(α)κακος μηχανισμος.

Έχω έναν κακό μηχανισμό, που οπότε τον χρησιμοποιώ γίνεται χειρότερος. Τον βάζω σε λειτουργία μόνο τα περίεργα πρωινά, τα μοναχικά απογεύματα και τα ανυπόφορα βράδια. Κάθε μέρα, επομένως. Μου κάνει κακό και το ξέρω. Τόσο κακό που φορά με τη φορά πείθομαι πως μου κάνει καλό. Δεν είμαι καλή στα ψέματα. Ποτέ δεν ήμουν. Σ' … Συνεχίστε να διαβάζετε (α)κακος μηχανισμος..

Ένας κόσμος, κουβάρι στα χέρια.

Ξετυλίγεις το νήμα, σαν να ξεμπλέκεις ανείπωτες σκέψεις, γνωρίζεις πως είναι δύσκολο, να υφαίνεις με κλωστή που χορεύει, να ακολουθείς μονοπάτι απάτητο, ασχεδίαστο δρόμο. Δεν θα σου πεις, δεν θα σου πουν, τα λόγια είναι έτοιμα κελιά και καλούπια στενά, παρά μόνο θα βλέπεις το νήμα χαοτικά να τυλίγεται να προκαλεί τις όποιες ικανότητες νομίζεις … Συνεχίστε να διαβάζετε Ένας κόσμος, κουβάρι στα χέρια..

Ανάσα βαθιά.

Το ταβάνι πλησιάζει, στάζουν νερά από μέρες Ρούχα απλωμένα στην υγρασία να μουλιάζουν Μία πετσέτα παρατημένη από προχθές στο πάτωμα του μπάνιου και τα πιάτα στοίβα στον νεροχύτη Στοίβα και τα λόγια που ξέχασα να πω, άτσαλα παρατημένη δίπλα σε αυτή με όλα όσα δείλιασα να κάνω. Η υγρασία δεν θα μπορούσε ποτέ να διαπεράσει … Συνεχίστε να διαβάζετε Ανάσα βαθιά..

Θαλασσοπνιγμένα δειλινά.

Ένιωσα το κύμα ν ’ανασαίνει πλάι μου, αμέσως έτρεξα κοντά του να ακούσω τις φωνές που ο αέρας έπνιξε και τα ψάρια να σπαρταράνε ανήμπορα, σαν εραστές που βρέθηκαν γυμνοί να φτάνουν στα όρια της ηδονής τους. Τα μάτια μου ακολούθησαν το καλάμι από τα ξεθωριασμένα χέρια να πηδά στο σίγουρο ναυάγιο της θάλασσας να … Συνεχίστε να διαβάζετε Θαλασσοπνιγμένα δειλινά..

Άθελα…

Έξαλλη έγινα πάλι. Μάλωσα με τα θέλω μου. Τι πεισματάρικα που είναι! Προσπαθώ να τα πείσω πως δεν τα θέλω. Μα αρνούνται να με ακούσουν. Έχω και την ματαιοδοξία που με συμβουλεύει συνεχώς να μην τους δίνω αξία. Τι πιστεύουν δηλαδή; Πως αν τα κατακτήσω θα καταφέρω κάτι; Όλα είναι απολαύσεις της στιγμής. Αξίζει τόσος … Συνεχίστε να διαβάζετε Άθελα….

«-και πάλι πίσω».

Απ' τα λάθη στα σωστά -και πάλι πίσω. Απ' τη θλίψη στη χαρά -και πάλι πίσω. Απ' το ποια είμαι στο ποια θέλεις να είμαι -και πάλι πίσω. Και πίσω... Και πίσω... Μια ζωή έτρεχα για να προλάβω τους δείκτες ενός ρολογιού που δεν υπήρχε. Κι αυτό με πήγαινε πίσω. Μια ζωή έσπαγα και ένωνα … Συνεχίστε να διαβάζετε «-και πάλι πίσω»..

