Τι δεν βλέπω;

Πάσχω από επιλεκτική αμνησία.Συνήθης διαταραχή και προσβάλλει κυρίως τα ίδια άτομαπου θα δουν νωρίτερα άσπρες τούφες από άλλους.Που οι μετεωρολόγοι δε μπορούν να προβλέψουντις χιονοπτώσεις στην κεφαλή τους. Θυμάμαι, λοιπόν, αυτά που με συμφέρουν,ξεχνώ εκείνα που δεν.Αποκτήστε τον έλεγχο των δεδομένων σας.Ε, πιο σφιχτά δε θα μπορούσα να κρατώ τα ηνία της μνήμης.Η αναβλητικότητα, μεσαίο…

Περί της φύσης του φωτός της ημέρας

Απαγορεύεται να σκύψω,μένω στητός μέχρι να λιώσουν τα πόδια,δεν ενδίδω στην βαρύτητα,κλέβω λίγο ακόμη του χρόνου,εκπνέω,δεν πρέπει να καταρρεύσω. Ποιά είναι πραγματικά η πικρή υφήτων τεντωμένων αινιγμάτων που κρέμονται στον αέρα;Αναρωτιέμαι γύρω απ’ τον κύκλο, καθώς αυτός γυρνάκαι επαναλαμβάνει το ανεβοκατέβασμα της νότας,ακολουθώ διστακτικά το κρυφό συναίσθημαμπερδεμένος, χωρίς ξεκάθαρη ιδέα του τι κάνω,νοσταλγώ αόρατες, σχεδόν…

Έργα τέχνης οι γυναίκες | Women’s Week

Έργα τέχνης οι γυναίκες Με την Κραυγή του Munch να κρύβεται στα φοβισμένα τους μάτιαΜε την λαχτάρα τους για την τρυφερότητα του Φιλιού του KlimtΜε τον δυναμισμό της Ελευθερίας που οδηγεί τον λαό του Delacroix Με την κομψότητα του Κοριτσιού με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι του VermeerΜε την ένταση των κηλίδων του PollockΜε την οριοθετημένη έκφραση…

Όπως θέλει… | Women’s Week

Κοιτιέμαι στον καθρέφτη και βυθίζωμια υπόσταση παράλληλο φύλλο,σαν συμπαγές διεπιφανειακό αίσθημα,σε παύση. Παγώνω το βλέμμα,ακίνητο πρόσωπο,σκάβω να βρω τις κρυμμένες πτυχές,να βρω ό,τι αγνοώ καθημερινά μεσ’τον θόρυβο.Νιώθω λευκή σαν γάλα μια χορδή να με διαπερνά,νερουλιάζοντας το σχήμα, την ιδεά.Αλλά παίρνω ανάσα ξανάκαι βλέπω, με την γλυκιά γεύση της περασμένης παύσης,καμία διαφορά σε εμένα,μα μόνο στην…

Η Δευτερόπλαστη | Women’s Week

Ήρθες στον κόσμο δεύτερη, φτιαγμένη από το πλευρό του πρώτου, γιατί η θέσησου είναι στο πλευρό του.Η σάρκα σου, ένα κομμάτι με ιδιοκτησία, εν τέλει. Εύα σε ονόμασαν τότε. Ενσαρκώνεις την ολότητα της έννοιας της αμαρτίας, για έναμήλο που δεν έπρεπε να δαγκώσεις. Γίνεσαι η πρώτη εχθρός της ιστορίας. Το γυμνό σου αίμα θεωρείται αμαρτωλό…

Πέντε μικροί ύμνοι στη γυναίκα | Women’s Week

IΤον τοκετό εσύ ανέχεσαιΓι'αυτό είσαι ξεχωριστή για μέναΤίποτα δεν θα σε άλλαζεΔιότι τίποτα δεν συγκρίνεται με την αγάπη σου IIΙστορική η αντοχή που σε διακατέχειΣαν όλους τους στρατούς του κόσμο μαζίΜόνο που ζείς, που υπάρχεις ο άνθρωπος κέρδισεΓιατί εσύ είσαι το γένος, εσύ είσαι η βάση IIIΑπερίγραπτη η έμπνευση κάθε γυναίκαςΔιότι η ύπαρξή σου επιβεβαιώνει…

