Ο όρκος μου (μας).

Ορκίστηκα πως θα αλλάξω
Παλιές συνήθειες θα αποτινάξω
Ορκίστηκα να πάω αλλού
Όπου πει η ψυχή μου «τι καλύτερο αντ’ αυτού;» Συνεχίστε την ανάγνωση Ο όρκος μου (μας).

Γωνίες.

Νόμιζα πως με είχα ξεχάσει σε κάποια γωνία του μυαλού μου, έτσι ένα βράδυ ξεκίνησα και τις έψαξα μία-μία μπας και με βρω.
Σε κάποιες βρήκα σκόνη, σε άλλες μοναξιά.
Σε κάποιες είδα φως και σχεδόν μπορούσα να ακούσω το γέλιο, να γευτώ την ευτυχία. Συνεχίστε την ανάγνωση Γωνίες.

Ο «άντρας» μου.

Ο άντρας μου δεν πίνει μπύρες με το κομπολόι στο χέρι.
Δε λέει ανέκδοτα για να με σαγηνεύσει, ούτε καν μιλάει.
Δε ντύνεται με στυλ, ούτε καν φοράει ρούχα. Συνεχίστε την ανάγνωση Ο «άντρας» μου.

Τελευταία πρώτη ανάσα.

Το να ζεις με ανασφάλειες θυμίζει έναν αυτόχειρα που κάθε φορά που τραβά την σκανδάλη παίρνει την πρώτη του ανάσα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τελευταία πρώτη ανάσα.

Τώρα ζεις. | Topic-U

Μουδιασμένος
Ανοίγεις τα μάτια, το φως αχνό
Σ’αρέσει – νιώθεις ασφάλεια
Σιγά σιγά σκοτεινιάζει
Άβυσσος Συνεχίστε την ανάγνωση Τώρα ζεις. | Topic-U

«Είναι ένα από τα μαύρα βράδια σήμερα».

Είναι ένα από τα μαύρα βραδιά σήμερα.
Τα χέρια μου στρίβουν τα προβλήματα μου
Ο λαιμός μου κατεβάζει ούζα μπας και ξεχάσω
Δέκα βήματα και βρέθηκα δίπλα στο σπίτι του αδελφού μου
Αυτός δεν νοιάζεται που δεν μπορώ να επεξεργαστώ τον κόσμο σας. Συνεχίστε την ανάγνωση «Είναι ένα από τα μαύρα βράδια σήμερα».

Όσα δεν έκανες.

Ενός λεπτού σιγή μου είπες
μα δε σώπασες
Τις λέξεις που αγαπάς να μου λες
δεν ξεστόμισες
Και πίστεψες πως το χαμόγελό μου
μας ευλόγησε
Μα έκλαψες και ας μην πόνεσες. Συνεχίστε την ανάγνωση Όσα δεν έκανες.

Τα κατάφερα (;)

Και τελικά, τα κατάφερα.
Έφυγα.
Πέρασα κάπου εκτός.
Μακριά.
Από την πόλη που μεγάλωσα, τα μέρη που έκανα σπίτι, τους φίλους που μου έμαθαν τι σημαίνει αγάπη – και εκείνους που μου δίδαξαν το μίσος. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα κατάφερα (;)

Στα μικρά που χάνουμε.

Όσα προλάβεις να σκεφτείς,
στα κενά που σκεπάζουν οι νύκτες
στα διάκενα των συρμών και ανάμεσα στα «έχω»,
όσα πεπερασμένα προλάβεις,
δεν είναι παρά πνοές θαμπές, Συνεχίστε την ανάγνωση Στα μικρά που χάνουμε.

Οριακά δίπολα.

Για άλλον δαίμονες, για άλλον αδελφές.
Η μαστούρα του πρωινού για το βάλτο της νύχτας.
Οι διακυμάνσεις στο εγώ, στο συναίσθημα.
Μα το έντονο γέλιο με το κλάμα ίδιο ήχο έχουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Οριακά δίπολα.

Πέρα από το πέπλο.

Ξύπνησα ένα βαρύ χειμερινό πρωινό
και τα σύννεφα έκρυβαν κάθε ίχνος ηλιαχτίδας
μα η κοιμισμένη αναπνοή σου δίπλα μου
φώτισε ολόκληρο το δωμάτιο. Συνεχίστε την ανάγνωση Πέρα από το πέπλο.