Το σημείο. | Topic-U

Ξαπλώνω. Αφήνομαι. Όχι σε κάποιο κρεβάτι. Ούτε στο δάπεδο. Μήτε στο γρασίδι. Αλλά στην πιο καλοφτιαγμένη επιφάνεια που μπορεί ανθρώπινο σώμα να ξαπλώσει. Στην επιφάνεια της θάλασσας. Εναποθέτω στα ευγενή της χέρια σώμα και ψυχή. Δεν επεμβαίνω. Δεν έχω βούληση. Αφήνω τα κύματα να με παρασύρουν και να με οδηγήσουν όπου προτιμούν. Κλυδωνίζομαι. Η αναταραχή … Συνεχίστε να διαβάζετε Το σημείο. | Topic-U.

Για μια συνείδηση.

Αφομοιώνονται όσα με πόνο κρατάς; Όσα, είπαν, πως πρέπει -σαν αλυσίδες, σκλαβικά- να μην πετάξεις , λες και συνήθως υπάρχει επιλογή. Μα το «πρέπει» κτυπά την δυνατότητα, σαν προσβολή, γνωρίζει πως πρακτικώς δεν έχει επιρροή. «Είπαν», ακούς, ψιθυρίζουν σαν ξένο σώμα, μια παραμόρφωση σαν παράσιτο που τρώει την σάρκα, κάτω από έναν ήλιο που μουρμουρά … Συνεχίστε να διαβάζετε Για μια συνείδηση..

Καλλιτεχνικές ανησυχίες.

Στο σχολείο μου μάθαν να διαβάζω, να γράφω, να υπολογίζω. Οι παρέες μου μου έμαθαν να αγαπάω, να σέβομαι και να ζητάω συγγνώμη. Οι δάσκαλοι μου έμαθαν πως οι κόποι σου ανταμείβονται κάποιες φορές, άλλες νικάει αυτός που προσποιείται καλύτερα. Η ζωή του καλλιτέχνη, όμως, έχει τη δική της πλευρά. Δεν αρκεί να σηκώνεσαι όταν … Συνεχίστε να διαβάζετε Καλλιτεχνικές ανησυχίες..

Ψάχνοντας τον ορισμό της ευτυχίας. | Topic-U

Λέξη: ευτυχία. Ορισμός; Κανείς δεν ξέρει. Ο καθένας δίνει τον δικό του. Κι όμως, πρέπει να μάθω τι είναι. Όλοι μου λένε να την κυνηγήσω. Μα πώς να κυνηγήσω κάτι που δεν ξέρω πώς μοιάζει; Να είσαι ευτυχισμένη. Αυτό μου εύχονται. Για να μου το εύχονται σημαίνει πως την έχουν γευτεί. Τι είναι λοιπόν η … Συνεχίστε να διαβάζετε Ψάχνοντας τον ορισμό της ευτυχίας. | Topic-U.

Πατρικό «συμπλήρωμα».

Τέσσερις λέξεις σε μια φράση σου [θα φύγω μια μέρα] Αποκάλυψαν τον τρόμο στα μάτια μου Έχω την δικιά σου ευθύνη τώρα και ας λεν' παλαβομάρες οι άλλοι Το βάρος της απόδειξης είναι ασήκωτο Όμως δεν συγκρίνεται με το βάρος μνήμης σου. Αν ακόμα σε σιχτιρίζω άσε με Έτσι μου έμαθες να σε αγαπάω Ακόμα … Συνεχίστε να διαβάζετε Πατρικό «συμπλήρωμα»..

Ένα κρύο φθινοπωρινό ξημέρωμα.

Η πόλη αρχίζει να ξυπνάει Ίσως δεν κοιμήθηκε ποτέ Άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους Τι θα δεις κοιτώντας τους στα μάτια; Πλήθος ανθρώπων, πλήθος συναισθημάτων Ένα κρύο φθινοπωρινό ξημέρωμα Κάπου στην Αθήνα Σκόρπιες σκέψεις με κυνηγούν Διασχίζοντας χαράματα τη Λιοσίων Ḱοκκινόμαλλο Ṱέρας Photography credits: Panagiotis Vikatos                   ©Κοκκινόμαλλο … Συνεχίστε να διαβάζετε Ένα κρύο φθινοπωρινό ξημέρωμα..

