Αυτή και αυτός | Topic-U

Είμαι αυτή που θα γελάσει με το κάθε σου αστείο επειδή το λες εσύΕίμαι αυτή που σε σένα φαντάζω ολίγον περίεργη κυρίαΕίμαι αυτή που θα σε κοιτάζει ολημερίς μα μόλις γυρίσεις, θα κοιτάξω άλλουΕίμαι αυτή που σε κατασκοπεύει κρυφά για να απομνημονεύσω επιτυχώς τις ενδιαφέρουσες, για μένα, συνήθειές σου. Είμαι αυτή που όταν σε κοιτάζω…

Για άλλη μια φορά το κρύβω

Δεν μπορώ να το πωαλλά ο χρόνος μου μασά την ψυχήτα γκρίζα, το ασήμι που κόβει τον ήλιο,το κόβω, το απλώνω, το ράβω σε ανεκτά ρούχανα κρύψω, να ανακατέψω · δεν μπορώ να το πωγιατί; Πώς θα σβήσει μια χορογραφία από φωνέςμόλις ευθυγραμμίσεις τους νευρώνες σε μία φράση«και είναι.. αυτό»,σβήνεις στον τάφο που ορίζει η…

Τέταρτη πράξη

Ποίημα της Μαρίας Λαϊνά (από τη συλλογή Ρόδινος Φόβος, 1992):Φόβοςχειρότερος πάνταρόδινος φόβοςπριν τι, από τιο φόβος του φόβουο φόβος μη σε παραλύσει Η συνέχειά του (δική μου):  Ο φόβος για τα ειλικρινή ψέματασαν εκείνον για τις κάλπικες αλήθειες· μοιάζει τιποτένιος μπροστά στο φόβο της ανεπάρκειας-αν σκεφτείς πως ολάκερη η πλάση να χορτάσει δε μπορεί μιαν ανθρωπότητα· ο φόβος, λοιπόν,…

Με βρίσκει η ποίηση

Ανάμεσα σε δυο προδοσίες,μια των στίχων που δεν άντεξακαι μια λευκή,για το μελανί που δεν ξόδεψασε αίματα και ιδρώτες που χύθηκαν αναίτια,και φύλαξα για τρικυμίες της δικής μου βάρκας. Συγγνώμη. Ανάμεσα σε δυο αλήθειες,μια Εκείνη που ποτέ δεν δέχτηκα,και μια γυμνή,με κοιτάζει όταν ξυπνάω γεμάτη προσμονήνα κάνω το βλέμμα μου φωνή να κατευθύνω,μα δεν περνάω…

Ξενιστής

Αν δεν έδειχναν το μαλακό τους δέρμα, τα παράσιτα,δεν θα διαφέραν από εμάς, τους σκληροτράχηλουςατμούς μιας εποχής ξερής και παρδαλά πετρωμένης,θα ήταν όμοια σε όλα, στην συμπεριφορά,στα ένστικτα, στη σκέψη. Συγγενικές πληγές θα μάτωναν,με την ίδια ακατάληπτη πολυπλοκότηταθα απεδείκνυαν την αντίληψή τους.Θα υπόσχονταν στις νέες γενιές όνειρα οξειδωμέναθα επέμεναν στο απόλυτομα οι βουκαμβίλιες δεν είναι…

Τρεις μέρες πριν

Περιμένω πάνω απ' το τηλέφωνο για νέα σου εδώ και κάτι ώρες. Ο χρόνος κυλάει περίεργα όταν περιμένεις, σχεδόν παγώνει. Υποθέτω μαζί του παγώνεις κι εσύ. Σκέφτομαι πως κανονικά δεν θα έπρεπε να με πειράζει και τόσο αυτή η αναμονή.Σκέφτομαι πως κανονικά θα έπρεπε να την είχα συνηθίσει. Η αλήθεια είναι πως είτε το παραδέχομαι,…

Γνωριζόμαστε;

