Πλοίο της γραμμής.

Λίγο πριν το πρώτο μουδιασμένο φως
ανταμώσει τους ξενυχτισμένους δρόμους
στο νου μου αντηχεί η κόρνα του πλοίου
που φεύγει απρόθυμα από το λιμάνι. Συνεχίστε την ανάγνωση Πλοίο της γραμμής.

Άκου. Μίλα. Κοίτα.

Άκου προσεκτικά.
Αφουγκράσου τον συνομιλητή σου, διάβασε τις κινήσεις του,
αποκωδικοποίησε τα συναισθήματά του.
Άκου αληθινά. Συνεχίστε την ανάγνωση Άκου. Μίλα. Κοίτα.

Άφθαρτο όνειρο. | Topic-U

Τη χθεσινή νύχτα παραπλάνησα τον εαυτό μου.
Του αράδιασα ψέματα απαριθμώντας τα παιδικά μου όνειρα. Συνεχίστε την ανάγνωση Άφθαρτο όνειρο. | Topic-U

Το σχήμα του καλοκαιριού.

Στέκεσαι, σκύβεις, κόβεις το σαν αποξηραμένο άνθος λεβάντας,
αυτό διαλύεται αμέσως σε δεκάδες μικρότερα, παλιότερα.
Ακόμη κρατάς τη μυρωδιά στα δάκτυλα
και αφήνεις τη στιγμή να κοπεί με την αιχμή ξαφνικής ακτίδας,
φαίνεται ο άνεμος, αν και δεν σε φτάνει,
γέρνει τα κλαδιά των κυπαρισσιών,
εκτελώντας χορευτικό παιχνίδι μάσκας με τον ήλιο. Συνεχίστε την ανάγνωση Το σχήμα του καλοκαιριού.

Γλυκιά νοσταλγία. | Topic-U

Καθώς η νύχτα απλώνει τα πέπλα σκοταδιού της,
στο νου έρχονται θύμησες που μονοπωλούν τη σκέψη.
Βλέμματα, στιγμές, λέξεις και σιωπές
που αναμοχλεύουν τη φαντασία και αναστατώνουν τη λογική. Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκιά νοσταλγία. | Topic-U

Μοναξιά χωρίς εσένα. | Topic-U

Φοβάμαι την μοναξιά,
όχι όμως ως μοναξιά,
παρά μόνο ως μοναξιά
χωρίς εσένα

Είναι συγκεκριμένες
οι μοναξιές που φοβάμαι
Συνεχίστε την ανάγνωση Μοναξιά χωρίς εσένα. | Topic-U

Πηγάδι στίχων.

Από τον αέρα ανάμεσα στα μαλλιά
και τα κόκκινα λαίμαργα χείλη
ένιωθα να ξεπηδούν απρόσκλητες
στιγμές από μέρες που δεν έζησα. Συνεχίστε την ανάγνωση Πηγάδι στίχων.

Μόνο ευθεία.

Κάθε που καλοκαιριάζει
Κλείνω το ταμείο της σεζόν και σκέφτομαι
Μετράω τα χρωστούμενα και βάζω στην άκρη δύο πορτοκαλί
Φέτος δεν θα συναντήσω στροφές
Διότι ο Γιάννης μου ‘πε πως μόνο ευθείες θα ‘χω 

Συνεχίστε την ανάγνωση Μόνο ευθεία.

Το αύριο που δεν θα ‘ρθει.

-Δεν θέλεις να βγεις λίγο έξω; Να πας μια βόλτα.
-Δεν μπορώ.
-Γιατί;
-Δεν με πηγαίνουν τα πόδια μου.

Μια ησυχία από τις πιο ανήσυχες και καπνοί πυκνώνουν τον αέρα. Η ατμόσφαιρα, αν και μέρα καλοκαιριού, ψυχρή.

-Θα ήταν καλό να περπατούσες λίγο στον κόσμο, να έβλεπες τον ήλιο.
-Δεν θέλω κόσμο και ο ήλιος έχει δύσει για μένα. Συνεχίστε την ανάγνωση Το αύριο που δεν θα ‘ρθει.

Κόσμος γεμάτος.