Μάγισσα ξελογιάστρα. | #Topic_Week

Μια βαθιά αναπνοή πριν το άλμα, ο κρύος υγρός αέρας δεν μπορεί να διώξει απ’τα πνευμόνια μου τη ζεστασιά των χνώτων σου. Πηδάω. Ένας μακρύς δρόμος ως το κράσπεδο γεμάτος σύννεφα και καπνό, χορεύει ο ουρανός μου στο ρυθμό μιας φωνής που αντηχεί από μακριά πόσο, αν είναι δυνατόν, σε θέλησα ακόμα και τώρα που … Συνεχίστε να διαβάζετε Μάγισσα ξελογιάστρα. | #Topic_Week.

Η μαγεία της παρατήρησης. | #Topic_Week

Ανεβαίνουμε μαζί βουνά Κατεβαίνουμε γκρεμούς Δαμάζουμε τα κύματα Ο αέρας σε περιέχει Η ζωή σε προσφέρει. Μαζί σου γνωρίζω κόσμους. Δικούς μου κάθε φορά, μα από διαφορετική πλευρά. Με ένα μαγικό σου κόλπο με ένα κούνημα του ραβδιού σου Ξετυλίγεται μπρος στα μάτια μου Ένα άλλο σκηνικό. Και τα αποτελέσματα τα καθόριζα εγώ Κάθε φορά … Συνεχίστε να διαβάζετε Η μαγεία της παρατήρησης. | #Topic_Week.

Μαγεύοντας το αυριο. | #Topic_Week

Μαγικό είναι ό,τι δεν καταλαβαίνουμε · η τεχνολογία μαγεύει, λένε, ενώ ακούς στον δρόμο αναλύσεις περί επίπεδων, ντονατοειδών και κυλινδρικών πλανητών · έχεις δει ποτέ τον ορίζοντα, θα σου πουν, τον έχεις δει; Τον έχεις δει, μα η συζήτηση είναι χαμένη, καθώς όλα είναι μαγικά, τα τηλέφωνα φυτρώνουν σαν τα φρούτα, τα τραίνα κινούνται με … Συνεχίστε να διαβάζετε Μαγεύοντας το αυριο. | #Topic_Week.

Το τέταρτο κύμα. | Topic-U

Βουλιάζω. Δεν σταματώ να βουλιάζω. Προσπαθώ να βγω στην επιφάνεια. Τα καταφέρνω. Μα μόνο για λίγο. Τα κύματα έρχονται καταπάνω μου. Ένα-ένα με σπρώχνουν στο μαύρο βυθό. Ξέρεις... έχουν όνομα τα κύματα. Το πρώτο το λένε άγχος. Το δεύτερο λύπη. Το τρίτο θυμό. Το τέταρτο, και τελευταίο, έχει τ'όνομά σου. Αυτό με ωθεί προς τα … Συνεχίστε να διαβάζετε Το τέταρτο κύμα. | Topic-U.

Διάλεξε σε.

Δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από πουκάμισα. Ριγέ, άνθρωποι με πρόγραμμα, απόλυτοι και γεμάτοι περιορισμούς. Πουά, άνθρωποι χαρούμενοι, απρόβλεπτοι και γεμάτοι σκέψεις. Καρό, άνθρωποι συνηθισμένοι, παραδοσιακοί και γεμάτοι ιδιοτροπίες. Δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από πουκάμισα. Με τσέπες, άνθρωποι ανασφαλείς, εξαρτημένοι και γεμάτοι αγάπη. Χωρίς τσέπες, άνθρωποι βαρετοί, αδιάφοροι και γεμάτοι ψευδαισθήσεις. Δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από … Συνεχίστε να διαβάζετε Διάλεξε σε..

Η καρδερίνα.

Οι γονείς μου είχαν μια καρδερίνα. Τα φτερά της ήταν μαύρα και κίτρινα και γκρι. Το ράμφος της κι' αυτό μαύρο. Όσο για τα μάτια της, ποτέ δεν τα 'χα δει. Η μάνα λέει ότι της κελαηδούσε όλο το πρωί. Και ο πατέρας πως συντροφιά του κρατούσε λίγο πριν να κοιμηθεί. Μου λένε πως τους … Συνεχίστε να διαβάζετε Η καρδερίνα..

