Μεθυσμένη Αγάπη. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Αγάπη Μεθυσμένη αγάπη κάνει βήματα και παραπατά Μεθυσμένη αγάπη λέει λόγια τρυφερά που κατά βάθος εννοεί, μα φοβάται υπερβολικά Μεθυσμένη αγάπη γελά δίχως αστείο να κυλά Μεθυσμένη αγάπη δακρύζει και τον λόγο αναζητά Μεθυσμένη αγάπη εξομολογείται μυστικά που δεν θα έλεγε πουθενά Μεθυσμένη αγάπη θέλει να πει σ' αγαπώ, μα στις αισθήσεις της ξαναγυρνά … Συνεχίστε να διαβάζετε Μεθυσμένη Αγάπη. | #Topic_Week.

Κοντά μεσάνυχτα. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Προσμονή. Κάπου σε ένα παγκάκι, κοντά μεσάνυχτα. Το πλοίο μπαίνει στο λιμάνι. Προσμένω την άφιξή μου σε έναν παράδεισο σιωπηλά, λες και κάποιος μου είπε πως εκεί ανήκω. Προσμένω μια αγάπη άγρια και εσένα να μου πεις πως θες να διαβάσεις τα γράμματα που σου έχω γράψει. Προσμένω ένα βράδυ ήρεμο, χωρίς να τρέμω … Συνεχίστε να διαβάζετε Κοντά μεσάνυχτα. | #Topic_Week.

Αναγκαία στάση. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Πληρότητα Οι απόμακρες φωνές στο κεφάλι μου βυθίζουν στο θόρυβο όποια όνειρα έκανα για ένα βράδυ ευκολότερο παρά τα χέρια που δεν βρίσκονται κουρνιασμένα στο δάσος των μαλλιών μου. Η μάχη μόλις χάθηκε, η βάρκα ήδη βουλιάζει ο ζυγός ξανά στο προσκήνιο, να κλίνει χαιρέκακα προς το βάρος ενός κενού που δεν μπαλώθηκε και … Συνεχίστε να διαβάζετε Αναγκαία στάση. | #Topic_Week.

Διαρκείς Φόβοι. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Φόβος Φοβόμαστε το μεγάλο ρολόι στον τοίχο, τον τοίχο τον ίδιο και την αμήχανη σιωπή του, τα όρια, το αδιαπέραστο, την σιωπή, τον ίδιο τον φόβο. Φοβόμαστε ένα βλέμμα, μερικά λόγια, μια αλήθεια, μια πράξη. Φοβόμαστε –και φοβάμαι- τις άυπνες νύκτες, τις επόμενες ισχνές μέρες, τους κλειστούς, σκοτεινούς χώρους σαν φυλακές, τα σώματά μας … Συνεχίστε να διαβάζετε Διαρκείς Φόβοι. | #Topic_Week.

Αυλαία τέλους.| #Topic_Week

Συναίσθημα: Λύπη Το δράμα. Μέσα σε αυτόν το βούρκο πλέω πλέον. Πάνω στη χάρτινη βαρκούλα που μου έφτιαξες. Γράφει πάνω «σ’αγαπώ» με κόκκινα γράμματα. Αλλά δεν είναι αυτό το όνομά μου. Η γελοιοποίηση. Είχες πει να μην κλάψω αν φύγουμε. Εγώ δεν έκανα κάτι, τα μάτια μου δάκρυσαν. Μετά σκέφτηκα να τα σκουπίσω. Ήταν όμως … Συνεχίστε να διαβάζετε Αυλαία τέλους.| #Topic_Week.

Εις μνήμην.

Αργά τα άγρυπνα βράδια μου όταν ακούω πλέον μόνο τις σκέψεις μου και έχω χάσει πια την ελπίδα να ανταμώσω με όσους νοστάλγησα, εμφανίζεται στην μνήμη μου ένας άνεμος που με αναστατώνει. Ορμητικά παρασέρνει στο διάβα του κουβέντες κενές από βεβιασμένα χαμόγελα, αριθμούς βαρυσήμαντους που χάνονται ανάμεσα στην πληθώρα των ψηφίων τους, διαδρομές γεμάτες αγνώστους … Συνεχίστε να διαβάζετε Εις μνήμην..

