Η καραντίνα δεν είναι τόσο κακή τελικά, γιατί…

Ρωτήσαμε την ομάδα του Topicap και τους φίλους τους, ώστε να βρούμε μικρούς ή μεγάλους λόγους που μπορούν να κάνουν αυτήν την καραντίνα υποφερτή για τον κάθε έναν από εμάς. Οι καιροί είναι δύσκολοι και η αλληλεγγύη γίνεται το μοναδικό -ίσως- όπλο μας.

Παρακάτω, σας δίνουμε τη δική μας θετική οπτική μέσα από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας.

Συνεχίστε την ανάγνωση Η καραντίνα δεν είναι τόσο κακή τελικά, γιατί…

Ελεύθεροι απομονωμένοι.

Μακριά από το κύμα
και τον απαλό αέρα
μιας φουσκωμένης ακτής.

Ανάμεσα στις γνώριμες γωνιές
αντίπαλος με τα ενδεχόμενα
αναπνέεις με θυμό
από μισάνοιχτα παράθυρα. Συνεχίστε την ανάγνωση Ελεύθεροι απομονωμένοι.

Γυναίκες που πέρασαν από εδώ.

Για σένα στο τραίνο,
με τα φαρδιά ρούχα
τα ανοιχτά μάτια
και το χαμόγελο
που έλουσε την μέρα μου με ελπίδα. Συνεχίστε την ανάγνωση Γυναίκες που πέρασαν από εδώ.

Γνώριμοι ξένοι.

Τα μάτια σου αποφεύγω
για τα λόγια που ξεθωριάσανε,
τα χείλη που σκληράνανε
τόσο ώστε να μην θυμίζουν πλέον
αυτά που με γαργαλούσαν. Συνεχίστε την ανάγνωση Γνώριμοι ξένοι.

Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του. | #The_Canvas_Project

 Saturno devorando a su hijo, 1819-1823 | Goya

Περπατάς στιβαρός ανάμεσα σε υποταγμένα πρόσωπα
κάθε σου βήμα μια υπενθύμιση της δύναμής σου
και κάθε σου βλέμμα μια αδίστακτη εντολή
που καταδικάζει όποιον δεν την τηρήσει. Συνεχίστε την ανάγνωση Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του. | #The_Canvas_Project

Σκέψεις ενός χασμουρητού.

Για την γυναίκα των ονείρων μας
που πάντα μας χαμογελάει γαλήνια
κάνοντας τον ύπνο μας πιο πιστευτό
και το μαξιλάρι φιλικότερο
ακόμα και αν αυτό το χαμόγελο
δεν ξυπνήσει ποτέ μαζί μας. Συνεχίστε την ανάγνωση Σκέψεις ενός χασμουρητού.

Βρίσκομαι στα μάτια σου.

Σε έψαξα στον πάτο ποτηριών
μόνο για να τα δω να στοιβάζονται γύρω μου,
μια φυλακή από βράδια ανάλαφρα
και ζαλάδες που μόλις έκρυβαν
τον θαμπό πρωινό ήλιο. Συνεχίστε την ανάγνωση Βρίσκομαι στα μάτια σου.

Πέρα από το πέπλο.

Ξύπνησα ένα βαρύ χειμερινό πρωινό
και τα σύννεφα έκρυβαν κάθε ίχνος ηλιαχτίδας
μα η κοιμισμένη αναπνοή σου δίπλα μου
φώτισε ολόκληρο το δωμάτιο. Συνεχίστε την ανάγνωση Πέρα από το πέπλο.

Άστρο φωτεινό, λάμψε γιορτινό. | #This_Is_Christmas

Τα φώτα του δέντρου λάμπουν
πάνω σε κάθε σκοτεινή μου σκέψη
όπως μέσα σε κάθε κόκκινη μπάλα
κρύβεται πλέον ένας ξεχασμένος στεναγμός. Συνεχίστε την ανάγνωση Άστρο φωτεινό, λάμψε γιορτινό. | #This_Is_Christmas

Κολυμβητής στο χείμαρρο.

Περιπλανιέμαι σε στενά
γεμάτα καπνό, βιτρίνες και ζωή
μα στενάζω για τα χείλη που πέρασαν
χωρίς να με ζητήσουν. Συνεχίστε την ανάγνωση Κολυμβητής στο χείμαρρο.

Αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο. | Σαν Σήμερα

Σαν σήμερα γεννιέται στην Αρκαδία, το 1911, ένας από τους αγαπημένους μου ποιητές και στιχουργούς του περασμένου αιώνα, ο Νίκος Γκάτσος. Γνωστός στους περισσότερους για την ποιητική του σύνθεση «Αμοργός» ή τους στίχους του που «ντύνουν» κάποια από τα πιο έντονα τραγούδια της περασμένης χιλιετίας, ο Γκάτσος είχε την τύχη να συνεργαστεί με εμβληματικούς συνθέτες του περασμένου αιώνα (Χατζιδάκις, Ξαρχάκος). Έτσι, οι στίχοι του και οι εικόνες του ζουν και διανθίζονται από τους πολυάριθμους ακροατές των μελοποιημένων στίχων του. Συνεχίστε την ανάγνωση Αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο. | Σαν Σήμερα

Ανθισμένα διαλείμματα.

Σου είπα δεν θα ξαναφύγω.

Έκατσα να δω την θάλασσα
μήπως μαζί με κάποιον γλάρο
έρθει και το κουράγιο
να κοιτάξω κατάματα
τον ξεφτισμένο ουρανό. Συνεχίστε την ανάγνωση Ανθισμένα διαλείμματα.

Θαλασσοπνιγμένα δειλινά.

Ένιωσα το κύμα ν ’ανασαίνει πλάι μου,
αμέσως έτρεξα κοντά του να ακούσω
τις φωνές που ο αέρας έπνιξε
και τα ψάρια να σπαρταράνε ανήμπορα,
σαν εραστές που βρέθηκαν γυμνοί
να φτάνουν στα όρια της ηδονής τους. Συνεχίστε την ανάγνωση Θαλασσοπνιγμένα δειλινά.

Μάγισσα ξελογιάστρα. | #Topic_Week

Μια βαθιά αναπνοή πριν το άλμα,
ο κρύος υγρός αέρας δεν μπορεί
να διώξει απ’τα πνευμόνια μου
τη ζεστασιά των χνώτων σου.

Πηδάω. Συνεχίστε την ανάγνωση Μάγισσα ξελογιάστρα. | #Topic_Week

Joker και dark humor

Η ταινία «Joker» φαίνεται να είναι το θέμα των ημερών στους κινηματογράφους αλλά και στα-πάντα πολύβουα-μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τις κριτικές να μην μπορούν να κλίνουν σαφώς προς μια σαφή κατεύθυνση και το κοινό να μην έχει προλάβει να κατασταλάξει. Αφότου λοιπόν είδα (δις), διάβασα και σκέφτηκα αρκετές φορές την συγκεκριμένη παραγωγή, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας τις όποιες εμπειρίες μου από την ταινία. Θα προσπαθήσω να είμαι όσο γίνεται spoiler-free για όσους ακόμα δεν το έχουν δει. Συνεχίστε την ανάγνωση Joker και dark humor

Αναγκαία στάση. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Πληρότητα

Οι απόμακρες φωνές στο κεφάλι μου
βυθίζουν στο θόρυβο όποια όνειρα έκανα
για ένα βράδυ ευκολότερο
παρά τα χέρια που δεν βρίσκονται
κουρνιασμένα στο δάσος των μαλλιών μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Αναγκαία στάση. | #Topic_Week

Εις μνήμην.

Αργά τα άγρυπνα βράδια μου
όταν ακούω πλέον μόνο τις σκέψεις μου
και έχω χάσει πια την ελπίδα
να ανταμώσω με όσους νοστάλγησα,
εμφανίζεται στην μνήμη μου
ένας άνεμος που με αναστατώνει. Συνεχίστε την ανάγνωση Εις μνήμην.

Άγραφα σοκάκια.

Πάντοτε έβρισκα ελκυστικά
τα τσιγάρα που δεν κάπνισα,
τα χείλη που δεν φίλησα,
τους ανθρώπους που δεν γνώρισα.

Περίεργο. Συνεχίστε την ανάγνωση Άγραφα σοκάκια.

Εξομολόγηση.

Αν σπαταλώ τώρα μελάνι
σχεδιάζοντας άτεχνα φτερά για να πετάξω·
είναι γιατί κάποτε προσγειώθηκα
και γεύτηκα την πίκρα του χώματος
από την ομίχλη που ορθώθηκε μπροστά μου. Συνεχίστε την ανάγνωση Εξομολόγηση.

Φωτεινές ζωγραφιές

Η τελευταία ηλιαχτίδα της δύσης
ξαπόστασε ανάλαφρα στους ώμους σου
πριν υποχωρήσει και αυτή
δίνοντας πνοή στο αεράκι
του επερχόμενου δειλινού. Συνεχίστε την ανάγνωση Φωτεινές ζωγραφιές

Απόσταση μιας αγκαλιάς.

Πόσα φιλιά δόθηκαν νοητά
πριν παραδοθούμε
στο γνώριμα μοναχικό κρεβάτι
μεθυσμένοι από χείλη βουτηγμένα
στην απύθμενη χύτρα του ανέφικτου. Συνεχίστε την ανάγνωση Απόσταση μιας αγκαλιάς.

