Xαϊκού* της απαξίωσης

Χρόνια προσπαθώο ποιητής τι είπε να καταλάβω.  Μάλιστα, του είπα: «Ωχ αδερφέ μου, ποιον νοιάζουν όλα τούταπου θες ν’ αλλάξεις;  Ασχημομούρη,  μην ελπίζεις πια τζάμπα κύκνος να γίνεις. Το μελάνι σου γι’ αγάπες δίχως μέλλον όλο ξοδεύεις.  Με κρεβάτι άδειο,  τι να τα κάνεις τ’ άστρα; Πεινά το κορμί».  Όσοι απαγγέλλουν,  σε βραδιά ασέληνη φεγγάρια θωρούν!…

Αιματηρές Ανακλάσεις

Δεν σκοπεύω να μεριμνήσω για τα μάτια σου.Θα τα ξεκολλήσω με σπασμένο γυαλί,θα τα ρίξω στο μελάνι,θα τα κοιτώ καθώς επιπλέουν στο μαύρο,δύο όγκοι λευκοί με ματωμένες σάρκινες λωρίδες,δύο λέξεις μουγγέςσχηματίζουν την ανυπαρξία σου. Παρακολουθώ το ουρλιαχτό σουκαθώς αντηχεί στις άδειες κόγχες.Θα σε αναδομήσω, θα δεις,παίρνω ένα κεράσι, βαθύ κόκκινο και ώριμο,το χώνω βαθιά στο…

H Μούμια του Αιγαίου

Αναλογίζεται ένα τοπίο νεκρό,γεμάτο βράχια που πετρώσανε σε ξεχασμένη σκέψη,διάσπαρτο με φρύγανα που επουλώνουν ανύπαρκτη φωτιά. Το μόνιμο σημάδι της ερήμωσηςαποτελεί συντεταγμένη στην παλέτα των αποχρώσεωνόσων ορατών χρωμάτων του θανάτου.Συντεταγμένη, ωστόσο, ελλιπήςκαθώς δεν αρκούν τα δεκαδικά ψηφίαπου διαβάζει στο άψυχο σύμπλεγμααπό ξερές αστιβές, το θυμάρι και τα σχίνα.Ελπίζει σε όραση θαμπή,επίσης στο ξέπνοο άρωμα βοτάνων,ίσως…

H Κόρη της Κολάσεως

Κοχλάζει από καιρό μέσα στο ψέμα της.  Κάθε μπουρμπουλήθρα του παραβρασμένου της πολτού  μαρτυρά κι από έναν όλεθρο∙  κάτι βουλιάζει εντός της,  λιώνει και παραδίδεται στο βυθό του ελέους της.  Στην αλληλογραφία της δηλώνει διεύθυνση:  καζάνι υπ’ αριθμόν 3, οδός Κολάσεως.  Λαθραία τη βαστά η Γη που καλεί σπίτι της.  Ντυμένη πορφυρή, σ’ όλης της…

Πύρινες Σκέψεις

Στη γη του δήμου, ο δήμος ο πραγματικός μαζί με τη γη παραγκωνίζονται. Για της ενέργειας την "ανάγκη". Παντού στάχτη όμως οι ηγεμόνες όλα σωστά τα καναν', λεν'. Βήμα βήμα θα το όλο κτήσουμε ξανά, για του μέλλοντος την ύπαρξη Δίνουμε ό,τι έχουμε και δεν φτάνει, αυτός είναι ο αιώνιος πόλεμος των "από κάτω" Αφού…

Γεύμα νησιώτικης πλαγιάς | #Topic_Week

Υπό το παραλήρημα της ζέστηςμάσησα κλωνάρι από θυμάρι,το συμπυκνωμένο άρωμα πικρόλόγχισε το μυαλό μου με τα ηλιοκαμμένα βράχια,τους αλμυρούς ανέμουςκαι το ξανθωπό τοπίο. Το γέμισε μέχρι αβάσταχτο μπλε της θάλασσας,με έπνιξε εντός του στεγνού μου στόματος.Η γλώσσα μου ξερή σαν την ωχρή βλάστηση,το σάλιο μου άμμος άνυδρη,στρογγύλευε την λέξη που μουρμούριζα,μια λέξη σκοτεινή και αταίριαστη,μα…