5+1 Χαϊκού για ‘σένα

Ράβω τις λέξειςστα γράμματα που στέλνω.Άουτς. Τρυπιέμαι.  Στάση εμβρυϊκή,κάτω απ’ το πάπλωμά σουνιώθω ευάλωτη.    Καρδιά μαρουλιού, της έμπηξες στο στήθος τα ψέματά σου.  Θες να ξεχάσειςτον ματωμένο ήλιοτων δειλινών μας.  Τα ίδια λόγιαπου με κάνουν να πονώ,τα λες γι’ αγάπη. Τα ωραία λάθηο ερωτευμένος νους μουξανά τα κάνει. Bookaterian Photograpy credits: Despina Niki

Νεφέλη

Οι στίχοι πέταξαν μακριά,έγιναν καθρέφτης ικανόςσε μάτια πρόθυμα να δείξει,λάμψεις ξένων μεγαλείων. Σαγήνευσαν μυαλά επιρρεπήσε άλλων τα πρωτεία,έτσι ποτέ δεν πρόλαβαννα φτάσουν στο δικό τους βάθρο.Μα είναι το μελάνι πρόσκαιρο,οι ποιητές μικροίτην αύρα άλλων ανώνυμωννα κρύψουν στο σκοτάδι.Το βλέμμα δεν χαμήλωσεςστης εξουσίας το χέριτο νου σου δεν συγκράτησανσε εκβιαστικά κελιά.Φωνή δεν ξέρω αν ύψωσεςσε όσους…

Αποτυχία μου γλυκιά… | Topic-U

Αποτυχία μου γλυκιάΕίναι αυτές οι μέρες που όλα κυλούν ρολόιΚαι εκείνες που κάνουν θόρυβο σαν τις μπίλιες απ' το κομπολόιΔίχως επιτυχίες, μας άφησαν και φύγανεΤις ψάχνουμε με κιάλια και δεν γνωρίζουμε που πήγανε Εδώ εκεί παραπέρα, άφαντες τελείωςΗ εξερεύνηση συνεχίζεται αρειμανίωςΩπ! Η αποτυχία να, βγαίνει από τη δική της κούταΑναπήδησε από κει πριν γυρίσει η…

Καθόρισε με

Τι σε καθορίζει τελικά; Η συμπεριφορά, τα λόγια, οι πράξεις, το παρελθόν, τα ακόμη κρυφά σου στοιχεία,όλα όσα δε θυμάσαι ή απλώς η εμφάνιση; Και αν η λύση βρίσκεται κάπου στη μέση, γιατί ρωτάς εξωτερικούς παράγοντεςπιστεύοντας πως είναι ικανοί να διαλευκάνουν τον γρίφο σου;Αν είσαι αυτός που είσαι, ξέρεις πολύ καλά πως δεν χρειάζεσαι καθορισμό.Αν…

Απουσιάζω

Θυμάσαι την άνοιξη-δεν την νιώθεις πικρή,εύθραυστη σαν συμπυκνωμένη σκόνη;Θα ήθελα σαν σκάφος να συμπιέζομαι ανάμεσα στην τρικυμία, κάποιο συναίσθημα να με σφίγγει σαν δίνη,μα απαρνούμε το φως,γελάω αμήχανα σε ανθρώπους που συναντώ τυχαία στους δρόμους,και συμπιέζομαι στην πρέσα της απουσίας.Η φθορά ανεβαίνει σαν ατμός, πάνω από το περίγραμμα του γρασιδιού,αντιφέγγοντας απ΄την επιφάνεια του σχεδόν ακίνητου…

