Nature Morte

Παρθένα, από βελούδο κεντημένα χείλη,ακουμπισμένα μονάχα απ’ τ’ απαλό αγέρι,δεν έχουν να δαγκάσουν παρηγοριάς μαντήλι.Τις πίκρες που γεύτηκαν, ποιος να τις ξέρει… Παλάμες άδειες από ταίρι που δε βρήκαν, αγνές δυο τούφες που ανεμίζουν με χάρη.Ξεραμένα μάτια που βρεγμένα γινήκαν’με δάκρυα, βροχή για ένα χέρσο χορτάρι. Κλαίνε που η θάλασσα στέγνωσε πάλι,που τα βουνά απ’…

Για Λίγο

Μπορώ μόνο να σου γράψω.Τα λόγια μας πνοές,σωπάσαμεοι μνήμες μας εικόνες,ξεθωριάζουν.Λυπάμαι που απέτυχα. Οι στίχοι μου χάρτινοι πύργοι,κατέρρευσανη αγκαλιά σου κύμα καλοκαιρινό,βουλιάξαμε.Να ξέρεις έφτασα κοντά.Τα χάδια που αρνήθηκα,θέλησατα μάτια που σου έκρυψα,βούρκωσαν.Θα ήθελα να ήσουν εδώ.Όσα πρόωρα μας έλειψαν,μακριά μαςόσα άδικα στερηθήκαμε,μπροστά μας.Πόσο κοντά βρεθήκαμε.Μα τώρα όλα σταμάτησαν,πίσω μαςψάχνουμε τι έμεινε,ανάμεσά μας.Για πόσο εντέλει έχασα,τον…

Το περιθώριο ενός κενού | Topic_Week

Σπρώχνω στο περιθώριοδεκάδες μικρά πράγματα,πέτρες περιττές που περιστοιχίζουν το χωράφι,ένα μυαλό που οργώνω με ό,τι μένει,λάσπη από τεχνητά καθαρό χώμα. Δεκάδες ανάγκες σιωπηλές με κοιτούνμε σκούρα, μυστηριώδη μάτια,κρυμμένοι οφθαλμοί στα βάτα των ορίων,αγκάθια από «αν», ξεραμένα χόρτα από «όχι»και πεταμένα κλαδιά από «δεν πρόλαβα».Και το μυαλό μου μένει στρωτό,απέριττα απλοποιημένο, ένα μακρύ άδειο πεδίο,σκαμμένο με…

Ημέρα Κυριακή

Ξενυχτώ με μπλαβιασμένα χείλιανα ξεσκεπάσω μυστικά τις ομιλίεςπου μουγγές άφησα την μέρα,συστοιχίες από λέξειςγια όλες τις γαλάζιες σκέψειςσαν ακτίδες στις άκρες των ματιών μου. Τις ξεδιπλώνω αργά,σαν παλιά αρωματισμένα μαντίλια,και εκπνέω μια νυχτερινή μελαγχολίαπου μυρίζει ξεραμένο γιασεμί.Το ποτάμι κυλά αργά, ημικοιμισμένο,πλατύ και βαθύ,μια μακρόστενη λίμνη με όχθες πράσινες,μα απόμακρα ψεύτικες.Τους κήπους δεν αντέχωπου μου μοιάζουν…

Πες στον Φ. 《Φύγε!》, αλλιώς θα φύγει η ζωή

Ένα Θ ξαπλωμένο μοιάζει με Φ.Για αυτό, αν σου πω πωςτης ζωής ο εχθρός είναι ο Θ.,μη βιαστείς να πεις «θάνατος»·σκέψου μιαν άλλη λέξη, από Φ. Ο Φ. ξεγλιστράει κάθε βράδυ ύπουλα στον ύπνο σου,τον πασπαλίζει με εφιάλτες.Στον ξύπνιο σου, όμως, έρχεται απ’ τη μπροστινή πόρτα, κύριος.Άμα του δώσεις πολύ χώρο στην κουζίνα σου,σού μαγειρεύει…