Η ατμόσφαιρα με τις χιλιάδες έτοιμες κατακτήσεις
ευνοεί την ευκολότερη απόδοση της τρέλας,
λέξεις αλλόκοτες, στάσεις περίεργες,
εκφράσεις ακατάληπτες,
σιωπές σαν πινέζες στο δίκτυ της επικοινωνίας · Συνεχίστε την ανάγνωση Κόσμος γεμάτος.

Νυκτόβια πλάσματα

Στο παγερό ξημέρωμα
μην κλάψεις και μην φοβηθείς,
για τις σκέψεις που χάθηκαν
μαζί με την αδρή φιγούρα
του ξεθωριασμένου μισοφέγγαρου. Συνεχίστε την ανάγνωση Νυκτόβια πλάσματα

Χαρτιά από ξύλο.

Κομμάτια δέντρου ανάγλυφα
Με χρώμα και μια ασιμένια γραμμή
Αναζητάμε με μανία
Ενώ μόνο έμμεσα μας συντηρούν και αξία εμείς τους δώσαμε
Είδαμε αμέτρητους να ζουν γι’αυτά και άλλους τόσους να πεθαίνουν
Ανάθεμα την ώρα που τα φτιάξαμε! Συνεχίστε την ανάγνωση Χαρτιά από ξύλο.

Εθισμένα εξαρτημένη.

Εθισμένη στο να σηκώνομαι το πρωί και μία ζεστή κούπα δυνατού καφέ να συνοδεύει το πρώτο τσιγάρο της ημέρας.

Εξαρτημένη από τον φωτεινό ήλιο που ξεπροβάλλει δειλά στην 7 και 10 κάθε πρωί ζωγραφίζοντας το πρώτο χαμόγελο της ημέρας. Συνεχίστε την ανάγνωση Εθισμένα εξαρτημένη.

Σ’ αγαπάω.

Δώσε μου ένα λόγο να σε αγαπήσω και θα το κάνω, μην περιμένεις να σου το πω.
Θα σε κάνω να με παίρνεις στα σοβαρά, να με βρίζεις και οριακά να με μισείς.
Γιατί έτσι ξέρω πως έχεις μάθει ν’ αγαπάς. Συνεχίστε την ανάγνωση Σ’ αγαπάω.

Απότομο ξύπνημα.

Ξεπήδησαν από τις αύλακες στο μαξιλάρι,
μικρές γυμνές ηλιαχτίδες
όρμησαν στα κλειδαμπαρωμένα βλέφαρα
να ελευθερώσουν δύο μάτια θολωμένα. Συνεχίστε την ανάγνωση Απότομο ξύπνημα.

Ποιον ήλιο βλέπουμε;

Το άγγιγμα του ήλιου ιαχή θολωμένη,
υπόσχεση που φιλύποπτα πίνεις,
συγκρατημένα ρουφάς,
ώστε απελευθερωμένος πια,
τελικά, γλυκά πονώντας, αφήνεις τα μέλη. Συνεχίστε την ανάγνωση Ποιον ήλιο βλέπουμε;

Ο παραλήπτης περιμένει.

Κάποια γράμματα γράφτηκαν για να μη διαβαστούν ποτέ,
αυτός ήταν ο αρχικός και τελικός σκοπός τους.
Γράφτηκαν έχοντας και μη ταυτόχρονα προορισμό.
Συνεχίστε την ανάγνωση Ο παραλήπτης περιμένει.

Ώρα κοινής ησυχίας. |Topic-U

Είναι εκείνη η στιγμή που μέσα μου μια φωνή
χρόνια φυλακισμένη
και χρόνια πνιγμένη
από τα μη και τα πρέπει
θέλει να ακουστεί,
θέλει να φωνάξει. Συνεχίστε την ανάγνωση Ώρα κοινής ησυχίας. |Topic-U

Η μπαλάντα μιας νωπής ακτής.

Από ένα ξεφτισμένο παγκάκι μετράω
όταν έχω μείνει μόνος με τους αριθμούς
τα κύματα μιας θυμωμένης θάλασσας
να χτυπούν την ασυγκίνητη ακτή. Συνεχίστε την ανάγνωση Η μπαλάντα μιας νωπής ακτής.

