Έχουν πλάκα

Έχουν πλάκα οι ζωές μας τελικάΤριγυρνάνε και μπλέκονται ξανά και ξανά Δε βαριούνται και ας πιστεύουν πως ξέρουν πολλάΣυνηθίζουν στην ιδέα του για μια τελευταία φοράΥπνοβατούν σε κρεβάτια κενάΚαι νομίζουν πως ζουν σε όνειρα τρελάΤις κατευθύνσεις δε γνωρίζουν αρκετάΧαμογελούν εκεί που δε θα έπρεπε κανονικάΜα υπάρχουν και κινούνται σε πιασμένα δίχτυα τελικά Moschaz Photography credits:…

Χρυσό κρυφτό | Topic-U

Όλης της πόλης οι σοβάδες με μια εγερτήρια ροζ ηδονή μεθούν στην όψη του κουρασμένου ήλιου π’ αφήνει τον ιδρώτα του να λούσει τους λόφους της.  Όλα λάμπουν μπρος στις κόρεςτων ματιών μου· Όλα, μα περισσότερο εσύ, πουστην τζαμαρία ενός σπιτιού, όχι μονάχα μια σταγόνα του, μα ολάκερο τον ήλιο μπόρεσες να κλέψεις και να τον φέρεις στο πρόσωπό μου, για να μου ξεφωνισει,…

Η μυρωδιά της αναπνοής

Περπατώντας στο δρόμο, με χτυπάει μια ανάμνηση στα μούτρα. Μάλλον, ένα συναίσθημα μιας άλλης περιόδου,ενός κρύου καλοκαιριού. Μεταφέρθηκα άμεσα στην εικόνα του μυαλού μου. Στο μέρος που ανήκε αυτή η μυρωδιά. Επισκέφτηκα τα γνωστά μας κατατόπια, ακολουθώντας το άρωμα της ανάμνησης. Θυμήθηκα την ένταση της καρδιάς μουόταν ζούσα χωρίς συναισθηματικά όρια. Ήξερα ότι ερχόταν η…

Η μελιστάλαχτη.

Άνοιξαν οι κουρτίνες. Η παράσταση ξεκίνησε.Σα να ράγισαν όλες που μας χωρίζανε με τη σιωπή οι βιτρίνες.Και ένα σκίρτημα στο στήθος, κάτι πρωτόγνωρο μου μήνυσε. Και τότε βγήκε στη σκηνή και άρχισε να ερμηνεύει Φόρεσα τα κιάλια μου γιατί δεν πίστευα στο ήδη γυάλινο μάτι μουΤόσο με συγκλόνισε που ακόμα ο νους μου σαλεύει Και τι δε θα…

Η μυσταγωγία της φύσης | Topic-U

Μέσα στις λέξεις μπερδεύομαι και χάνομαι.Πού είσαι να με καθοδηγήσεις προς το απώτερο νόημά τους;Ταλαντευόμενο στον αέρα το πολύπαθο φτερό,προσγειώνεται τελικά στο πολυπόθητο έδαφος. Γαλήνη απλώνεται στην πλάση,και η θύμηση της αγαπημένης μορφής,καλύπτει σαν πάχνη το χώμα τριγύρω. Μια δροσοσταλίδα η ψυχή, διαυγής και καθάρια,αγκυροβολημένη πάνω σε πλατύ σκουρόχρωμο φύλλο,αντανακλά τις προσπίπτουσες αχτίδες του ήλιου,όσες…

Οι πράξεις | Topic-U

Πράξη πρώτη: η γνώσηΉξερες τι μου άρεσε,το γλυκό κρασί και μια χαλαρή βόλτα συζητώντας για τα αινίγματα της ζωής.Για αυτό με πήγες στην γειτονιά σου, με γύρισες στα σοκάκια της και μου μοιράστηκες κάποια από τα μυστικά σου.Για αυτό με πήγες για κρασί, σε μια ταράτσα με ωραία θέα και χαλαρή μουσική. Αμέσως μετά με δυναμισμό το…

Περιγράμματα ονείρων

Το πρόσωπό σου κρύφτηκεανάμεσα σε δύο νυσταγμένες ηλιαχτίδεςκαι η σκιά του έπεσε απαλάπάνω στα άγρυπνα μάτια μου. Το πλοίο πάντα έφευγε νωρίςμα κάποτε θυμάμαι πρόλαβακαι ας είχα αφήσει πίσω μουόσα άξιζε να περιμένω. Ο πατέρας με αγκάλιασε σφιχτάένιωσα πως όλη η γη υποτάχθηκε,έγειρε στους ώμους τουπλάι στο παραδομένο μου κορμί. Η πέννα κύλαγε αμείλικτηδιέσχισε το…