Απαγορευμένο

Συμβαίνει πάντα βράδυ,οι στίχοι γκρεμίζονταιτα τέρατα δεν έχουν πλέον κλουβίξεχύνονται λαίμαργαστο απροστάτευτο κορμί. Σκίζουν κάθε ρούχο μαςκομματιάζουν τις μάσκεςμένουμε γυμνοί, παραδομένοισε κάθε ορμή που ξεχύνεταιαπ΄ το καυτό φουρτουνιασμένο αίμα. Θέλετε στίχους χωρίς πέπλαμα όσα η θάλασσα ξεβγάζει πάνω μαςσας μοιάζουν αλμυρά, κακοκαιρισμέναγίνανε τα θέλω μας καράβια γυαλισμέναπλέουν μόνο σε γνώριμες ακτές. Σώματα με αλάτια πεθύμησανωπά…

Ένα ευρώ για τη σκέψη σου

Αυτή που φύτρωσε τώραανάμεσα στα τσιμέντατης συνήθειας, της αδράνειας,χαλάει το κλίμα.Δεν την έσπειρα εγώ,μπάσταρδη ξεχασμένων εποχώντότε πιστεύαμε στο κάθε πρωινόμε μάτια ακούραστα, ξενυχτισμένα. Στην επόμενη ματιά ζαλίστηκακύματα που πριν με νανούριζαντώρα φούσκωναν θυμωμένα,έψαχναν τις στιγμές που συμβιβάστηκα.Εκείνες που εγκατέλειψα από δειλίαστα πρώτα συννεφιασμένα πρωινά,εκείνες που πίνουν τον καφέ γλυκόγιατί δεν είναι ανάγκη να μένει η…

Υπολογισμοί

Μια λέξη μόνο,σαν κάποιο «αν» από ξεχασμένο καλοκαίρι,έμεινε στα χέρια μου,άμμος που διαλύεται και φεύγει,με τον τελευταίο κόκκο σβήνονταςέναν ήλιο νοητόκαι μια ανάσα τεχνητή. Ευχόμαι σε αυτήν την φανταστική άμμονα αναμιχθεί με θάλασσακαι να γευτεί μακρινούς ανέμους,να μου φέρει σαν κρυφό μουρμουρητότην περιγραφή από τον κόσμο αυτού του «αν»,σαν απαγορευμένο τηλεγράφημα. Ορέστης Photography credits: Marina…

Η πολυχρησία της όρασης

Θα ψιθυρίσω στο νερόπως το χτες έκρυψα στη νύκτα,φυλακτό που έπνιξα σε μαύρη λάσπη,να μείνει εκείσαν πεθαμένο μου παιδί. Θα του το πω σιωπηλά,με μουδιασμένο πόνο,με συμπαγή κόμπο στην πνοή,σαν να του μεταφέρω πετραδάκιαπ’την ξεραμένη μου κοίτη. Θα κοιτάξω βαθιά εντός του,θα κλείσω τα μάτια τρομαγμένος,θα καταπιώ στο ωχρό σκοτάδιτην ιερόσυλη πολυχρησία της όρασης,και θα…

Λευκές μου μνήμες

Θυμάσαι τότε που κρύφτηκες στα βράχια, αλλά σε βρήκα;  Γέλασα τόσο, που ξύπνησε το βράδυκαι βγήκε ο ήλιος!  Τώρα δεν παίζεις, κρυψώνες άλλες βρίσκεις μεγαλωμένος.  Αντί για ‘σένα, τώρα κρύβετ’ ο ήλιος απ’ τις ζωές μας.  Κοίτα με, λες και είμαι εκείνη η μπάλα παγωτού άσπρου.  Κοίτα… μ’ αγάπη, κι αυτή θα ‘ρθει εντός σου εις διπλούν πίσω!  Βεντάλια δώσ’ μου,  να…

Μνήμες του καύσωνα

Ο καφές μου αραίωσε απότοματελευταία γουλιά ήταν νερότο βλέμμα μου ξενέρωσενομίζω γέλασες, αυτόματα. Θυμάμαι δεν είχε νυχτώσειστο θερινό έδειχνε θαμπάνομίζω βαρέθηκες, διακριτικάαγχωμένη μην το καταλάβω. Είχαμε πάει για λουκουμάδεςέφαγα αυθόρμητα ένα κουτίκαι όταν η σοκολάτα έσβησεέμεινα να αναπολώ εσένα. Η μέρα φεύγει πιο αργά, διστάζειόπως κάναμε και εμείςλίγο πριν φιληθούμεκαι άρχισε άλλο ένα καλοκαίρι. Σίσυφος…

