Κόγχες Κοφτερές.

Ακατέργαστα βράδια σκοπεύουν μνήμες κρυφές, με χέρια αόρατα τις ξεσκεπάζουν από ύπνο βαθύ χωρίς οίκτο, χωρίς άδεια, τις ζωντανεύουν, μορφές αδιευκρίνιστες με μάτια αιχμηρά, σκιές που συνοδεύουν μοναχικούς περιπάτους, βλέμματα ορατά στα δικά μου μάτια μόνο, σέρνονται με τους ψιθύρους, με την θερμή νυκτερινή αύρα, με τα τριξίματα κλαδιών, σέρνονται σαν βαριά κουρέλια, μπλεγμένα ρούχα…

Για τους σπόρους που δεν φύτρωσαν.

Φυσάει κι ανταριάζει ο ουρανός. Είναι από εκείνους τους άκρως δροσιστικούς ανέμους που κουβαλούν ψιθύρους, χαιρετίσματα κι αιτήματα αποσιωπημένα που ποτέ δεν έφτασαν στον πραγματικό παραλήπτη τους… Που νοτίζουν τα βλέφαρα, σερβίροντάς τους δάκρυα στρουμπουλά μα ακάνθινα… Οι ατέρμονοι ροδώνες της ψυχής δεν αρκούνται, φεύ, στα λιγοστά τούτα δάκρυα για να ποτιστούν…. Οι σπόροι που…

Άτιτλο λόγω τραγικότητας. | Topic-U

Oι πρωταγωνιστές γνώριζαν Ήταν σίγουροι για το νόημα αυτού του σεναρίου Έτσι, πήραν τα έτοιμα λόγια τους Και τα έθαψαν σε μια κόλαση δική τους Έπειτα, μίσησαν ο ένας τον άλλο τόσο Που αγαπήθηκαν Έτσι, θυμήθηκαν ξανά τα λόγια εκείνα Τα ξεχείλωσαν Τα κάνανε κλωστή Και ακροβατούσαν πάνω στις στίξεις Εν τέλει Τα κάνανε σιωπή…

Ξαλμυρισμένο φεγγάρι.

Δύο χείλη λαίμαργα ξεζούμισαν την αλμύρα των θαλασσινών ματιών μου προτού το φεγγάρι σκεπάσει όσα δεν αξίζουν να φωτίζονται. Το φως στο δωμάτιο τρεμοπαίζει, μπερδεύτηκε μαζί μου και 'κείνο όταν το σεντόνι φούσκωσε τόσο ώστε να μην χωράει την μοναξιά μου. Κοιτάζω την θάλασσα γαλήνιος αφημένος, στο κύμα μιας τρικυμίας, ή στην βάρκα που ξεβγάζει…

Όχι πια.

Υπάρχει κάτι τόσο σκοτεινό και βρώμικο μέσα μου. Κάτι τόσο λάθος που σχεδόν μοιάζει σωστό. Σαν μια ψύχρα που καίει. Σαν κάτι που ανήκει παντού, χωρίς να ανήκει πουθενά. Πίστευα πως ήταν στο μυαλό μου. Πώς μπορούσα να το δω μόνο εγώ. Αλλά δεν είναι. Υπάρχει κάτι τόσο πικρό και άσχημο μέσα μου. Κάτι τόσο…

Γκρίζα στοιχεία προσώπου.

Μέσα από τις πολλές στρώσεις υφασμάτων τα νεκρά δάκτυλα πιέζεις, ελαφρές καμπυλώσεις επάγοντας, σαν ξεχασμένη αύρα, ο τρόμος ανάγλυφο μήνυμα στρογγυλεμένο και το παχύ στρώμα κρύβει τις αιχμές του, τις εξομαλύνει, αναμιγνύει την προσπάθεια να μιλήσεις σαν να σμίγει ισχνά λόγια με σφυρίγματα τ’ ανέμου. Σκιά χωρίς περίγραμμα, όταν φωτίζει ο κόσμος γύρω σου, ελαφρό…

13.

