Καταστρέφοντας παλιές σελίδες. | #Topic_Week

Είναι δύσκολο να στέκεσαι σε έδαφος σαθρό, όσο στητό και να’ ναι το σώμα, όσο αποφασισμένη η κορμοστασιά. Στον αέρα κανείς δεν περπατά. Σε έναν κόσμο που καταρρέει, σ’ έναν κόσμο που ίσως πάντα κατέρρεε, απαισιόδοξα συνειδητοποιημένος, βαριά αυτοκαταστροφικός, δύσκολο να κοιτάμε τον καθρέφτη χωρίς μια μικρή, στιγμιαία, τουλάχιστον, αποστροφή, μια μικρή σπίθα της αντανάκλασης … Συνεχίστε να διαβάζετε Καταστρέφοντας παλιές σελίδες. | #Topic_Week.

Όσα φέρνουν οι μέρες.

Επαναλαμβάνουμε τόσες φορές την προσπάθεια να καθιερώσουμε τον χθεσινό εαυτό μας με μία ασαφή, πολλές φορές πικρή, αρκετές φορές γλυκιά γεύση στα χείλη, με την ιδέα του ποιος ήταν αυτός ο εαυτός να σβήνει σταδιακά με την αρχή της νέας μέρας. Νομίζουμε πως δεν τον χάνουμε το βράδυ, πως με το πρωινό φως θα κάνει … Συνεχίστε να διαβάζετε Όσα φέρνουν οι μέρες..

Προσμένοντας – Μια παράλληλη πραγματικότητα |#Topic_Week

Ίσια γραμμή, περαστική διαφυγή αρωματικών χρωμάτων, Μείγμα εικόνων μεσημεριανής νάρκωσης. Το περίγραμμα της παραίτησης κλείνει σχηματικά τις ψευδαισθήσεις, Μην και ξεφύγουν, μην διαρρεύσουν, Μην σαν φίδια σε τυλίξουν, Αργά στραγγαλίζοντας την λίγη δύναμη που αποσπάς -με πολύ κρυφό κόπο- Απ’ την σιωπή κάθε προηγούμενης νύκτας. Ξεψυχισμένα αποχαιρετάς τις σκιές, Βυθίζεσαι στην θαμπάδα των εντυπώσεων, Παραδίδεις … Συνεχίστε να διαβάζετε Προσμένοντας – Μια παράλληλη πραγματικότητα |#Topic_Week.

Οι Σχεδόν Ελεύθεροι.

Μπορεί να περπατάμε «ελεύθεροι», μα στους δρόμους αυτούς, πολλών η ψυχή μας σέρνεται δεμένη, χτυπημένη, συμπιεσμένη, κρυμμένη. Μπορεί να μιλάμε για μία πραγματικότητα αυτονόητη, μα να’ ναι ακόμη ιδεατή, και το δαιδαλώδες χάος της, πολλές φορές βίαιο, παράλογο και αποπνικτικό. Οι δρόμοι βράζουν, όμως, απ’ την προσπάθεια και τα βήματα υπόκωφα ψιθυρίζουν την αλλαγή, οι … Συνεχίστε να διαβάζετε Οι Σχεδόν Ελεύθεροι..

Ματωμένα λόγια.

Οι λέξεις σου ακόνισαν τον αέρα, Όσα είπες, όσα έδειξες, έκαναν την αύρα λεπίδα Και το φως αδιάστατο φόβο. Η μουσική στο αμάξι μόνο λιπαίνει τον αέρα, Κλειδωμένος στο κινούμενο κουβούκλιο αναπνέω ξανά. Τα κτήρια σαν κακοί οιωνοί, τα δέντρα στηρίγματα κρεμάλας Οι δρόμοι χείμαρροι που παρασύρουν προς τον γκρεμό, Η αναπνοή μου παγωμένο οξύ. … Συνεχίστε να διαβάζετε Ματωμένα λόγια..

Μοβ κραγιόν.

Εκφυλίζοντας όλες τις εκφράσεις του προσώπου σου Οι πολλές διακυμάνσεις, οι πολλές αισθήσεις Τα όσα μυστικά κρύβανε οι γραμμές των χειλιών σου Πλατιές μουγκές πεδιάδες, κενά λιβάδια, Το άρωμα της λανθάνουσας ομορφιάς προκλητικά απόν Και εγώ με τα μάτια να προσπαθώ Τις αδειασμένες γραμμές να ανασχηματίσω Να ζωντανέψω στην εικόνα την παλιά αναγκαία της μορφή, … Συνεχίστε να διαβάζετε Μοβ κραγιόν..