Ε, και;

Εγώ θα σου πω
Πώς είναι η κατάσταση
Γιατί;
Διότι βγήκα έξω.

Πλέον δεν έχεις τρόπο να κρυφτείς
Ξέρω όλη την αλήθεια μου
Δεν με ορίζεις πλέον
Σε φαντάζομαι και σε λυπάμαι
ταυτόχρονα. Συνεχίστε την ανάγνωση Ε, και;

Σε εκείνα.

Σε εκείνες τις σιωπηλές στιγμές
Σε εκείνα τα κλεφτά αμοιβαία βλέμματα
Σε εκείνα τα συχνά βουρκωμένα μάτια
Σε εκείνες τις καρδιές που αγνόησα
Σε εκείνες τις θωρακισμένες αγκαλιές Συνεχίστε την ανάγνωση Σε εκείνα.

Εξομολόγηση.

Μερικές φορές προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως δεν έφυγες
και άλλες πως δεν ήρθες ποτέ.
Η αλήθεια είναι πως δεν μπόρεσα να καταλάβω την ανάγκη της παρουσίας, μέχρι να νιώσω τον πόνο της απουσίας.
Σαν ποτέ να μην ήταν εδώ κάποιος μέχρι να έρθεις εσύ. Συνεχίστε την ανάγνωση Εξομολόγηση.

Ένα ψιλόβροχο δεν αρκεί.

Βρέχει, σαν αναμονή,
αργό, επίμονο ψιχάλισμα προσπαθεί, σχεδόν παστρικά,
να ξεπλύνει το πρωινό στρώμα παγωμένης λύπης.
Από το κοιμισμένο κούνημα της απέναντι λεύκας,
το λεπτό ανακάτεμα του νερού κάτω απ’ τους τροχούς, Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα ψιλόβροχο δεν αρκεί.

Χαθήκαμε στον καπνό.

Σε έχασα μέσα στον καπνό του τσιγάρου σου
Έφυγες κι έμεινα από συνήθεια, έτσι δε κάνουμε;
Το χόμπι μου να με τρώει το συναίσθημα, για σένα ταινία μικρού μήκους.
Χαθήκαμε ή χάθηκες;
Έχει μπόρα.
Έλα, θα βραχείς. Συνεχίστε την ανάγνωση Χαθήκαμε στον καπνό.

Άστρο φωτεινό, λάμψε γιορτινό. | #This_Is_Christmas

Τα φώτα του δέντρου λάμπουν
πάνω σε κάθε σκοτεινή μου σκέψη
όπως μέσα σε κάθε κόκκινη μπάλα
κρύβεται πλέον ένας ξεχασμένος στεναγμός. Συνεχίστε την ανάγνωση Άστρο φωτεινό, λάμψε γιορτινό. | #This_Is_Christmas

Γιορτινός μονόλογος. | #This_Is_Christmas

Μέρα γιορτής αν δεν είσαι μόνος.
Όμως δεν είναι σαν τις άλλες μέρες,
όπως και να ‘χει.
Αναμνήσεις, φιλοδοξίες, φόβοι και όνειρα
συνυπάρχουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Γιορτινός μονόλογος. | #This_Is_Christmas

Γιορτινές σκέψεις. | #This_Is_Christmas

Με μελάνι κόκκινο σκοπεύουμε τον χρόνο,
να βαπτίσουμε ιδιαίτερες μερικές του αλληλουχίες,
απόπειρα ονοματοδοσίας ενός νήματος κυλούμενου νερού. Συνεχίστε την ανάγνωση Γιορτινές σκέψεις. | #This_Is_Christmas

Κολυμβητής στο χείμαρρο.

Περιπλανιέμαι σε στενά
γεμάτα καπνό, βιτρίνες και ζωή
μα στενάζω για τα χείλη που πέρασαν
χωρίς να με ζητήσουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Κολυμβητής στο χείμαρρο.

Απορίας άξιον.

Απορίας άξιον είναι που μερικές φορές οι άνθρωποι
ξεχνούν τη μια και κύριά τους ιδιότητα.
Το σεβασμό για τον διπλανό τους. Συνεχίστε την ανάγνωση Απορίας άξιον.

