Noches frutales

Κι ήρθε ο Μορφέας, χώθηκε στα κουρασμένα μάτια,  πού να ‘ξερε ποια του καημού έχω άυπνη κατάντια.Γλυκιά ροή ο άνεμος μέσ’ από το φουστάνι, τι ρίγος κι αναστάτωση στα σκέλια επάνω φθάνει... Γενναιόδωρη αποζητώ ηδονή ουρανομήκη,σε ποια κάμαρα νυφική το κορμί τούτο ανήκει;Ζεστή φωλιά τα στήθη μου, στάζουν έρωτα οι ρώγες,και με των χειλιών τ’ άγγιγμα…

Σκέψεις στο τραίνο

Σκέψεις στο τραίνο 16.11.21Κάνει κρύο. Εκτίθεμαι στο λούσιμο του πρωινού ήλιου, μα το τζάμι φιλτράρει τις ζεστές ακτίνες. Ή εγώ τις φιλτράρω, μπορεί και το ερκοντίσιον να παίζει ρόλο.Μπάμ. Το δεύτερο τραίνο μάς προσπέρασε ανατινάζοντας τον αέρα, η μικρή κραυγή του φούσκωμα στα αυτιά. Πόσο ακόμη; Υπάρχουν μύκητες, που με συνεχώς μεταβαλλόμενα δίκτυα κίτρινης γλίτσας,…

Νέα Πλάνα

Νέα σελίδα, που λες...Με καινούργιου είδους στρες Με καινούργιες, έξυπνες προδιαγραφές Η χρονιά προμηνύει δουλειά Ευτυχώς, εγώ, χωρίς αφεντικάΗ τέχνη μου θα αναπτυχθεί ξανά, ως του τέλος μου, το πουθενά Ιδέες ίδιες άλλο όμως στυλ Πάντα κυνηγώντας παθητικά το σεξαπίλ Βάζοντας πάντα την έλλειψη αποκλειστικότητας σαν "υπογραφή" Διέπρεψα στην ανάλυση, ώρα για την πράξη Αυτό…

Αν…

Αν μπορούσα να ενώσω τις βουλίτσες στον ουρανό, θα έφτιαχνα ένα λαβύρινθο, να χαθώ μέσα του. Αν είχα χρήματα να αγοράσω ένα νησί, θα το βύθιζα για να μην πατήσει κανείς και το βρωμίσει. Αν μπορούσα να συνθέσω μουσική, θα έφτιαχνα το πιο καταθλιπτικό τραγούδι για να κλάψουν όλοι αυτοί που δεν μπορούν. Αν η…

Ρυτίδες

Όταν με ρωτούνε φθονερά πώς καταφέρνω να σε σκέπτομαι ακαταπαύστως τόσον πολύ καιρό, μ’ όλα τα καιρικά φαινόμενα,τους απαντώ πως το φθινόπωρο και στις βροχές είναι που εντείνεται ο πόθος.  Όταν απογυμνώνονται όλα τα φυλλοβόλα, μα ενυδατώνονται απ’ το γοερό κλάμα των σύννεφων, εγώ εκεί, το χρυσοκέντητο αειθαλές μαντήλι να σκουπίσει τα δικά σου στρουμπουλά δάκρυα που σαν διάφανος χρυσός κυλάνε στις…

Στην υγειά μας!

Διάλεξε το μαύρο ποτήρι,χαμογέλα καθώς πίνεις το μαύρο κατακάθι,και γέλα, γέλα απρόσμενα, χωρίς ειρμό,προσέχοντας να διακόψεις τον ειρμό μιας ομιλίας. Το κατακάθι, όμως, δεν πίνεταικάθεται σαν πίσσα στα χείλια σουσφραγίδα πηχτή, κολλώδης, στέρεηαπόγνωση που με δάκρυα και κολλημένο χαμόγελοεκπνέεις απ’ την μύτη.Δεν θα σβήσεις,δεν σβήνει εύκολα η σκοτεινή φλόγα,μα καίει αργά στο υπέρυθρο,ελάχιστα πιο θερμή…

