Τώρα ζεις. | Topic-U

Μουδιασμένος Ανοίγεις τα μάτια, το φως αχνό Σ’αρέσει – νιώθεις ασφάλεια Σιγά σιγά σκοτεινιάζει Άβυσσος Δεν θες να ξεφύγεις Παράξενη ζεστασία Κλείνεις τα μάτια, βυθίζεσαι Ξαφνικά σε χτυπάει Δεν ξέρεις τι, είναι έντονο Παλεύεις Το σώμα σου πλέον ελαφρύ Ανοίγεις το φως Τυφλώνεσαι, το συνηθίζεις Τώρα βλέπεις Τώρα ζεις Bard Photography credits:Marina Lazari     … Συνεχίστε να διαβάζετε Τώρα ζεις. | Topic-U.

«Είναι ένα από τα μαύρα βράδια σήμερα».

Είναι ένα από τα μαύρα βραδιά σήμερα. Τα χέρια μου στρίβουν τα προβλήματα μου Ο λαιμός μου κατεβάζει ούζα μπας και ξεχάσω Δέκα βήματα και βρέθηκα δίπλα στο σπίτι του αδελφού μου Αυτός δεν νοιάζεται που δεν μπορώ να επεξεργαστώ τον κόσμο σας. Μετά φεύγω και πάω στην σπηλιά μου Το ενθύμιο που έχω ακόμα … Συνεχίστε να διαβάζετε «Είναι ένα από τα μαύρα βράδια σήμερα»..

Όσα δεν έκανες.

Ενός λεπτού σιγή μου είπες μα δε σώπασες Τις λέξεις που αγαπάς να μου λες δεν ξεστόμισες Και πίστεψες πως το χαμόγελό μου μας ευλόγησε Μα έκλαψες και ας μην πόνεσες. Το χώμα που έπλασες δεν πότισες Το νόημα μου έθαψες Έψαξες να βρεις κάτι που δεν γνώρισες Το ''ποίημα'' αυτό ξαναδιάβασες και εν τέλει … Συνεχίστε να διαβάζετε Όσα δεν έκανες..

Τα κατάφερα (;)

Και τελικά, τα κατάφερα. Έφυγα. Πέρασα κάπου εκτός. Μακριά. Από την πόλη που μεγάλωσα, τα μέρη που έκανα σπίτι, τους φίλους που μου έμαθαν τι σημαίνει αγάπη - και εκείνους που μου δίδαξαν το μίσος. Τα κατάφερα και τώρα ζω μόνη μου. Στο δικό μου σπίτι. Αλλά μόνη μου. Και ήταν αρκετό. Και είναι αρκετό. … Συνεχίστε να διαβάζετε Τα κατάφερα (;).

Στα μικρά που χάνουμε.

Όσα προλάβεις να σκεφτείς, στα κενά που σκεπάζουν οι νύκτες στα διάκενα των συρμών και ανάμεσα στα «έχω», όσα πεπερασμένα προλάβεις, δεν είναι παρά πνοές θαμπές, μικρές χαραγματιές στον καθρέφτη που βάζουμε μπροστά μας, να κόβει όσα θα βλέπαμε, κι’ όσα μας κρατούν. Μένει εκεί αυτός, αλλόκοτα ανθεκτικός να θυμίζει πως το κεντρικό μας θέμα … Συνεχίστε να διαβάζετε Στα μικρά που χάνουμε..

Οριακά δίπολα.

Για άλλον δαίμονες, για άλλον αδελφές. Η μαστούρα του πρωινού για το βάλτο της νύχτας. Οι διακυμάνσεις στο εγώ, στο συναίσθημα. Μα το έντονο γέλιο με το κλάμα ίδιο ήχο έχουν. Θα φάω πολύ σήμερα. Χθες βαριόμουν. Θα γίνεις λιώμα ή θα μείνεις νηφάλιος; Θα διαβάσεις μέχρι αηδίας ή καθόλου. Το οριστικό «αντίο» δεν υπάρχει, … Συνεχίστε να διαβάζετε Οριακά δίπολα..

Πέρα από το πέπλο.

