Χρώματα.

Καθιστώ την εικόνα διαυγή,
με λίγο διαλυτικό στοχευμένα, ανά σημεία, σταδιακά,
τα μέλη της γίνονται διάφανα,
περιστοιχίζουν τα παχιά χρώματα, δημιουργούν νέα σχήματα,
εξελικτικά την εμφανίζουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Χρώματα.

Τα νήματα.

Έχω μια αγάπη για τις ιστορίες που πλάθω μέσα στο μυαλό μου, και μια εμμονή με τις αλληγορίες.

Με την ίδια λογική, έχω μια πεποίθηση πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ανά δύο, και μια θεωρία πως ενώνονται με δύο νήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα νήματα.

Τις μέρες που δεν έχω τίποτα να γράψω. | Topic-U

Tις ημέρες που δεν έχω τίποτα να γράψω
αναρωτιέμαι μήπως η διαδρομή αυτή έφτασε στο τέλος της.
αναλογίζομαι τις συνέπειες μιας τέτοιας παραδοχής
αλλά να σου πω και κάτι;
τέλος έχουν ως και τα πιο μακρινά ταξίδια,
όλοι οι ασύρματοι κάποτε σιγούν.
περιηγούμαι σε χορταριασμένα, παρατημένα blogs
κι εικάζω πόσες αναρτήσεις με χωρίζουν από την τελευταία μου Συνεχίστε την ανάγνωση Τις μέρες που δεν έχω τίποτα να γράψω. | Topic-U

Χρόνος.

Ανενόχλητος κυλά, δίχως ποτέ να ξαποσταίνει.
Δεν υπολογίζει αισθήματα, συγκυρίες και δεινά, φεύγει και δυστυχώς δεν ξαναγυρνά.
Από καταβολής κόσμου, ο άνθρωπος ήθελε να τον μετρήσει. Κατασκεύασε μηχανές, τεχνοτροπίες,
δημιούργησε έννοιες, έδωσε ονομασίες… Συνεχίστε την ανάγνωση Χρόνος.

Το φαινόμενο της έκστασης. | #The_Canvas_Project

The phenomenon of Ecstasy, 1933 | Salvador Dali

Σε ένα δείπνο για δύο
στο κεφάλι μου
γράφω διαρκώς «Θέλω…» και
ο κέρσορας το εξαφανίζει

Η γύμνια σου φλέγεται κάτω
από τα ακροδάχτυλά μου
και τα θέλω μου
βγαίνουν σαν μικροί όρκοι μόλις λίγα χιλιοστά
από τα μισάνοιχτα χείλη σου Συνεχίστε την ανάγνωση Το φαινόμενο της έκστασης. | #The_Canvas_Project

Δύο σκέψεις απομονωμένες.

Ι.

Δεν ξέρω πώς αισθάνομαι για τον θάνατο.
Ή για τη ζωή.
Κάποιες φορές το μεταφράζω σε χαμένους χτύπους
κομμένες ανάσες και μυαλά κενά από σκέψεις
Η ζωή μου θυμίζει πολύ τον θάνατό σου
Δεν ξέρω πώς νιώθω για το θάνατο.
Ή για εσένα… Συνεχίστε την ανάγνωση Δύο σκέψεις απομονωμένες.

H δική μας θάλασσα. | Topic-U

Η θάλασσά μου… Η θάλασσα η δικιά μου.
Γέλασα, έκλαψα, σκέφτηκα, τρόμαξα.
Μην απορείς, καρδιά μου,
κάθε κύμα κι ένα δάκρυ
με κέρασε εκείνο το κρύο βράδυ Συνεχίστε την ανάγνωση H δική μας θάλασσα. | Topic-U

Ελεύθεροι απομονωμένοι.

Μακριά από το κύμα
και τον απαλό αέρα
μιας φουσκωμένης ακτής.

Ανάμεσα στις γνώριμες γωνιές
αντίπαλος με τα ενδεχόμενα
αναπνέεις με θυμό
από μισάνοιχτα παράθυρα. Συνεχίστε την ανάγνωση Ελεύθεροι απομονωμένοι.

Αναζήτησε πίσω τι έλειπε.