Χρώματα.

Καθιστώ την εικόνα διαυγή,
με λίγο διαλυτικό στοχευμένα, ανά σημεία, σταδιακά,
τα μέλη της γίνονται διάφανα,
περιστοιχίζουν τα παχιά χρώματα, δημιουργούν νέα σχήματα,
εξελικτικά την εμφανίζουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Χρώματα.

Τα νήματα.

Έχω μια αγάπη για τις ιστορίες που πλάθω μέσα στο μυαλό μου, και μια εμμονή με τις αλληγορίες.

Με την ίδια λογική, έχω μια πεποίθηση πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ανά δύο, και μια θεωρία πως ενώνονται με δύο νήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα νήματα.

Τις μέρες που δεν έχω τίποτα να γράψω. | Topic-U

Tις ημέρες που δεν έχω τίποτα να γράψω
αναρωτιέμαι μήπως η διαδρομή αυτή έφτασε στο τέλος της.
αναλογίζομαι τις συνέπειες μιας τέτοιας παραδοχής
αλλά να σου πω και κάτι;
τέλος έχουν ως και τα πιο μακρινά ταξίδια,
όλοι οι ασύρματοι κάποτε σιγούν.
περιηγούμαι σε χορταριασμένα, παρατημένα blogs
κι εικάζω πόσες αναρτήσεις με χωρίζουν από την τελευταία μου Συνεχίστε την ανάγνωση Τις μέρες που δεν έχω τίποτα να γράψω. | Topic-U

Χρόνος.

Ανενόχλητος κυλά, δίχως ποτέ να ξαποσταίνει.
Δεν υπολογίζει αισθήματα, συγκυρίες και δεινά, φεύγει και δυστυχώς δεν ξαναγυρνά.
Από καταβολής κόσμου, ο άνθρωπος ήθελε να τον μετρήσει. Κατασκεύασε μηχανές, τεχνοτροπίες,
δημιούργησε έννοιες, έδωσε ονομασίες… Συνεχίστε την ανάγνωση Χρόνος.

Το φαινόμενο της έκστασης. | #The_Canvas_Project

The phenomenon of Ecstasy, 1933 | Salvador Dali

Σε ένα δείπνο για δύο
στο κεφάλι μου
γράφω διαρκώς «Θέλω…» και
ο κέρσορας το εξαφανίζει

Η γύμνια σου φλέγεται κάτω
από τα ακροδάχτυλά μου
και τα θέλω μου
βγαίνουν σαν μικροί όρκοι μόλις λίγα χιλιοστά
από τα μισάνοιχτα χείλη σου Συνεχίστε την ανάγνωση Το φαινόμενο της έκστασης. | #The_Canvas_Project

Δύο σκέψεις απομονωμένες.

Ι.

Δεν ξέρω πώς αισθάνομαι για τον θάνατο.
Ή για τη ζωή.
Κάποιες φορές το μεταφράζω σε χαμένους χτύπους
κομμένες ανάσες και μυαλά κενά από σκέψεις
Η ζωή μου θυμίζει πολύ τον θάνατό σου
Δεν ξέρω πώς νιώθω για το θάνατο.
Ή για εσένα… Συνεχίστε την ανάγνωση Δύο σκέψεις απομονωμένες.

H δική μας θάλασσα. | Topic-U

Η θάλασσά μου… Η θάλασσα η δικιά μου.
Γέλασα, έκλαψα, σκέφτηκα, τρόμαξα.
Μην απορείς, καρδιά μου,
κάθε κύμα κι ένα δάκρυ
με κέρασε εκείνο το κρύο βράδυ Συνεχίστε την ανάγνωση H δική μας θάλασσα. | Topic-U

Ελεύθεροι απομονωμένοι.

Μακριά από το κύμα
και τον απαλό αέρα
μιας φουσκωμένης ακτής.

Ανάμεσα στις γνώριμες γωνιές
αντίπαλος με τα ενδεχόμενα
αναπνέεις με θυμό
από μισάνοιχτα παράθυρα. Συνεχίστε την ανάγνωση Ελεύθεροι απομονωμένοι.