Μη μου πεις πως είσαι αυτό που δείχνεις.Δείχνεις πώς θέλεις να είσαι στον καθένα μας.Μιλάς και φέρεσαι διαφορετικά στους ανθρώπους. Προσαρμόζεσαι για να είσαι παντού.Παντού με τον τρόπο που θες.Η μία σου προσωπικότητα ξεκινά και τελειώνει σε κάθε γνωριμία.Δε φοβάμαι να σε γνωρίσω.Θα σε γνώρισα μονάχα για να δω πώς θα παρουσιαστείς.Το μόνο που φοβάμαι…

Ταφ και ήτα

Μέχρι χθές κυνηγημένος Aπό σήμερα αυτό εξόριστος μα ευλογημένοςΜόνος εναντίον μου, λοιπόν Δίχως δικαιολογίες και υποσχέσεις Με στόχο το τίποτα για το πριν Και τα πάντα για το μετά και τώρα Έχασα την εμπιστοσύνη μου σε 'μενα Μα σαν ανθρακωρύχος θα εργαστώΜέχρι να την βρω και η ψυχή μου να αρχίσει την ωρίμανση της Ως…

Τέσσερα πράγματα

Είπα να φτιάξω μια σαΐτα.Πάνω στα φτερά της θα γράψω το πόσο σ' αγάπησα εγώ και κάτω από αυτά το πόσο μ' αγάπησες εσύ.Είπα να φτιάξω μια σαΐταέτσι όπως μου έδειξες εσύκαι να την αφήσω να πετάξει μακριάνα έρθει να σε βρει. Είπα να φτιάξω ένα σπίτι.Στις σκιές του θα φαίνομαι εγώ και στο φως…

Νυχτοπούλια | #The_Canvas_Project

Ξεπροβόδισα κουβαλώντας πάλι το βάροςτης νύχτας που σκέπαζε κάθε γωνιάμιας πόλης που χασμουριόταν κουρασμένη,έτοιμη να κλείσει τα φωτεινά της μάτια. Τα φώτα τρεμόπαιζαν αγουροξυπνημένακαθώς τ ’ανάλαφρά μου βήματα ηχούσαν·μάρτυρες της σιωπηρής μου μοναξιάςκουκούλωναν τις ηχηρές μου ανησυχίες. Ο αέρας έφερνε την κάπνα απ’ τα τζάκιαζευγαριών που αποκοιμηθήκαν αγκαλιασμένα,τα είδωλά τους τώρα σμιλεύονταν στον ουρανόαπό φιλόξενες…

Ερμητικός

Ρίξε την ψυχή σου σαν γαλάζιο βότσαλοθα την πιάσω με χέρια θαλασσινά,θα την αγκαλιάσω από όλες τις μεριές, ισοτροπικά. Τους ψιθύρους που μαζεύω σαν φωτεινές γραμμέςμπορείς να τους δεις σαν δίκτυο στον ουρανό,άστρα όχι σημειακά, αλλά όμοια με χορδές και νήματα.Την απαλή μουσική τους την διακρίνειςτο υπόκωφο κυανό τους ύφος,καθώς σε τυλίγουν,σε βυθίζουν,όλα τα απορροφάς…

Ερωτίτιδα

Ό,τι σε -ίτιδα τελειώνει είναι φλεγμονή. Άξιο απορίας είναι πώς ένας έρως γίνεται φλεγμαίνων και γιατί οι ξένοι λένε πως «πέφτουν σε έρωτα», αντί να ανεβαίνουν μ’ αυτόν!  Όποιος το σκέφθηκε, δε διάβασε, μάλλον, Συμπόσιο*, να ξεστραβωθεί. Να μάθει πως ο έρωτας είναι πάντα ανοδικός, από τη φύση του! Όποιο κουμπί σε κατεβάζει στο ισόγειο,δεν οδηγεί σ’ εκείνον, μα σε φλεγμονές και σε λιμνάζοντα δάκρυα.Μα δεν είναι ασθένεια ο…