Νομίζει κανείς πως γυαλίζει,
σχεδόν σε εξαπατά πως είναι λείο, απλό, εύληπτο.
Βγαίνεις, ξεφυλλίζεις τις ώρες, ανασαίνεις με ύφος αχρείαστο,
περιττές είναι όσες σημασίες σε ερεθίζει να σου θίγουν,
με ένα αύριο κόσμημα πλαστικό των λόγων σου,
-κάτι να λέγεται,
να ξεπερνά τοπικά τη βαβούρα – Συνεχίστε την ανάγνωση Αναζήτησε πίσω τι έλειπε.

Ηχώ μου.

Παραμιλώ συνεχώς
Επαναλαμβάνω τα λόγια μου
και εκείνα με ακινητοποιούν
Είμαι η ηχώ του εαυτού μου
μα δεν καταλαβαίνω τίποτα Συνεχίστε την ανάγνωση Ηχώ μου.

Πέντε Ποιήματα.

Μια προσπάθεια για έκφραση βασισμένη σε μια προσωπική ιστορία αγάπης. Λόγω εμμονής τα «ποιήματα» έχουν μια «ιδιορρυθμία», ελπίζω να σου αρέσουν. Είναι από καρδιάς. Συνεχίστε την ανάγνωση Πέντε Ποιήματα.

Γυναίκες που πέρασαν από εδώ.

Για σένα στο τραίνο,
με τα φαρδιά ρούχα
τα ανοιχτά μάτια
και το χαμόγελο
που έλουσε την μέρα μου με ελπίδα. Συνεχίστε την ανάγνωση Γυναίκες που πέρασαν από εδώ.

Ταξίδι στο χρόνο.

Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα πήγαινα στις μέρες της παιδικής αθωότητας και της απόλυτης ξεγνοιασιάς.
Δεν θα βιαζόμουν να δω και να μάθω.
Δεν θα βιαζόμουν να γίνω, να φύγω, να αλλάξω.
Όμως δεν μπορώ. Συνεχίστε την ανάγνωση Ταξίδι στο χρόνο.

Το τέλος είναι μαγεία.

Ζω για πράγματα που δε γράφονται, που δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγραφούν.
Τα μυρίζεις, τα νιώθεις σαν πεταλούδες ή σαν σουβλιές.
Όχι, δεν λέγονται όλα «απλά έρωτας» και «λογική αγάπη». Συνεχίστε την ανάγνωση Το τέλος είναι μαγεία.

O Αυτοκράτορας

Εγώ είμαι η αρχή
Και τα συναισθήματα ο λαός μου
Μόνος γράφω, εσύ τα διαβάζεις, όμως
Τα ποιήματα μου γίναν σύμβουλοι
Και οι πράξεις μου η αυτοκρατορία
Έχω την απόλυτη δύναμη Συνεχίστε την ανάγνωση O Αυτοκράτορας

Γνώριμοι ξένοι.

Τα μάτια σου αποφεύγω
για τα λόγια που ξεθωριάσανε,
τα χείλη που σκληράνανε
τόσο ώστε να μην θυμίζουν πλέον
αυτά που με γαργαλούσαν. Συνεχίστε την ανάγνωση Γνώριμοι ξένοι.

Χέρια. | The_Canvas_Project

Χέρια, 2000 | Χρήστος Μποκόρος

Κάθε φορά που εκδήλωνε τις σκέψεις
και τα συναισθήματά του
Φλόγες άναβαν στο κορμί του και του έκαιγαν τη σάρκα
Κάθε φορά που έφερνε αντίρρηση
και ερχόταν σε αντιμαχία
Φλόγες άναβαν στο κορμί του και του έκαιγαν την σάρκα Συνεχίστε την ανάγνωση Χέρια. | The_Canvas_Project

Έρως και Ψυχή. |#The_Canvas_Project

Τυφλός ήταν ο Έρωτας, κι ήταν σκοτάδι όταν τον γνώρισε η Ψυχή.
Σφυρηλατήθηκε η εικόνα τους για εμάς, όχι για εκείνους.
Ποτέ δεν είδαν ο ένας τον άλλον, μέχρι που γνωρίστηκαν.
Τι μένει άραγε όταν οι ερωτευμένοι βγάλουν τα γυαλιά του πάθους
Και δουν πρώτη φορά ο ένας τον άλλον; Συνεχίστε την ανάγνωση Έρως και Ψυχή. |#The_Canvas_Project

Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του. | #The_Canvas_Project

 Saturno devorando a su hijo, 1819-1823 | Goya

Περπατάς στιβαρός ανάμεσα σε υποταγμένα πρόσωπα
κάθε σου βήμα μια υπενθύμιση της δύναμής σου
και κάθε σου βλέμμα μια αδίστακτη εντολή
που καταδικάζει όποιον δεν την τηρήσει. Συνεχίστε την ανάγνωση Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του. | #The_Canvas_Project

Τέρας το πρωί, θύμα το βράδυ.

