Ματωμένη Κοινωνία

Καμιά φορά, ομολογώ, μετανιώνω που έχω μάτιαπου βλέπω άσχημες εικόνες, ραγισμένα κατάρτιαΜε το βλέμμα αγναντεύω, ανθρώπους χαζεύωπου κλέβουν, σκοτώνουν, την ιστορία τους μαντεύω. Περπατώντας σε μαύρους και σκονισμένους δρόμουςμιας πολιτείας με αδιέξοδα κι ατήρητους νόμουςκοπάδια από αστυνόμους, νευρικούς τροχονόμους…Και στο βάθος του ορίζοντα, μάγισσα μεταμορφωμένη σε γυναίκα απατηλή, προκλητικά ντυμένηΚρίση τη λένε και έχει χτυπήσειτην…

Οφειλές

Για τα μάτια που σκούραναν,προτού προλάβεις να δεις μέσα τουςφώτα και πυροτεχνήματαξεθωριασμένων εορτών. Για τα χείλη που σφάλισανκαι ποτέ τους δεν έψαλλανόσα γύρευες να ακούσειςσε κάθε νυχτερινό ρεύμα. Για όσες βραδιές δεν ήρθαν,χάθηκαν και αυτές στις σκέψειςαλλοτινών συννεφιασμένων πρωινών,που σκέπασαν βαριά τον ήλιο. Για σένα που βούτηξες απότομαπρος το μέτωπο μιας τρικυμίαςχωρίς να μάθεις ποτέπου…

7 Οκτώβρη πρωί.

«...γι' αυτό σ' όλη την ανθρώπινη ιστορία η εξουσία και η μάνα είναι τα κεντρικά σημεία κάθε τραγωδίας, μόνο που η μάνα είναι ο αποδέκτης του πόνου, ενώ η εξουσία ο φορέας του»-Χρόνης Μίσσιος, "Χαμογέλα, ρε... Τι σου ζητάνε;" «Τα κατάφερες, γιέ μου!» φωνάζει η μάνα δικαιωμένη. Μαμά Μάγδα, ο γιός σου τα κατάφερε. Νικήσαμε.…

Βλέμμα στο σκοτάδι.

Σπασμένη χορδή γδέρνει το δάκτυλο, σάρκινο δοξάρι,τον στριγκό ήχο να ποτίσει σε ημιτελή κορμιάκαι ανόργανες κινησιολογίες. Τη μεγάλη αλληλουχία από παραδοξότητες συντονίζονταςσυστηματικά επαναλαμβάνοντας οικείες αντιδράσεις,αγνοεί την άποψη του εκτελεστήκαι μένει κομμένο δέρμα, αίμα σε λεπτή τρίχα μετάλλου.Αφαιρώ τα μάτια μου και ξεκλειδώνω τα οστά μου,κρεμάω την καθημερινή μου ύπαρξη σαν στολή μολυσμένη,αναπολώ για μερικά γευστικά…

‘Έκρηξη

Στο κάτω κάτω της γραφής, είμαστε ένα μάτσο μόρια.Όταν διαταραχτούν θα ζήσεις ή θα πεθάνεις, έτσι απλά.Δεν είμαι κυνική, απλά ρεαλίστρια. Τα πάντα ανατρέπονται σε δευτερόλεπτα.Ζητάς σταθερότητα όταν η ζωή είναι ρευστή.Καυτή λάβα που στο τέλος εκρήγνυται και παρασέρνει ό,τι αγαπάς. Δε θέλω να κοιτάς την ώρα αυτή.Είχες λόγο που δεν είδες το χάος να…