Ποιος αντέχει αστιγμάτιστος;

Μπορεί να είναι έτσι, μα ο αναβρασμός δεν λύνεται, έρχεται και δήθεν παραμένοντας φεύγει, ώστε να κλείσει τον κύκλο, χτυπώντας ξανά, -ξυπνώντας ξανά- υπενθύμιση ζάλης οξείας, μέσ’ την καθημερινή ανασφάλεια ενοχλητικό ξυπνητήρι. Είτε ραθυμία, είτε υστερία, το πλαίσιο παραμένει σχεδιάγραμμα σχετικά λιτό, με τον «αναβρασμό» αυτόν πνιγμό λυτρωτικό. Η όλη συσσώρευση, οι δεσμεύσεις σαν αλυσίδες, … Συνεχίστε να διαβάζετε Ποιος αντέχει αστιγμάτιστος;.

Κοινές φράσεις.

«Όταν μια πόρτα κλείνει, ένα παράθυρο ανοίγει» Κανείς δε λέει τι φεύγει από την πόρτα. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, λένε. "Ευκόλως", όμως, δεν είναι η αγάπη. Και προφανώς παραλείπεται. Το παράθυρο τι είναι; Έρωτας; «Ο έρωτας με έρωτα πεθαίνει» Ο έρωτας πεθαίνει. Λες και είναι κάτι ζωντανό. Χειροπιαστό. Η αγάπη είναι μια πιο θεωρητική, αλλά … Συνεχίστε να διαβάζετε Κοινές φράσεις..

Μουτζουρώνω. | Topic-U

Μουτζουρώνω τη φιγούρα μου, μηδενίζω το παιχνίδι. Αρχίζω πάλι… Με ξαναζωγραφίζω. Η τοποθεσία άγνωστη, ηλικία, χρόνος όλα άγνωστα! Η ατμόσφαιρα δεν είναι χαρούμενη. Μα γιατί; Αφού εγώ ζωγραφίζω, δεν θέλω το καλό μου; Απογοήτευση. Η κούραση ζωντανεύει τις σκέψεις, το μυαλό σταμάτησε να προσπαθεί. Ίσως ήρθε το τέλος, τελευταία πινελιά. Μουτζουρώνω τη φιγούρα μου, μηδενίζω … Συνεχίστε να διαβάζετε Μουτζουρώνω. | Topic-U.

Ενός λεπτού πληγή.

Ενίοτε κλείνω τα μάτια μου όταν βρίσκομαι στο αστικό και σε θυμάμαι. Ζούμε σε ένα λάκκο σχεδόν αποπνικτικό, κι όμως πάνε περίπου 687 μέρες και λίγες ώρες που δεν έχω ακούσει τη φωνή σου. Τόσο στενός ο λάκκος μας, και αυτή καταφέρνει να μου κρυφτεί, να μην φτάσει ποτέ στο αυτί μου. Καμιά φορά χάνεται … Συνεχίστε να διαβάζετε Ενός λεπτού πληγή..

«Για τη ζωή που μας αξίζει»

Μόνη συντροφιά η τέχνη Και δυο γάτες. Τα γραπτά μου, ο μόνος τρόπος έκφρασης. Δε μάθαμε να λέμε τις σκέψεις μας Μάθαμε, όμως, να νιώθουμε Μάθαμε ν' αγαπάμε Μάθαμε να παλεύουμε Μαζί παλεύουμε για τον κόσμο που μας αξίζει Καθένας με τρόπο δικό του Για τη ζωή που μας αξίζει 13/VI/19 Ḱοκκινόμαλλο Ṱέρας Photography credits: … Συνεχίστε να διαβάζετε «Για τη ζωή που μας αξίζει».

Όσα είναι αρκετά.

Ποτέ δεν ήθελα από σένα πολλά, ένα ανήσυχο βλέμμα και μια δυνατή αγκαλιά. Αυτά τα δύο θα ήταν αρκετά. Θα σου ζήταγα άλλη μια φορά, κι ας ξέρω πώς δε θα βγει πουθενά. Κι ας ξέρω πως πλέον μόνο πονά. Απλά να, Αν ερχόσουν, για λίγο ίσως να ήταν καλά. Ίσως να ήταν όπως παλιά. … Συνεχίστε να διαβάζετε Όσα είναι αρκετά..

Κρατώντας με μ’ ενα ποίημα.