Ξαφνικά, το παρόν μου με οδήγησε 8 χρόνια πίσω. Τότε που δε φοβόμουν τίποτα, έδινα αγάπη και όποιος την πάρει. Είμαι 21 και ήμουν 13. Είχα ξεχάσει τα γεγονότα εκείνης της ηλικίας, μπορεί κι επίτηδες (;) Ουπς. Η ψυχίατρός σου μπορεί να σε κάνει να παρανοήσεις, αν κοιτάξεις τώρα, τον εαυτό σου στο παρεελθόν. Δεν…

Ραντεβού στις σκέψη και μισή. | Topic-U

Κάθε απόγευμα, ασυνάρτητοι συλλογισμοί πλημμυρίζουν το σαλόνι του μυαλού μου. Κλειδώνω την πόρτα προς αποφυγή ξένων εισβολών και κάθομαι στην αστροποίκιλτη πολυθρόνα. Κι όταν πέσει η αυλαία και λάμψουν οι προβολείς, η χορωδία των παραθύρων με γλυκό πρελούδιο αγρυπνίας προαναγγέλλει το μονόπρακτό μου. Ξεκινώ με μια κούπα θλίψης και συνεχίζω με ένα ποτηράκι θάρρους, που…

Αχρωματιστά. |#Topic_Week

Σε ένα κόσμο άσπρο μιλάμε για όλα τα χρώματα, ενώ δεν έχουμε ιδέα πώς είναι το μαύρο Φοράμε πολύχρωμα ρούχα και προσποιούμαστε πως μας αντιπροσωπεύουν Αναλύουμε με τις ώρες την αξία του κόκκινου και μόλις γίνει μπορντό πιστεύουμε πως κάτι τρομερό συνέβη στη ζωή μας Συνδέουμε τις μέρες μας με όλες τις σκούρες αποχρώσεις, ενώ…

Σπάνια χρώματα. | #Topic_Week

Δεν θα σου πω για το γαλάζιο του ουρανού και το μπλε της θάλασσας Ούτε για το τετριμμένο κόκκινο του πάθους, το λευκό των σύννεφων και το μοβ του ηλιοβασιλέματος. Θα σου μιλάω για αναγεννησιακό γαλάζιο για το βασιλικό κόκκινο και για το μαύρο του μπαρόκ ενώ στεκόμαστε μπροστά από πολυκαιρισμένες μπρονζέ κορνίζες. Θα σου…

Almost Blue. | #Topic_Week

Σεντόνια ποτισμένα με θάλασσα απομεινάρια μιας άλλης τρικυμίας μπλέκονται άτσαλα με το γυμνό σου σώμα και με τραβάνε πίσω στο ναυάγιο. Μάτια γνώριμα, αλλοτινά με βάρυναν η γαλάζια λάμψη τους αραιωμένη από δάκρυα που ξέπλεναν τον χρόνο και άφηναν το βλέμμα σου κενό. Το πουκάμισο που φόραγα όταν βγαίναμε· ας ήταν φωτεινό για την αύρα…

Το χρώμα της μοναξιάς. |#Topic_Week

Αν είχε χρώμα η μοναξιά μου ίσως να 'ταν άσπρη. Σαν τους τοίχους των δωματίων που με κλείνουν. Σαν τα σεντόνια του κρεβατιού που με πνίγουν. Άσπρη σαν τις κόλλες Α4 που στεγάζουν τον πόνο μου και κουβαλούν τον καημό μου. Ή και όχι. Αν είχε χρώμα η μοναξιά μου, ίσως να 'ταν κόκκινη. Σαν…

Με άσπρο και με μαύρο. | #Topic_Week

Σαν «ταπεινός ζωγραφίσκος της σειράς» Μπλέκω μαύρο με λίγο άσπρο στην παλέτα μου Μέχρι το γκρι να ξεπροβάλει δειλά δειλά απ’ τον συνδυασμό Μόνο αυτό το χρώμα ξέρω, μου φτάνει, ισχυρίζομαι. Όλες οι μέρες γκρίζες είναι για μας τους καλλιτέχνες Μόνο έτσι έχει νόημα η τέχνη μας, αποφασίζω κάθε βράδυ Σαν ταινία του τριάντα φαντάσου…

Χλιαρή επιλογή.

Μου ζητήθηκε μια μέρα να επιλέξω ανάμεσα στην μετριότητα και στο απόλυτο τίποτα. Για την ακρίβεια, μου ζητήθηκε να αρκεστώ σε εκείνη. Για λίγο, η μετριότητα φάνταζε δελεαστική. Καλύπτει βασικές ανάγκες και ανασφάλειες. Σου προσφέρει, τουλάχιστον, την ύπαρξη μιας κατάστασης που εν μέρη τη χρειάζεσαι. Εν μέρη σε ευχαριστεί. Το απόλυτο τίποτα, από την άλλη,…

Ο ψαράς.

Όταν ο ήλιος ανατέλλει θαμπός από τις σκέψεις που με θόλωσαν το βράδυ στην άκρη της αγουροξυπνημένης θάλασσας μια ρημαγμένη βάρκα ξεπροβάλλει. Μέσα της μια φιγούρα πνιγμένη στον αφρό του επόμενου κύματος περιμένει τις ηλιαχτίδες να στεγνώσουν τα γεμάτα αλμύρα δάκρυά της. Τα χέρια του γεμάτα χαρακιές από σκοινιά που άφησε απρόσεκτα και μαζί με…

Θέλω τόσο να σ’ακούσω.

