Ανέκδοτα τραγελαφικά.

Οι φίλοι μου λένε πως δεν γελάω τώρα τελευταία. Αν μπορούσα να δώσω όνομα σε αυτό το παράπονο θα ήταν μάλλον το “τραγελαφικό”. Και αυτή η λέξη πάντα με γεμίζει με μια περίεργη έμπνευση, οπότε σήμερα θα μιλήσουμε για το χιούμορ. Είναι πραγματικά αστείο το πώς κάθε βράδυ με σπρώχνουν τα κάγκελα του μπαλκονιού. Σχεδόν … Συνεχίστε να διαβάζετε Ανέκδοτα τραγελαφικά..

Μουτζουρωμένες λάμψεις.

Το κρεβάτι μου ατσαλάκωτο μαρτυρά μια κάποια έλλειψη στο πλάι μου όπως το σεντόνι που τυλίγομαι υποκαθιστά άλλες απούσες πτυχές. Οι λέξεις αδυνατούν να σηκώσουν το βάρος της όψης μου το πρωί μα στο λεπτό επαναφέρουν με δυο στιχάκια ανώδυνα τις όποιες ελπίδες μου για συντροφιά στα πιο δυσθεώρητα ύψη. Λέξεις αντί για φιλιά μελάνι … Συνεχίστε να διαβάζετε Μουτζουρωμένες λάμψεις..

Βουτιά στο βαθύ μπλε.

Κάποιοι βρίσκουν συντροφιά στη θάλασσα. Εγώ τη θεωρούσα μοναχική και μυστήρια. Μου άρεσε η όψη της μα με τρόμαζε ο κίνδυνος που κρύβει. Απέραντη δύναμη που σκοτώνει Μοναδική ομορφιά που μαγεύει Άγνωστο βάθος που ταξιδεύει. Να κολυμπάς αργά το απόγευμα που την κατακλύζει τυραννικά αργά το σκοτάδι και τα νερά αποκτούν μια γοητευτική ψύχρα. Ξαφνικά … Συνεχίστε να διαβάζετε Βουτιά στο βαθύ μπλε..

Είναι Πέμπτη.

Είναι Πέμπτη. Τα σύννεφα κρύβουν τον ήλιο και εγώ κρύβω τον εαυτό μου από τον καθρέφτη. Η φωνή μέσα μου γνωρίζει, έτσι την αποφεύγω. Οι γύρω μου αρχίζουν να υποθέτουν, έτσι αρχίζω να αποφεύγω και εκείνους. Είναι Πέμπτη. Το μολύβι έσπασε στο τετράδιο και εγώ έσπασα στο πάτωμα. Το σπίτι μου με κλείνει, έτσι κλείνομαι … Συνεχίστε να διαβάζετε Είναι Πέμπτη..

Νυχτερινός Κολυμβητής.

Οι βραδιές που βουλιάζουν από τα ακόρεστα ποτήρια μας και τις χειμαρρώδεις φράσεις μας με αφήνουν πάντα μόνο μου σε μια τρικυμία από σκέψεις. Προσπαθώ να επιπλεύσω ενστικτωδώς σπάζοντας ό,τι νιώθω να με τραβάει ακόμα και αν μερικές φορές χάνω τις άγκυρες που με κρατάνε σταθερό. Χωρίς τις αλυσίδες μου ανέρχομαι μανιακά στην επιφάνεια με … Συνεχίστε να διαβάζετε Νυχτερινός Κολυμβητής..

«Εσείς, οι άνθρωποι, ξέρετε καλύτερα»

«Διαβάζω πράγματα που οξύνουν την φαντασία μου. Γράφω κείμενα μπας και πιάσω το νόημα ή βοηθήσω να το βρει κανένας άλλος. Βλέπω και αηδιάζω με το πολιτικό-κοινωνικό σύστημα και συνάμα απορώ πώς γίνεται να είναι τόσο συμφεροντολόγοι. Χάνω φίλους και έρωτες γιατί ποτέ δεν πίστεψα πραγματικά στα κοινωνικά σας κατασκευάσματα. Γίνομαι εμμονικός και πλέον φοβάμαι … Συνεχίστε να διαβάζετε «Εσείς, οι άνθρωποι, ξέρετε καλύτερα».