Κάθε μέρος, ένας άνθρωπος | #Topic_Week

Δεν αναζητώ ανθρώπους αλλά μέρη. Γιατί κάθε μέρος είναι ένας άνθρωπος. Άλλα πιο μοναχικά που επισκέπτονται εκλεκτοί.Άλλα αποκτούν αξία μόνο τα βράδια και στο φως του ήλιου η μοναξιά τα καταπλακώνει. Αδιάφορη και αμήχανη ίσως η πρώτη γνωριμία. Μα έμαθες να πηγαίνεις και να το αναζητάς, οι συχνές σου επισκέψεις απέκτησαν νόημα και τα βράδια…

Η σπηλιαχτίδα | #Topic_Week

Η σπηλιαχτίδαΠαιδεύτηκα αρκετά να βρω τίτλο για αυτό το ποίημα. Πώς να περιγράψεις, με μια λέξη, κάτι τόσο φαινομενικά σκοτεινό, μα εν τω βάθει υπέρλαμπρο;  Ω ναι, για σπηλιά πρόκειται. Μα και για ηλιαχτίδα συνάμα. Εκεί που το φως παιχνιδίζει με το σκοτάδι, σε μια σπηλιά στης Σκιάθου, τα Λαλάρια, βρήκαμε τη φωλιά μας, μια δροσερή σκιά να εναποθέσουμε τα πυρωμένα…

Νεμέα | #Topic_Week

Το προσευχητάρι στο λαιμό να κρέμεται Στέκει Ένας άντρας ρώτησε αν πρέπει να σβήσει το τσιγάρο Στην Κωλέττη τα πικρά βλέμματα να υποφώσκουν  Τα αέρινα φορέματα στο βαγόνι 3296 Το λεωφορείο ήρθε στην ώρα του Ο θεός Διόνυσος έπαιζε με το δαχτυλίδι του  Τα σανδάλια του τα δροσερά αγκάλιαζαν το πέλμα του  Το κρασί στεκόταν…

Φθινοπωρινή διασταύρωση | #Topic_Week

Στον αέρα είχε μείνει η μυρωδιάμιας βροχής που δεν προλάβαμεκαι κάθε λίμνη με νερό στο δάπεδοκαθρέφτιζε το πρόσωπό σου. Σταματήσαμε αβέβαια στη διάβασημα πριν ανοίξει το φανάρι σ ’ερωτεύτηκα,νόμιζα η κίνηση πως σώπασετα βήματά μας καλύτερα ν ’αφουγκραστώ. Τα δέντρα τριγύρω μας ψιθύριζανόσα δεν τολμούσα να ψελλίσωμα έφταναν σε σένα αεράκι ελαφρύχάνονταν σε πεσμένα φύλλα…

Το σπίτι στην άκρη του δρόμου | #Topic_Week

Στο μέρος που θέλεις να πάμε,μαζί μάλλον δεν θα ξαναπάμε ποτέ. Αν κάποια στιγμή πάω μόνη,αν με βλέπεις από κάπου, θα χαρείς.Κι εγώ αν σκεφτώ πως θα χάρηκες,θα σε φέρω κοντά με το μυαλό μου.Κάπως έτσι θα 'μαστε πάλι οι δυο μας,σ' ένα μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα,σ' ένα σπίτι στην άκρη του δρόμου. ΒΑΣΙΛΙΚΗ…

Κρυμμένες βόλτες | #Topic_Week

Μία στάση λεωφορείου τυχαίαβαμμένη με σκοτεινό μωβ περασμένου ήλιου,το πρώτο αστέρι πάνω απ’ τα μαύρα κτήρια,κόντρα στο μεταλλικό πλαίσιο,έτοιμο να κρυφτεί απ’ τα πολλά πρόσωπα πίσω απ’ τα τζάμια. Ένα πεζοδρόμιο πλατύ να δεχτεί άσκοπους περιπάτους,και κάποιος δαίδαλος από σοκάκια νοτισμένα χλωμά χρώματα της νύκτας.Η μεταλλική γέφυρα που κρέμεται πάνω απ’ το τραίνο,εξώστης στην ρυθμική…

Το ρομαντικό

Κι αν το χέρι μου δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν το κρατάς εσύ; Κι αν το σώμα μου δεν μπορεί να λειτουργήσει, παρά μόνο σε αρμονία με το δικό σου; Κι αν η καρδιά μου δεν έχει λόγο να χτυπά, παρά μόνο αν εσύ τη ραγίζεις; Οι μουσικές από το ηχείο, οι εικόνες στην…