Αισθησιματίας

Αιώνια κατάρα η ευαισθησία.Το περιβάλλον καθορίζει τις κινήσεις της καρδιάς μου.Όσο εύκολα φτάνω στην ηδονή, άλλο τόσο φτάνω στην κατάθλιψη.Δώσε βάση στ’ άκρα, ακούμπα με, νιώσε τις φλέβες μας να ενώνονται. Η κολόνια, αυτή η κολόνια.Δεν ήξερα πως είναι δυνατόν να θυμάμαι μυρωδιές, κι όμως το νυχτολούλουδο σε θυμίζει.Κατέληξα να ανοίγω τα παράθυρα το βράδυ…

Καυτή Ακίδα στην Άκρη

Τα δάκτυλά μου αργά δαγκώνουν τα δευτερόλεπτα,τα χείλια μου δαγκώνουν το πηκτό πλάσμα της ακινησίας · σφίγγω την φωνή σου, την κρατώ σαν άμμο,δόνηση με διαπερνά και μου διαλύει τα νεύρα,η σκέψη μου διαχέεται σαν γαλάζιος καπνόςθρύμματα, καμένα ξέφτια της μυρώνουν τον αέρα,παρασέρνοντας την προσμονή μου για έναν ακόμη ορίζοντα,μια ακόμη τυχαία ευτυχία,την αναδίπλωση έστω…

Εκτροπή

Τον τελευταίο καιρό απέκτησα μια καινούργια συνήθεια.Δεν μαρέσει πολύ, αλλά φανερώθηκε από μόνη της.Κάπου στο βάθος μια φωνή επαναλαμβάνει πως με γοητεύειπου ασυναίσθητα το σώμα μου μιλάκαι ας μάλλον βογκά. Το αριστερό μου χέρι αγκαλιάζει τον καρπό του δεξιούκαι εκείνο τρίβεται δίνοντας την αίσθηση πως προσπαθεί να ελευθερωθεί.Σαν να έβγαλα μόλις κάποια χειροπέδα και τρίβω…

Restart και φύγαμε!

Νέες αρχές! Προσπάθειες, κλείνουν οι παλιές πληγές! Restart και φύγαμε…. Ίσως κάποιοι κύκλοι δεν έκλεισαν ποτέ, δίνουμε ευκαιρίες! Πιστεύουμε σ' εμάς, μα και στους ανθρώπους. Επαναπροσδιορίζονται οι καταστάσεις! Είμαστε δυνατοί! Τώρα πια ξέρουμε τα λάθη μας. Ξέρουμε καλύτερα τους εαυτούς μας, βάζουμε σωστές προτεραιότητες πια.Ξημερώνει ακόμα μια ζεστή Κυριακή στο κέντρο της Αθήνας! Καληνύχτα, παλιέ…

Xαϊκού* της απαξίωσης

Χρόνια προσπαθώο ποιητής τι είπε να καταλάβω.  Μάλιστα, του είπα: «Ωχ αδερφέ μου, ποιον νοιάζουν όλα τούταπου θες ν’ αλλάξεις;  Ασχημομούρη,  μην ελπίζεις πια τζάμπα κύκνος να γίνεις. Το μελάνι σου γι’ αγάπες δίχως μέλλον όλο ξοδεύεις.  Με κρεβάτι άδειο,  τι να τα κάνεις τ’ άστρα; Πεινά το κορμί».  Όσοι απαγγέλλουν,  σε βραδιά ασέληνη φεγγάρια θωρούν!…

Αιματηρές Ανακλάσεις

Δεν σκοπεύω να μεριμνήσω για τα μάτια σου.Θα τα ξεκολλήσω με σπασμένο γυαλί,θα τα ρίξω στο μελάνι,θα τα κοιτώ καθώς επιπλέουν στο μαύρο,δύο όγκοι λευκοί με ματωμένες σάρκινες λωρίδες,δύο λέξεις μουγγέςσχηματίζουν την ανυπαρξία σου. Παρακολουθώ το ουρλιαχτό σουκαθώς αντηχεί στις άδειες κόγχες.Θα σε αναδομήσω, θα δεις,παίρνω ένα κεράσι, βαθύ κόκκινο και ώριμο,το χώνω βαθιά στο…