Παγωμένος μπρούτζος

Ουδέτερα ρεύματα μεταξύ φορτισμένων σωμάτων, αν δεις –κάπου εκεί, μπροστά- η εξήγηση περιμένει χαμογελώντας πονηρά από το είδωλό της, όπως παρουσιάζεται σε μας, κρυμμένη μένοντας πάντα πίσω από κάποιον καθρέφτη, η ωχρότητα του προσώπου της μια υπενθύμιση του τι πραγματικά είναι. Τα σώματα θα παραμείνουν φορτισμένα τα στόματα στεγνά, οι κινήσεις άκαμπτες σαν ερωτικό αγκάλιασμα … Συνεχίστε να διαβάζετε Παγωμένος μπρούτζος.

Τα πρόσωπα της μέρας. | #Topic_Week

Τον κοίταξα - ήταν 11:15, μόλις προλάβαινα το επόμενο τραίνο- και αυτός με κοίταξε πίσω. Τα χαρακτηριστικά του αλλοιωμένα από πρόωρη, για τόσο πρωί, κούραση, ράθυμα αντιδρούσαν σε ένα πανδαιμόνιο εικόνων, ήχων και οσμών. Ο ηλεκτρικός επιβράδυνε, όπως και ο προαστοιακός από κάτω. Δεν πρόλαβα να τον παρατηρήσω καλύτερα, να σκάψω το βλέμμα του, το … Συνεχίστε να διαβάζετε Τα πρόσωπα της μέρας. | #Topic_Week.

Τα πρόσωπα της άνοιξης

Το όνειρο που δεν ζήσαμε, στις άκρες ξεβαμμένο πια, Κρατά ακόμη τα πρόσωπα της χαμένης άνοιξης, Τις εκφράσεις που ανέμελες, ίσως γελοίες μοιάζουν, Και τα χαμόγελα που διαγράφονταν λιτά. Σε τεχνητούς κήπους γυροφέρνει κυκλικά παρτέρια, Κυνηγώντας την σκιά του γέρικα, ξεχνά και ξεθωριάζει, Μα κρατά ανάμεσα στα φυτικά χρώματα Όσα ζήσανε πριν λίγο καιρό τα … Συνεχίστε να διαβάζετε Τα πρόσωπα της άνοιξης.

Πέντε επεισόδια. | #Topic_Week

Επεισόδιο ένα: Σήμερα αναπόλησα το χτες, νοστάλγησα το μέλλον και απέφυγα το παρόν. Κολλημένος στο χαμόγελο που δεν μου έδωσες, χαμένος σε όσα μου χάρισες, στις στιγμές που μάζεψα, διατρέχω τις σκηνές του παρελθόντος για να βρω αυτό που δεν πρόκειται να βρω, όπως μάλλον δεν το είχα βρει και τότε, στο παρελθόν. Γιατί ανήκει … Συνεχίστε να διαβάζετε Πέντε επεισόδια. | #Topic_Week.

Το ερυθρό του φόβου.

Πόσο φοβόσουν; Τη στιγμή που έρχεται, καθόμαστε, βυθισμένοι στην κόκκινη λάσπη, τον ήλιο απωθούμε με χέρια μισολιωμένα, τυφλοί με καμένες ίριδες. Πόσο φοβάσαι; Μέσα στο πηχτό σκοτάδι ανυπομονούμε πια να φοβηθούμε, ο φόβος η μόνη αίσθηση και ο μόνος τρόπος να βλέπουμε. Πόσο…; Η λάσπη απορροφήθηκε σαν δεύτερο δέρμα, και πια μετράμε τα δευτερόλεπτα της … Συνεχίστε να διαβάζετε Το ερυθρό του φόβου..

Σημεία που διαγράφω στη νύκτα

Αφήνω τους άξονες βλεμμάτων κενούς, Χωρίς τα δακτυλίδια των κυκλικών αισθήσεων, Μένουν στύλοι στερημένοι μιας αναμονής χαμένης, Να δείχνουν, υπονοώντας, με την απουσία το απόν, Να ρίχνουν, αριθμώντας, τις μαχαιριές των σιωπών. Αγνοώ, όπως κάθε βράδυ, Τους αλλοπρόσαλλους βηματισμούς της ώρας, Ακολουθώντας του αντίλαλους ψιθύρων πόνων, Και σκέψεων αργών, Μήπως βρω το ζητούμενο μοτίβο Ώστε … Συνεχίστε να διαβάζετε Σημεία που διαγράφω στη νύκτα.