Μπαλάντα & Ελεγεία εις μνήμην του Κώστα Καρυωτάκη

Μια… wanna be μπαλάντα:Μια σήμανση που άλλοι σου επιλέγουνστους δρόμους που οι ίδιοι σου χαράξαν’.Τι ειρωνεία!, πάλι σε εκλέγουνγια πόστα που πριν λίγο σου αλλάξαν’.Να βγάλεις νέες ρίζες σε διατάξαν’,των στίχων σου τις δόλιες ξεριζώνουν.Την κάλπικη ηθική τους σου διδάξαν’. Ποιο δίκιο σου να βρεις, αν σε φιμώνουν;Μονίμως βρίσκουν κάτι να σε ψέγουν.Στης εξουσίας το…

Γυναίκα | #Topic_Week

Κόβω κομμάτια από το σώμα μου και τα κολλάω στον τοίχοΘα έλεγε κανείς πως δημιουργώ τέχνηΜα εγώ ξέρω ότι η τέχνη βρίσκεται σε αυτό που απομένεικαι στέκεται όρθιο και πολεμά και αντιστέκεται Δεν είμαστε έργα τέχνης, να κοιτάτεΔεν είμαστε πεδία μάχηςΟύτε και βραβεία,να μάχεστε στο όνομά μας ΔΕΝ ΣΑΣ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ Τα κορμιά μας δεν…

Ξύπνα και ξόρκισε | #Topic_Week

Πώς ορίζεις τον εφιάλτη;Είναι αυτό που ο καθένας φοβάται περισσότερο; Είναι αυτό που ζει χωρίς να μπορεί να ξεφύγει; Είναι αυτό που δε θέλει να κλείσει τα μάτια για να το δει; Είναι αυτό που απρόσκλητο επισκέπτεται τον πιο στενό χώρο, τις πιο βαθιές σου σκέψεις; Τι είναι για 'σένα ο εφιάλτης;Όποιος και να είναι,…

Αυτή και αυτός | Topic-U

Είμαι αυτή που θα γελάσει με το κάθε σου αστείο επειδή το λες εσύΕίμαι αυτή που σε σένα φαντάζω ολίγον περίεργη κυρίαΕίμαι αυτή που θα σε κοιτάζει ολημερίς μα μόλις γυρίσεις, θα κοιτάξω άλλουΕίμαι αυτή που σε κατασκοπεύει κρυφά για να απομνημονεύσω επιτυχώς τις ενδιαφέρουσες, για μένα, συνήθειές σου. Είμαι αυτή που όταν σε κοιτάζω…

Για άλλη μια φορά το κρύβω

Δεν μπορώ να το πωαλλά ο χρόνος μου μασά την ψυχήτα γκρίζα, το ασήμι που κόβει τον ήλιο,το κόβω, το απλώνω, το ράβω σε ανεκτά ρούχανα κρύψω, να ανακατέψω · δεν μπορώ να το πωγιατί; Πώς θα σβήσει μια χορογραφία από φωνέςμόλις ευθυγραμμίσεις τους νευρώνες σε μία φράση«και είναι.. αυτό»,σβήνεις στον τάφο που ορίζει η…

Τέταρτη πράξη

Ποίημα της Μαρίας Λαϊνά (από τη συλλογή Ρόδινος Φόβος, 1992):Φόβοςχειρότερος πάνταρόδινος φόβοςπριν τι, από τιο φόβος του φόβουο φόβος μη σε παραλύσει Η συνέχειά του (δική μου):  Ο φόβος για τα ειλικρινή ψέματασαν εκείνον για τις κάλπικες αλήθειες· μοιάζει τιποτένιος μπροστά στο φόβο της ανεπάρκειας-αν σκεφτείς πως ολάκερη η πλάση να χορτάσει δε μπορεί μιαν ανθρωπότητα· ο φόβος, λοιπόν,…

Με βρίσκει η ποίηση

Ανάμεσα σε δυο προδοσίες,μια των στίχων που δεν άντεξακαι μια λευκή,για το μελανί που δεν ξόδεψασε αίματα και ιδρώτες που χύθηκαν αναίτια,και φύλαξα για τρικυμίες της δικής μου βάρκας. Συγγνώμη. Ανάμεσα σε δυο αλήθειες,μια Εκείνη που ποτέ δεν δέχτηκα,και μια γυμνή,με κοιτάζει όταν ξυπνάω γεμάτη προσμονήνα κάνω το βλέμμα μου φωνή να κατευθύνω,μα δεν περνάω…