Επαναλήψεις.

Θα θελα να σου πω ότι μου λείπεις, αλλά θα έλεγα ψέματα. Θα θελα να μου πεις πως μ'αγαπάς, αλλά τότε θα έλεγες εσύ. Θυμάμαι πόσο πολύ σε λάτρεψα εκείνο το πρωί. Τώρα; Εδώ εγώ, εσύ εκεί. Εσύ εκεί, εγώ αλλού. Εγώ αλλού, εσύ παντού. Εσύ παντού, εγώ πουθενά. Πάμε ξανά. Θα 'θελα να σου … Συνεχίστε να διαβάζετε Επαναλήψεις..

Πρωινή μου σκέψη.

Πρωινό τσιγάρο στην αυλή Ο καφές πάλι έλειπε από την κίτρινη κούπα Στο μυαλό μου πολλά τριγυρίζουν Άραγε να είσαι καλά; Άλλοι μέρα με τη μέρα μας μαθαίνουν Μοιραστήκαμε στιγμές Και τι μένει στο τέλος; Όμορφες εικόνες στη μνήμη μας Μέσα απ' τα μάτια σου με μαθαίνω 13/11/2018 Ḱοκκινόμαλλο Ṱέρας Photography credits: Panagiotis Vikatos   … Συνεχίστε να διαβάζετε Πρωινή μου σκέψη..

Άφησε…

Άφησε με, με το βλέμμα να σου πω όσα με λόγια δεν σου λέω. Γιατί σου μιλάω, σου εξηγώ μα κάποια πράγματα θα γίνει κουραστικό να τ’ αναφέρω ·άφησέ με, ενώ εγώ σου αφήνω ελεύθερους υπαινιγμούς και επιβεβαιώσεις, να μην ξεχάσεις όσα μένουν, ίσως οδηγούν ή και καθορίζουν την πληγή, που σαν αιμάτωμα τυφλώνει το … Συνεχίστε να διαβάζετε Άφησε….

Σχέση χημείας ή ανθρώπων;

Η χημεία φέρνει δύο άτομα πιο κοντά. Τα οποία ενδεχομένως να αποκτήσουν δεσμό. Πρέπει να υπάρχει ισορροπία μεταξύ τους, αλλιώς μπορεί να είναι για πάντα χώρια ή ο χρόνος σύνδεσης να είναι μικρός.Μπορεί ο δεσμός να είναι ισχυρός, μπορεί και να σπάει εύκολα. Αυτό εξαρτάται από το πόσο ισχυρή είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ των ατόμων. … Συνεχίστε να διαβάζετε Σχέση χημείας ή ανθρώπων;.

Μπορει(ς);

Μπορεί να μη με στηρίζεις Μπορεί να μην είσαι ικανή για στήριγμα Μπορεί να αρνείσαι να αντικρίσεις τις ικανότητές σου Μπορεί η άρνηση να είναι άλλη μια κακή συνήθειά σου Μπορεί να σου αρέσει να υπάρχεις μέσα σε μια συνηθισμένη ζωή Μπορεί η ύπαρξη σου κάποια στιγμή να μεταμορφωθεί σε ζωή Μπορεί αν έπαιρνε άλλος … Συνεχίστε να διαβάζετε Μπορει(ς);.

Άγραφα σοκάκια.

Πάντοτε έβρισκα ελκυστικά τα τσιγάρα που δεν κάπνισα, τα χείλη που δεν φίλησα, τους ανθρώπους που δεν γνώρισα. Περίεργο. Ποτέ μου δεν έκλαψα για στίχους που δεν έγραψα, λέξεις που δεν ζύγισα, χαρτιά πασαλειμμένα, καταδικασμένα στην αφάνεια. Ευτυχώς. Ίσως έτσι ακόμα αναγνωρίζω τα σοκάκια που δεν θα περπατήσω, τις γάμπες που δεν θα βλέπω το … Συνεχίστε να διαβάζετε Άγραφα σοκάκια..

Ποτισμένο φως τρέλας.