Ισχνό φως.

Αφήνω ένας φως ισχνό ανάμεσα στα δάκτυλά μου, συγκεντρώνοντας τα αποκόμματα της μέρας δημιουργώ κολλάζ χρωματιστής εικόνας, εκφυλίζοντας το πλεόνασμα ασπρόμαυρου της μορφής της,σε μερικά νωπά και βεβιασμένα ράμματα ανάμεσα στις εκλάμψεις που απέκοψα. Η ροή μιας απολογίας γίνεται σαν διαδικασία ευχάριστη και σαν πράξη πικρή, απόμακρη. Τι το νόημα της ειλικρίνειας από ξένο στόμα … Συνεχίστε να διαβάζετε Ισχνό φως..

Παγωμένοι δρόμοι.

Με θες εδώ; Ή απορρίπτεις τον τρόπο που ανθίσταμαι, υπάρχω, λειτουργώ; Ποια είναι η απόδοση των φωνών μου στις άδειες από έπιπλα αίθουσες, τις λιτές από άλλες σκέψεις; Δεν έχει σημασία, καθώς η πυκνότητα των ημερών αφήνει πολύ αραιά όσα τελικά κρατάμε, και καθώς επάγεται σε εμάς το κενό που σισυφικά προσπαθούμε να γεμίσουμε, το … Συνεχίστε να διαβάζετε Παγωμένοι δρόμοι..

Ύστερα _ ΑΙσθάνομαι

Η φύση, τυφλή μάγισσα αναίσθητων φαντασμάτων, Τυπική με τις δικές της ιδιοτροπίες και ψυχαναγκασμούς, Ρυθμίζει συνδυασμούς από αντικείμενα σε μια επανάληψη Ενός μόνο αισθητικού μοτίβου, Άσπλαχνη για τον αν σπάνε στην πορεία, Ξέρει πως για τα δικά της χέρια είναι φτιαγμένα, Διότι εντός τους αποκτούν υπόσταση. Κάθε αρχή λοιπόν, δεν είναι παρά ψευδαίσθηση Μια βεβιασμένη … Συνεχίστε να διαβάζετε Ύστερα _ ΑΙσθάνομαι.

Στιγμα μεσημεριου

Αναλλοίωτοι οι λεκέδες μαύρου μελανιού Μαύρα σχέδια ασυνάρτητα, ασύνδετα, ανόητα, Λόγια που προσπάθησες να πεις, να πουν Αλλά σαν είδωλα μοιάζουν - τίποτα άμεσο-Πραγμάτων τυχαίων, νοσταλγικών, γεωμετρικών. Βάζοντας κάθε είδος χεριού να καταστρέψει Η συμφωνία της κατεδάφισης ακούγεται πολυφωνική, Παραμένει όμως ένα θέμα, μία πράξη, Ένα τραγούδι με πολλά timbre. Η κύρια ηδονή της εποχής … Συνεχίστε να διαβάζετε Στιγμα μεσημεριου.

Γραμμή σκέψης | #Topic_Week

Ο ορίζοντας σε σχίζει με ευθύγραμμη λεπίδα, Κάθε γραμμή γράφεται με αδρό περίγραμμα, Ο καθορισμός του λευκού απ’ το μελανό δεν αφήνει περιθώρια λησμονιάς του τις πιο σκοτεινές νύκτες, δυστυχώς, αφήνει τον εύθυμο τόνο του στις πιο ακατάλληλες ώρες. Κάθε πληγή των πόλεων και από μια ερυθρή γραμμή Στα χέρια που λιώνουν να κρατηθούν και … Συνεχίστε να διαβάζετε Γραμμή σκέψης | #Topic_Week.

Η αλληλουχία της λύσης.

Προσπάθησε να κλείσεις τα μάτια κοιτώντας · Τις αποχρώσεις του κόκκινου που ηρεμούν, Κατάλαβε, τις έχουμε ελάχιστες, Κλειδωμένες σε νότες απόμακρες Σε αφηρημένες συχνότητες ηλεκτρονικών ονείρων. Αγνοούνται οι απαραίτητες γραμμές Ξορκίζονται όσες ευχές παρακαλούσαν Την ευθυγράμμιση, ξέρεις, Του φωτός το πρωί στα υπέροχα μάτια σου, Του συγκεκριμένου αυτού συμβόλου της τάξης. Δεν θα καταλάβει παρά … Συνεχίστε να διαβάζετε Η αλληλουχία της λύσης..