Με τα χέρια ενωμένα

Γράφω απόψε, αποδεχόμενη καμίας ανοχήςΆφοβα ανοίγω πάλι το πουγκί εκείνο της ψυχής Εκ των τεράτων πιότερο φοβού τον ίδιο το ΦΟΒΟ Στο εξής εγώ τις επαφές μαζί του σύριζα τις κόβωΚαι γράφω για την αδελφή, τη μάνα, τη ΓΥΝΑΙΚΑ,τη ΜΑΙΑ και συνάδελφο -μπορεί- σε χρόνια δέκα.Για σένα που σου κλείσανε με ΑΠΕΙΛΕΣ το στόμαΓια σένα που…

Ομορφιά

Την βλέπεις να κάθεται ανέμεληανέγγιχτη από το βάρος στο βλέμμα σουστο μπαρ που ήθελες να παςαλλά ποτέ δεν έβρισκες τραπέζι. Παρατηρεί τα σύννεφα να σκαρφαλώνουνπάνω από τις πολυκατοικίες στον ορίζονταπέρα από κάθε υψόμετρο που ατένισεςμε τα άτολμα ηττημένα σου μάτια. Ποτέ δεν πλησίασες αρκετάνα μυρίσεις την αλμύρα ενός χαμόγελουνα σκάει πάνω σου σαν κύμα θύελλαςπροτού…

Όχι- Όχι, δεν θα την έδινες | Topic-U

Δίνεις την ψυχή σου, γιατί; Έχεις σκεφτεί; Μακάρι να ήταν η ανιδιοτέλεια ο υπαίτιοςΌμως πολύ φοβάμαι πως εσύ κρύβεσαι από πίσωΈδωσες τη ψυχή σου, αλλά όχιΌχι από ανιδιοτέλεια τελικά, αλλά από φόβο μήπως και τη θρυμματίσεις Την έδωσες και την δίνεις επειδή δεν είναι πλέον ασφαλής μαζί σουΊσως να μην ήταν και ποτέΚαι τι δεν θα…

Έχουν πλάκα

Έχουν πλάκα οι ζωές μας τελικάΤριγυρνάνε και μπλέκονται ξανά και ξανά Δε βαριούνται και ας πιστεύουν πως ξέρουν πολλάΣυνηθίζουν στην ιδέα του για μια τελευταία φοράΥπνοβατούν σε κρεβάτια κενάΚαι νομίζουν πως ζουν σε όνειρα τρελάΤις κατευθύνσεις δε γνωρίζουν αρκετάΧαμογελούν εκεί που δε θα έπρεπε κανονικάΜα υπάρχουν και κινούνται σε πιασμένα δίχτυα τελικά Moschaz Photography credits:…

Χρυσό κρυφτό | Topic-U

Όλης της πόλης οι σοβάδες με μια εγερτήρια ροζ ηδονή μεθούν στην όψη του κουρασμένου ήλιου π’ αφήνει τον ιδρώτα του να λούσει τους λόφους της.  Όλα λάμπουν μπρος στις κόρεςτων ματιών μου· Όλα, μα περισσότερο εσύ, πουστην τζαμαρία ενός σπιτιού, όχι μονάχα μια σταγόνα του, μα ολάκερο τον ήλιο μπόρεσες να κλέψεις και να τον φέρεις στο πρόσωπό μου, για να μου ξεφωνισει,…

Η μυρωδιά της αναπνοής

Περπατώντας στο δρόμο, με χτυπάει μια ανάμνηση στα μούτρα. Μάλλον, ένα συναίσθημα μιας άλλης περιόδου,ενός κρύου καλοκαιριού. Μεταφέρθηκα άμεσα στην εικόνα του μυαλού μου. Στο μέρος που ανήκε αυτή η μυρωδιά. Επισκέφτηκα τα γνωστά μας κατατόπια, ακολουθώντας το άρωμα της ανάμνησης. Θυμήθηκα την ένταση της καρδιάς μουόταν ζούσα χωρίς συναισθηματικά όρια. Ήξερα ότι ερχόταν η…

Η μελιστάλαχτη.

Άνοιξαν οι κουρτίνες. Η παράσταση ξεκίνησε.Σα να ράγισαν όλες που μας χωρίζανε με τη σιωπή οι βιτρίνες.Και ένα σκίρτημα στο στήθος, κάτι πρωτόγνωρο μου μήνυσε. Και τότε βγήκε στη σκηνή και άρχισε να ερμηνεύει Φόρεσα τα κιάλια μου γιατί δεν πίστευα στο ήδη γυάλινο μάτι μουΤόσο με συγκλόνισε που ακόμα ο νους μου σαλεύει Και τι δε θα…

Η μυσταγωγία της φύσης | Topic-U

Μέσα στις λέξεις μπερδεύομαι και χάνομαι.Πού είσαι να με καθοδηγήσεις προς το απώτερο νόημά τους;Ταλαντευόμενο στον αέρα το πολύπαθο φτερό,προσγειώνεται τελικά στο πολυπόθητο έδαφος. Γαλήνη απλώνεται στην πλάση,και η θύμηση της αγαπημένης μορφής,καλύπτει σαν πάχνη το χώμα τριγύρω. Μια δροσοσταλίδα η ψυχή, διαυγής και καθάρια,αγκυροβολημένη πάνω σε πλατύ σκουρόχρωμο φύλλο,αντανακλά τις προσπίπτουσες αχτίδες του ήλιου,όσες…

Οι πράξεις | Topic-U

Πράξη πρώτη: η γνώσηΉξερες τι μου άρεσε,το γλυκό κρασί και μια χαλαρή βόλτα συζητώντας για τα αινίγματα της ζωής.Για αυτό με πήγες στην γειτονιά σου, με γύρισες στα σοκάκια της και μου μοιράστηκες κάποια από τα μυστικά σου.Για αυτό με πήγες για κρασί, σε μια ταράτσα με ωραία θέα και χαλαρή μουσική. Αμέσως μετά με δυναμισμό το…

Περιγράμματα ονείρων

Το πρόσωπό σου κρύφτηκεανάμεσα σε δύο νυσταγμένες ηλιαχτίδεςκαι η σκιά του έπεσε απαλάπάνω στα άγρυπνα μάτια μου. Το πλοίο πάντα έφευγε νωρίςμα κάποτε θυμάμαι πρόλαβακαι ας είχα αφήσει πίσω μουόσα άξιζε να περιμένω. Ο πατέρας με αγκάλιασε σφιχτάένιωσα πως όλη η γη υποτάχθηκε,έγειρε στους ώμους τουπλάι στο παραδομένο μου κορμί. Η πέννα κύλαγε αμείλικτηδιέσχισε το…

Κάθε μέρος, ένας άνθρωπος | #Topic_Week

Δεν αναζητώ ανθρώπους αλλά μέρη. Γιατί κάθε μέρος είναι ένας άνθρωπος. Άλλα πιο μοναχικά που επισκέπτονται εκλεκτοί.Άλλα αποκτούν αξία μόνο τα βράδια και στο φως του ήλιου η μοναξιά τα καταπλακώνει. Αδιάφορη και αμήχανη ίσως η πρώτη γνωριμία. Μα έμαθες να πηγαίνεις και να το αναζητάς, οι συχνές σου επισκέψεις απέκτησαν νόημα και τα βράδια…

Η σπηλιαχτίδα | #Topic_Week

Η σπηλιαχτίδαΠαιδεύτηκα αρκετά να βρω τίτλο για αυτό το ποίημα. Πώς να περιγράψεις, με μια λέξη, κάτι τόσο φαινομενικά σκοτεινό, μα εν τω βάθει υπέρλαμπρο;  Ω ναι, για σπηλιά πρόκειται. Μα και για ηλιαχτίδα συνάμα. Εκεί που το φως παιχνιδίζει με το σκοτάδι, σε μια σπηλιά στης Σκιάθου, τα Λαλάρια, βρήκαμε τη φωλιά μας, μια δροσερή σκιά να εναποθέσουμε τα πυρωμένα…

Νεμέα | #Topic_Week

Το προσευχητάρι στο λαιμό να κρέμεται Στέκει Ένας άντρας ρώτησε αν πρέπει να σβήσει το τσιγάρο Στην Κωλέττη τα πικρά βλέμματα να υποφώσκουν  Τα αέρινα φορέματα στο βαγόνι 3296 Το λεωφορείο ήρθε στην ώρα του Ο θεός Διόνυσος έπαιζε με το δαχτυλίδι του  Τα σανδάλια του τα δροσερά αγκάλιαζαν το πέλμα του  Το κρασί στεκόταν…

Φθινοπωρινή διασταύρωση | #Topic_Week

Στον αέρα είχε μείνει η μυρωδιάμιας βροχής που δεν προλάβαμεκαι κάθε λίμνη με νερό στο δάπεδοκαθρέφτιζε το πρόσωπό σου. Σταματήσαμε αβέβαια στη διάβασημα πριν ανοίξει το φανάρι σ ’ερωτεύτηκα,νόμιζα η κίνηση πως σώπασετα βήματά μας καλύτερα ν ’αφουγκραστώ. Τα δέντρα τριγύρω μας ψιθύριζανόσα δεν τολμούσα να ψελλίσωμα έφταναν σε σένα αεράκι ελαφρύχάνονταν σε πεσμένα φύλλα…

Το σπίτι στην άκρη του δρόμου | #Topic_Week

Στο μέρος που θέλεις να πάμε,μαζί μάλλον δεν θα ξαναπάμε ποτέ. Αν κάποια στιγμή πάω μόνη,αν με βλέπεις από κάπου, θα χαρείς.Κι εγώ αν σκεφτώ πως θα χάρηκες,θα σε φέρω κοντά με το μυαλό μου.Κάπως έτσι θα 'μαστε πάλι οι δυο μας,σ' ένα μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα,σ' ένα σπίτι στην άκρη του δρόμου. ΒΑΣΙΛΙΚΗ…

Κρυμμένες βόλτες | #Topic_Week

Μία στάση λεωφορείου τυχαίαβαμμένη με σκοτεινό μωβ περασμένου ήλιου,το πρώτο αστέρι πάνω απ’ τα μαύρα κτήρια,κόντρα στο μεταλλικό πλαίσιο,έτοιμο να κρυφτεί απ’ τα πολλά πρόσωπα πίσω απ’ τα τζάμια. Ένα πεζοδρόμιο πλατύ να δεχτεί άσκοπους περιπάτους,και κάποιος δαίδαλος από σοκάκια νοτισμένα χλωμά χρώματα της νύκτας.Η μεταλλική γέφυρα που κρέμεται πάνω απ’ το τραίνο,εξώστης στην ρυθμική…

Το ρομαντικό

Κι αν το χέρι μου δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν το κρατάς εσύ; Κι αν το σώμα μου δεν μπορεί να λειτουργήσει, παρά μόνο σε αρμονία με το δικό σου; Κι αν η καρδιά μου δεν έχει λόγο να χτυπά, παρά μόνο αν εσύ τη ραγίζεις; Οι μουσικές από το ηχείο, οι εικόνες στην…

Το παιχνίδι της σιωπής

Όσο οι άλλοι θα σου λένε να μιλάς, εγώ παρακαλώ τη σιωπή να αγαπάς τη φωνή σου να ελέγχεις τα όρια να ξέρεις και με τη λογική σχέση να έχεις Όταν βλέπεις πως πονώ να σταματάς, όχι γιατί είμαι εγώ αλλά τ'αυτιά μου κουράστηκα να κλείνω και βουρκωμένα τα μάτια να αφήνω Σε φωνές και…