Ως πότε;

Σκέψεις που δε διώξαμε Πού θα βρούμε λέξεις να τις εκφράσουμε; Σκόρπιες σε τετράδια και πακέτα από τσιγάρα. Ίσως μείνουν ακόμα μια μέρα στην άκρη της γλώσσας μας Ως πότε; Παράπονα στέκονται πεισματικά εκεί Στην άκρη της γλώσσας Ως πότε; Πότε θα μάθεις να διεκδικείς; Κοκκινόμαλλο Τέρας Photography credits: Μαρίνα Λαζαρη         … Συνεχίστε να διαβάζετε Ως πότε;.

Αντιφάσεις.

Θεωρείς τον εαυτό σου μοναδικό, δεν θεωρείς ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο. Θεωρείς ότι η μοίρα καθορίζει το μέλλον σου, δεν θεωρείς ότι έχεις ανάγκη κάποιον θεό. Θεωρείς την αγάπη υπερεκτιμημένη, δεν θεωρείς μοναχικές τις αγκαλιές που κάνεις ασυναίσθητα στον εαυτό σου. Θεωρείς τα χρήματα το παν, δεν θεωρείς λυπητερό που δεν έχεις κανένα … Συνεχίστε να διαβάζετε Αντιφάσεις..

Ένα ουρλιαχτό για το τέλος.

Άσπροι τοίχοι και πνιγμένες φωνές. Τα ταβάνι γυρίζει και ανοίγουν οι πληγές. Η εικόνα με κοιτάζει με οίκτο. Μα όταν τρυπάει η βελόνα το σώμα μου νιώθω μέχρι και τον τελευταίο χτύπο. Δόση γεμάτη λύπη. Ζωή που της λείπουν οι στίχοι. Μετρημένοι της ψυχής μου οι ήχοι. Μια μάχη δίχως νίκη. Άσπροι τοίχοι και πνιγμένες … Συνεχίστε να διαβάζετε Ένα ουρλιαχτό για το τέλος..

Όσα φέρνουν οι μέρες.

Επαναλαμβάνουμε τόσες φορές την προσπάθεια να καθιερώσουμε τον χθεσινό εαυτό μας με μία ασαφή, πολλές φορές πικρή, αρκετές φορές γλυκιά γεύση στα χείλη, με την ιδέα του ποιος ήταν αυτός ο εαυτός να σβήνει σταδιακά με την αρχή της νέας μέρας. Νομίζουμε πως δεν τον χάνουμε το βράδυ, πως με το πρωινό φως θα κάνει … Συνεχίστε να διαβάζετε Όσα φέρνουν οι μέρες..

Η ποίηση του Τζιμ Μόρισον. | Σαν Σήμερα

Ο τραγουδιστής των θρυλικών Doors, Jim Morrison, σαν σήμερα (3 Ιουλίου 1971) βρίσκεται νεκρός στο Παρίσι, από καρδιακή ανεπάρκεια, χαράζοντας το όνομά του στο «κλαμπ 27» (όπως οι: Kurt Cobain, Janis Joplin, Jimmy Hendrix, Amy Winehouse...). Προκλητικός, αντιδραστικός και ταλαντούχος, ο Τζιμ έγραφε ύμνους για τον έρωτα, το σεξ, τα ναρκωτικά, τον κόσμο. Φανερή είναι, … Συνεχίστε να διαβάζετε Η ποίηση του Τζιμ Μόρισον. | Σαν Σήμερα.

Η πραγματικότητα του χάους. | #Topic_Week

Έφτιαξα μια χορογραφία Θα ήθελα πολύ να σου τη μάθω, μα εσύ έχεις άλλον παρτενέρ Σε βλέπω στα ομαδικά μαθήματα Εγώ όμως θέλω αυτός ο χορός να έχει μόνο τους δυο μας Μπορώ να χορέψω ό,τι είδος σου αρέσει Τα βήματα είναι απλά Μα δυσκολεύεσαι να τα μάθεις ενώ θες Η αίθουσα είναι γεμάτη Εμείς … Συνεχίστε να διαβάζετε Η πραγματικότητα του χάους. | #Topic_Week.

Τελευταίος στεναγμός. | #Topic_Week

Τα βογκητά που αντηχούν στα μνήματα βουβαίνουν τις άναρθρες κραυγές της επανάστασης. Η ψυχή που εγκαταλείπει το σώμα παίρνει μαζί της την σπίθα που θα φώτιζε το αύριο από τα μάτια μου και τα θολά δικά σου. Το κορμί που θα έσμιγε τις νύχτες στο δικό μου κείτεται δίπλα μου μαρμάρινο· άγαλμα του πόνου που … Συνεχίστε να διαβάζετε Τελευταίος στεναγμός. | #Topic_Week.

Προσμένοντας – Μια παράλληλη πραγματικότητα |#Topic_Week

Ίσια γραμμή, περαστική διαφυγή αρωματικών χρωμάτων, Μείγμα εικόνων μεσημεριανής νάρκωσης. Το περίγραμμα της παραίτησης κλείνει σχηματικά τις ψευδαισθήσεις, Μην και ξεφύγουν, μην διαρρεύσουν, Μην σαν φίδια σε τυλίξουν, Αργά στραγγαλίζοντας την λίγη δύναμη που αποσπάς -με πολύ κρυφό κόπο- Απ’ την σιωπή κάθε προηγούμενης νύκτας. Ξεψυχισμένα αποχαιρετάς τις σκιές, Βυθίζεσαι στην θαμπάδα των εντυπώσεων, Παραδίδεις … Συνεχίστε να διαβάζετε Προσμένοντας – Μια παράλληλη πραγματικότητα |#Topic_Week.

Αξία Μηδενική

Δεν αξίζει να αγαπώ κάθε άσχημο εγώ μου Δεν αξίζει να μισώ τον θαμμένο εαυτό μου Δεν αξίζει να μιλώ για το ψεύτικο καημό μου Δεν αξίζει να σιωπώ σε κάθε αναστεναγμό μου. Δεν πιστεύω πως αξίζει να δίνω αξία σε ό,τι ορίζεται σωστό Δεν πιστεύω πως αξίζω την αξία που θα ήθελα να έχω … Συνεχίστε να διαβάζετε Αξία Μηδενική.

Θερινή ραστώνη.

Πριν προλάβουν τα μαλλιά μου να στεγνώσουν από το δροσερό θαλασσινό νερό με την αλμύρα στα χείλη μου και τις ανησυχίες βυθισμένες στην αμμουδιά σιωπηλός αντικρύζω τον ήλιο να κρύβεται πίσω από τα ασυγκίνητα βουνά. Το φως εγκαταλείπει την θάλασσα την παρηγορούν οι σκιές και το φως του φεγγαριού χαράζει δρόμο απευθείας από την θάλασσα … Συνεχίστε να διαβάζετε Θερινή ραστώνη..

Θα έμενες αν σου το ζήταγε;

Και 'κείνος έφυγε, όπως όλοι φεύγουν. Ή μπορεί και εγώ να τον έδιωξα, έχουν περάσει τόσα χρόνια που πλέον δεν θυμάμαι. Και κάθομαι κάτι μέρες και αναπολώ εκείνη την νύχτα. Τα δάκρυα που δεν άφησα να πέσουν, τις κραυγές που δεν άφησα να βγουν, το κρύο που δεν με ακουμπούσε γιατί ήταν δίπλα μου. Και … Συνεχίστε να διαβάζετε Θα έμενες αν σου το ζήταγε;.

Μα δεν ήσουν εδώ…

Αναψαμε μαζί ένα τσιγάρο Δεν ήσουν εδώ Ούτε ήμουν εκεί Μοιραστηκαμε μια βόλτα Δεν ήσουν εδώ Ούτε ήμουν εκεί Μαζί περπατησαμε Κι ας μην ήσουν εδώ Κι ας μην ήμουν εκεί Παράξενο Στη μοναξιά μας νιώσαμε λιγότερο μόνοι Τα χιλιόμετρα είναι μόνο αριθμοί Κοκκινομαλλο Τέρας Photography credits: Jenni Zampeli             … Συνεχίστε να διαβάζετε Μα δεν ήσουν εδώ….