Αν την έβλεπαν θα την περνούσαν για τρελή. Παίζει με το φως. Μπλέκει από απόσταση τα δάχτυλά της ανάμεσά του και μετά περιμένει να φανεί προσποιούμενη πως δεν ξέρει τι θα συμβεί. Παρατηρεί με απίστευτη προσοχή τα σύννεφα να κινούνται απορώντας για πού άραγε ταξιδεύουν. Τα ζηλεύει τόσο πολύ αν και δεν νομίζει πως είναι … Συνεχίστε να διαβάζετε Ποτισμένο φως τρέλας..

Αυτοάνοσο.

Πρώτα δοκίμασα το σκοινί, όμως έσπασε απ'το βάρος. Έπειτα πήγα στο ξυράφι, αλλά όσο βαθιά και αν έκοβα δεν είχε μείνει κάτι για να στάξει. Στη θάλασσα δεν πήγα, έμαθα να κολυμπώ μικρή και ποτέ μου δεν ξέχασα το πώς. Ούτε όπλο πήρα, φοβήθηκα πως ο πειρασμός να πάρω και άλλους μαζί μου θα νικήσει. … Συνεχίστε να διαβάζετε Αυτοάνοσο..

Εξομολόγηση.

Αν σπαταλώ τώρα μελάνι σχεδιάζοντας άτεχνα φτερά για να πετάξω· είναι γιατί κάποτε προσγειώθηκα και γεύτηκα την πίκρα του χώματος από την ομίχλη που ορθώθηκε μπροστά μου. Αν κάποτε στόχευσα στα αστέρια μήπως και αρπάξω λίγη λάμψη· είναι γιατί ονειρεύτηκα πως φέγγω και οι ακτίνες μου σε απογειώνουν σε έναν γαλάζιο-ανώδυνο-ουρανό. Αν τόλμησα (και τόλμησα) … Συνεχίστε να διαβάζετε Εξομολόγηση..

Πυρωμένες Παραλίες.

Η μέρα που ανεβαίνει, δίνοντας χώρο στον αναβράζοντα αέρα, με την ζέστη λιώνει τις άκρες των ματιών, ώστε σαν κουρτίνες κρέμονται οι όσες σκέψεις, μουδιασμένα άκρα, σαν παράταιρα, σαν ξέχωρα, με την απόλαυση αυτής της ουδετερότητας ηρεμιστικό που σε πλακώνει. Αναρωτιέσαι μεσ’ την ζάλη αν δικαιούσαι στιγμές αδράνειας, αν δηλαδή πέφτεις χάμω, ηττημένος απ’ το … Συνεχίστε να διαβάζετε Πυρωμένες Παραλίες..

Φωτεινές ζωγραφιές

Η τελευταία ηλιαχτίδα της δύσης ξαπόστασε ανάλαφρα στους ώμους σου πριν υποχωρήσει και αυτή δίνοντας πνοή στο αεράκι του επερχόμενου δειλινού. Με τον ήλιο ως προβολέα για μια στιγμή, ναι, σκέφτηκα μήπως το φωτεινό σου πορτραίτο καταφέρει να χωρέσει στους άδειους νοσηρούς διαδρόμους του λαβύρινθου που χάνομαι κάθε βραδιά. Το φεγγαρόφως και το αλάτι στέριωσαν … Συνεχίστε να διαβάζετε Φωτεινές ζωγραφιές.

Πίσω από μάτια κλειστά. | Topic-U

Μάτια κλειστά. Στην μαύρη οθόνη των βλεφάρων μου επαναλαμβάνονται εικόνες τρυφερές. Εγώ κι εσύ. Η μυρωδιά σου, πλημμυρίζει τον χώρο. Το βλέμμα σου, σταματά τον χρόνο. Κάθε σου άγγιγμα, κάθε φιλί, μειώνει τον πληθυσμό του κόσμου. Εγώ κι εσύ. Μόνοι πλέον. Χαθήκαμε οι δυο μας αγκαλιά μες τη νύχτα. Αυτή μας κρατά ενωμένους. Μια αχτίνα … Συνεχίστε να διαβάζετε Πίσω από μάτια κλειστά. | Topic-U.