H Μούμια του Αιγαίου

Αναλογίζεται ένα τοπίο νεκρό,γεμάτο βράχια που πετρώσανε σε ξεχασμένη σκέψη,διάσπαρτο με φρύγανα που επουλώνουν ανύπαρκτη φωτιά. Το μόνιμο σημάδι της ερήμωσηςαποτελεί συντεταγμένη στην παλέτα των αποχρώσεωνόσων ορατών χρωμάτων του θανάτου.Συντεταγμένη, ωστόσο, ελλιπήςκαθώς δεν αρκούν τα δεκαδικά ψηφίαπου διαβάζει στο άψυχο σύμπλεγμααπό ξερές αστιβές, το θυμάρι και τα σχίνα.Ελπίζει σε όραση θαμπή,επίσης στο ξέπνοο άρωμα βοτάνων,ίσως…

H Κόρη της Κολάσεως

Κοχλάζει από καιρό μέσα στο ψέμα της.  Κάθε μπουρμπουλήθρα του παραβρασμένου της πολτού  μαρτυρά κι από έναν όλεθρο∙  κάτι βουλιάζει εντός της,  λιώνει και παραδίδεται στο βυθό του ελέους της.  Στην αλληλογραφία της δηλώνει διεύθυνση:  καζάνι υπ’ αριθμόν 3, οδός Κολάσεως.  Λαθραία τη βαστά η Γη που καλεί σπίτι της.  Ντυμένη πορφυρή, σ’ όλης της…

Πύρινες Σκέψεις

Στη γη του δήμου, ο δήμος ο πραγματικός μαζί με τη γη παραγκωνίζονται. Για της ενέργειας την "ανάγκη". Παντού στάχτη όμως οι ηγεμόνες όλα σωστά τα καναν', λεν'. Βήμα βήμα θα το όλο κτήσουμε ξανά, για του μέλλοντος την ύπαρξη Δίνουμε ό,τι έχουμε και δεν φτάνει, αυτός είναι ο αιώνιος πόλεμος των "από κάτω" Αφού…

Γεύμα νησιώτικης πλαγιάς | #Topic_Week

Υπό το παραλήρημα της ζέστηςμάσησα κλωνάρι από θυμάρι,το συμπυκνωμένο άρωμα πικρόλόγχισε το μυαλό μου με τα ηλιοκαμμένα βράχια,τους αλμυρούς ανέμουςκαι το ξανθωπό τοπίο. Το γέμισε μέχρι αβάσταχτο μπλε της θάλασσας,με έπνιξε εντός του στεγνού μου στόματος.Η γλώσσα μου ξερή σαν την ωχρή βλάστηση,το σάλιο μου άμμος άνυδρη,στρογγύλευε την λέξη που μουρμούριζα,μια λέξη σκοτεινή και αταίριαστη,μα…

Απαγορευμένο

Συμβαίνει πάντα βράδυ,οι στίχοι γκρεμίζονταιτα τέρατα δεν έχουν πλέον κλουβίξεχύνονται λαίμαργαστο απροστάτευτο κορμί. Σκίζουν κάθε ρούχο μαςκομματιάζουν τις μάσκεςμένουμε γυμνοί, παραδομένοισε κάθε ορμή που ξεχύνεταιαπ΄ το καυτό φουρτουνιασμένο αίμα. Θέλετε στίχους χωρίς πέπλαμα όσα η θάλασσα ξεβγάζει πάνω μαςσας μοιάζουν αλμυρά, κακοκαιρισμέναγίνανε τα θέλω μας καράβια γυαλισμέναπλέουν μόνο σε γνώριμες ακτές. Σώματα με αλάτια πεθύμησανωπά…

Ένα ευρώ για τη σκέψη σου

Αυτή που φύτρωσε τώραανάμεσα στα τσιμέντατης συνήθειας, της αδράνειας,χαλάει το κλίμα.Δεν την έσπειρα εγώ,μπάσταρδη ξεχασμένων εποχώντότε πιστεύαμε στο κάθε πρωινόμε μάτια ακούραστα, ξενυχτισμένα. Στην επόμενη ματιά ζαλίστηκακύματα που πριν με νανούριζαντώρα φούσκωναν θυμωμένα,έψαχναν τις στιγμές που συμβιβάστηκα.Εκείνες που εγκατέλειψα από δειλίαστα πρώτα συννεφιασμένα πρωινά,εκείνες που πίνουν τον καφέ γλυκόγιατί δεν είναι ανάγκη να μένει η…

Υπολογισμοί

Μια λέξη μόνο,σαν κάποιο «αν» από ξεχασμένο καλοκαίρι,έμεινε στα χέρια μου,άμμος που διαλύεται και φεύγει,με τον τελευταίο κόκκο σβήνονταςέναν ήλιο νοητόκαι μια ανάσα τεχνητή. Ευχόμαι σε αυτήν την φανταστική άμμονα αναμιχθεί με θάλασσακαι να γευτεί μακρινούς ανέμους,να μου φέρει σαν κρυφό μουρμουρητότην περιγραφή από τον κόσμο αυτού του «αν»,σαν απαγορευμένο τηλεγράφημα. Ορέστης Photography credits: Marina…

Η πολυχρησία της όρασης

Θα ψιθυρίσω στο νερόπως το χτες έκρυψα στη νύκτα,φυλακτό που έπνιξα σε μαύρη λάσπη,να μείνει εκείσαν πεθαμένο μου παιδί. Θα του το πω σιωπηλά,με μουδιασμένο πόνο,με συμπαγή κόμπο στην πνοή,σαν να του μεταφέρω πετραδάκιαπ’την ξεραμένη μου κοίτη. Θα κοιτάξω βαθιά εντός του,θα κλείσω τα μάτια τρομαγμένος,θα καταπιώ στο ωχρό σκοτάδιτην ιερόσυλη πολυχρησία της όρασης,και θα…

Λευκές μου μνήμες

Θυμάσαι τότε που κρύφτηκες στα βράχια, αλλά σε βρήκα;  Γέλασα τόσο, που ξύπνησε το βράδυκαι βγήκε ο ήλιος!  Τώρα δεν παίζεις, κρυψώνες άλλες βρίσκεις μεγαλωμένος.  Αντί για ‘σένα, τώρα κρύβετ’ ο ήλιος απ’ τις ζωές μας.  Κοίτα με, λες και είμαι εκείνη η μπάλα παγωτού άσπρου.  Κοίτα… μ’ αγάπη, κι αυτή θα ‘ρθει εντός σου εις διπλούν πίσω!  Βεντάλια δώσ’ μου,  να…

Μνήμες του καύσωνα

Ο καφές μου αραίωσε απότοματελευταία γουλιά ήταν νερότο βλέμμα μου ξενέρωσενομίζω γέλασες, αυτόματα. Θυμάμαι δεν είχε νυχτώσειστο θερινό έδειχνε θαμπάνομίζω βαρέθηκες, διακριτικάαγχωμένη μην το καταλάβω. Είχαμε πάει για λουκουμάδεςέφαγα αυθόρμητα ένα κουτίκαι όταν η σοκολάτα έσβησεέμεινα να αναπολώ εσένα. Η μέρα φεύγει πιο αργά, διστάζειόπως κάναμε και εμείςλίγο πριν φιληθούμεκαι άρχισε άλλο ένα καλοκαίρι. Σίσυφος…

Άνθρωποι

Περπατώ, επίτηδες, ανάμεσα στον κόσμο,σαν να προκαλώ, ή και να δοκιμάζω,τη διαφάνειά του. Είναι ζωογονητική η ανυπαρξία του κόσμου,καθώς συρρέουν δίπλα μου σαν κάποιο σκηνικό.Μπορώ να κινούμαι ελεύθερος, μόνος,να παρατηρώ πρόσωπα,να προσπερνώ το αλλοπρόσαλλο αυτό τοπίο,να το καταναλώνω σαν φρέσκο αέρα,να χρησιμοποιώ την ζωτικότητα του σαν ένδυμα,απλό,των βράχων, των κτιρίων, των δέντρων,ή απλώς κάποιων ημερήσιων…

Οι εφιάλτες, η αλήθεια μας

Μερικά πρωινά, ο ήλιος δεν ανατέλλεικαι -κρυμμένος αφού είναι- ούτε δύει, εν τέλει.Θλιμμένη η Σελήνη που εκοιμήθη μονάχη,μυστικά ολωνών μας κουβαλάει στη ράχη…Συνειδήσεως χρέη παραμένουν ασήκωτα,αμαρτίες και αίσχη κλειδωμένα στ’ ανείπωτα. Μ’ αναμνήσεις μπαούλα, μπήκαν στην ιστορία.Ίσως η άλλη ζωή να μην είναι αγγαρεία.Στους πεσόντες της μάχης, μάντεψε ποια εβρήκαν’,να τη, η Εμπιστοσύνη- κρίμα, δεν…

Εδώ για λίγους

Τα μαλλιά έγιναν κόμπος γύρω απ' το λαιμό μου και με πνίγουνΊσως δε θέλω να δω ξανά τα μάτια σου Πετάνε σπίθες και καίνε την ύπαρξή μου αργά και βασανιστικά Ένας μήνας πέρασε από τότε Τότε που η φωνή σου βασάνισε τελευταία φορά τ’ αυτιά και το μυαλό μου Μείνε εκεί Μακριά Φαντάζομαι τα χέρια…

Το μπουκάλι με το καφέ υγρό

Μια διάχυτη μυρωδιά χλωροξυλενόλης παραμένει,άρωμα παχύ που αποπνέουνοι επιφάνειες, τα χέρια μου. Με πονά όλο μου το σώμακαι κρατιέμαιαπό αυτό το ιδιότροπο άρωμασαν να το παίρνω για σημάδιπως έχω καθαρή ψυχή.Μα οι ταινίες που με σφίγγουν,θυμίζουν συστηματικάπως η ελευθερία που αποζητώ,στο βράδυ, στο ωχρό φωςκαθώς διαβάζω τις σκιές,επαρκώς δεν αποτυπώνεταισε αυτό το σχεδόν βρωμερά αντισηπτικόχημικό.Για…

Χαϊκού της χρονομηχανής

Χειμώνας βαρύςήρθε, με την άφιξητης ανάμνησης. Δροσοσταλίδααν στάζει παρελθόντος,γεύση σαν αίμα. Ατόφιος χρυσόςη αφοσίωσή μαςσ’ όσους χαθήκαν’. Η μνήμη ποτέδε διαγράφει εκείναπου τη συμφέρουν. Ποθώ το τώρα,λες κι ειν’ η τελευταίαμέρα που ζούμε. Πατώ στα πόδιακι εισπνέω το παρόν μου.Δεν το χορταίνω. Αλατισμένεςεύχομαι να ‘ναι όλεςσου οι περιπέτειες. Απόχη πήρα,μπας και πιάσω ποτέ μουτην ευτυχία.…

Στο χέρι μας

Ίσως γίνουμε καλύτεροι,όταν οι εχθροί νικηθούνοι φωνές σωπάσουντα παιδιά συνετιστούν. Ίσως τα πράγματα ηρεμήσουνμε την αναγκαία καθοδήγηση,φυσικά για το καλό μαςφυσικά χωρίς εμάς.Ίσως εντέλει χαλαρώσουμεόταν μεθύσουμε αρκετάαπό ποτά κερασμένα,χρεωμένα διπλά στους απέναντι.Ίσως βρούμε συντροφιάστους εικονικούς μας φίλουςαγκιστρωμένοι από τα κινητάπιανόμαστε όλοι στο ίδιο δίχτυ.(Είναι τουλάχιστον αυτό παρήγορο.)Ίσως πάλι γίνουμε χειρότεροιίσως τα πράγματα ξεφύγουνίσως δεν ηρεμήσουμε…

Φωνές μέσα απ’ το νερό

Μπορεί να ουρλιάζεις, μα δεν σε ακούω,δεν θέλω να ακούσω.Μπορεί να διαλύομαι σταδιακά,σαν να φτιάχτηκα από σκόνη,μα και πάλι δεν θα κουνηθώ. Η βροχή με παγώνει με κάθε στάλα,τα λεπτά ρυάκια της αιμορραγούν στο μέτωπό μου,μα ελπίζω στην στιγμή που θα με σβήσουν.Θα σκάβω την γη για τους στριγγούς εκείνους ήχους,δεν θα σταματήσω μέχρι να…

Nature Morte

Παρθένα, από βελούδο κεντημένα χείλη,ακουμπισμένα μονάχα απ’ τ’ απαλό αγέρι,δεν έχουν να δαγκάσουν παρηγοριάς μαντήλι.Τις πίκρες που γεύτηκαν, ποιος να τις ξέρει… Παλάμες άδειες από ταίρι που δε βρήκαν, αγνές δυο τούφες που ανεμίζουν με χάρη.Ξεραμένα μάτια που βρεγμένα γινήκαν’με δάκρυα, βροχή για ένα χέρσο χορτάρι. Κλαίνε που η θάλασσα στέγνωσε πάλι,που τα βουνά απ’…