Το επόμενο πρωί

Δυσκολεύτηκε να ανοίξει τα μάτια του, δεν μπορούσε να θυμηθεί γιατί τον έτσουζαν τόσο. Όταν επιτέλους τα κατάφερε, αφότου σκούπισε κάποια ενστικτώδη δάκρυα, βρέθηκε προ εκπλήξεως, το κρεβάτι του ήταν άδειο. Έξυσε απορημένος το κεφάλι του και ανακάθισε στο κρεβάτι, παρά το μεθύσι της προηγούμενης μέρας ήταν σίγουρος ότι δεν είχε κοιμηθεί μόνος του το…

Στάχτες και είδωλα

Τριγύριζα, πάλι μόνος, στο κρεβάτιλες και το μαξιλάρι σκλήρανε απότομααπ’ όσα το κεφάλι μου ακούμπησε σ ’αυτόμήπως και ξαποστάσει. Άκουγα μέσα του χτύπους ρολογιών,κουρδισμένων σε συχνότητα αλλοτινήκαι αιχμηρούς ωροδείκτες να σκίζουνόποια ανάμνηση παλλόταν διαφορετικά. Μύριζα γύρω μου αρώματα λουλουδιών,μα τα χέρια μας ποτέ δεν μάτωσαν στ’ αγκάθια,το χώμα ποτέ μας δεν ποτίσαμε, ερήμωσε·μια όαση από…

Το κενό των φευγαλέων κορμιών | #Topic_Week

Δεν θυμάμαι τι έκαιγε περισσότερο·το παραδομένο από τον πόθο βλέμμα σουή τα χείλη μου καθώς κούρνιαζανσε όποια σπιθαμή ζωής έβγαζε το κορμί σου. Δεν κράτησα ποτέ ημερολόγιοτων δαχτύλων που πάνω μου γραπώθηκανκι ’ανέβασαν την τρεμάμενη καρδιάμέχρι τα μαύρα παλλόμενα μάτια μου. Δεν ένιωσα ποτέ πνιγμένοςστον χείμαρρο των μαλλιών σουγιατί η πυξίδα στην ανάσα σουμε ξέβγαλε…

Οφειλές

Για τα μάτια που σκούραναν,προτού προλάβεις να δεις μέσα τουςφώτα και πυροτεχνήματαξεθωριασμένων εορτών. Για τα χείλη που σφάλισανκαι ποτέ τους δεν έψαλλανόσα γύρευες να ακούσειςσε κάθε νυχτερινό ρεύμα. Για όσες βραδιές δεν ήρθαν,χάθηκαν και αυτές στις σκέψειςαλλοτινών συννεφιασμένων πρωινών,που σκέπασαν βαριά τον ήλιο. Για σένα που βούτηξες απότομαπρος το μέτωπο μιας τρικυμίαςχωρίς να μάθεις ποτέπου…

Ομορφιά

Την βλέπεις να κάθεται ανέμεληανέγγιχτη από το βάρος στο βλέμμα σουστο μπαρ που ήθελες να παςαλλά ποτέ δεν έβρισκες τραπέζι. Παρατηρεί τα σύννεφα να σκαρφαλώνουνπάνω από τις πολυκατοικίες στον ορίζονταπέρα από κάθε υψόμετρο που ατένισεςμε τα άτολμα ηττημένα σου μάτια. Ποτέ δεν πλησίασες αρκετάνα μυρίσεις την αλμύρα ενός χαμόγελουνα σκάει πάνω σου σαν κύμα θύελλαςπροτού…

Περιγράμματα ονείρων

Το πρόσωπό σου κρύφτηκεανάμεσα σε δύο νυσταγμένες ηλιαχτίδεςκαι η σκιά του έπεσε απαλάπάνω στα άγρυπνα μάτια μου. Το πλοίο πάντα έφευγε νωρίςμα κάποτε θυμάμαι πρόλαβακαι ας είχα αφήσει πίσω μουόσα άξιζε να περιμένω. Ο πατέρας με αγκάλιασε σφιχτάένιωσα πως όλη η γη υποτάχθηκε,έγειρε στους ώμους τουπλάι στο παραδομένο μου κορμί. Η πέννα κύλαγε αμείλικτηδιέσχισε το…

Φθινοπωρινή διασταύρωση | #Topic_Week

Στον αέρα είχε μείνει η μυρωδιάμιας βροχής που δεν προλάβαμεκαι κάθε λίμνη με νερό στο δάπεδοκαθρέφτιζε το πρόσωπό σου. