Στους τέσσερις τοίχους.

Δεν τα κατάφερε να την τραβήξει απ’ τις λάσπες,
μαζί της έπεσε και αυτός.
Άπλωνε το χέρι του να την βοηθήσει
και μαζεύοντας το,

Συνεχίστε την ανάγνωση Στους τέσσερις τοίχους.

Οι γκρίζες ώρες.

Το βήμα χωλό, ήσυχο, πολλές φορές παράταιρο στην σιωπή και την φασαρία, ανακουφίζει όμως όσους ακούν μοναχικά τις άκρες των δρόμων, όσους κρυφακούν τις ζωές των άλλων τόσο, ώστε κουρασμένοι πια να ξέρουν, πως μόνο με τα συρσίματα των φαντασμάτων νιώθουν την απαραίτητη οικειότητα, την απαραίτητη κατανόηση, την απαραίτητη ηρεμία. Συνεχίστε την ανάγνωση Οι γκρίζες ώρες.

Τελευταίος Σταθμός.

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1971 ο Γιώργος Σεφέρης μάς αφήνει παρακαταθήκη ένα πλούσιο έργο και πλέον είναι δική μας δουλειά να  το ερευνήσουμε, να το προσεγγίσουμε,να εμπνευστούμε. Διαβάζοντας το ποίημα «Τελευταίος Σταθμός» και ύστερα από σκέψη, για το αν η πράξη μου αποτελεί ύβρη ή απόδοση φόρου τιμής, προέκυψε το παρακάτω κείμενο ως προσπάθεια διαλόγου με το έργο του. Συνεχίστε την ανάγνωση Τελευταίος Σταθμός.

Μάντεψε ποιος…

Σε μισώ.
Για όλες τις ευκαιρίες που μου στέρησες,
για όσα έχασα,
για όσα αποτίναξα από πάνω μου
πιστεύοντας ότι θα νιώσεις εσύ καλά. Συνεχίστε την ανάγνωση Μάντεψε ποιος…

Για μια ειδυλλιακή ψευδαίσθηση.

Ακαταμάχητη έλξη.
Στο άγνωστο, στη αλήθεια; Τι είναι αυτό που ψάχνουμε;
ψάχνουμε, μα εν τέλη τίποτα ουσιαστικό δεν βρίσκουμε.
Ή μήπως βρίσκουμε και απλά μάτια να δούμε δεν έχουμε; Συνεχίστε την ανάγνωση Για μια ειδυλλιακή ψευδαίσθηση.

Τα όρια γύρω.

…και ήθελα να προχωρήσω μπροστά, όχι απαραίτητα σε μια καλύτερη κατάσταση, αρκούσε που θα ξέφευγα. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα όρια γύρω.

Μια φορά κι έναν καιρό.

Μια φορά και έναν καιρό,
ήταν ένα αγόρι
και ένα κορίτσι.

Το αγόρι έβλεπε πράγματα στο κορίτσι
που εκείνο δεν είχε.
Το κορίτσι έβρισκε λεπτομέρειες στο αγόρι
που εκείνο δεν είχε. Συνεχίστε την ανάγνωση Μια φορά κι έναν καιρό.

Άλλο ένα ποίημα που μίσησα.

Γυρνώ συνοφρυωμένη σε ένα κόσμο που σιχάθηκα
και συλλογιέμαι το όνειρο.
Δεν σ΄ονειρεύτηκα απόψε, μα ονειρεύτηκα ένα κόσμο ατάραχο.
Μια θάλασσα, ένα τραγούδι και ρακί.
Ίσως και οι φίλοι μου ονειρεύτηκαν το ίδιο. Συνεχίστε την ανάγνωση Άλλο ένα ποίημα που μίσησα.

Εξερεύνηση ορίων.

Όταν τα όρια σου φτάνεις, σαστίζεις
Τα κοιτάς , σε κοιτούν και
σου συστήνονται με τον πιο άγριο τρόπο. Σε καλησπερίζουν και εσύ πρέπει να ανταποκριθείς. Συνεχίστε την ανάγνωση Εξερεύνηση ορίων.

Ένστικτα ταυτότητας.

Επαναλαμβάνουμε τις τελετουργίες που ορίσαμε
για να νιώθουμε πως συντηρούμαστε στο χάος των τυχαίων κινήσεων,
ίσως όλες αυτές οι προσπάθειες να κινούμε τον τροχό της μέρας
δεν είναι τίποτα πέρα από αυτό,
από έναν τρόπο αυτοπροσδιορισμού. Συνεχίστε την ανάγνωση Ένστικτα ταυτότητας.

Εμμονής επακόλουθα.

Αφουγκράσου τα χρώματα τ’ ουρανού να σβήνουν.
Τ’ αστέρια κρέμονται στο σκοτάδι
Κι εσύ απλώνεις το χέρι να τ’ αγγίξεις
Μα είσαι τόσο μακριά.
Να κι εγώ τεντώνομαι, μα δε σε φτάνω.
Είσαι τόσο μακριά. Συνεχίστε την ανάγνωση Εμμονής επακόλουθα.

Μαύρο.

Μαύρη καταιγίδα, μαύρα σύννεφα ονειρεύτηκα

Σε ρωτώ: «χρώμα αγαπημένο;»
«Μαύρο» απαντάς και εγώ απορώ…
Τι σε έκανε να το πεις αυτό; Συνεχίστε την ανάγνωση Μαύρο.

Τρείς τελείες.