Ανώριμα φρούτα.

Ανώριμα φρούτα είναι σχεδόν όλοι οι πειρασμοί, η πολύχρωμη τρέλα σερβίρεται σε απροσμέτρητα πιάτα, αλλοπρόσαλλων διακοσμήσεων και ετερογενών γεύσεων. Εμείς καταπίνουμε σαν σωλήνες την πανδαισία, την οποία άλλοτε μισούμε, άλλοτε λατρεύουμε, μέχρις ότου να νιώσουμε έναν απόμακρο κορεσμό ·μιαν ανάγκη χωρίς όριο να ηρεμήσει, ή ένα αυτοκίνητο χωρίς φρένα ο άνεμος σταδιακά να σταματήσει. Μεταβολίζουμε … Συνεχίστε να διαβάζετε Ανώριμα φρούτα..

Τα μοτίβα της συνήθειας.

Υπήρχε ένα πλακόστρωτο, με μεγάλες πλάκες πολλών σχημάτων. Αν πάταγες πολλές φορές στο ίδιο σχήμα, αν περιοριζόσουν σε μια συγκεκριμένη διαδρομή, ανεξάρτητα από το πού σε πήγαινε η βόλτα, τότε οι πλάκες μαθαίνανε στα πόδια σου να τις πατούνε πιο συχνά, πολλαπλασιάζονταν στα μάτια σου σαν κεφάλια αντίστροφης Λερναίας Ύδρας, όσο τα κοιτούσες, όσο τα … Συνεχίστε να διαβάζετε Τα μοτίβα της συνήθειας..

Η αυθαιρεσία του κόσμου.

Αυθύπαρκτα δεν ισχύει καμιά αρχή, καμιά ηθική, καμιά κοσμοθεωρία, κανένας νόμος, παρά μόνο ως εκφράσεις κάποιας φύσης, είτε επιλεγμένης είτε τυχαίας · όλα δηλαδή μοιάζουν αυθαίρετα αν στραφείς σε όλες τις διευθύνσεις της αμφιβολίας. Κάθε αντικειμενικότητα μια απόλυτο-ποιημένη υποκειμενικότητα, ή μια φαινομενολογία, εσύ -πάντα εσύ- έχεις ευθύνη της επιλογής των αξιωμάτων, ώστε το σύστημα να … Συνεχίστε να διαβάζετε Η αυθαιρεσία του κόσμου..

Ψάχνε συνέχεια!

Είναι εξαντλητικό να δίνεις συνέχεια από αίμα που σου είναι ήδη ελλειπές, να προσπαθείς να ξεφύγεις απ’ τα όρια και τελικά να επιστρέφεις κουρασμένος πίσω. Σε τόσα πράγματα, σε τοσες διαστάσεις, η διαστολή βεβιασμένη. Όχι, θα μείνω στα ίδια θέματα και οι φωνές, φωνές φωνών μου, θα κεντράρουν ξανά και ξάνα το σημείο εστίασης μέχρις … Συνεχίστε να διαβάζετε Ψάχνε συνέχεια!.

Ψίθυροι σε φυγή

«Είχαν πει πως τίποτα δεν αλλάζει. Τουλάχιστον όχι με χαοτικό τρόπο.» «Δεν το είπε κανείς, ποτέ αυτό. Θα ήταν ενάντια σε κάθε συμπεριφορά των Άλλων. Μπορεί να το είπαμε εμείς, σε μια περίοδο αφέλιας. Αλλά τώρα ξυπνάμε κάθε πρωί και την μία έχουμε την πιο αισιόδοξη διάθεση, την άλλη την πιο συναισθηματική, και την άλλη … Συνεχίστε να διαβάζετε Ψίθυροι σε φυγή.

Οι κατακόμβες της παραίτησης

Είναι, πια, πολύ πιθανό να βρεθείς στα χαντάκια, ανάμεσα στους δρόμους, ανάμεσα στους ανθρώπους, να σε συνοδεύει σαν νηματώδες φάντασμα το απόσταγμα της πίκρας που συσσωρεύουν τα λόγια, όσα ακούς, όσα λες... Δίχτυα που πιάνουν τυχαία εννοιο-θύματα, ή αθέμητα δολώματα δικής σου σάρκας, με τα οποία σε τσιμπολογούν οι τυχαίες σημασίες όσων λέγονται σαν βδέλλες … Συνεχίστε να διαβάζετε Οι κατακόμβες της παραίτησης.