Φαινομενικά ζωντανοί.

Φαινομενικά ζωντανοί- μα στην πραγματικότητα πεθαμένοι από καιρό. Δεν θα στο πουν, θα συνεχίσουν να το παίζουν ανήξεροι Μα, να, κάπως σαν να σε συμπάθησα και δεν μου αρέσουν τα μυστικά, όλα αυτά τα μυστικά Ορίστε- μάθε το τώρα από εμένα: Οι νεκροί γεννιούνται δεν πεθαίνουν. Είναι οι ίδιοι αυτοί που κινούνται στις σιωπές και … Συνεχίστε να διαβάζετε Φαινομενικά ζωντανοί..

Ανούσιο ζήτημα.

Σου ζητώ να με βοηθήσεις να τερματίσω ότι ξεκινώ μέχρι να θελήσω να αντικρίσω ξανά τον ουρανό με κάθε καιρό Σου ζητώ να με βοηθήσεις να βρω την αλήθεια πίσω από το πρόσωπο μου κάθε φορά που απλώς υπάρχω Σου ζητώ να με βοηθήσεις Σου ζητώ να με αφήσεις να εξαφανιστώ Σου ζητώ να με … Συνεχίστε να διαβάζετε Ανούσιο ζήτημα..

Απόσταση μιας αγκαλιάς.

Πόσα φιλιά δόθηκαν νοητά πριν παραδοθούμε στο γνώριμα μοναχικό κρεβάτι μεθυσμένοι από χείλη βουτηγμένα στην απύθμενη χύτρα του ανέφικτου. Πόσα βουνά βρήκαμε να ανεβούμε πεισματικά με προσγειωμένη την ελπίδα ότι η κορυφή τους θα βυθίσει στο αόρατο τις επιθυμίες που πατούν στο χώμα. Σε πόσα πουκάμισα βουλιάζουμε ανήμποροι να καλύψουμε τις πλάτες που μας στήριξαν... … Συνεχίστε να διαβάζετε Απόσταση μιας αγκαλιάς..

Λούπα.

Ανοίγετε τα παντζούρια για να μπει μέσα το φως. Τα κλείνω για να μην μ' αφήσει και το σκοτάδι. Πάνε χρονιά σε αυτή τη λούπα. Ανοίγω αυτά που θα έπρεπε να μείνουν κλειστά και όσα έχουν ανάγκη από αέρα τα διπλοκλειδώνω. Δεν θυμάμαι πότε άρχισε αυτή η μανία μου με το χρόνο. Αυτόν που πέρασε, … Συνεχίστε να διαβάζετε Λούπα..

Μετά. | #Topic_Week

Ήρθες με την τελευταία δροσιά της θάλασσας• ο ήχος του βότσαλου που υποχωρεί σε συνόδευσε μέχρι το σώμα μου μια γεύση της αλμύρας που θα ακολουθούσε. Το πρωί είχες ήδη φύγειίσως το ρεύμα σε τράβηξε πάλι μάλλον ήμουν στεγνός για την δική σου θάλασσα το κύμα με ξέβγαλε στο άδειο μου κρεβάτι. Ναυαγός από έρωτα … Συνεχίστε να διαβάζετε Μετά. | #Topic_Week.

Καταστρέφοντας παλιές σελίδες. | #Topic_Week

Είναι δύσκολο να στέκεσαι σε έδαφος σαθρό, όσο στητό και να’ ναι το σώμα, όσο αποφασισμένη η κορμοστασιά. Στον αέρα κανείς δεν περπατά. Σε έναν κόσμο που καταρρέει, σ’ έναν κόσμο που ίσως πάντα κατέρρεε, απαισιόδοξα συνειδητοποιημένος, βαριά αυτοκαταστροφικός, δύσκολο να κοιτάμε τον καθρέφτη χωρίς μια μικρή, στιγμιαία, τουλάχιστον, αποστροφή, μια μικρή σπίθα της αντανάκλασης … Συνεχίστε να διαβάζετε Καταστρέφοντας παλιές σελίδες. | #Topic_Week.

Ανέκδοτα τραγελαφικά.

