές Ανακλάσεις

    Δεν σκοπεύω να μεριμνήσω για τα μάτια σου.Θα τα ξεκολλήσω με σπασμένο γυαλί,θα τα ρίξω στο μελάνι,θα τα κοιτώ καθώς επιπλέουν στο μαύρο,δύο όγκοι λευκοί με ματωμένες σάρκινες λωρίδες,δύο λέξεις μουγγέςσχηματίζουν την ανυπαρξία σου.

  • H Μούμια του Αιγαίου

    H Μούμια του Αιγαίου

    Αναλογίζεται ένα τοπίο νεκρό,γεμάτο βράχια που πετρώσανε σε ξεχασμένη σκέψη,διάσπαρτο με φρύγανα που επουλώνουν ανύπαρκτη φωτιά.

  • Υπολογισμοί

    Υπολογισμοί

    Μια λέξη μόνο,σαν κάποιο «αν» από ξεχασμένο καλοκαίρι,έμεινε στα χέρια μου,άμμος που διαλύεται και φεύγει,με τον τελευταίο κόκκο σβήνονταςέναν ήλιο νοητόκαι μια ανάσα τεχνητή.

  • Η πολυχρησία της όρασης

    Η πολυχρησία της όρασης

    Θα ψιθυρίσω στο νερόπως το χτες έκρυψα στη νύκτα,φυλακτό που έπνιξα σε μαύρη λάσπη,να μείνει εκείσαν πεθαμένο μου παιδί.

  • Το μπουκάλι με το καφέ υγρό

    Το μπουκάλι με το καφέ υγρό

    Μια διάχυτη μυρωδιά χλωροξυλενόλης παραμένει,άρωμα παχύ που αποπνέουνοι επιφάνειες, τα χέρια μου.

  • Ημέρα Κυριακή

    Ημέρα Κυριακή

    Ξενυχτώ με μπλαβιασμένα χείλιανα ξεσκεπάσω μυστικά τις ομιλίεςπου μουγγές άφησα την μέρα,συστοιχίες από λέξειςγια όλες τις γαλάζιες σκέψειςσαν ακτίδες στις άκρες των ματιών μου.

  • Χάπια ζάχαρης

    Χάπια ζάχαρης

    Με ένα νεύμα κοφτόστρέφει το συναίσθημα στην ρουλέτα,και με το μαχαίρι του ευνουχίζει τα περιθώρια.Εξαφανίζεται ανάμεσα στις όξινες συστάδες από λόγιαμέσα σε μια βαβούρα εθιστική, οικεία,καταπίνεται εκεί,όπως μια ανταύγεια στο ξετύλιγμα κύματος.

  • Φτηνές φθορές

    Φτηνές φθορές

    Τα χέρια μου βαμμένα κόκκινα,βλέπεις;Μπορεί μια περίεργη ιδιοτροπία των ημερώνσιωπηλά να μουγγρίζει για αυτό το χρώμα,μα δεν αντέχω άλλο να ακούω, για αυτό,

  • Περί της φύσης του φωτός της ημέρας

    Περί της φύσης του φωτός της ημέρας

    Απαγορεύεται να σκύψω,μένω στητός μέχρι να λιώσουν τα πόδια,δεν ενδίδω στην βαρύτητα,κλέβω λίγο ακόμη του χρόνου,εκπνέω,δεν πρέπει να καταρρεύσω.

  • Όπως θέλει… | Women’s Week

    Όπως θέλει… | Women’s Week

    Κοιτιέμαι στον καθρέφτη και βυθίζωμια υπόσταση παράλληλο φύλλο,σαν συμπαγές διεπιφανειακό αίσθημα,σε παύση.

  • Απουσιάζω

    Απουσιάζω

    Θυμάσαι την άνοιξη-δεν την νιώθεις πικρή,εύθραυστη σαν συμπυκνωμένη σκόνη;Θα ήθελα σαν σκάφος να συμπιέζομαι ανάμεσα στην τρικυμία,

  • Άσε με μόνο | #Topic_Week

    Άσε με μόνο | #Topic_Week

    Τα κουδούνια, με μικρούς λεπτούς ήχους, σημαδεύουν τις στιγμές στον αέρα. Άσχετοι ήχοι, σαν παρασυρμένα φύλλα στην ροή του, κατακάθονται μέσα μου σαν να πέφτουν σε πηγάδι. Αναπνέω το κρύο προσπαθώντας να γευτώ την φυσική υφή της σιωπής… Mόνο θροΐσματα και φυσήματα ακούγονται, πιο πολύ τονίζοντας παρά διασπώντας την ηρεμία. Είμαι μόνος, κάθε εικόνα εσώκλειστη […]

  • Για άλλη μια φορά το κρύβω

    Για άλλη μια φορά το κρύβω

    Δεν μπορώ να το πωαλλά ο χρόνος μου μασά την ψυχήτα γκρίζα, το ασήμι που κόβει τον ήλιο,το κόβω, το απλώνω, το ράβω σε ανεκτά ρούχανα κρύψω, να ανακατέψω · δεν μπορώ να το πωγιατί;

  • Πού πηγαίνω;

    Πού πηγαίνω;

    Ο ουρανός περνά απαρατήρητος, όχι πάνω από τα αραία σύννεφα, αλλά πιο πολύ από το υπερκαλυμμένο δέρμα μου. Και αν δεν κοιτάξεις, δεν θα τον δεις. Το πεζοδρόμιο γλιστρούσε με την υγρασία περασμένου ψιλόβροχου ή βαριάς ατμόσφαιρας, ενώ οι περαστικοί άνθρωποι στριμώχνονταν στο μικρό του φάρδος. Κτυπήματα ώμων ήταν συχνά, ξαφνικές πιέσεις από ένα άλλο […]

  • Ερμητικός

    Ερμητικός

    Ρίξε την ψυχή σου σαν γαλάζιο βότσαλοθα την πιάσω με χέρια θαλασσινά,θα την αγκαλιάσω από όλες τις μεριές, ισοτροπικά.