Ομολογώ

Στους δρόμους θα κυνηγώ την αμείλικτη σκιά σου ανάμεσα στις τόσες ανακατεμένες γραμμές θα βγάζω νόημα με ένα τίποτα, και στις φαντασίες μου θα μένω ξανά,όσο σπρώχνω και εγώ την κίνηση, όσο προσπαθώ να προσπεράσω την ελάχιστη ταχύτητα με την οποία περνά το καρναβάλι που σε κρύβει. Θα προσηλώνω κάθε μου βλέμμα στις υπόνοιες της … Συνεχίστε να διαβάζετε Ομολογώ.

Το μέτρο δεν είναι άριστο

Η υπερβολή αποτελεί ίσως τον πιο αποτελεσματικό τρόπο να ζει κανείς πια. Προκειμένου να βεβαιωθεί πως όντως συμβαίνει-κάνει-νιώθει-χαρακτηρίζεται από κάτι, τραβά την ένταση τόσο πολύ, ώστε με το να έχει ξεπεράσει το μέσον να είναι σίγουρος πως δεν βρίσκεται στην κάτω μεριά του. Πως δεν σκαμπανεβάζει πάνω-κάτω από την αμφίβολης ουσίας κατάσταση του «όσο πρέπει», … Συνεχίστε να διαβάζετε Το μέτρο δεν είναι άριστο.

Λεκές.

To πρωί ήδη έβλεπα τη μέρα να περιγράφεται στους λεκέδες του νερού, όπως άνοιγα την βρύση. Λειψά σχεδιαγράμματα από υγρά που παράπεσαν, διέρρευσαν, εξατμίστηκαν, μια ρευστότητα φύσει ασχημάτιστη να παίρνει το σχήμα μιας τυχαίας επιφάνειας, αποτυγχάνοντας ξανά να συνθέσει μια μορφή και να δώσει νόημα. Αποτυγχάνοντας να μην την ξεγράψω με αδιαφορία, χωρίς δισταγμό, ως … Συνεχίστε να διαβάζετε Λεκές..

Οι γκρίζες ώρες.

Το βήμα χωλό, ήσυχο, πολλές φορές παράταιρο στην σιωπή και την φασαρία, ανακουφίζει όμως όσους ακούν μοναχικά τις άκρες των δρόμων, όσους κρυφακούν τις ζωές των άλλων τόσο, ώστε κουρασμένοι πια να ξέρουν, πως μόνο με τα συρσίματα των φαντασμάτων νιώθουν την απαραίτητη οικειότητα, την απαραίτητη κατανόηση, την απαραίτητη ηρεμία.Γιατί μοιάζουν, αυτά και τα λεπτά … Συνεχίστε να διαβάζετε Οι γκρίζες ώρες..

Τα όρια γύρω.

…και ήθελα να προχωρήσω μπροστά, όχι απαραίτητα σε μια καλύτερη κατάσταση, αρκούσε που θα ξέφευγα. Η στασιμότητα κάθεται σε κάθε εσωτερική ίνα σαν στερεοποιημένη πίσσα, ή, για την ακρίβεια, δεν αφορά την στασιμότητα όλο αυτό, δεν είναι ακινησία, είναι μια συνεχής ιδιο-κίνηση, μια ιδιο-περιστροφή όπου λόγω της κυκλικής της φύσης, το μπροστά είναι πίσω, το … Συνεχίστε να διαβάζετε Τα όρια γύρω..

Ένστικτα ταυτότητας.

Επαναλαμβάνουμε τις τελετουργίες που ορίσαμε για να νιώθουμε πως συντηρούμαστε στο χάος των τυχαίων κινήσεων, ίσως όλες αυτές οι προσπάθειες να κινούμε τον τροχό της μέρας δεν είναι τίποτα πέρα από αυτό, από έναν τρόπο αυτοπροσδιορισμού. Οι μηχανικές κινήσεις, οι οριοθετημένες συμπεριφορές, οι ρουτίνες, οι βόλτες, οι στόχοι, η εργασία, η διασκέδαση, μια τελετουργία για … Συνεχίστε να διαβάζετε Ένστικτα ταυτότητας..