Το παιχνίδι της σιωπής

Όσο οι άλλοι θα σου λένε να μιλάς, εγώ παρακαλώ τη σιωπή να αγαπάς τη φωνή σου να ελέγχεις τα όρια να ξέρεις και με τη λογική σχέση να έχεις Όταν βλέπεις πως πονώ να σταματάς, όχι γιατί είμαι εγώ αλλά τ'αυτιά μου κουράστηκα να κλείνω και βουρκωμένα τα μάτια να αφήνω Σε φωνές και…

Ξέχασα

Νομίζω πως ξέχασα να γράφω. Ξέχασα να νιώθω. Να υπάρχω. Ξέχασα, όπως ξεχνάω τα ρούχα στο πλυντήριο και τα πιάτα στο νεροχύτη. Ξέχασα, όπως ξεχνάει να με πάρει τηλέφωνο, όπως ξεχνάει να με ρωτήσει πώς είμαι. Όπως ξεχνάει να με...Όπως ξεχνάει να... γενικά. Κάθε μέρα χάνεσαι και λίγο περισσότερο. Δεν έχω αποφασίσει αν πονάνε πιο…

Αναμνήσεις

Κομμένο γρασίδι, καμένα χαρτιά,κάπαρη που σκάει ανάμεσα στα δόντια,η γαλάζια αλμύρα θολή υγρή όραση,το αντίτιμο ενός άλματος και δύο εκπνοών -παραδώσου- για την εξαγορά της βαρύτητας,τα μέλη κουπιά σε μέσο μιγαδικό αέρα και εδάφους,κρίταμο ανθισμένο ανάμεσα σε σφικτούς ξανθούς βράχους,οι ακτίνες κόβουν λευκές φλούδες των κυμάτων,η μουρμούρα καθώς αφρισμένα ξεδιπλώνονται σε διαβρωμένες ακτές,η βοή καθώς…

Το αντίδοτο. | Topic-U

Ένας φίλος, πνοή ζωής στα βάθη της μοναξιάςΌταν το οξυγόνο απορροφάταιαπό διψασμένους τοίχους Όταν ορμητικά κυλούν ποτάμια δακρύωνκαι βυθός γίνονται τα αναφιλητά  Ένας φίλος, ριπή ζεστού ανέμουστη χιονοστιβάδα του καταχείμωνουΌταν η θερμοκρασία μειώνεται επικίνδυναέτσι που κοντεύει να παγώσει η καρδιά Όταν το παλλόμενο στις φλέβες αίμα αναζητά οδυνηρή διέξοδο Ένας φίλος, νερό δροσιστικόστην έρημο των σκέψεωνΌταν όαση δεν εμφανίζεται…

Άρωμα νιότης – Για την παγκόσμια ημέρα Νεολαίας.

Τι ειν’ αυτό που ονομάζουμε νιότη πού αρχίζει, πού τελειώνει και γιατί στα όνειρά μας ήμασταν πιλότοι που ‘φτάναν στ’ ουρανού την κορυφή! Κάποτε τρέχαμε ανέμελα στα πάρκα ύστερα μάθαμε να παίζουμε κρυφτό τα δειλινά ήταν που ορμούσαμε στη βάρκα μας έπαιρνε το κύμα για μέρος μακρινό. Σαν τα φύλλα που παίρνει ο αέρας και…

Απροσδιόριστοι βράχοι.

Στους δρόμους η ημέρα έλιωσε τον ήλιο σταχτί αίμα που ξεραίνεται στο δέρμα στα μάτια μου κοφτερά πυρωμένα σίδερα πληγές που προσπαθούν να με ξυπνήσουν. Τους τρόπους που ξυπνάμε μεσ’ την ημέρα κρατώ με λαβίδα κόκκινη του άγχους, αν δεν θυμόμαστε τα προσπερασμένα θα χαθούμε σίγουρα στα σαλαγητά του πλήθους δυο, ή τρία, πεταμένα κεραμικά…

Ο χορός μου. | Topic-U

Ξαφνικά ξύπνησα, μέσα στο χορό, ποιος με έβαλε τα τακούνια και τον κορσέ τον σφιχτό; Αφού μπήκα στον χορό, θα τους δείξω τα σωστά βήματα εγώ. Χορεύω γοργά, όπως στην ζωή μου, που κινούμαι με τέμπο δυνατό. Άλλαξε η μουσική; Ή μήπως άλλαξα εγώ; Ποια είμαι και πού ήμουν; Δεν έχω τώρα τα τακούνια μου,…

Ταξίδια φυγής.

Να ξυπνάς ένα πρωί σε στεριά που δε νιώθεις «δική σου». Αυτό τα λέει όλα... Κι ό,τι ξένο σου μοιάζει, στο νου σου φαντάζει σα φυλακή, παρά σαν πατρίδα. Του κατατρεγμένου μονάκριβη έγνοια δεν είναι πού θα φτάσει και τι ψάχνει, μα από πού φεύγει και τι γλιτώνει.  Τι κατασπαράζει το νευρικό ιστό του εγκεφάλου…

Μιας επόμενης ημέρας.

