Η κοπέλα μου δεν απαντάει στα μηνύματα. Μου κλείνει το τηλέφωνο. Σπάω το κεφάλι μου να βρω που έφταιξα. Πετυχαίνω την μαμά της στον δρόμο. Κάπνιζε. Μα η μαμά της δεν καπνίζει.

Ζωγράφιζε κύκλους. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως κάθε στιγμή πήγαινε να τραβήξει μια ευθεία, αλλά συνεχώς την απέφευγε με μια ελάχιστη στροφή, ώστε να περιορίσει τις σκέψεις του και τελικά να τις κλείσει σε μια ακόμη επανάληψη. Δεν μετρούσε τις φορές, απλώς συνέχιζε τη διαδικασία μέχρι να νιώσει πως έπρεπε να σταματήσει. Τίποτα δεν …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η τρέλα είναι το νόμισμα με το οποίο εξαγοράζεις την ζωή. Είναι ακριβώς αυτή η απόκλιση από την ουδετερότητα, που μπορεί να σώσει την συνείδησή σου, την ψυχική συνειδητοποίηση όσων σου συμβαίνουν. Είναι ίσως -ακριβέστερα- ένα θόλωμα της συνείδησης, όσο παραμένει ανθυγιεινή τρέλα. Αλλά και πάλι, αυτό το σβήσιμο από την πληροφοριακή, τακτική λογική της …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Εφιάλτης. Όνειρο κακό, πολύ κακό, κατά τη διάρκεια ύπνου. Όνειρο ζωντανό, τόσο ζωντανό. Όνειρο μεγάλο, σε διάρκεια. Όνειρο τρομακτικό. Όνειρο απειλητικό.

Υπάρχει μια φωτιά που μου πνίγει το κεφάλι, απαλά αλείφοντας τα πορτοκαλέρυθρα της χρώματα ζεσταίνοντας το δέρμα σαν ανακουφιστικός πυρετός, σαν ερέθισμα κόκκινο, έντονα εικονικό, σχηματίζει παραστάσεις.

Έμεινα να κοιτώ τα χέρια μου. Αν ξεχνιόμουν, θα κοιτούσα γύρω, σ’ ένα «γύρω» που ένιωθα να με σβήνει. Σαν να κρατιόμουν σε μια κλωστή ολόκληρος φανταζόμουν πως γύρω μου δεν είχα το παρόν μου, αλλά ερείπια, ένα μάζεμα θραυσμάτων,

«Πάμε πάλι ξανά», είπε το ξυπνητήρι. Πάμε πάλι, είπαν οι επιταγές της μέρας και το άβολο φως του ήλιου, πάμε, είπαν, με τους «μοναδικούς» τους στριγγλίζοντες ήχους. Πάμε, γιατί τραβήχτηκαν απότομα τα όνειρα και έμεινε μόνο ο πονοκέφαλος του ύπνου.

Το δωμάτιο είναι αρκετά κλασσικό. Τέσσερα τείχη, μια γεμισμένη από αφίσες ντουλάπα, πολλά βιβλία που δεν έχω ανοίξει, λίγα CD που είχα ακούσει κάποτε και ένα κρεβάτι που έχω συνηθίσει.

Αναφέρομαι σε μια στιγμή που πέρασε ξέρεις… από εκείνες που παγώνουν για λίγο, καθώς κοντοστέκεσαι σε ένα πεζοδρόμιο, σε γεμίζουν με την παγερή τους ανατριχίλα και έπειτα σε προσπερνούν ·