  • Ο Καταρράκτης | #Topic_Week

    Ο Καταρράκτης | #Topic_Week

    Τα βήματα δεν ενδιαφέρουν τα πιασίματα,όσα γλιστερά αποτρέπουν την ιστορία να κυλίσει ομαλά.Καθώς περπατάς, σταματάς,και λόγω της πολλής δυσανεξίας για όσα ανόητασε διοχετεύουν,γυρνάς πίσω αντίθετα στο ρεύμα.

  • Γυρνούν και επιτέλους σε κοιτούν.

    Γυρνούν και επιτέλους σε κοιτούν.

    Το φανάρι για τους πεζούς είναι κόκκινο. Ο δείκτης μετρά αντίστροφα: 29,28,27… Νιώθεις τις κρυφές ανάσες κόσμου, δεξιά, αριστερά, πίσω σου, απέναντί σου ολόκληρη σειρά. Όλοι κρατάνε μια απόσταση, ίσα που να μην σου ακουμπάνε τα ρούχα. 10, 9, 8… Ριπή ανέμου σε κτυπά στο πρόσωπο και ανατριχιάζεις απ’ το κρύο χάδι. Το φως άναψε […]

  • Προσπάθησε να κοιμηθείς

    Προσπάθησε να κοιμηθείς

    Έχεις τυφλωθεί απ’ το φως, δεν βλέπεις επειδή όσα λίγα βλέπεις είναι υπερβολικά έντονα στον νου σου. Αυτή η κίτρινη, ζεστή λάμψη, σαν ακτινοβολία πρωινού ενισχυμένη, αχλή που σε εμβολίζει από όλες τις μεριές του ουρανού, σβήνει το γαλάζιο του ουρανού, τα σύννεφα, τα βουνά, τα περιγράμματα των δέντρων και λιώνει τις ασφάλτους. Προσπαθείς να […]

  • Γαλάζιο Αίμα

    Γαλάζιο Αίμα

    Στην γωνία του δωματίου βλέπεις μία γυάλινη σφαίρα. Η γαλακτώδης επιφάνειά της μοιάζει με τυφλό μάτι, μα η ξεψυχισμένη υφή του χώρου θυμίζει ομίχλες παγερές, όπως αργά κυλάνε ανάμεσα στα κλαδιά ελάτων. Άρα, αμέσως κάνεις τον συνειρμό ενός παράδοξα αποκομμένου κομματιού τέτοιας ομίχλης, σφαιρικού, με σαφές περίγραμμα, θαμπό. Είναι το μόνο αντικείμενο στον χώρο –πέρα […]

  • Μόνο τα χείλια δεν θα σου σβήσω

    Μόνο τα χείλια δεν θα σου σβήσω

    Απλωμένες ψευδαισθήσεις σαν ρολόγιαεικονίσματα κινήσεων και δίνες από χρώματα πρόσωπα στημένα ολόγυρα στους τοίχουςλείπουν τα μάτια, λείπει η μύτη, λείπουν τα αυτιά,χείλη σαπισμένο μήλο πουδράρονται αχνά στην στάχτη,στάχτη σαν ποσοστό του αέρα, συμπυκνωμένος καπνός,όμοιος με ζεστούς υδρατμούς από πιατέλα,αναδύεται από το μέσο του τραπεζιού,φορτωμένο καιόμενα μαλλιά, δέρμα ασώματου κεφαλιού,και η σιωπή θυσία.

  • Βαριές ανάσες, ζεστή ομίχλη | #Topic_Week

    Βαριές ανάσες, ζεστή ομίχλη | #Topic_Week

    Το στήθος μου ημιβυθισμένο σε παγωμένο υγρό,απόσταγμα από κολλώδεις αναμνήσεις,το τρυπά πτώση σε καστανά μάτια.Νήματα μαύρες καμπύλες σηκώνονται και σφίγγουν τα ένστικτά μου,αναδύεται η μορφή σώματος στα περιγράμματα τους,σχοινιά που δένουν τα πλευρά μου και μου περνάν λαβίδα στον λαιμό,παγωμένο αιχμηρό μέταλλο που κατεβαίνει και γλείφει τα σωθικά μου.

  • Βλέμμα στο σκοτάδι.

    Βλέμμα στο σκοτάδι.

    Σπασμένη χορδή γδέρνει το δάκτυλο, σάρκινο δοξάρι,τον στριγκό ήχο να ποτίσει σε ημιτελή κορμιάκαι ανόργανες κινησιολογίες.