Τρείς τελείες.

Τι θέλουν τα αυτιά σας να ακούσουν;
Τα μάτια, αλήθεια, κουράστηκαν,
οι λέξεις, ναι, όλο αυτό το άθροισμα γραμμών,
μπορεί να περνούν ξερές,
τραχιές, άσχετες,
ειδικά όταν δεν μπορούν βρούν
πώς και τι να επικοινωνήσουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Τρείς τελείες.

Άνευ.

Άνευ.

Προσπαθούν να σε χωρέσουν σε ένα καλούπι, σε ένα κουτί-κλουβί που το μυαλό τους φτιάχνει. Τα μάτια τους αυτό που θέλουν κοιτούν και αυτό που θέλουν βλέπουν.

Αυτό που τους βολεύει να πιστεύουν θα σου προβάλουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Άνευ.

Ρίγη

Και βούτηξε τα πόδια του σε μαύρη λίμνη
με μια αδιαφορία άγνωστη
-για εκείνον, τόσα χρόνια-
Αισθάνθηκε, χωρίς να νιώσει, τη βαριά ανατριχίλα,
που πριν περιδιάβαινε κρυφή τις σκέψεις του,
τώρα να ρέει σ’ όλο του το σώμα σαν παγωμένο αίμα.
Αλλά δεν τον ένοιαζε. Συνεχίστε την ανάγνωση Ρίγη

Το κορίτσι από το άλμπουμ.

Είναι πρωί, μόλις άρχισε να χτυπάει ο ήλιος στο μπαλκόνι.
Αγουροξυπνημένος σε κοιτάζω μέσα από τη μπαλκονόπορτα.
Σγουρά μαλλιά, πιο μπερδεμένα και από τη ζωή μας,
φρύδια πυκνά, συνοφρυωμένα.

Συνεχίστε την ανάγνωση Το κορίτσι από το άλμπουμ.

Μια μονιμότητα που (τελικά) σαπίζει.

Μονιμότητα, δυνατότητα, αμφιβολία. οριστικό και αόριστο.

Και εσύ κάπου στη μέση,
Ψάξε. Ψάξε τον εαυτό σου να βρεις,
γιατί σε λιγάκι θα χαθείς.

Συνεχίστε την ανάγνωση Μια μονιμότητα που (τελικά) σαπίζει.

Δύση.

Το όνειρο ποτέ δεν τελειώνει τις ώρες που θες
και με δικούς τους τρόπους, περιπαιχτικούς, λειτουργούν όλοι οι κόσμοι •
στην φύση η ειρωνεία αποτελεί χαρακτηριστικό καπρίτσιο,
στα καθημερινά μας πρόσωπα Συνεχίστε την ανάγνωση Δύση.

Σ’ ένα όνειρο.

Πάνε βράδια που δεν σε είχα ονειρευτεί.
Κι’ όμως σήμερα σε ονειρεύτηκα.
Και ήταν τόσο δυνατό, σαν αυτά τα όνειρα που τα αισθάνεσαι αληθινά.
Αυτά που φοβάσαι να ρισκάρεις. Συνεχίστε την ανάγνωση Σ’ ένα όνειρο.

Αποκόμματα σημείων.

 

Κάτω από όσα σκέπαστρα βάζω,
τις λέξεις, τις σκέψεις, τα όποια “ρούχα”,
κάτω από επιλεγμένα φυλλώματα που κρύβουν τον ήλιο,
από μερικές πληγωμένες σιωπές

Συνεχίστε την ανάγνωση Αποκόμματα σημείων.

Και ας μην είσαι εδώ…

Πίστεψα σε πολλά πράγματα,
ανέκαθεν, όμως, πίστευα σε σένα.
Υπήρξαν στιγμές που νόμιζα ότι υπάρχει Θεός.
Πίστεψα σε Αυτόν
και από κάπου εκεί ψηλά περίμενα βοήθεια.
Απογοήτευση. Συνεχίστε την ανάγνωση Και ας μην είσαι εδώ…

Καταπίνοντας τις ανάσες.

Ένα δύσοσμο σκαμπανέβασμα τρυπάει κάθε φορά το στήθος, το μυαλό, τα άκρα, μια τρίαινα πλήξης, δυσκολίας, άγχους, θυμού, απροόπτων και μονοτονίας, άγονων αντιθέσεων. Το μόνο που καταφέρνουν είναι την παραμέληση ενός σώματος-σάκου στην άκρη ενός ιδρωμένου σεντονιού, με τον ανεμιστήρα να τρέχει μήπως και προλάβει τις αλληλουχίες των διαθέσεων που σηκώνουν την τρίαινα. Συνεχίστε την ανάγνωση Καταπίνοντας τις ανάσες.

Χαμένος.

Η ζεστή υγρασία μπήγεται σε κάθε κύτταρο,
ο ήλιος σε καμένο αέρα απλώνεται,
με το θολό, άρρωστο, σκεδασμένο κίτρινο
να πνίγει την ανάσα,
να απομυζά τον τόνο,
να σε σπρώχνει σε ύπνο ζαλισμένων ονείρων. Συνεχίστε την ανάγνωση Χαμένος.

Δημιουργία|Καταστροφή και Σωτηρία.

Καταστροφικό και σωτήριο,
το αίσθημα της τρέλας,
που τέλος και αρχή δεν έχει.
Δημιουργία,
Τι είναι αυτό;
Το δώρο το θαυματουργό,
το αυτοκαταστροφικό,
που σε κάνει να πιστεύεις να ελπίζεις
να αδημονείς για κάτι… Συνεχίστε την ανάγνωση Δημιουργία|Καταστροφή και Σωτηρία.

Ζώντας

Τρέχεις,
φιγούρα μεταλλικά γκρίζα σε γκρίζο δρόμο
με την επαναλαμβανόμενη κίνηση του σώματός σου
ασυνείδητη πια, αυτόματη,
αυτόνομη η ίδια, μία σταθερή παραγωγή κόπωσης. Συνεχίστε την ανάγνωση Ζώντας

Τα όρνια της μνήμης.

Όπου κι’ αν είσαι, όπως κι’ αν είσαι
στο κινούμενο κουφάρι περιστρέφονται τα όρνια της μνήμης·
για να καταλαβαίνουμε, να διακρίνουμε τον χρόνο,
για να πονάμε και να ζούμε,
περιστρέφονται αδιάκοπα, σε καταναλώνουν
όσο ακόμα αναπλάθεσαι από στιγμές νέες. Συνεχίστε την ανάγνωση Τα όρνια της μνήμης.

Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Φθορά, αφθαρσία , σκοπιμότητα, ανταρσία.
Περιφέρεσαι γυρνάς, σαν πούλι πετάς,
στα σύννεφα της πλάσης.
Όλα ένα γίνονται κάτω από τα μάτια σου τα δυο.
Κοίτα! Συνεχίστε την ανάγνωση Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Φτηνός καναπές.

Από τη μία οι μέρες,
που με κάνουν να θέλω να δακρύζω με τις ώρες
από την άλλη οι νύχτες
που όταν τις θυμάμαι θέλω να βγάλω τα σωθικά μου
και να τα πετάξω στο καινούριο σου δωμάτιο. Συνεχίστε την ανάγνωση Φτηνός καναπές.

Στα βάθη της θαλάσσης

Η θάλασσα μας περιμένει
να μας ξεναγήσει,
στην ψυχή της.

Όχι στον βυθό της,
όπως λένε. Συνεχίστε την ανάγνωση Στα βάθη της θαλάσσης

Η Χώρα των Θαυμάτων.

Αλίκη, Αλίκη,
ακολούθησε το λευκό λαγό
όπου και αν αυτός σε πάει
ακολουθήσε τον γοργά
μην σου ξεφύγει. Συνεχίστε την ανάγνωση Η Χώρα των Θαυμάτων.

Η φυλακή που συνήθισε

Στο σκοτάδι περίμενε να πονέσει
να τον μαχαιρώσει κάποια αόρατη μορφή.
Άλλωστε, τα χειρότερα δεν αναμένουμε του αγνώστου; Συνεχίστε την ανάγνωση Η φυλακή που συνήθισε

Τρία ποιήματα.

Άτιτλο
Τα χρόνια βαριά σαν βροχή φθινοπωρινή
πέφτουν επάνω στα χέρια θα κοιτάς
αναπολείς θύμησες που τόσο γρήγορα σου ξέφυγαν
και η ευχή να ήταν η μπόρα καλοκαιρινή… Συνεχίστε την ανάγνωση Τρία ποιήματα.

Γράφοντας για ‘σένα.

Μεσα στη θολη σκοτουρα μου
Παρουσιαζεσαι
Μορφη αδυνατη να συνηδητοποιησω
Ποσο τραγικη ηταν η φαση μας
Ποσο τραγικα φερθηκαμε Συνεχίστε την ανάγνωση Γράφοντας για ‘σένα.

Μίλια διάστασης, σε μικρή απόσταση

Μια τελευταία μπύρα και θα φύγω.
Όχι, δεν θέλω τα φιλιά σου
Καλυτερα να κρατήσουμε τις αποστάσεις μας. Συνεχίστε την ανάγνωση Μίλια διάστασης, σε μικρή απόσταση