Ξύλινη αναμονή.

Βιάζομαι να σκιαγραφήσω όσα με προσπερνούν
-τρέχοντας με την δική μου φυγόκεντρη ταχύτητα-
ενώ ένα ψύχος παράλληλο του σημερινού
τονίζει τις γωνίες των σκέψεων. Συνεχίστε την ανάγνωση Ξύλινη αναμονή.

Ανθισμένα διαλείμματα.

Σου είπα δεν θα ξαναφύγω.

Έκατσα να δω την θάλασσα
μήπως μαζί με κάποιον γλάρο
έρθει και το κουράγιο
να κοιτάξω κατάματα
τον ξεφτισμένο ουρανό. Συνεχίστε την ανάγνωση Ανθισμένα διαλείμματα.

Ναρκώσου.

Το βρήκα, το πήρα, ήμουν καλά
Το βρίσκω, το παίρνω, είμαι καλά
Κάθε μέρα που τελειώνει, είμαι καλά
Τελειώνει; Ξαναπαίρνω
Είναι εδώ, είμαι εδώ, είμαι καλά. Συνεχίστε την ανάγνωση Ναρκώσου.

Μακάρι (;)

Μακάρι να περιτριγυριζόμουν από χαμόγελα
Μακάρι το δικό μου χαμόγελο να είχε την ανταπόκριση που θα ήθελα
Μακάρι να μπορούσα να χαρίσω το χαμόγελο μου και ας μη χαμογελούσα ποτέ ξανά

Μακάρι να μην ήμουν τόσο δειλή
Μακάρι να υπερασπιζόμουν την αδικία
Μακάρι να μην κρυβόμουν πίσω από το ρητό «Φωνάζοντας χάνεις το δίκιο σου» Συνεχίστε την ανάγνωση Μακάρι (;)

(α)κακος μηχανισμος.

Έχω έναν κακό μηχανισμό, που οπότε τον χρησιμοποιώ γίνεται χειρότερος.
Τον βάζω σε λειτουργία μόνο τα περίεργα πρωινά, τα μοναχικά απογεύματα και τα ανυπόφορα βράδια.
Κάθε μέρα, επομένως.
Μου κάνει κακό και το ξέρω.
Τόσο κακό που φορά με τη φορά πείθομαι πως μου κάνει καλό. Συνεχίστε την ανάγνωση (α)κακος μηχανισμος.

Ένας κόσμος, κουβάρι στα χέρια.

Ξετυλίγεις το νήμα, σαν να ξεμπλέκεις ανείπωτες σκέψεις,
γνωρίζεις πως είναι δύσκολο, να υφαίνεις με κλωστή που χορεύει,
να ακολουθείς μονοπάτι απάτητο, ασχεδίαστο δρόμο. Συνεχίστε την ανάγνωση Ένας κόσμος, κουβάρι στα χέρια.

Ανάσα βαθιά.

Το ταβάνι πλησιάζει, στάζουν νερά από μέρες
Ρούχα απλωμένα στην υγρασία να μουλιάζουν
Μία πετσέτα παρατημένη από προχθές στο πάτωμα του μπάνιου και τα πιάτα στοίβα στον νεροχύτη

Στοίβα και τα λόγια που ξέχασα να πω,
άτσαλα παρατημένη δίπλα σε αυτή με όλα όσα δείλιασα να κάνω. Συνεχίστε την ανάγνωση Ανάσα βαθιά.

Θαλασσοπνιγμένα δειλινά.

Ένιωσα το κύμα ν ’ανασαίνει πλάι μου,
αμέσως έτρεξα κοντά του να ακούσω
τις φωνές που ο αέρας έπνιξε
και τα ψάρια να σπαρταράνε ανήμπορα,
σαν εραστές που βρέθηκαν γυμνοί
να φτάνουν στα όρια της ηδονής τους. Συνεχίστε την ανάγνωση Θαλασσοπνιγμένα δειλινά.

Άθελα…

Έξαλλη έγινα πάλι.
Μάλωσα με τα θέλω μου.
Τι πεισματάρικα που είναι!
Προσπαθώ να τα πείσω πως δεν τα θέλω.
Μα αρνούνται να με ακούσουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Άθελα…