Θέλω τόσο να σ'ακούσω Σα βουητό η φωνή σου στ' αυτιά μου Θέλω τόσο να σ'ακούσω Όμως χάνομαι μέσα στα μάτια σου Μου μιλάς για τη μέρα σου Δεν σε ακούω Φαντάζομαι να χαϊδεύω τα μαλλιά σου Να σε σφίγγω στην αγκαλιά μου Να φιλάω τα χείλη σου Θέλω τόσο να σ' ακούσω Όπως σε…

Εν γνώσει.

Λες πως ξέρεις το φόβο μου, πως δεν θέλεις μαζί του να βρεθείς. Λες πως ένιωσες τον πόνο μου, γι'αυτό μάλλον έμαθες να τον αγνοείς. Κι εγώ απορώ, όμως σ'αφηνω στον κόσμο σου να ζεις. Λες πως βλέπεις τη θλίψη μου, πως στ' αλήθεια προσπαθείς. Λες πως μάντεψες τη δύση μου, γι'αυτό μάλλον έφυγες, να…

Δέσε με μην φύγω.

Δέσε με μην φύγω, καθώς σβήνω, δέσε την ανάμνησή μου με εικόνες αμίλητων πραγμάτων, κάποιο χρώμα, κάποια μέρα, κάποιο αντικείμενο απλό · Σφίξε πολλά εύθραυστα νήματα στα μέρη της ψυχής μου, ίσως, τελικά, όλα μαζί άθραυστα την συγκρατήσουν. Και αν δεν θες, προτιμώ, την μορφή μου σε τυρβώδη καπνό ν’ αφήσω, εξωτικές περιδινήσεις υποδεικνύουσες του…

Τέταρτα αυγής.

Πρώτο τέταρτο αυγής Ο ήλιος κρύβεται αδέξια πίσω από τις διαλυόμενες σκιές· σκέψεις που φύγαν πριν ταράξουν την αγουροξυπνημένη θάλασσα. Δεύτερο τέταρτο αυγής Τα μάτια σου ποτίζουν με φως, καθρέφτης του αύριο που έρχεται όταν τα όνειρα γίνονται σκόνη και θολώνουν το περίγραμμα της αύρας σου. Τρίτο τέταρτο αυγής Τα χείλη σου ακόμα χαμένα στο…

Να.

Αυτές τις άδειες σελίδες δε θέλω να προσπαθήσω για να γεμίσω Ας έρθουν οι λέξεις από μόνες τους και εγώ απλά ας συμφωνήσω.Μα νόημα δε ξέρω τι σημαίνει και πονάω που φωνάζεις θυμωμένη Εγώ άσκοπα θέλω ψυχές να αγγίξω και δάκρυα ευλογημένα να κυλήσω Τα γέλια να κρατήσω, τα άσχημα μονάχα να λησμονήσω και τις…

Τα φώτα των δρόμων.

Λιώνοντας πριν ακουμπήσει η λεπίδα, η ιδέα του αγγίγματός της, παραβίαση καυτή πάνω σε πάγο, και η πίεση, πίεση δωματίου. Τραχύ το περπάτημα στους ημιφωτισμένους δρόμους, ο ουρανός εκπνέοντας χρώματα καυστικών γαλάζιων, χημικές κηλίδες επί των σκοτεινών και γκρίζων, των ξεψυχισμένων πορτοκαλί. Ακολουθώ τους δρόμους, τις διαδρομές των σύννεφων, την απαστράπτουσα –ανάμνηση- της όψη τους…

Πλοίο της γραμμής.

Λίγο πριν το πρώτο μουδιασμένο φως ανταμώσει τους ξενυχτισμένους δρόμους στο νου μου αντηχεί η κόρνα του πλοίου που φεύγει απρόθυμα από το λιμάνι. Σκουριασμένη πρύμνη, βαρύ σκαρί με κόπο ξανοίγεται και φεύγει· ένας τελευταίος αποχαιρετισμός σε άλλη μια ενδιάμεση στάση. Η φιγούρα στον ορίζοντα τρεμοπαίζει κυματίζει ανάλαφρα, σαν τα δάχτυλα, της γυναίκας μιας άλλης…

Άκου. Μίλα. Κοίτα.