Άνθρωποι

Περπατώ, επίτηδες, ανάμεσα στον κόσμο,σαν να προκαλώ, ή και να δοκιμάζω,τη διαφάνειά του. Είναι ζωογονητική η ανυπαρξία του κόσμου,καθώς συρρέουν δίπλα μου σαν κάποιο σκηνικό.Μπορώ να κινούμαι ελεύθερος, μόνος,να παρατηρώ πρόσωπα,να προσπερνώ το αλλοπρόσαλλο αυτό τοπίο,να το καταναλώνω σαν φρέσκο αέρα,να χρησιμοποιώ την ζωτικότητα του σαν ένδυμα,απλό,των βράχων, των κτιρίων, των δέντρων,ή απλώς κάποιων ημερήσιων…

Οι εφιάλτες, η αλήθεια μας

Μερικά πρωινά, ο ήλιος δεν ανατέλλεικαι -κρυμμένος αφού είναι- ούτε δύει, εν τέλει.Θλιμμένη η Σελήνη που εκοιμήθη μονάχη,μυστικά ολωνών μας κουβαλάει στη ράχη…Συνειδήσεως χρέη παραμένουν ασήκωτα,αμαρτίες και αίσχη κλειδωμένα στ’ ανείπωτα. Μ’ αναμνήσεις μπαούλα, μπήκαν στην ιστορία.Ίσως η άλλη ζωή να μην είναι αγγαρεία.Στους πεσόντες της μάχης, μάντεψε ποια εβρήκαν’,να τη, η Εμπιστοσύνη- κρίμα, δεν…

Εδώ για λίγους

Τα μαλλιά έγιναν κόμπος γύρω απ' το λαιμό μου και με πνίγουνΊσως δε θέλω να δω ξανά τα μάτια σου Πετάνε σπίθες και καίνε την ύπαρξή μου αργά και βασανιστικά Ένας μήνας πέρασε από τότε Τότε που η φωνή σου βασάνισε τελευταία φορά τ’ αυτιά και το μυαλό μου Μείνε εκεί Μακριά Φαντάζομαι τα χέρια…

Το μπουκάλι με το καφέ υγρό

Μια διάχυτη μυρωδιά χλωροξυλενόλης παραμένει,άρωμα παχύ που αποπνέουνοι επιφάνειες, τα χέρια μου. Με πονά όλο μου το σώμακαι κρατιέμαιαπό αυτό το ιδιότροπο άρωμασαν να το παίρνω για σημάδιπως έχω καθαρή ψυχή.Μα οι ταινίες που με σφίγγουν,θυμίζουν συστηματικάπως η ελευθερία που αποζητώ,στο βράδυ, στο ωχρό φωςκαθώς διαβάζω τις σκιές,επαρκώς δεν αποτυπώνεταισε αυτό το σχεδόν βρωμερά αντισηπτικόχημικό.Για…

Χαϊκού της χρονομηχανής

Χειμώνας βαρύςήρθε, με την άφιξητης ανάμνησης. Δροσοσταλίδααν στάζει παρελθόντος,γεύση σαν αίμα. Ατόφιος χρυσόςη αφοσίωσή μαςσ’ όσους χαθήκαν’. Η μνήμη ποτέδε διαγράφει εκείναπου τη συμφέρουν. Ποθώ το τώρα,λες κι ειν’ η τελευταίαμέρα που ζούμε. Πατώ στα πόδιακι εισπνέω το παρόν μου.Δεν το χορταίνω. Αλατισμένεςεύχομαι να ‘ναι όλεςσου οι περιπέτειες. Απόχη πήρα,μπας και πιάσω ποτέ μουτην ευτυχία.…

Στο χέρι μας

Ίσως γίνουμε καλύτεροι,όταν οι εχθροί νικηθούνοι φωνές σωπάσουντα παιδιά συνετιστούν. Ίσως τα πράγματα ηρεμήσουνμε την αναγκαία καθοδήγηση,φυσικά για το καλό μαςφυσικά χωρίς εμάς.Ίσως εντέλει χαλαρώσουμεόταν μεθύσουμε αρκετάαπό ποτά κερασμένα,χρεωμένα διπλά στους απέναντι.Ίσως βρούμε συντροφιάστους εικονικούς μας φίλουςαγκιστρωμένοι από τα κινητάπιανόμαστε όλοι στο ίδιο δίχτυ.(Είναι τουλάχιστον αυτό παρήγορο.)Ίσως πάλι γίνουμε χειρότεροιίσως τα πράγματα ξεφύγουνίσως δεν ηρεμήσουμε…