Ξύπνησα ένα βαρύ χειμερινό πρωινό και τα σύννεφα έκρυβαν κάθε ίχνος ηλιαχτίδας μα η κοιμισμένη αναπνοή σου δίπλα μου φώτισε ολόκληρο το δωμάτιο. Έτρεξα να φτιάξω την πρώτη στάλα καφέ μήπως ανασηκωθούν ελάχιστα τα ράθυμά μου βλέφαρα μα αυτά άνοιξαν διάπλατα από την επίγευση του πρώτου απαλού φιλιού το πρωί. Ο θόρυβος της κίνησης ηχούσε … Συνεχίστε να διαβάζετε Πέρα από το πέπλο..

Ε, και;

Εγώ θα σου πω Πώς είναι η κατάσταση Γιατί; Διότι βγήκα έξω. Πλέον δεν έχεις τρόπο να κρυφτείς Ξέρω όλη την αλήθεια μου Δεν με ορίζεις πλέον Σε φαντάζομαι και σε λυπάμαι ταυτόχρονα. Αυτό που έχεις σου αξίζει Βλέπεις, η δύναμη σου φάνηκε Νόμισες πως παλάβωσα ή εσύ με έκανες να το πιστεύω Όμως άσε … Συνεχίστε να διαβάζετε Ε, και;.

Σε εκείνα.

Σε εκείνες τις σιωπηλές στιγμές Σε εκείνα τα κλεφτά αμοιβαία βλέμματα Σε εκείνα τα συχνά βουρκωμένα μάτια Σε εκείνες τις καρδιές που αγνόησα Σε εκείνες τις θωρακισμένες αγκαλιές Σε εκείνα τα όνειρα που πραγματοποίησα, αλλά και σε εκείνα που δεν ακούμπησα Σε εκείνα τα κρύα χέρια που μ'άρεσε να ζεσταίνω Σε εκείνες τις μυστικές συναντήσεις … Συνεχίστε να διαβάζετε Σε εκείνα..

Εξομολόγηση.

Μερικές φορές προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως δεν έφυγες και άλλες πως δεν ήρθες ποτέ. Η αλήθεια είναι πως δεν μπόρεσα να καταλάβω την ανάγκη της παρουσίας, μέχρι να νιώσω τον πόνο της απουσίας. Σαν ποτέ να μην ήταν εδώ κάποιος μέχρι να έρθεις εσύ.Σαν ποτέ να μην μου έλειψε κάποιος μέχρι να … Συνεχίστε να διαβάζετε Εξομολόγηση..

Ένα ψιλόβροχο δεν αρκεί.

Βρέχει, σαν αναμονή, αργό, επίμονο ψιχάλισμα προσπαθεί, σχεδόν παστρικά, να ξεπλύνει το πρωινό στρώμα παγωμένης λύπης. Από το κοιμισμένο κούνημα της απέναντι λεύκας, το λεπτό ανακάτεμα του νερού κάτω απ’ τους τροχούς, νιώθω τα γκρίζα σύννεφα κουβέρτα αν όχι ζεστή, οικεία να παρατείνει την νύκτα, διεισδυτικό υγρό στις ρωγμές μεσημεριού, μουρμούρα απ’ τις ακίνητες γωνιές … Συνεχίστε να διαβάζετε Ένα ψιλόβροχο δεν αρκεί..

Χαθήκαμε στον καπνό.

Σε έχασα μέσα στον καπνό του τσιγάρου σου Έφυγες κι έμεινα από συνήθεια, έτσι δε κάνουμε; Το χόμπι μου να με τρώει το συναίσθημα, για σένα ταινία μικρού μήκους. Χαθήκαμε ή χάθηκες; Έχει μπόρα. Έλα, θα βραχείς. Δε χωράμε στην ίδια ομπρέλα όμως κι εσύ έχεις κουκούλα. Στρίβεις στο ματωμένο στενό Προχωρώ στη φρεσκοστρωμένη άσφαλτο … Συνεχίστε να διαβάζετε Χαθήκαμε στον καπνό..

Άστρο φωτεινό, λάμψε γιορτινό. | #This_Is_Christmas

Τα φώτα του δέντρου λάμπουν πάνω σε κάθε σκοτεινή μου σκέψη όπως μέσα σε κάθε κόκκινη μπάλα κρύβεται πλέον ένας ξεχασμένος στεναγμός. Το αστέρι στην κορυφή ξεθωριασμένο φαίνεται έχουν περάσει πολλές εποχές από τότε που είδε τελευταία φορά τα πρόσωπα γύρω του να λάμπουν. Η φάτνη σκονισμένη και λειψή μέσα της δεν έχει απομείνει παρά … Συνεχίστε να διαβάζετε Άστρο φωτεινό, λάμψε γιορτινό. | #This_Is_Christmas.

Γιορτινός μονόλογος. | #This_Is_Christmas

Μέρα γιορτής αν δεν είσαι μόνος. Όμως δεν είναι σαν τις άλλες μέρες, όπως και να 'χει. Αναμνήσεις, φιλοδοξίες, φόβοι και όνειρα συνυπάρχουν. Σε εικοσιτέσσερις ώρες σχεδιασμού, ανάλυσης και διαπεραστικών συναισθημάτων Όπου και να πας ξεχωρίζεις τη διαφορετική στάση των ανθρώπων ακόμα και των υλικών αν έχεις αρκετή φαντασία. Πιάνεις τη σκέψη σου να αναπολεί … Συνεχίστε να διαβάζετε Γιορτινός μονόλογος. | #This_Is_Christmas.

Γιορτινές σκέψεις. | #This_Is_Christmas

Με μελάνι κόκκινο σκοπεύουμε τον χρόνο, να βαπτίσουμε ιδιαίτερες μερικές του αλληλουχίες, απόπειρα ονοματοδοσίας ενός νήματος κυλούμενου νερού. Για όσους έχουν μόνιμη θέα το παρόν, η ρουτίνα ειρωνεύεται τα μασκαρέματα της, πλάγιες ματιές προς το πνεύμα που δεν διαφοροποιεί μ’ονόματα. Βαπτίζουμε, κι’ όμως, μια εναλλαγή του ήλιου Τρίτη, μια δεκαπεντάδα εναλλαγών Χριστούγεννα, ελπίζουμε, ράβουμε το … Συνεχίστε να διαβάζετε Γιορτινές σκέψεις. | #This_Is_Christmas.

Κολυμβητής στο χείμαρρο.

Περιπλανιέμαι σε στενά γεμάτα καπνό, βιτρίνες και ζωή μα στενάζω για τα χείλη που πέρασαν χωρίς να με ζητήσουν. Τα σκεπάσματα ξεστρώθηκαν κούρνιασα ξεβολεμένος μέσα τους αναμένοντας τη σκέψη σου να με κρατήσει ξάγρυπνο το βράδυ. Δάγκωσα τα χείλη μου, ώσπου αίμα ξεχείλισε και κύλισε μέσα μου φόρος τιμής στα στεγνωμένα μου δάκρυα. Βγήκα να … Συνεχίστε να διαβάζετε Κολυμβητής στο χείμαρρο..

Απορίας άξιον.

Απορίας άξιον είναι που μερικές φορές οι άνθρωποι ξεχνούν τη μια και κύριά τους ιδιότητα. Το σεβασμό για τον διπλανό τους. Απορίας άξιον είναι που μερικές φορές οι άνθρωποι αποπροσανατολίζονται από το στόχο τους. Την εξέλιξή τους. Απορίας άξιον είναι που μερικές φορές οι άνθρωποι συμπεριφέρονται χειρότερα από τα υπόλοιπα ζώα, έχοντας το πολυτιμότερο αγαθό. … Συνεχίστε να διαβάζετε Απορίας άξιον..

Ξύλινη αναμονή.

Βιάζομαι να σκιαγραφήσω όσα με προσπερνούν -τρέχοντας με την δική μου φυγόκεντρη ταχύτητα- ενώ ένα ψύχος παράλληλο του σημερινού τονίζει τις γωνίες των σκέψεων. Χαράσσουμε τους δρόμους με τα στίγματα των αναμνήσεών μας, όπως διευκρινίζονται τα χιλιοπατημένα μονοπάτια, βαθαίνοντας, λειαίνοντας, καταστρέφοντας, ποδοπατώντας το κατειλημμένο σημείο του καμβά που, ασυνείδητα, διεκδικουμε για δικό μας. Βιάζομαι, και … Συνεχίστε να διαβάζετε Ξύλινη αναμονή..

Ανθισμένα διαλείμματα.

Σου είπα δεν θα ξαναφύγω. Έκατσα να δω την θάλασσα μήπως μαζί με κάποιον γλάρο έρθει και το κουράγιο να κοιτάξω κατάματα τον ξεφτισμένο ουρανό. Έχει περάσει καιρός από τότε. Το κύμα σκάει δυνατότερο τα χρώματα ανοίξανε και μου χαμογελούν και χέρια που φάνταζαν κλειστά έτοιμα πλέον να με αγκαλιάσουν. Αν δεν γυρίσω; Τα κορίτσια … Συνεχίστε να διαβάζετε Ανθισμένα διαλείμματα..

Ναρκώσου.

Το βρήκα, το πήρα, ήμουν καλά Το βρίσκω, το παίρνω, είμαι καλά Κάθε μέρα που τελειώνει, είμαι καλά Τελειώνει; Ξαναπαίρνω Είναι εδώ, είμαι εδώ, είμαι καλά. Τελείωσε, τώρα; Ψάχνεις απεγνωσμένα, τώρα θα μείνεις μόνος Οι φίλοι δεν είναι χρήσιμοι πια Δε σου γεμίζουν το κενό Ματωμένες, κλαμένες νύχτες Ο χρόνος δε μετράει πια, ούτε κι … Συνεχίστε να διαβάζετε Ναρκώσου..

Μακάρι (;)

Μακάρι να περιτριγυριζόμουν από χαμόγελα Μακάρι το δικό μου χαμόγελο να είχε την ανταπόκριση που θα ήθελα Μακάρι να μπορούσα να χαρίσω το χαμόγελο μου και ας μη χαμογελούσα ποτέ ξανά Μακάρι να μην ήμουν τόσο δειλή Μακάρι να υπερασπιζόμουν την αδικία Μακάρι να μην κρυβόμουν πίσω από το ρητό "Φωνάζοντας χάνεις το δίκιο σου" … Συνεχίστε να διαβάζετε Μακάρι (;).

(α)κακος μηχανισμος.

Έχω έναν κακό μηχανισμό, που οπότε τον χρησιμοποιώ γίνεται χειρότερος. Τον βάζω σε λειτουργία μόνο τα περίεργα πρωινά, τα μοναχικά απογεύματα και τα ανυπόφορα βράδια. Κάθε μέρα, επομένως. Μου κάνει κακό και το ξέρω. Τόσο κακό που φορά με τη φορά πείθομαι πως μου κάνει καλό. Δεν είμαι καλή στα ψέματα. Ποτέ δεν ήμουν. Σ' … Συνεχίστε να διαβάζετε (α)κακος μηχανισμος..

Ένας κόσμος, κουβάρι στα χέρια.

Ξετυλίγεις το νήμα, σαν να ξεμπλέκεις ανείπωτες σκέψεις, γνωρίζεις πως είναι δύσκολο, να υφαίνεις με κλωστή που χορεύει, να ακολουθείς μονοπάτι απάτητο, ασχεδίαστο δρόμο. Δεν θα σου πεις, δεν θα σου πουν, τα λόγια είναι έτοιμα κελιά και καλούπια στενά, παρά μόνο θα βλέπεις το νήμα χαοτικά να τυλίγεται να προκαλεί τις όποιες ικανότητες νομίζεις … Συνεχίστε να διαβάζετε Ένας κόσμος, κουβάρι στα χέρια..

Ανάσα βαθιά.

Το ταβάνι πλησιάζει, στάζουν νερά από μέρες Ρούχα απλωμένα στην υγρασία να μουλιάζουν Μία πετσέτα παρατημένη από προχθές στο πάτωμα του μπάνιου και τα πιάτα στοίβα στον νεροχύτη Στοίβα και τα λόγια που ξέχασα να πω, άτσαλα παρατημένη δίπλα σε αυτή με όλα όσα δείλιασα να κάνω. Η υγρασία δεν θα μπορούσε ποτέ να διαπεράσει … Συνεχίστε να διαβάζετε Ανάσα βαθιά..

Θαλασσοπνιγμένα δειλινά.

Ένιωσα το κύμα ν ’ανασαίνει πλάι μου, αμέσως έτρεξα κοντά του να ακούσω τις φωνές που ο αέρας έπνιξε και τα ψάρια να σπαρταράνε ανήμπορα, σαν εραστές που βρέθηκαν γυμνοί να φτάνουν στα όρια της ηδονής τους. Τα μάτια μου ακολούθησαν το καλάμι από τα ξεθωριασμένα χέρια να πηδά στο σίγουρο ναυάγιο της θάλασσας να … Συνεχίστε να διαβάζετε Θαλασσοπνιγμένα δειλινά..

Άθελα…

Έξαλλη έγινα πάλι. Μάλωσα με τα θέλω μου. Τι πεισματάρικα που είναι! Προσπαθώ να τα πείσω πως δεν τα θέλω. Μα αρνούνται να με ακούσουν. Έχω και την ματαιοδοξία που με συμβουλεύει συνεχώς να μην τους δίνω αξία. Τι πιστεύουν δηλαδή; Πως αν τα κατακτήσω θα καταφέρω κάτι; Όλα είναι απολαύσεις της στιγμής. Αξίζει τόσος … Συνεχίστε να διαβάζετε Άθελα….

«-και πάλι πίσω».

Απ' τα λάθη στα σωστά -και πάλι πίσω. Απ' τη θλίψη στη χαρά -και πάλι πίσω. Απ' το ποια είμαι στο ποια θέλεις να είμαι -και πάλι πίσω. Και πίσω... Και πίσω... Μια ζωή έτρεχα για να προλάβω τους δείκτες ενός ρολογιού που δεν υπήρχε. Κι αυτό με πήγαινε πίσω. Μια ζωή έσπαγα και ένωνα … Συνεχίστε να διαβάζετε «-και πάλι πίσω»..

Το σημείο. | Topic-U

Ξαπλώνω. Αφήνομαι. Όχι σε κάποιο κρεβάτι. Ούτε στο δάπεδο. Μήτε στο γρασίδι. Αλλά στην πιο καλοφτιαγμένη επιφάνεια που μπορεί ανθρώπινο σώμα να ξαπλώσει. Στην επιφάνεια της θάλασσας. Εναποθέτω στα ευγενή της χέρια σώμα και ψυχή. Δεν επεμβαίνω. Δεν έχω βούληση. Αφήνω τα κύματα να με παρασύρουν και να με οδηγήσουν όπου προτιμούν. Κλυδωνίζομαι. Η αναταραχή … Συνεχίστε να διαβάζετε Το σημείο. | Topic-U.

Για μια συνείδηση.

Αφομοιώνονται όσα με πόνο κρατάς; Όσα, είπαν, πως πρέπει -σαν αλυσίδες, σκλαβικά- να μην πετάξεις , λες και συνήθως υπάρχει επιλογή. Μα το «πρέπει» κτυπά την δυνατότητα, σαν προσβολή, γνωρίζει πως πρακτικώς δεν έχει επιρροή. «Είπαν», ακούς, ψιθυρίζουν σαν ξένο σώμα, μια παραμόρφωση σαν παράσιτο που τρώει την σάρκα, κάτω από έναν ήλιο που μουρμουρά … Συνεχίστε να διαβάζετε Για μια συνείδηση..

Καλλιτεχνικές ανησυχίες.

Στο σχολείο μου μάθαν να διαβάζω, να γράφω, να υπολογίζω. Οι παρέες μου μου έμαθαν να αγαπάω, να σέβομαι και να ζητάω συγγνώμη. Οι δάσκαλοι μου έμαθαν πως οι κόποι σου ανταμείβονται κάποιες φορές, άλλες νικάει αυτός που προσποιείται καλύτερα. Η ζωή του καλλιτέχνη, όμως, έχει τη δική της πλευρά. Δεν αρκεί να σηκώνεσαι όταν … Συνεχίστε να διαβάζετε Καλλιτεχνικές ανησυχίες..