Νοσταλγία | #Topic_Week

Είσαι και εσύ από αυτούςΣαν εμένα και εκείνονΠου ζούμε μέσα από τις ζωές που δε ζούμεΝοσταλγούμε τις στιγμές των άλλων γιατί πιστεύουμε πως έτσι θα έπρεπε να είναι και οι δικές μας Να σου πω κάτι;Δεν έχουν ιδέα πώς πρέπει να ζουνΟύτε εσύ έχεις και δεν χρειάζεται πολύ ώρα κάποιος για να το καταλάβειΌταν μιλάς…

Το Πιόνι | #Topic_Week

Στέκω μπροστά στη θάλασσα σαστισμένος,τα κύματα χόρευαν μπροστά μου ράθυμαπροτού με παρασύρουν απρόθυμαστην επόμενη φουριόζα μέρα. Το βλέμμα μου διέσχισε την ακτή,μήπως στην αφρισμένη άμμο κρύφτηκετο φως μιας αυγής πλακωμένης από νύχτεςγεμάτες σιωπή και θολό ουρανό. Γύρω μου ήχοι στη σίγαση,στον επίμονο αέρα παγιδεύονταιμα πριν το κύμα τους ξεβγάλει χάνονται,αν ήταν ποτέ να ακουστούν. Ανάμεσα…

Ο Καταρράκτης | #Topic_Week

Τα βήματα δεν ενδιαφέρουν τα πιασίματα,όσα γλιστερά αποτρέπουν την ιστορία να κυλίσει ομαλά.Καθώς περπατάς, σταματάς,και λόγω της πολλής δυσανεξίας για όσα ανόητασε διοχετεύουν,γυρνάς πίσω αντίθετα στο ρεύμα. Το να μετράς ανάποδα τις στιγμέςμοιάζει σαν να ζουλάς χαλασμένο σταφύλι ανάμεσα στα χείλη,αλλά καθώς δεν σε ενδιαφέρεικάθε τι, έτσι, μοιάζει ενδιαφέρον.Τραβάς τα πόδια κόντρα στο ποτάμικαι αφήνεις…

H Ρουλέτα | #Topic_Week

Κρατάω τη Μπίλια σφιχτά, νιώθω κάθε της καμπύληΖεσταίνεται το χέρι μου, ιδρώνωΘέλω τόσο πολύ να φτάσει σε εκείνο το σημείο, θέλω να μπορούσα να την κατευθύνω εγώ σφίγγοντάς την περισσότεροΦυσάω τη γροθιά μου και τη ρίχνωΤότε αρχίζει το τρελό παιχνίδι, η ρουλέτα στριφογυρνάει και η Μπίλια αλλάζει θέσεις συνεχώςΧαίρομαι και εκνευρίζομαι αλλεπάλληλα, μέσα σε μερικά…

Αντίο, Γιαγιά!

Γεια σου, γιαγιά! Απόψε γράφω για ‘σένα, πρώτη φορά. Για ‘σένα, γιαγιά, που ξέρεις απέξω τόσα ποιήματα!  Είδα στην αυλή το πρωί, γιαγιά, ένα ποντικάκι που μασουλούσε ένα κομματάκι τυρί. Θυμάσαι, γιαγιά , που όταν έμενες με εμάς σε μάλωνα για το τυρί, μη σου ανεβεί η πίεση; Ε, τώρα, γιαγιά, θα σου έδινα όλο το τυρί του κόσμου να το φας, που τόσο το αγαπάς,άμα…

Χίμαιρα

Πάντοτε ανάμεσα σε δύο ματιές,το φευγαλέο είδωλο σου εμφανίζεται·δραπέτης ενός νου χωμένουσε μια από τις αξημέρωτες αυγές. Κάποτε τρυπώνεις στα σκεπάσματα,φουσκώνουν περιγράμματα και εικόνες·ατόφια σώματα δίχως ψυχή,όπως τα αέρινά σου είδωλα. Κάποιοι καλόκαρδοι καυχήθηκανπως σε αιχμαλώτισαν παντοτινά,με το πρώτο άγγιγμα διαλύθηκες·αφρός ενός ξεθωριασμένου κύματος. Εγώ νομίζω πως σε κέρδισαμε μια γραμμή στα χείλη ξεχασμένη,χαμόγελα για…

Γυρνούν και επιτέλους σε κοιτούν.