Μετά. | #Topic_Week

Ήρθες με την τελευταία δροσιά της θάλασσας•
ο ήχος του βότσαλου που υποχωρεί
σε συνόδευσε μέχρι το σώμα μου
μια γεύση της αλμύρας που θα ακολουθούσε.
Το πρωί είχες ήδη φύγει Συνεχίστε την ανάγνωση Μετά. | #Topic_Week

Μουτζουρωμένες λάμψεις.

Το κρεβάτι μου ατσαλάκωτο
μαρτυρά μια κάποια έλλειψη στο πλάι μου
όπως το σεντόνι που τυλίγομαι
υποκαθιστά άλλες απούσες πτυχές. Συνεχίστε την ανάγνωση Μουτζουρωμένες λάμψεις.

Νυχτερινός Κολυμβητής.

Οι βραδιές που βουλιάζουν
από τα ακόρεστα ποτήρια μας
και τις χειμαρρώδεις φράσεις μας
με αφήνουν πάντα μόνο μου
σε μια τρικυμία από σκέψεις. Συνεχίστε την ανάγνωση Νυχτερινός Κολυμβητής.

Τελευταίος στεναγμός. | #Topic_Week

Τα βογκητά που αντηχούν στα μνήματα
βουβαίνουν τις άναρθρες κραυγές της επανάστασης. Συνεχίστε την ανάγνωση Τελευταίος στεναγμός. | #Topic_Week

Θερινή ραστώνη.

Πριν προλάβουν τα μαλλιά μου να στεγνώσουν
από το δροσερό θαλασσινό νερό
με την αλμύρα στα χείλη μου
και τις ανησυχίες βυθισμένες στην αμμουδιά
σιωπηλός αντικρύζω
τον ήλιο να κρύβεται πίσω από τα ασυγκίνητα βουνά. Συνεχίστε την ανάγνωση Θερινή ραστώνη.

Στεγνά πρόσωπα, στυγνή λογική.

Οι στάλες της βροχής περίτεχνα γλιστράνε
πάνω στα φθινοπωρινά φύλλα.
Ο ρυθμικός ήχος της βροχόπτωσης
πέφτει πάνω στις ομπρέλες μας υπνωτικά. Συνεχίστε την ανάγνωση Στεγνά πρόσωπα, στυγνή λογική.

Αγουροξυπνημένη Πραγματικότητα.

Τι σκεφτόμαστε, άραγε, όταν ανοίγουμε τα μάτια μας το πρωί;
Ίσως το τραίνο που πασχίζουμε να προλάβουμε για την δουλειά.
Τα πρόσωπα των φίλων μας όταν σπάνε την υπνηλία του λόγου μας
και αποσπούν μια καλημέρα. Συνεχίστε την ανάγνωση Αγουροξυπνημένη Πραγματικότητα.

Αποκοιμισμένοι πόθοι.

Τις βραδιές που η αϋπνία δανείζεται το πρόσωπό σου
και το παραδομένο μου κορμί νοσταλγεί την αγκαλιά σου
νιώθω τις μνήμες μου να πνίγονται
στον γεννημένο από απόσταση ωκεανό. Συνεχίστε την ανάγνωση Αποκοιμισμένοι πόθοι.

5/8/2018 – Ορμητικά στην επιφάνεια.

Ο αέρας μπλέκει τα μαλλιά μου και τα οδηγεί στα μάτια μου.
Το στιβαρό ξύλινο τραπέζι άψογα στηρίζει τα δύο υψωμένα πόδια μου.
Το αχνό φως μιας μοναδικής λάμπας οριακά επαρκεί για να διαβάζω.
Ο ήχος του κύματος σαν άλλο εκκρεμές συγχρονίζει την διάθεσή μου και το σκοτάδι
που ενώνει τη θάλασσα με την απέναντι στεριά συνθλίβει τις ελπίδες μου.
Η κενή καρέκλα δίπλα μου υπενθύμιση ενός άλλου παρελθόντος, ίσως και μέλλοντος που πνίγηκε στην ανήσυχη θάλασσα.
Προσωπεία περίτεχνα δομημένα ώστε να κρύψουν τον πόνο.
Αέρας γεμάτος από δάκρυα που φοβόμαστε να χύσουμε.
Το κύμα καλύπτει τις κραυγές που φοβόμαστε να αρθρώσουμε.
Το μαύρο της θάλασσας κουκουλώνει τον φωτεινό ορίζοντα που φοβόμαστε να διακρίνουμε.
Η ζωή χωρίς εσένα βυθισμένη στην ανείπωτη ματαιότητα του κύματος· μας έλκει ο βυθός μόνο για να αφεθούμε ορμητικότερα στην επιφάνεια


Σίσυφος

Photography credits: Kerasia Mp


 

 

 

 

 

 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 16/5/19