Τι θέλουν τα αυτιά σας να ακούσουν;
Τα μάτια, αλήθεια, κουράστηκαν,
οι λέξεις, ναι, όλο αυτό το άθροισμα γραμμών,
μπορεί να περνούν ξερές,
τραχιές, άσχετες,
ειδικά όταν δεν μπορούν βρούν
πώς και τι να επικοινωνήσουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Τρείς τελείες.

Άνευ.

Άνευ.

Προσπαθούν να σε χωρέσουν σε ένα καλούπι, σε ένα κουτί-κλουβί που το μυαλό τους φτιάχνει. Τα μάτια τους αυτό που θέλουν κοιτούν και αυτό που θέλουν βλέπουν.

Αυτό που τους βολεύει να πιστεύουν θα σου προβάλουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Άνευ.

Ρίγη

Και βούτηξε τα πόδια του σε μαύρη λίμνη
με μια αδιαφορία άγνωστη
-για εκείνον, τόσα χρόνια-
Αισθάνθηκε, χωρίς να νιώσει, τη βαριά ανατριχίλα,
που πριν περιδιάβαινε κρυφή τις σκέψεις του,
τώρα να ρέει σ’ όλο του το σώμα σαν παγωμένο αίμα.
Αλλά δεν τον ένοιαζε. Συνεχίστε την ανάγνωση Ρίγη

Το κορίτσι από το άλμπουμ.

Είναι πρωί, μόλις άρχισε να χτυπάει ο ήλιος στο μπαλκόνι.
Αγουροξυπνημένος σε κοιτάζω μέσα από τη μπαλκονόπορτα.
Σγουρά μαλλιά, πιο μπερδεμένα και από τη ζωή μας,
φρύδια πυκνά, συνοφρυωμένα.

Συνεχίστε την ανάγνωση Το κορίτσι από το άλμπουμ.

Μια μονιμότητα που (τελικά) σαπίζει.

Μονιμότητα, δυνατότητα, αμφιβολία. οριστικό και αόριστο.

Και εσύ κάπου στη μέση,
Ψάξε. Ψάξε τον εαυτό σου να βρεις,
γιατί σε λιγάκι θα χαθείς.

Συνεχίστε την ανάγνωση Μια μονιμότητα που (τελικά) σαπίζει.

Δύση.

Το όνειρο ποτέ δεν τελειώνει τις ώρες που θες
και με δικούς τους τρόπους, περιπαιχτικούς, λειτουργούν όλοι οι κόσμοι •
στην φύση η ειρωνεία αποτελεί χαρακτηριστικό καπρίτσιο,
στα καθημερινά μας πρόσωπα Συνεχίστε την ανάγνωση Δύση.

Σ’ ένα όνειρο.

Πάνε βράδια που δεν σε είχα ονειρευτεί.
Κι’ όμως σήμερα σε ονειρεύτηκα.
Και ήταν τόσο δυνατό, σαν αυτά τα όνειρα που τα αισθάνεσαι αληθινά.
Αυτά που φοβάσαι να ρισκάρεις. Συνεχίστε την ανάγνωση Σ’ ένα όνειρο.

Αποκόμματα σημείων.

 

Κάτω από όσα σκέπαστρα βάζω,
τις λέξεις, τις σκέψεις, τα όποια “ρούχα”,
κάτω από επιλεγμένα φυλλώματα που κρύβουν τον ήλιο,
από μερικές πληγωμένες σιωπές

Συνεχίστε την ανάγνωση Αποκόμματα σημείων.

Και ας μην είσαι εδώ…

Πίστεψα σε πολλά πράγματα,
ανέκαθεν, όμως, πίστευα σε σένα.
Υπήρξαν στιγμές που νόμιζα ότι υπάρχει Θεός.
Πίστεψα σε Αυτόν
και από κάπου εκεί ψηλά περίμενα βοήθεια.
Απογοήτευση. Συνεχίστε την ανάγνωση Και ας μην είσαι εδώ…

Καταπίνοντας τις ανάσες.

Ένα δύσοσμο σκαμπανέβασμα τρυπάει κάθε φορά το στήθος, το μυαλό, τα άκρα, μια τρίαινα πλήξης, δυσκολίας, άγχους, θυμού, απροόπτων και μονοτονίας, άγονων αντιθέσεων. Το μόνο που καταφέρνουν είναι την παραμέληση ενός σώματος-σάκου στην άκρη ενός ιδρωμένου σεντονιού, με τον ανεμιστήρα να τρέχει μήπως και προλάβει τις αλληλουχίες των διαθέσεων που σηκώνουν την τρίαινα. Συνεχίστε την ανάγνωση Καταπίνοντας τις ανάσες.

Χαμένος.

Η ζεστή υγρασία μπήγεται σε κάθε κύτταρο,
ο ήλιος σε καμένο αέρα απλώνεται,
με το θολό, άρρωστο, σκεδασμένο κίτρινο
να πνίγει την ανάσα,
να απομυζά τον τόνο,
να σε σπρώχνει σε ύπνο ζαλισμένων ονείρων. Συνεχίστε την ανάγνωση Χαμένος.

Δημιουργία|Καταστροφή και Σωτηρία.

Καταστροφικό και σωτήριο,
το αίσθημα της τρέλας,
που τέλος και αρχή δεν έχει.
Δημιουργία,
Τι είναι αυτό;
Το δώρο το θαυματουργό,
το αυτοκαταστροφικό,
που σε κάνει να πιστεύεις να ελπίζεις
να αδημονείς για κάτι… Συνεχίστε την ανάγνωση Δημιουργία|Καταστροφή και Σωτηρία.