Χάπια ζάχαρης

Με ένα νεύμα κοφτόστρέφει το συναίσθημα στην ρουλέτα,και με το μαχαίρι του ευνουχίζει τα περιθώρια.Εξαφανίζεται ανάμεσα στις όξινες συστάδες από λόγιαμέσα σε μια βαβούρα εθιστική, οικεία,καταπίνεται εκεί,όπως μια ανταύγεια στο ξετύλιγμα κύματος. Για κάποιον λόγο ανεξίτηλο μένει ένα ορφανό χαμόγελο,στην γωνία το σχήμα της προσμονής παίζειμε τις ασαφείς σκιές.Με ένα νεύμα κοφτό, σαν αγχόνη,αποκόβεται ο…

Χωρίς μέτρο

Έφτιαξα καφέ μαύροχωρίς ζάχαρη,μόνο με τις ενοχέςνα τον πικρίζουν,πάλι όμως νύσταζεη συνείδησή μου. Δεν μετράω συλλαβές,δεν θέλω να με απαγγείλουν,μόνο να με θυμάσαι,απογοητευμένημετά το βαρύ ξενύχτιπριν φτιάξεις γλυκό καφέ. Η ποίηση δεν έχει μετρική,ούτε η ζωή αναλογίεςεσύ χάνεσαικαι εγώ, μαζί σουστίχοι δεν σώσανε ποτέάμετρους ανθρώπους. Να πιείς για να μεθύσεις,να δεις τον απέναντι ομορφότεροτο μέσα…

Δύο σταγόνες

Θα σε ψάξω.Μέσα στον καθρέφτη των στιγμών.Θα σε ψάξω, θα σε βρω.Να με δεις, να σε δω. Ο ήλιος έρχεται, κι ο ήλιος φεύγει.Όπως ερχόμαστε και φεύγουμε κι εμείς.Και σαν εμάς, όταν έρχεται φέρνει ελπίδα.Κι όταν φεύγει, σαν εμάς πάλι, φέρνει νοσταλγία.Ο ήλιος όμως πάντα γυρίζει.Μου φαίνεται πως μοιάζουμε, κι ας διαφωνούν οι απέξω.Μοιάζουμε, σαν…

Ήσουν πλάι μου όταν κοιμήθηκα

Έφυγες πριν ξημερώσει, βιαστικήδεν πρόλαβα ποτέ μου να θαυμάσωτον ήλιο να χαϊδεύει τις τούφες σουπου χορεύουν με κάθε μου ανάσα. Ίσως γλίτωσα μνήμες αγέννητεςαπό την βέβαιη φθορά του χρόνουκαι τους χλευασμούς, στίχων ανήμπορωντο πρωινό μαζί σου να ξυπνήσουν.Μα πάλι γυρνώ πεισματικά εκείανάμεσα σε ξεχασμένα βράδιαξεδιαλέγω φράσεις μου ανείπωτεςέσβησαν δειλά χωρίς να βρουν κοινό.Μια μέρα ανατέλλει…

Απαρίθμηση | Topic-U

ένα. εγώαπό τη φύση μου φιλασθενηεσύη πιο ανίατη απ όλες τις αρρώστιες. δυο. ακόμα κι όταν δεν σε σκέφτομαικάθεσαι στο πίσω μέρος του μυαλού μου, περιμένεις υπομονετικά τη σειρά σουκατά τις δύο το πρωί και στον πρωινό καφέ δεν μπορεί, κάποτε θα σε θυμηθώ, πού θα πάει -  τρία. μ'αρεσει να μένω σπίτιαλλά θα θελα να φεύγαμε μαζίδεν…

Φτηνές φθορές

Τα χέρια μου βαμμένα κόκκινα,βλέπεις;Μπορεί μια περίεργη ιδιοτροπία των ημερώνσιωπηλά να μουγγρίζει για αυτό το χρώμα,μα δεν αντέχω άλλο να ακούω, για αυτό, δεν βλέπεις, και όμως,καθώς τα χέρια μου είναι βαμμέναμε το γαλακτερό χρώμα μιας σκονισμένης ακτίνας φωτός.Μουλιάζω στο τίποτα απαρατήρητης νύκτας,πολύ ικανοποιημένος με την θαλπωρή της λήθης,και αδιαφορώ για τα χίλια βλέμματα που…

Τι δεν βλέπω;