Στα 167 σκαλοπάτια υψόμετρο.

Αποφάσισες να αυτοτιμωρηθείς. Δεν θα αυτοκτονήσεις. Δεν έχεις το θάρρος, αν και έχεις θράσος γιατί αναζητάς την προσοχή στον πάτο που έχεις φτάσει. Ανέβηκες 167 σκαλοπάτια. Τα μετρούσες σαν μικρό παιδί. Δεν θα το πω αθωότητα, αλλά κατάντια. Έχεις βγάλει τα παπούτσια, αυτού του είδους την ελευθερία διεκδίκησες. Προσπαθείς να ανέβεις γρήγορα τα σκαλιά γιατί … Συνεχίστε να διαβάζετε Στα 167 σκαλοπάτια υψόμετρο..

Για τον Άρη. | Σαν Σήμερα

«Αλλού σε λένε Ζαπάτα κι αλλού Τουπακ Κατάρι, αλλού Σαντίνο, αλλού Τσε και στην Ελλάδα Άρη» -Social Waste, από το τραγούδι "Στη γιορτή της ουτοπίας" Ο Άρης Βελουχιώτης, ο κατά κόσμον Θανάσης Κλάρας , είναι αυτός που σαν σήμερα, στις 15 Ιουνίου του 1945, αυτοκτόνησε έξω από το χωριό Μεσούντα, για τα ιδανικά του. Είναι … Συνεχίστε να διαβάζετε Για τον Άρη. | Σαν Σήμερα.

Στον πόλεμο με το μυαλό μου.

Συμβιώνοντας με το μυαλό μου, Ύστερα από 14 περίπου χρόνια, αναγκάστηκα να κηρύξω πόλεμο - ώστε να λήξει το βασανιστήριο κι αυτή η καθημερινή αγωνία. Ή αυτό Ή εγώ Δεν διήρκεσε πολύ αυτός ο πόλεμος Μερικές βουβές μάχες, πάνω στο κρεβάτι και μέσα στο μπάνιο με λιγοστό αίμα και κάτι σκόρπια δάκρυα Κάτι απογεύματα, με … Συνεχίστε να διαβάζετε Στον πόλεμο με το μυαλό μου..

Στεγνά πρόσωπα, στυγνή λογική.

Οι στάλες της βροχής περίτεχνα γλιστράνε πάνω στα φθινοπωρινά φύλλα. Ο ρυθμικός ήχος της βροχόπτωσης πέφτει πάνω στις ομπρέλες μας υπνωτικά. Στην εποχή της πολυφωνίας εκτιμούμε όσους μένουν σιωπηλοί. Παρηγοριά για τον πόνο μας δεν είναι μήτε η συντροφικότητα, μήτε η ενδοσκόπηση· μονάχα ο πόνος του άλλου μας αποσπά από τον δικό μας. Στην εποχή … Συνεχίστε να διαβάζετε Στεγνά πρόσωπα, στυγνή λογική..

«Έχω μια φίλη εκεί έξω…»

Έχω μια φίλη εκεί έξω που κάθε καλοκαίρι πεθαίνει και κάθε χειμώνα ανθίζει. Έχω μια φίλη εκεί έξω που, σ'όσες θάλασσες και να πάλεψε ποτέ της δεν παράτησε, την έμπνευση. Η θέλησή της πέτρινη. Η πίεσή της ανέντιμη. Και η φωνή μεσ' το κεφάλι της έντρομη. Όμως, όσα χιλιόμετρα και αν μας χωρίζουν εγώ εδώ … Συνεχίστε να διαβάζετε «Έχω μια φίλη εκεί έξω…».

Οι Σχεδόν Ελεύθεροι.

Μπορεί να περπατάμε «ελεύθεροι», μα στους δρόμους αυτούς, πολλών η ψυχή μας σέρνεται δεμένη, χτυπημένη, συμπιεσμένη, κρυμμένη. Μπορεί να μιλάμε για μία πραγματικότητα αυτονόητη, μα να’ ναι ακόμη ιδεατή, και το δαιδαλώδες χάος της, πολλές φορές βίαιο, παράλογο και αποπνικτικό. Οι δρόμοι βράζουν, όμως, απ’ την προσπάθεια και τα βήματα υπόκωφα ψιθυρίζουν την αλλαγή, οι … Συνεχίστε να διαβάζετε Οι Σχεδόν Ελεύθεροι..