Χωρίς ανάσα ολόκληρα τραχιά χιλιόμετρα, με κοφτές αναπνοές -μισές- ανάμεσα στις ώρες, δεμένα τα πνευμόνια, ένας συνήθης κόμπος, το αίμα νερωμένο, ακατάσχετος ρυθμός, μια καρδιά χαμένη σ’ έναν παραμορφωμένο χρόνο και τα σώματα μας φιγούρες σε θολά σποραδικά καρέ. Ένας ήλιος οξύνει τις κορφές των πεύκων, αδρές γωνίες των δρόμων, ακανόνιστοι κρυφοί χάρτες ξεκινούν από … Συνεχίστε να διαβάζετε Κρατώντας με μ’ ενα ποίημα..

Μια αμυγδαλιά.

Έχω στον κήπο μια αμυγδαλιά Με το που δει τις πρώτες ακτίνες φωτός τον Γενάρη με τις αλκυονίδες μέρες, βιάζεται κι αμέσως πετάει μπουμπούκια Μονό για να της τα κάψει το κρύο λίγες μέρες αργότερα. Έχω στο στερνό μια καρδιά. Χτυπάει σαν τρελή, μόλις ένα ελάχιστα πιο τρυφερό χάδι την αγγίξει Και σκιρτάει, κάθε φορά … Συνεχίστε να διαβάζετε Μια αμυγδαλιά..

Μεθυσμένη Αγάπη. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Αγάπη Μεθυσμένη αγάπη κάνει βήματα και παραπατά Μεθυσμένη αγάπη λέει λόγια τρυφερά που κατά βάθος εννοεί, μα φοβάται υπερβολικά Μεθυσμένη αγάπη γελά δίχως αστείο να κυλά Μεθυσμένη αγάπη δακρύζει και τον λόγο αναζητά Μεθυσμένη αγάπη εξομολογείται μυστικά που δεν θα έλεγε πουθενά Μεθυσμένη αγάπη θέλει να πει σ' αγαπώ, μα στις αισθήσεις της ξαναγυρνά … Συνεχίστε να διαβάζετε Μεθυσμένη Αγάπη. | #Topic_Week.

Κοντά μεσάνυχτα. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Προσμονή. Κάπου σε ένα παγκάκι, κοντά μεσάνυχτα. Το πλοίο μπαίνει στο λιμάνι. Προσμένω την άφιξή μου σε έναν παράδεισο σιωπηλά, λες και κάποιος μου είπε πως εκεί ανήκω. Προσμένω μια αγάπη άγρια και εσένα να μου πεις πως θες να διαβάσεις τα γράμματα που σου έχω γράψει. Προσμένω ένα βράδυ ήρεμο, χωρίς να τρέμω … Συνεχίστε να διαβάζετε Κοντά μεσάνυχτα. | #Topic_Week.

Αναγκαία στάση. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Πληρότητα Οι απόμακρες φωνές στο κεφάλι μου βυθίζουν στο θόρυβο όποια όνειρα έκανα για ένα βράδυ ευκολότερο παρά τα χέρια που δεν βρίσκονται κουρνιασμένα στο δάσος των μαλλιών μου. Η μάχη μόλις χάθηκε, η βάρκα ήδη βουλιάζει ο ζυγός ξανά στο προσκήνιο, να κλίνει χαιρέκακα προς το βάρος ενός κενού που δεν μπαλώθηκε και … Συνεχίστε να διαβάζετε Αναγκαία στάση. | #Topic_Week.

Διαρκείς Φόβοι. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Φόβος Φοβόμαστε το μεγάλο ρολόι στον τοίχο, τον τοίχο τον ίδιο και την αμήχανη σιωπή του, τα όρια, το αδιαπέραστο, την σιωπή, τον ίδιο τον φόβο. Φοβόμαστε ένα βλέμμα, μερικά λόγια, μια αλήθεια, μια πράξη. Φοβόμαστε –και φοβάμαι- τις άυπνες νύκτες, τις επόμενες ισχνές μέρες, τους κλειστούς, σκοτεινούς χώρους σαν φυλακές, τα σώματά μας … Συνεχίστε να διαβάζετε Διαρκείς Φόβοι. | #Topic_Week.