Φωνές μέσα απ’ το νερό

Μπορεί να ουρλιάζεις, μα δεν σε ακούω,δεν θέλω να ακούσω.Μπορεί να διαλύομαι σταδιακά,σαν να φτιάχτηκα από σκόνη,μα και πάλι δεν θα κουνηθώ. Η βροχή με παγώνει με κάθε στάλα,τα λεπτά ρυάκια της αιμορραγούν στο μέτωπό μου,μα ελπίζω στην στιγμή που θα με σβήσουν.Θα σκάβω την γη για τους στριγγούς εκείνους ήχους,δεν θα σταματήσω μέχρι να…

Nature Morte

Παρθένα, από βελούδο κεντημένα χείλη,ακουμπισμένα μονάχα απ’ τ’ απαλό αγέρι,δεν έχουν να δαγκάσουν παρηγοριάς μαντήλι.Τις πίκρες που γεύτηκαν, ποιος να τις ξέρει… Παλάμες άδειες από ταίρι που δε βρήκαν, αγνές δυο τούφες που ανεμίζουν με χάρη.Ξεραμένα μάτια που βρεγμένα γινήκαν’με δάκρυα, βροχή για ένα χέρσο χορτάρι. Κλαίνε που η θάλασσα στέγνωσε πάλι,που τα βουνά απ’…

Για Λίγο

Μπορώ μόνο να σου γράψω.Τα λόγια μας πνοές,σωπάσαμεοι μνήμες μας εικόνες,ξεθωριάζουν.Λυπάμαι που απέτυχα. Οι στίχοι μου χάρτινοι πύργοι,κατέρρευσανη αγκαλιά σου κύμα καλοκαιρινό,βουλιάξαμε.Να ξέρεις έφτασα κοντά.Τα χάδια που αρνήθηκα,θέλησατα μάτια που σου έκρυψα,βούρκωσαν.Θα ήθελα να ήσουν εδώ.Όσα πρόωρα μας έλειψαν,μακριά μαςόσα άδικα στερηθήκαμε,μπροστά μας.Πόσο κοντά βρεθήκαμε.Μα τώρα όλα σταμάτησαν,πίσω μαςψάχνουμε τι έμεινε,ανάμεσά μας.Για πόσο εντέλει έχασα,τον…

Το περιθώριο ενός κενού | Topic_Week

Σπρώχνω στο περιθώριοδεκάδες μικρά πράγματα,πέτρες περιττές που περιστοιχίζουν το χωράφι,ένα μυαλό που οργώνω με ό,τι μένει,λάσπη από τεχνητά καθαρό χώμα. Δεκάδες ανάγκες σιωπηλές με κοιτούνμε σκούρα, μυστηριώδη μάτια,κρυμμένοι οφθαλμοί στα βάτα των ορίων,αγκάθια από «αν», ξεραμένα χόρτα από «όχι»και πεταμένα κλαδιά από «δεν πρόλαβα».Και το μυαλό μου μένει στρωτό,απέριττα απλοποιημένο, ένα μακρύ άδειο πεδίο,σκαμμένο με…

Ημέρα Κυριακή

Ξενυχτώ με μπλαβιασμένα χείλιανα ξεσκεπάσω μυστικά τις ομιλίεςπου μουγγές άφησα την μέρα,συστοιχίες από λέξειςγια όλες τις γαλάζιες σκέψειςσαν ακτίδες στις άκρες των ματιών μου. Τις ξεδιπλώνω αργά,σαν παλιά αρωματισμένα μαντίλια,και εκπνέω μια νυχτερινή μελαγχολίαπου μυρίζει ξεραμένο γιασεμί.Το ποτάμι κυλά αργά, ημικοιμισμένο,πλατύ και βαθύ,μια μακρόστενη λίμνη με όχθες πράσινες,μα απόμακρα ψεύτικες.Τους κήπους δεν αντέχωπου μου μοιάζουν…

Πες στον Φ. 《Φύγε!》, αλλιώς θα φύγει η ζωή

Ένα Θ ξαπλωμένο μοιάζει με Φ.Για αυτό, αν σου πω πωςτης ζωής ο εχθρός είναι ο Θ.,μη βιαστείς να πεις «θάνατος»·σκέψου μιαν άλλη λέξη, από Φ. Ο Φ. ξεγλιστράει κάθε βράδυ ύπουλα στον ύπνο σου,τον πασπαλίζει με εφιάλτες.Στον ξύπνιο σου, όμως, έρχεται απ’ τη μπροστινή πόρτα, κύριος.Άμα του δώσεις πολύ χώρο στην κουζίνα σου,σού μαγειρεύει…