Πάσχω από επιλεκτική αμνησία.Συνήθης διαταραχή και προσβάλλει κυρίως τα ίδια άτομαπου θα δουν νωρίτερα άσπρες τούφες από άλλους.Που οι μετεωρολόγοι δε μπορούν να προβλέψουντις χιονοπτώσεις στην κεφαλή τους. Θυμάμαι, λοιπόν, αυτά που με συμφέρουν,ξεχνώ εκείνα που δεν.Αποκτήστε τον έλεγχο των δεδομένων σας.Ε, πιο σφιχτά δε θα μπορούσα να κρατώ τα ηνία της μνήμης.Η αναβλητικότητα, μεσαίο…

Περί της φύσης του φωτός της ημέρας

Απαγορεύεται να σκύψω,μένω στητός μέχρι να λιώσουν τα πόδια,δεν ενδίδω στην βαρύτητα,κλέβω λίγο ακόμη του χρόνου,εκπνέω,δεν πρέπει να καταρρεύσω. Ποιά είναι πραγματικά η πικρή υφήτων τεντωμένων αινιγμάτων που κρέμονται στον αέρα;Αναρωτιέμαι γύρω απ’ τον κύκλο, καθώς αυτός γυρνάκαι επαναλαμβάνει το ανεβοκατέβασμα της νότας,ακολουθώ διστακτικά το κρυφό συναίσθημαμπερδεμένος, χωρίς ξεκάθαρη ιδέα του τι κάνω,νοσταλγώ αόρατες, σχεδόν…

Έργα τέχνης οι γυναίκες | Women’s Week

Έργα τέχνης οι γυναίκες Με την Κραυγή του Munch να κρύβεται στα φοβισμένα τους μάτιαΜε την λαχτάρα τους για την τρυφερότητα του Φιλιού του KlimtΜε τον δυναμισμό της Ελευθερίας που οδηγεί τον λαό του Delacroix Με την κομψότητα του Κοριτσιού με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι του VermeerΜε την ένταση των κηλίδων του PollockΜε την οριοθετημένη έκφραση…

Όπως θέλει… | Women’s Week

Κοιτιέμαι στον καθρέφτη και βυθίζωμια υπόσταση παράλληλο φύλλο,σαν συμπαγές διεπιφανειακό αίσθημα,σε παύση. Παγώνω το βλέμμα,ακίνητο πρόσωπο,σκάβω να βρω τις κρυμμένες πτυχές,να βρω ό,τι αγνοώ καθημερινά μεσ’τον θόρυβο.Νιώθω λευκή σαν γάλα μια χορδή να με διαπερνά,νερουλιάζοντας το σχήμα, την ιδεά.Αλλά παίρνω ανάσα ξανάκαι βλέπω, με την γλυκιά γεύση της περασμένης παύσης,καμία διαφορά σε εμένα,μα μόνο στην…

Η Δευτερόπλαστη | Women’s Week

Ήρθες στον κόσμο δεύτερη, φτιαγμένη από το πλευρό του πρώτου, γιατί η θέσησου είναι στο πλευρό του.Η σάρκα σου, ένα κομμάτι με ιδιοκτησία, εν τέλει. Εύα σε ονόμασαν τότε. Ενσαρκώνεις την ολότητα της έννοιας της αμαρτίας, για έναμήλο που δεν έπρεπε να δαγκώσεις. Γίνεσαι η πρώτη εχθρός της ιστορίας. Το γυμνό σου αίμα θεωρείται αμαρτωλό…

Πέντε μικροί ύμνοι στη γυναίκα | Women’s Week

IΤον τοκετό εσύ ανέχεσαιΓι'αυτό είσαι ξεχωριστή για μέναΤίποτα δεν θα σε άλλαζεΔιότι τίποτα δεν συγκρίνεται με την αγάπη σου IIΙστορική η αντοχή που σε διακατέχειΣαν όλους τους στρατούς του κόσμο μαζίΜόνο που ζείς, που υπάρχεις ο άνθρωπος κέρδισεΓιατί εσύ είσαι το γένος, εσύ είσαι η βάση IIIΑπερίγραπτη η έμπνευση κάθε γυναίκαςΔιότι η ύπαρξή σου επιβεβαιώνει…

5+1 Χαϊκού για ‘σένα

Ράβω τις λέξειςστα γράμματα που στέλνω.Άουτς. Τρυπιέμαι.  Στάση εμβρυϊκή,κάτω απ’ το πάπλωμά σουνιώθω ευάλωτη.    Καρδιά μαρουλιού, της έμπηξες στο στήθος τα ψέματά σου.  Θες να ξεχάσειςτον ματωμένο ήλιοτων δειλινών μας.  Τα ίδια λόγιαπου με κάνουν να πονώ,τα λες γι’ αγάπη. Τα ωραία λάθηο ερωτευμένος νους μουξανά τα κάνει. Bookaterian Photograpy credits: Despina Niki

Νεφέλη

Οι στίχοι πέταξαν μακριά,έγιναν καθρέφτης ικανόςσε μάτια πρόθυμα να δείξει,λάμψεις ξένων μεγαλείων. Σαγήνευσαν μυαλά επιρρεπήσε άλλων τα πρωτεία,έτσι ποτέ δεν πρόλαβαννα φτάσουν στο δικό τους βάθρο.Μα είναι το μελάνι πρόσκαιρο,οι ποιητές μικροίτην αύρα άλλων ανώνυμωννα κρύψουν στο σκοτάδι.Το βλέμμα δεν χαμήλωσεςστης εξουσίας το χέριτο νου σου δεν συγκράτησανσε εκβιαστικά κελιά.Φωνή δεν ξέρω αν ύψωσεςσε όσους…

Αποτυχία μου γλυκιά… | Topic-U

Αποτυχία μου γλυκιάΕίναι αυτές οι μέρες που όλα κυλούν ρολόιΚαι εκείνες που κάνουν θόρυβο σαν τις μπίλιες απ' το κομπολόιΔίχως επιτυχίες, μας άφησαν και φύγανεΤις ψάχνουμε με κιάλια και δεν γνωρίζουμε που πήγανε Εδώ εκεί παραπέρα, άφαντες τελείωςΗ εξερεύνηση συνεχίζεται αρειμανίωςΩπ! Η αποτυχία να, βγαίνει από τη δική της κούταΑναπήδησε από κει πριν γυρίσει η…

Καθόρισε με

Τι σε καθορίζει τελικά; Η συμπεριφορά, τα λόγια, οι πράξεις, το παρελθόν, τα ακόμη κρυφά σου στοιχεία,όλα όσα δε θυμάσαι ή απλώς η εμφάνιση; Και αν η λύση βρίσκεται κάπου στη μέση, γιατί ρωτάς εξωτερικούς παράγοντεςπιστεύοντας πως είναι ικανοί να διαλευκάνουν τον γρίφο σου;Αν είσαι αυτός που είσαι, ξέρεις πολύ καλά πως δεν χρειάζεσαι καθορισμό.Αν…

Απουσιάζω

Θυμάσαι την άνοιξη-δεν την νιώθεις πικρή,εύθραυστη σαν συμπυκνωμένη σκόνη;Θα ήθελα σαν σκάφος να συμπιέζομαι ανάμεσα στην τρικυμία, κάποιο συναίσθημα να με σφίγγει σαν δίνη,μα απαρνούμε το φως,γελάω αμήχανα σε ανθρώπους που συναντώ τυχαία στους δρόμους,και συμπιέζομαι στην πρέσα της απουσίας.Η φθορά ανεβαίνει σαν ατμός, πάνω από το περίγραμμα του γρασιδιού,αντιφέγγοντας απ΄την επιφάνεια του σχεδόν ακίνητου…

Μπαλάντα & Ελεγεία εις μνήμην του Κώστα Καρυωτάκη

Μια… wanna be μπαλάντα:Μια σήμανση που άλλοι σου επιλέγουνστους δρόμους που οι ίδιοι σου χαράξαν’.Τι ειρωνεία!, πάλι σε εκλέγουνγια πόστα που πριν λίγο σου αλλάξαν’.Να βγάλεις νέες ρίζες σε διατάξαν’,των στίχων σου τις δόλιες ξεριζώνουν.Την κάλπικη ηθική τους σου διδάξαν’. Ποιο δίκιο σου να βρεις, αν σε φιμώνουν;Μονίμως βρίσκουν κάτι να σε ψέγουν.Στης εξουσίας το…

Γυναίκα | #Topic_Week

Κόβω κομμάτια από το σώμα μου και τα κολλάω στον τοίχοΘα έλεγε κανείς πως δημιουργώ τέχνηΜα εγώ ξέρω ότι η τέχνη βρίσκεται σε αυτό που απομένεικαι στέκεται όρθιο και πολεμά και αντιστέκεται Δεν είμαστε έργα τέχνης, να κοιτάτεΔεν είμαστε πεδία μάχηςΟύτε και βραβεία,να μάχεστε στο όνομά μας ΔΕΝ ΣΑΣ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ Τα κορμιά μας δεν…

Ξύπνα και ξόρκισε | #Topic_Week

Πώς ορίζεις τον εφιάλτη;Είναι αυτό που ο καθένας φοβάται περισσότερο; Είναι αυτό που ζει χωρίς να μπορεί να ξεφύγει; Είναι αυτό που δε θέλει να κλείσει τα μάτια για να το δει; Είναι αυτό που απρόσκλητο επισκέπτεται τον πιο στενό χώρο, τις πιο βαθιές σου σκέψεις; Τι είναι για 'σένα ο εφιάλτης;Όποιος και να είναι,…

Αυτή και αυτός | Topic-U

Είμαι αυτή που θα γελάσει με το κάθε σου αστείο επειδή το λες εσύΕίμαι αυτή που σε σένα φαντάζω ολίγον περίεργη κυρίαΕίμαι αυτή που θα σε κοιτάζει ολημερίς μα μόλις γυρίσεις, θα κοιτάξω άλλουΕίμαι αυτή που σε κατασκοπεύει κρυφά για να απομνημονεύσω επιτυχώς τις ενδιαφέρουσες, για μένα, συνήθειές σου. Είμαι αυτή που όταν σε κοιτάζω…

Για άλλη μια φορά το κρύβω

Δεν μπορώ να το πωαλλά ο χρόνος μου μασά την ψυχήτα γκρίζα, το ασήμι που κόβει τον ήλιο,το κόβω, το απλώνω, το ράβω σε ανεκτά ρούχανα κρύψω, να ανακατέψω · δεν μπορώ να το πωγιατί; Πώς θα σβήσει μια χορογραφία από φωνέςμόλις ευθυγραμμίσεις τους νευρώνες σε μία φράση«και είναι.. αυτό»,σβήνεις στον τάφο που ορίζει η…

Τέταρτη πράξη

Ποίημα της Μαρίας Λαϊνά (από τη συλλογή Ρόδινος Φόβος, 1992):Φόβοςχειρότερος πάνταρόδινος φόβοςπριν τι, από τιο φόβος του φόβουο φόβος μη σε παραλύσει Η συνέχειά του (δική μου):  Ο φόβος για τα ειλικρινή ψέματασαν εκείνον για τις κάλπικες αλήθειες· μοιάζει τιποτένιος μπροστά στο φόβο της ανεπάρκειας-αν σκεφτείς πως ολάκερη η πλάση να χορτάσει δε μπορεί μιαν ανθρωπότητα· ο φόβος, λοιπόν,…

Με βρίσκει η ποίηση

Ανάμεσα σε δυο προδοσίες,μια των στίχων που δεν άντεξακαι μια λευκή,για το μελανί που δεν ξόδεψασε αίματα και ιδρώτες που χύθηκαν αναίτια,και φύλαξα για τρικυμίες της δικής μου βάρκας. Συγγνώμη. Ανάμεσα σε δυο αλήθειες,μια Εκείνη που ποτέ δεν δέχτηκα,και μια γυμνή,με κοιτάζει όταν ξυπνάω γεμάτη προσμονήνα κάνω το βλέμμα μου φωνή να κατευθύνω,μα δεν περνάω…

Ξενιστής

Αν δεν έδειχναν το μαλακό τους δέρμα, τα παράσιτα,δεν θα διαφέραν από εμάς, τους σκληροτράχηλουςατμούς μιας εποχής ξερής και παρδαλά πετρωμένης,θα ήταν όμοια σε όλα, στην συμπεριφορά,στα ένστικτα, στη σκέψη. Συγγενικές πληγές θα μάτωναν,με την ίδια ακατάληπτη πολυπλοκότηταθα απεδείκνυαν την αντίληψή τους.Θα υπόσχονταν στις νέες γενιές όνειρα οξειδωμέναθα επέμεναν στο απόλυτομα οι βουκαμβίλιες δεν είναι…