Το φανάρι για τους πεζούς είναι κόκκινο. Ο δείκτης μετρά αντίστροφα: 29,28,27… Νιώθεις τις κρυφές ανάσες κόσμου, δεξιά, αριστερά, πίσω σου, απέναντί σου ολόκληρη σειρά. Όλοι κρατάνε μια απόσταση, ίσα που να μην σου ακουμπάνε τα ρούχα. 10, 9, 8… Ριπή ανέμου σε κτυπά στο πρόσωπο και ανατριχιάζεις απ’ το κρύο χάδι. Το φως άναψε…

Το δικό μας αστέρι

Ανέκαθεν ήμουν γλωσσομαθής. Τόσο αγαπώ την έκφραση που μία γλώσσα δε μου αρκεί για να διατυπώσω όλες τις σκέψεις μου.  Όλες τους είναι γυαλιστερά στολίδια του χριστουγεννιάτικου δέντρου μου. Στα χαμηλά κλαδιά του κρεμώ τα γράμματα της αλφαβήτουπου είναι η βάση όλων.Λίγο ψηλότερα τις συλλαβές και τους φθόγγους, τις προτάσεις, πιο πάνω τα βγαλμένα απ’ την καθημερινή ζωή σχήματα λόγουπου με τον…

‘Αμα δω εφιάλτη απόψε

Ξεψυχώ πάνω σε τσαλακωμένα χαρτιά κακογραμμένες αράδες, όμως τα μέσα μου δεν φαίνεται να μπαίνουν σε τάξη.Το μυαλό μου ανυπάκουο αγρίμι, επαναστατεί ενάντια σε κάθε κατασταλτικό μέτρο προσπαθώ -μάταια- να του υποβάλω.Εγώ τείνω να αιωρούμαι. Μεταξύ νοητού και πραγματικού ή αλλιώς μεταξύ εμού και του μυαλού μου. Έχασα το μέτρημα των φορών που προσπαθώντας να…

Βικτώρια

Αφιερωμένο στη μητέρα μου, ιατρό της πρώτης γραμμής της μάχης με τον κορωνοϊό, για την ονομαστική της εορτή (11/11).  Βικτώρια, Βικτώριαπου όνομα ομορφότερο-ηλίου φαεινότερο-στην πλάση άλλος κανείς!  Βικτώρια, Βικτώρια,πλακούντα για ασπίδα μου,μου ‘δωσες, κορωνίδα μουμα και πνοή ζωής Βικτώρια, Βικτώρια, από τη μήτρα συντροφιά, σου στέλνω μεσ’ απ’ την καρδιάκουράγιο ώσπου να ‘ρθεις Βικτώρια, Βικτώρια, τη μάχη με…

Δεν θέλω απαντήσεις

Χάνουμε ή χανόμαστεστην ομίχλη που προσπερνάςκαι μόνο ψύχος νιώθεις στα μακρινά σας. Δεν θέλω να ξαναπάω εκεί. Βαρέθηκα να μη τηρώ τις αντίστροφες μετρήσειςκαι να βάζω ξυπνητήρια σε μέρες που δε θα χρειάζονται. Μακάρι να είχαν μια συνέχεια αυτά που γράφω,πόσο μάλλον αυτά που λέω,αν και τα πρώτα θα μείνουν. Δεν θέλω να μείνουν. Ψάχνουμε…

Εραστής των λέξεων.