Το βραδινό κλάμα πονάει, θεωρείται βέβαια αρκετά σύνηθες.
Το πρωινό κλάμα όμως έχει άλλη γεύση, ο πόνος είναι οξύς και το πρόβλημα σοβαρό.
Το βραδινό ποτό είναι λόγος για να βγεις.
Το πρωινό ποτό είναι λόγος να μη νιώθεις τίποτα την υπόλοιπη μέρα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τέρας το πρωί, θύμα το βράδυ.

Εκρηκτικοί Μηχανισμοί. | Topic-U

Παγερή σιωπή
συσπά το
πρόσωπό σου,
ενώ πυροδοτώ
τον εκρηκτικό
μηχανισμό μου.
Οι κρότοι
καταπνίγονται
σε αίμα, λάσπη
και κύκνεια
άσματα. Συνεχίστε την ανάγνωση Εκρηκτικοί Μηχανισμοί. | Topic-U

Σκέψεις ενός χασμουρητού.

Για την γυναίκα των ονείρων μας
που πάντα μας χαμογελάει γαλήνια
κάνοντας τον ύπνο μας πιο πιστευτό
και το μαξιλάρι φιλικότερο
ακόμα και αν αυτό το χαμόγελο
δεν ξυπνήσει ποτέ μαζί μας. Συνεχίστε την ανάγνωση Σκέψεις ενός χασμουρητού.

Για να σε συναντήσω.

Μια για μένα
Μια για σένα
Μια για τα όνειρα μου
Μια για τις φρίκες μου
Μια λοξή για το κεφάλι μου
Ως πότε θα κοσμούν το χέρι μου;
Τα 《σοβαρέψου, κάνε κάτι για σένα》 Ακούγονται σαν μουσική στα αυτιά μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Για να σε συναντήσω.

Προβάδισμα.

3…2…1…
Πιστόλι εκκίνησης.
Νόμιζα ότι ο εναρκτήριος πυροβολισμός
ήχησε και για τους δυο μας

Τώρα
σε βλέπω από μακριά.
Νόμιζα ότι ξεκινήσαμε μαζί.
Μα τώρα είσαι πίσω μου Συνεχίστε την ανάγνωση Προβάδισμα.

Να πεθάνω νέα.

Αν πεθάνω νέα,
μην κλάψετε φοβούμενοι την δική σας μοίρα,
μη με αγαπήσετε ξαφνικά,
μη πείτε πως ήμασταν φίλοι

Αν πεθάνω νέα,
στεναχωρηθείτε που με γνωρίσατε,
και όχι που υπήρξα τόσο λίγο Συνεχίστε την ανάγνωση Να πεθάνω νέα.

3×1×2×2×2= ( ; )

Παιδεύω τον τρίτο γαλλικό ενώ κοιτάω στο ράφι το ποτό.
Είπα θα το κόψω το ρημάδι,
ούτε σήμερα θα πιω.
Με ρωτάς «Τότε γιατί το ‘χεις εδώ;».
Τι να σου πω;
Το ‘χω λίγο με το μαζοχισμό. Συνεχίστε την ανάγνωση 3×1×2×2×2= ( ; )

Ξημέρωσε χωρίς τη Νύχτα.

Περπάτησα πολλούς δρόμους χωρίς να ακούω λέξη,
και θα πουν, μα ποια σιωπή αντέχει τόσο;
Θα’ χουν δίκιο, αλλά αυτές οι πέντε λέξεις θα βάλουν κι’ ένα τέλος. Συνεχίστε την ανάγνωση Ξημέρωσε χωρίς τη Νύχτα.

Πάντα ξεχνάω τα ερωτηματικά.

Πάντα ξεχνάω τα ερωτηματικά
Ή ίσως και να τα παραλείπω σκόπιμα
Σε μια προσπάθεια να αφήσω απροσδιόριστο
το γεγονός ότι σχεδόν ποτέ δεν ξέρω πώς να ολοκληρώσω μια πρόταση
Χωρίς να καταλήξει σε αποσιωπητικά Συνεχίστε την ανάγνωση Πάντα ξεχνάω τα ερωτηματικά.