Άκου προσεκτικά. Αφουγκράσου τον συνομιλητή σου, διάβασε τις κινήσεις του, αποκωδικοποίησε τα συναισθήματά του. Άκου αληθινά. Μίλα ουσιαστικά. Επεξεργάσου τα λόγια που θα ειπωθούν, τα συναισθήματα που θα δημιουργήσουν, τα ερωτήματα που θα εγείρουν. Μίλα με σύνεση. Κοίτα διερευνητικά. Σύλλεξε εικόνες για το άλμπουμ του μυαλού σου, σκέψου τις 1.000 αυτές λέξεις που θα μπορούσαν…

Άφθαρτο όνειρο. | Topic-U

Τη χθεσινή νύχτα παραπλάνησα τον εαυτό μου. Του αράδιασα ψέματα απαριθμώντας τα παιδικά μου όνειρα.Μεγαλεπήβολα όνειρα ποτισμένα από φιλοδοξίες. Τα κατασπάραξε το σαράκι. Τα όνειρα βαφτίστηκαν σε στόχους και οι στόχοι σε ανάγκες. Τη χθεσινή νύχτα ένα κομμάτι του εαυτού μου ξέθαψε τη συνείδηση. Άφθαρτα τα όνειρα, άφθαρτη κι εγώ. Τότε ξαναγεννήθηκα. Ηρώ Artwork by:…

Το σχήμα του καλοκαιριού.

Στέκεσαι, σκύβεις, κόβεις το σαν αποξηραμένο άνθος λεβάντας, αυτό διαλύεται αμέσως σε δεκάδες μικρότερα, παλιότερα. Ακόμη κρατάς τη μυρωδιά στα δάκτυλα και αφήνεις τη στιγμή να κοπεί με την αιχμή ξαφνικής ακτίδας, φαίνεται ο άνεμος, αν και δεν σε φτάνει, γέρνει τα κλαδιά των κυπαρισσιών, εκτελώντας χορευτικό παιχνίδι μάσκας με τον ήλιο. Η γοητευτική αυτή…

Γλυκιά νοσταλγία. | Topic-U

Καθώς η νύχτα απλώνει τα πέπλα σκοταδιού της, στο νου έρχονται θύμησες που μονοπωλούν τη σκέψη. Βλέμματα, στιγμές, λέξεις και σιωπές που αναμοχλεύουν τη φαντασία και αναστατώνουν τη λογική. Ερωτήσεις δίχως σαφή απάντηση, σβησμένες πριν ακόμη προλάβουν να διατυπωθούν. Μετέωρες επιθυμίες και κατεσταλμένα ένστικτα. Ενστάσεις και περιορισμοί στη θέληση, απόρροιες της βαθιά συνεσταλμένης φύσης, που…

Μοναξιά χωρίς εσένα. | Topic-U

Φοβάμαι την μοναξιά, όχι όμως ως μοναξιά, παρά μόνο ως μοναξιά χωρίς εσένα Είναι συγκεκριμένες οι μοναξιές που φοβάμαι Θα μπορούσα, αν δεν σε είχα γνωρίσει ποτέ μου, να ποτίζω μόνη μου τις γλάστρες στο μπαλκόνι και να καίω μονάχη μου το φασκόμηλο Θα μπορούσα με περίσσια ευχαρίστηση, να ζω μοναχή μου σε μια τρύπα…

Πηγάδι στίχων.

Από τον αέρα ανάμεσα στα μαλλιά και τα κόκκινα λαίμαργα χείλη ένιωθα να ξεπηδούν απρόσκλητες στιγμές από μέρες που δεν έζησα. Στα αξημέρωτα πρωινά, πλάι στα ακυρωμένα βράδια που κρύβονται πίσω από το παχύ μελάνι ελπίζοντας να στεγνώσουν μαζί του. Στις άδειες γωνίες του κρεβατιού, γεμίζουν στα όνειρά μου με λουλούδια και το άρωμα μιας…

Μόνο ευθεία.

Κάθε που καλοκαιριάζει Κλείνω το ταμείο της σεζόν και σκέφτομαι Μετράω τα χρωστούμενα και βάζω στην άκρη δύο πορτοκαλί Φέτος δεν θα συναντήσω στροφές Διότι ο Γιάννης μου 'πε πως μόνο ευθείες θα 'χω  Διαμορφώνω όρεξη για να μην έρθουν και φέτος οι μέρες της ντροπής Αν και, 'ντάξει, σαν να έμαθα από τα λάθη…

Το αύριο που δεν θα ‘ρθει.

-Δεν θέλεις να βγεις λίγο έξω; Να πας μια βόλτα. -Δεν μπορώ. -Γιατί; -Δεν με πηγαίνουν τα πόδια μου. Μια ησυχία από τις πιο ανήσυχες και καπνοί πυκνώνουν τον αέρα. Η ατμόσφαιρα, αν και μέρα καλοκαιριού, ψυχρή. -Θα ήταν καλό να περπατούσες λίγο στον κόσμο, να έβλεπες τον ήλιο. -Δεν θέλω κόσμο και ο ήλιος…