Οι φίλοι μου λένε πως δεν γελάω τώρα τελευταία. Αν μπορούσα να δώσω όνομα σε αυτό το παράπονο θα ήταν μάλλον το “τραγελαφικό”. Και αυτή η λέξη πάντα με γεμίζει με μια περίεργη έμπνευση, οπότε σήμερα θα μιλήσουμε για το χιούμορ. Είναι πραγματικά αστείο το πώς κάθε βράδυ με σπρώχνουν τα κάγκελα του μπαλκονιού. Σχεδόν … Συνεχίστε να διαβάζετε Ανέκδοτα τραγελαφικά..

Μουτζουρωμένες λάμψεις.

Το κρεβάτι μου ατσαλάκωτο μαρτυρά μια κάποια έλλειψη στο πλάι μου όπως το σεντόνι που τυλίγομαι υποκαθιστά άλλες απούσες πτυχές. Οι λέξεις αδυνατούν να σηκώσουν το βάρος της όψης μου το πρωί μα στο λεπτό επαναφέρουν με δυο στιχάκια ανώδυνα τις όποιες ελπίδες μου για συντροφιά στα πιο δυσθεώρητα ύψη. Λέξεις αντί για φιλιά μελάνι … Συνεχίστε να διαβάζετε Μουτζουρωμένες λάμψεις..

Βουτιά στο βαθύ μπλε.

Κάποιοι βρίσκουν συντροφιά στη θάλασσα. Εγώ τη θεωρούσα μοναχική και μυστήρια. Μου άρεσε η όψη της μα με τρόμαζε ο κίνδυνος που κρύβει. Απέραντη δύναμη που σκοτώνει Μοναδική ομορφιά που μαγεύει Άγνωστο βάθος που ταξιδεύει. Να κολυμπάς αργά το απόγευμα που την κατακλύζει τυραννικά αργά το σκοτάδι και τα νερά αποκτούν μια γοητευτική ψύχρα. Ξαφνικά … Συνεχίστε να διαβάζετε Βουτιά στο βαθύ μπλε..

Είναι Πέμπτη.

Είναι Πέμπτη. Τα σύννεφα κρύβουν τον ήλιο και εγώ κρύβω τον εαυτό μου από τον καθρέφτη. Η φωνή μέσα μου γνωρίζει, έτσι την αποφεύγω. Οι γύρω μου αρχίζουν να υποθέτουν, έτσι αρχίζω να αποφεύγω και εκείνους. Είναι Πέμπτη. Το μολύβι έσπασε στο τετράδιο και εγώ έσπασα στο πάτωμα. Το σπίτι μου με κλείνει, έτσι κλείνομαι … Συνεχίστε να διαβάζετε Είναι Πέμπτη..

Νυχτερινός Κολυμβητής.

Οι βραδιές που βουλιάζουν από τα ακόρεστα ποτήρια μας και τις χειμαρρώδεις φράσεις μας με αφήνουν πάντα μόνο μου σε μια τρικυμία από σκέψεις. Προσπαθώ να επιπλεύσω ενστικτωδώς σπάζοντας ό,τι νιώθω να με τραβάει ακόμα και αν μερικές φορές χάνω τις άγκυρες που με κρατάνε σταθερό. Χωρίς τις αλυσίδες μου ανέρχομαι μανιακά στην επιφάνεια με … Συνεχίστε να διαβάζετε Νυχτερινός Κολυμβητής..

«Εσείς, οι άνθρωποι, ξέρετε καλύτερα»

«Διαβάζω πράγματα που οξύνουν την φαντασία μου. Γράφω κείμενα μπας και πιάσω το νόημα ή βοηθήσω να το βρει κανένας άλλος. Βλέπω και αηδιάζω με το πολιτικό-κοινωνικό σύστημα και συνάμα απορώ πώς γίνεται να είναι τόσο συμφεροντολόγοι. Χάνω φίλους και έρωτες γιατί ποτέ δεν πίστεψα πραγματικά στα κοινωνικά σας κατασκευάσματα. Γίνομαι εμμονικός και πλέον φοβάμαι … Συνεχίστε να διαβάζετε «Εσείς, οι άνθρωποι, ξέρετε καλύτερα».