Γράφω. Γράφω από τότε που άρχισα να σχηματίζω λέξεις, για ό,τι μου έρχεται στο μυαλό,χωρίς περιορισμούς, ανεξαρτήτως ώρας και μέρους. Απλώς γράφω. Γράφω, για μένα σημαίνει ξετυλίγω το κουβάρι των σκέψεων μου.Σημαίνει μετάγγιση του είναι μου σε λέξεις. Αυτό που γράφω είμαι εγώ. Ξαναζώ, ξανασκέφτομαι, μαθαίνω από κάτι όταν θα το διατυπώσω με πάθος σε…

Το γράμμα του φαντασιόπληκτου

Λεν' πως χαθήκαμεΜαζέψαμε το στάρι μαςΌμως το τζάκι, το κάψε ολάκαιροΈτσι λειτουργεί η κοινωνίαΚαι 'σύ με καις ολόκληρο, "υπερήφανο προδότη" με φωνάζουν Όμως ας αναπτύξω περαιτέρω την σκέψη μου.Κατά του γόνου η σημασία σου, το όνομα σουΚατά του εγωισμού, η δική μου, οι ιδέες μουΜα δεν σε είδα να χορεύεις στο ηφαίστειοΤο θηρίο μόνο φρόντισες,…

Ο στόχος

Χρωματιστοί κύκλοι ο ένας μέσα στον άλλονΈνας ολόκληρος στη μέση και λευκό φόντοΈνα βέλος στο κενό, είναι η αρχήΚι άλλα βέλη στο κενό, χάνονται στην απειρότητα.Το λευκό αρχίζει να σπάει, μα ακόμα δεν έχει μπει χρώμα Θέλω να συνεχίσεις, πιστεύω σε σέναΑπό το τίποτα πήγες στο κάτιΗ αρχή είναι το ήμισυ της προσπάθειας, μου είπες.…

Δε χρειάζεται

Όσα θέλω να πω,τόσα κρύβωΓιατί οι λέξεις περίεργα νόημα διαλέγουνκαι η φωνή μου τις επηρεάζει Δε νομίζω πως οι προτάσεις προσφέρουν πολλά,μονάχα μπερδεύουν τα χέρια ανοιχτάΚαι αν γεννήσεις δικές σου έννοιες,μη ντραπείς να μου τις πειςΑφού δε θα καταλάβω,δε χρειάζεται να φοβάσαι Moschaz Photography credits: Panos Kimpou

Μη σηκωθείς

«Εγέρθουτου».Η πρώτη εντολή, τύπος γραμματικά ανύπαρκτος στις βιβλιογραφίες.«Εγέρθητι».Η δεύτερη εντολή, β’ ενικό πρόσωπο προστακτικής αορίστου του ρήματος «εγείρομαι».«Εγέρθητε», β’ πληθυντικό, θα ήταν το «σωστό» παράγγελμα των ποδοκίνητων δηλητηριωδών ερπετών πουαπ’ τη λαχτάρα τους για τη γλώσσα τη γερμανική,ξεχάσανε τη μητρική ελληνική τους… Τη γλώσσα εκείνη, στο όνομα της οποίας διέπραξαν τόσα και τόσα εγκλήματα,αφαίρεσαν ζωές,κηλίδωσαν…

Στάχτες και είδωλα

Τριγύριζα, πάλι μόνος, στο κρεβάτιλες και το μαξιλάρι σκλήρανε απότομααπ’ όσα το κεφάλι μου ακούμπησε σ ’αυτόμήπως και ξαποστάσει. Άκουγα μέσα του χτύπους ρολογιών,κουρδισμένων σε συχνότητα αλλοτινήκαι αιχμηρούς ωροδείκτες να σκίζουνόποια ανάμνηση παλλόταν διαφορετικά. Μύριζα γύρω μου αρώματα λουλουδιών,μα τα χέρια μας ποτέ δεν μάτωσαν στ’ αγκάθια,το χώμα ποτέ μας δεν ποτίσαμε, ερήμωσε·μια όαση από…

Μια ματιά στο μέλλον.

Ο ήλιος τρυπώνει από τις γρίλιες και πάει κατευθείαν στα μάτια μου. Εδώ και δύο ώρες απέφευγα τη στιγμή της αφύπνισης, τώρα όμως είναι ανάγκη, διψάω. Όταν καταφέρνω να φτάσω στην κουζίνα συνειδητοποιώ πως ακόμα κοιμάμαι, ουσιαστικά. Τα πρώτα είκοσι λεπτά που ακολουθούν το ξύπνημα μου ο εγκέφαλος μου χουζουρεύει. Ο φραπές μου ετοιμάζεται από…