Ξενιστής

Αν δεν έδειχναν το μαλακό τους δέρμα, τα παράσιτα,δεν θα διαφέραν από εμάς, τους σκληροτράχηλουςατμούς μιας εποχής ξερής και παρδαλά πετρωμένης,θα ήταν όμοια σε όλα, στην συμπεριφορά,στα ένστικτα, στη σκέψη. Συγγενικές πληγές θα μάτωναν,με την ίδια ακατάληπτη πολυπλοκότηταθα απεδείκνυαν την αντίληψή τους.Θα υπόσχονταν στις νέες γενιές όνειρα οξειδωμέναθα επέμεναν στο απόλυτομα οι βουκαμβίλιες δεν είναι…

Τρεις μέρες πριν

Περιμένω πάνω απ' το τηλέφωνο για νέα σου εδώ και κάτι ώρες. Ο χρόνος κυλάει περίεργα όταν περιμένεις, σχεδόν παγώνει. Υποθέτω μαζί του παγώνεις κι εσύ. Σκέφτομαι πως κανονικά δεν θα έπρεπε να με πειράζει και τόσο αυτή η αναμονή.Σκέφτομαι πως κανονικά θα έπρεπε να την είχα συνηθίσει. Η αλήθεια είναι πως είτε το παραδέχομαι,…

Γνωριζόμαστε;

Μη μου πεις πως είσαι αυτό που δείχνεις.Δείχνεις πώς θέλεις να είσαι στον καθένα μας.Μιλάς και φέρεσαι διαφορετικά στους ανθρώπους. Προσαρμόζεσαι για να είσαι παντού.Παντού με τον τρόπο που θες.Η μία σου προσωπικότητα ξεκινά και τελειώνει σε κάθε γνωριμία.Δε φοβάμαι να σε γνωρίσω.Θα σε γνώρισα μονάχα για να δω πώς θα παρουσιαστείς.Το μόνο που φοβάμαι…

Ταφ και ήτα

Μέχρι χθές κυνηγημένος Aπό σήμερα αυτό εξόριστος μα ευλογημένοςΜόνος εναντίον μου, λοιπόν Δίχως δικαιολογίες και υποσχέσεις Με στόχο το τίποτα για το πριν Και τα πάντα για το μετά και τώρα Έχασα την εμπιστοσύνη μου σε 'μενα Μα σαν ανθρακωρύχος θα εργαστώΜέχρι να την βρω και η ψυχή μου να αρχίσει την ωρίμανση της Ως…

Τέσσερα πράγματα

Είπα να φτιάξω μια σαΐτα.Πάνω στα φτερά της θα γράψω το πόσο σ' αγάπησα εγώ και κάτω από αυτά το πόσο μ' αγάπησες εσύ.Είπα να φτιάξω μια σαΐταέτσι όπως μου έδειξες εσύκαι να την αφήσω να πετάξει μακριάνα έρθει να σε βρει. Είπα να φτιάξω ένα σπίτι.Στις σκιές του θα φαίνομαι εγώ και στο φως…

Νυχτοπούλια | #The_Canvas_Project

Ξεπροβόδισα κουβαλώντας πάλι το βάροςτης νύχτας που σκέπαζε κάθε γωνιάμιας πόλης που χασμουριόταν κουρασμένη,έτοιμη να κλείσει τα φωτεινά της μάτια. Τα φώτα τρεμόπαιζαν αγουροξυπνημένακαθώς τ ’ανάλαφρά μου βήματα ηχούσαν·μάρτυρες της σιωπηρής μου μοναξιάςκουκούλωναν τις ηχηρές μου ανησυχίες. Ο αέρας έφερνε την κάπνα απ’ τα τζάκιαζευγαριών που αποκοιμηθήκαν αγκαλιασμένα,τα είδωλά τους τώρα σμιλεύονταν στον ουρανόαπό φιλόξενες…