«Σήμερα γράφω για φίλους…»

Σήμερα γράφω για φίλους που τα μυαλά τους έγιναν ένα με τον τοίχο, ένα ωραίο μεσημέρι, ύστερα από έναν κρότο που φάνηκε να σκίζει την γαλήνη (κάθε γαλήνη) στα δύο. Γράφω για τα χαμένα κορμιά, και τα μυαλά αυτά που βρήκαν δρόμους αποκλίνοντες, οι οποίοι τα οδήγησαν στο χάσιμο. Σήμερα γράφω για φίλους που ουρλιάζουν … Συνεχίστε να διαβάζετε «Σήμερα γράφω για φίλους…».

Αγουροξυπνημένη Πραγματικότητα.

Τι σκεφτόμαστε, άραγε, όταν ανοίγουμε τα μάτια μας το πρωί; Ίσως το τραίνο που πασχίζουμε να προλάβουμε για την δουλειά. Τα πρόσωπα των φίλων μας όταν σπάνε την υπνηλία του λόγου μας και αποσπούν μια καλημέρα. Τη γυναίκα που έχει ξαπλώσει δίπλα μας καλυμμένη ατημέλητα με σκεπάσματα ανίκανα να κουκουλώσουν τον πόθο μας για αυτή. … Συνεχίστε να διαβάζετε Αγουροξυπνημένη Πραγματικότητα..

Μόνο εγώ.

Σε θυμάμαι να γελάς, και να κλαις. Με θυμάσαι να δίνομαι και να χάνομαι. Μας θυμάμαι μαζί ενώ να μας ονειρευόμουν χώρια. Πέρασες χρόνια στη σκιά των άλλων. Πέρασα χρόνια στη σκιά του εαυτού μου. Περάσαμε μήνες κοιτώντας άσπρα ταβάνια και ποθώντας ξύλινες κάσες. Έμαθες να ελέγχεις τους άλλους από επιλογή. Έμαθα να ελέγχω τους … Συνεχίστε να διαβάζετε Μόνο εγώ..

Τραβηγμένο χαμόγελο.

Έραψα το χαμόγελο μου με τις άκρες να κοιτούν τα μάτια. Πρέπει να υπάρχει επικοινωνία μεταξύ συνεταίρων, σκέφτηκα, σε αυτό το σύγχρονο έγκλημα. Υπάρχει όμως και ένας άλλος παράγοντας που τους αποσυντονίζει. Ένας ήχος ρυθμικός και όχι τόσο σταθερός πια. Η έντασή του -περιέργως- υπερβολικά ισχυρή. Ο πόλεμος μεταξύ τους τραβάει τα ράμματα και εγώ … Συνεχίστε να διαβάζετε Τραβηγμένο χαμόγελο..

Η φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Η φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μου δεν ακούγεται τώρα τελευταία, όμως ακόμα θυμάμαι τον ήχο της. Ήταν όμορφος κάποτε, ήρεμος, σαν την θάλασσα τα πρωινά. Ήταν γλυκός κάποτε, ζεστός, σαν την πρώτη γουλιά καφέ μέσα στη μέρα. Η φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μου δεν ακούγεται τώρα τελευταία, όμως την θυμάμαι να … Συνεχίστε να διαβάζετε Η φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μου..

Ματωμένα λόγια.

Οι λέξεις σου ακόνισαν τον αέρα, Όσα είπες, όσα έδειξες, έκαναν την αύρα λεπίδα Και το φως αδιάστατο φόβο. Η μουσική στο αμάξι μόνο λιπαίνει τον αέρα, Κλειδωμένος στο κινούμενο κουβούκλιο αναπνέω ξανά. Τα κτήρια σαν κακοί οιωνοί, τα δέντρα στηρίγματα κρεμάλας Οι δρόμοι χείμαρροι που παρασύρουν προς τον γκρεμό, Η αναπνοή μου παγωμένο οξύ. … Συνεχίστε να διαβάζετε Ματωμένα λόγια..