Ξέχασα

Νομίζω πως ξέχασα να γράφω. Ξέχασα να νιώθω. Να υπάρχω. Ξέχασα, όπως ξεχνάω τα ρούχα στο πλυντήριο και τα πιάτα στο νεροχύτη. Ξέχασα, όπως ξεχνάει να με πάρει τηλέφωνο, όπως ξεχνάει να με ρωτήσει πώς είμαι. Όπως ξεχνάει να με...Όπως ξεχνάει να... γενικά. Κάθε μέρα χάνεσαι και λίγο περισσότερο. Δεν έχω αποφασίσει αν πονάνε πιο…

Αναμνήσεις

Κομμένο γρασίδι, καμένα χαρτιά,κάπαρη που σκάει ανάμεσα στα δόντια,η γαλάζια αλμύρα θολή υγρή όραση,το αντίτιμο ενός άλματος και δύο εκπνοών -παραδώσου- για την εξαγορά της βαρύτητας,τα μέλη κουπιά σε μέσο μιγαδικό αέρα και εδάφους,κρίταμο ανθισμένο ανάμεσα σε σφικτούς ξανθούς βράχους,οι ακτίνες κόβουν λευκές φλούδες των κυμάτων,η μουρμούρα καθώς αφρισμένα ξεδιπλώνονται σε διαβρωμένες ακτές,η βοή καθώς…

Το αντίδοτο. | Topic-U

Ένας φίλος, πνοή ζωής στα βάθη της μοναξιάςΌταν το οξυγόνο απορροφάταιαπό διψασμένους τοίχους Όταν ορμητικά κυλούν ποτάμια δακρύωνκαι βυθός γίνονται τα αναφιλητά  Ένας φίλος, ριπή ζεστού ανέμουστη χιονοστιβάδα του καταχείμωνουΌταν η θερμοκρασία μειώνεται επικίνδυναέτσι που κοντεύει να παγώσει η καρδιά Όταν το παλλόμενο στις φλέβες αίμα αναζητά οδυνηρή διέξοδο Ένας φίλος, νερό δροσιστικόστην έρημο των σκέψεωνΌταν όαση δεν εμφανίζεται…

Άρωμα νιότης – Για την παγκόσμια ημέρα Νεολαίας.

Τι ειν’ αυτό που ονομάζουμε νιότη πού αρχίζει, πού τελειώνει και γιατί στα όνειρά μας ήμασταν πιλότοι που ‘φτάναν στ’ ουρανού την κορυφή! Κάποτε τρέχαμε ανέμελα στα πάρκα ύστερα μάθαμε να παίζουμε κρυφτό τα δειλινά ήταν που ορμούσαμε στη βάρκα μας έπαιρνε το κύμα για μέρος μακρινό. Σαν τα φύλλα που παίρνει ο αέρας και…

Απροσδιόριστοι βράχοι.

Στους δρόμους η ημέρα έλιωσε τον ήλιο σταχτί αίμα που ξεραίνεται στο δέρμα στα μάτια μου κοφτερά πυρωμένα σίδερα πληγές που προσπαθούν να με ξυπνήσουν. Τους τρόπους που ξυπνάμε μεσ’ την ημέρα κρατώ με λαβίδα κόκκινη του άγχους, αν δεν θυμόμαστε τα προσπερασμένα θα χαθούμε σίγουρα στα σαλαγητά του πλήθους δυο, ή τρία, πεταμένα κεραμικά…

Ο χορός μου. | Topic-U

Ξαφνικά ξύπνησα, μέσα στο χορό, ποιος με έβαλε τα τακούνια και τον κορσέ τον σφιχτό; Αφού μπήκα στον χορό, θα τους δείξω τα σωστά βήματα εγώ. Χορεύω γοργά, όπως στην ζωή μου, που κινούμαι με τέμπο δυνατό. Άλλαξε η μουσική; Ή μήπως άλλαξα εγώ; Ποια είμαι και πού ήμουν; Δεν έχω τώρα τα τακούνια μου,…