Ερμητικός

Ρίξε την ψυχή σου σαν γαλάζιο βότσαλοθα την πιάσω με χέρια θαλασσινά,θα την αγκαλιάσω από όλες τις μεριές, ισοτροπικά. Τους ψιθύρους που μαζεύω σαν φωτεινές γραμμέςμπορείς να τους δεις σαν δίκτυο στον ουρανό,άστρα όχι σημειακά, αλλά όμοια με χορδές και νήματα.Την απαλή μουσική τους την διακρίνειςτο υπόκωφο κυανό τους ύφος,καθώς σε τυλίγουν,σε βυθίζουν,όλα τα απορροφάς…

Ερωτίτιδα

Ό,τι σε -ίτιδα τελειώνει είναι φλεγμονή. Άξιο απορίας είναι πώς ένας έρως γίνεται φλεγμαίνων και γιατί οι ξένοι λένε πως «πέφτουν σε έρωτα», αντί να ανεβαίνουν μ’ αυτόν!  Όποιος το σκέφθηκε, δε διάβασε, μάλλον, Συμπόσιο*, να ξεστραβωθεί. Να μάθει πως ο έρωτας είναι πάντα ανοδικός, από τη φύση του! Όποιο κουμπί σε κατεβάζει στο ισόγειο,δεν οδηγεί σ’ εκείνον, μα σε φλεγμονές και σε λιμνάζοντα δάκρυα.Μα δεν είναι ασθένεια ο…

Νοσταλγία | #Topic_Week

Είσαι και εσύ από αυτούςΣαν εμένα και εκείνονΠου ζούμε μέσα από τις ζωές που δε ζούμεΝοσταλγούμε τις στιγμές των άλλων γιατί πιστεύουμε πως έτσι θα έπρεπε να είναι και οι δικές μας Να σου πω κάτι;Δεν έχουν ιδέα πώς πρέπει να ζουνΟύτε εσύ έχεις και δεν χρειάζεται πολύ ώρα κάποιος για να το καταλάβειΌταν μιλάς…

Το Πιόνι | #Topic_Week

Στέκω μπροστά στη θάλασσα σαστισμένος,τα κύματα χόρευαν μπροστά μου ράθυμαπροτού με παρασύρουν απρόθυμαστην επόμενη φουριόζα μέρα. Το βλέμμα μου διέσχισε την ακτή,μήπως στην αφρισμένη άμμο κρύφτηκετο φως μιας αυγής πλακωμένης από νύχτεςγεμάτες σιωπή και θολό ουρανό. Γύρω μου ήχοι στη σίγαση,στον επίμονο αέρα παγιδεύονταιμα πριν το κύμα τους ξεβγάλει χάνονται,αν ήταν ποτέ να ακουστούν. Ανάμεσα…

Ο Καταρράκτης | #Topic_Week

Τα βήματα δεν ενδιαφέρουν τα πιασίματα,όσα γλιστερά αποτρέπουν την ιστορία να κυλίσει ομαλά.Καθώς περπατάς, σταματάς,και λόγω της πολλής δυσανεξίας για όσα ανόητασε διοχετεύουν,γυρνάς πίσω αντίθετα στο ρεύμα. Το να μετράς ανάποδα τις στιγμέςμοιάζει σαν να ζουλάς χαλασμένο σταφύλι ανάμεσα στα χείλη,αλλά καθώς δεν σε ενδιαφέρεικάθε τι, έτσι, μοιάζει ενδιαφέρον.Τραβάς τα πόδια κόντρα στο ποτάμικαι αφήνεις…

H Ρουλέτα | #Topic_Week

Κρατάω τη Μπίλια σφιχτά, νιώθω κάθε της καμπύληΖεσταίνεται το χέρι μου, ιδρώνωΘέλω τόσο πολύ να φτάσει σε εκείνο το σημείο, θέλω να μπορούσα να την κατευθύνω εγώ σφίγγοντάς την περισσότεροΦυσάω τη γροθιά μου και τη ρίχνωΤότε αρχίζει το τρελό παιχνίδι, η ρουλέτα στριφογυρνάει και η Μπίλια αλλάζει θέσεις συνεχώςΧαίρομαι και εκνευρίζομαι αλλεπάλληλα, μέσα σε μερικά…