Χάπια ζάχαρης

Με ένα νεύμα κοφτόστρέφει το συναίσθημα στην ρουλέτα,και με το μαχαίρι του ευνουχίζει τα περιθώρια.Εξαφανίζεται ανάμεσα στις όξινες συστάδες από λόγιαμέσα σε μια βαβούρα εθιστική, οικεία,καταπίνεται εκεί,όπως μια ανταύγεια στο ξετύλιγμα κύματος. Για κάποιον λόγο ανεξίτηλο μένει ένα ορφανό χαμόγελο,στην γωνία το σχήμα της προσμονής παίζειμε τις ασαφείς σκιές.Με ένα νεύμα κοφτό, σαν αγχόνη,αποκόβεται ο…

Χωρίς μέτρο

Έφτιαξα καφέ μαύροχωρίς ζάχαρη,μόνο με τις ενοχέςνα τον πικρίζουν,πάλι όμως νύσταζεη συνείδησή μου. Δεν μετράω συλλαβές,δεν θέλω να με απαγγείλουν,μόνο να με θυμάσαι,απογοητευμένημετά το βαρύ ξενύχτιπριν φτιάξεις γλυκό καφέ. Η ποίηση δεν έχει μετρική,ούτε η ζωή αναλογίεςεσύ χάνεσαικαι εγώ, μαζί σουστίχοι δεν σώσανε ποτέάμετρους ανθρώπους. Να πιείς για να μεθύσεις,να δεις τον απέναντι ομορφότεροτο μέσα…

Δύο σταγόνες

Θα σε ψάξω.Μέσα στον καθρέφτη των στιγμών.Θα σε ψάξω, θα σε βρω.Να με δεις, να σε δω. Ο ήλιος έρχεται, κι ο ήλιος φεύγει.Όπως ερχόμαστε και φεύγουμε κι εμείς.Και σαν εμάς, όταν έρχεται φέρνει ελπίδα.Κι όταν φεύγει, σαν εμάς πάλι, φέρνει νοσταλγία.Ο ήλιος όμως πάντα γυρίζει.Μου φαίνεται πως μοιάζουμε, κι ας διαφωνούν οι απέξω.Μοιάζουμε, σαν…

Ήσουν πλάι μου όταν κοιμήθηκα

Έφυγες πριν ξημερώσει, βιαστικήδεν πρόλαβα ποτέ μου να θαυμάσωτον ήλιο να χαϊδεύει τις τούφες σουπου χορεύουν με κάθε μου ανάσα. Ίσως γλίτωσα μνήμες αγέννητεςαπό την βέβαιη φθορά του χρόνουκαι τους χλευασμούς, στίχων ανήμπορωντο πρωινό μαζί σου να ξυπνήσουν.Μα πάλι γυρνώ πεισματικά εκείανάμεσα σε ξεχασμένα βράδιαξεδιαλέγω φράσεις μου ανείπωτεςέσβησαν δειλά χωρίς να βρουν κοινό.Μια μέρα ανατέλλει…

Απαρίθμηση | Topic-U

ένα. εγώαπό τη φύση μου φιλασθενηεσύη πιο ανίατη απ όλες τις αρρώστιες. δυο. ακόμα κι όταν δεν σε σκέφτομαικάθεσαι στο πίσω μέρος του μυαλού μου, περιμένεις υπομονετικά τη σειρά σουκατά τις δύο το πρωί και στον πρωινό καφέ δεν μπορεί, κάποτε θα σε θυμηθώ, πού θα πάει -  τρία. μ'αρεσει να μένω σπίτιαλλά θα θελα να φεύγαμε μαζίδεν…

Φτηνές φθορές

Τα χέρια μου βαμμένα κόκκινα,βλέπεις;Μπορεί μια περίεργη ιδιοτροπία των ημερώνσιωπηλά να μουγγρίζει για αυτό το χρώμα,μα δεν αντέχω άλλο να ακούω, για αυτό, δεν βλέπεις, και όμως,καθώς τα χέρια μου είναι βαμμέναμε το γαλακτερό χρώμα μιας σκονισμένης ακτίνας φωτός.Μουλιάζω στο τίποτα απαρατήρητης νύκτας,πολύ ικανοποιημένος με την θαλπωρή της λήθης,και αδιαφορώ για τα χίλια βλέμματα που…