Βρεγμένος από στάλες που δεν έπεσαν ακροβατείς στις προηγούμενες προπόσεις παλεύοντας να θυμηθείς σε ποιο ποτό η ζάλη έντυσε τα χείλη σου μ´ένα χαμόγελο. Πνιγμένος σε καράβια που δεν βούλιαξαν μπλέκεις με κακογραμμένους απολογισμούς ημερών γεμάτων ανθισμένο ήλιο που σε βρήκαν να φοβάσαι τις σκιές. Τυλιγμένος σε σεντόνια βαριά ξεδιπλώνεις τις νυσταγμένες σκέψεις σου μα…

Στεγνό κολύμπι.

Έχεις ξυπνήσει από τη μυρωδιά του σταχτοδοχείου; Η απάντηση είναι μείζονος σημασίας, αλλά μην απαντήσεις. Έξω από την πραγματικότητα θα πάμε Σε ένα ταξίδι μελαγχολικό και μονότονο. Τα μίλια είναι αμέτρητα μέχρι τη γη να πλησιάσω Τα χέρια μου σε κουπιά μεταμορφώθηκαν Μια γύρα το ένα μια το άλλο, μπας και φτάσω κάποτε Ως πότε…

Μην ευχηθείς.

Να σου πω κάτι; Τα αστέρια δεν πέφτουν, απλώς γλιστράνε Ξεφεύγουν για λίγο και ξεχωρίζουν Και μόλις ένα γλιστρήσει, τα υπόλοιπα ξαφνικά καρφώνονται από πολλά βλέμματα, βλέμματα που ανυπομονούν να τα δουν να δραπετεύουν Όσον αφορά τις ευχές που κάνουμε, δεν είναι αληθινές Γιατί αληθινές είναι οι ευχές που ζούμε, εκείνες που παίρνουν μορφή στα…

Όνειρα θερινής νυκτός. | Topic-U

Σαν φάρος στην άκρη της στεριάς χτυπημένος από τα απανωτά κύματα, διαβρωμένος από το αλάτι, που αδιάλειπτα όμως εκπέμπει το σήμα, με την εναλλαγή φωτός-σκοταδιού, αναμένοντας στωικά την προσέγγιση του πλοίου. Σαν φωτοβολίδα που εκτινάσσεται ψηλά, λάμπει δυνατά μέσα στη νύκτα, και μετά σβησμένη παραδίνεται στη δύναμη της βαρύτητας, με την ελπίδα και την πίστη…

Κόγχες Κοφτερές.

Ακατέργαστα βράδια σκοπεύουν μνήμες κρυφές, με χέρια αόρατα τις ξεσκεπάζουν από ύπνο βαθύ χωρίς οίκτο, χωρίς άδεια, τις ζωντανεύουν, μορφές αδιευκρίνιστες με μάτια αιχμηρά, σκιές που συνοδεύουν μοναχικούς περιπάτους, βλέμματα ορατά στα δικά μου μάτια μόνο, σέρνονται με τους ψιθύρους, με την θερμή νυκτερινή αύρα, με τα τριξίματα κλαδιών, σέρνονται σαν βαριά κουρέλια, μπλεγμένα ρούχα…

Για τους σπόρους που δεν φύτρωσαν.

Φυσάει κι ανταριάζει ο ουρανός. Είναι από εκείνους τους άκρως δροσιστικούς ανέμους που κουβαλούν ψιθύρους, χαιρετίσματα κι αιτήματα αποσιωπημένα που ποτέ δεν έφτασαν στον πραγματικό παραλήπτη τους… Που νοτίζουν τα βλέφαρα, σερβίροντάς τους δάκρυα στρουμπουλά μα ακάνθινα… Οι ατέρμονοι ροδώνες της ψυχής δεν αρκούνται, φεύ, στα λιγοστά τούτα δάκρυα για να ποτιστούν…. Οι σπόροι που…

Άτιτλο λόγω τραγικότητας. | Topic-U

Oι πρωταγωνιστές γνώριζαν Ήταν σίγουροι για το νόημα αυτού του σεναρίου Έτσι, πήραν τα έτοιμα λόγια τους Και τα έθαψαν σε μια κόλαση δική τους Έπειτα, μίσησαν ο ένας τον άλλο τόσο Που αγαπήθηκαν Έτσι, θυμήθηκαν ξανά τα λόγια εκείνα Τα ξεχείλωσαν Τα κάνανε κλωστή Και ακροβατούσαν πάνω στις στίξεις Εν τέλει Τα κάνανε σιωπή…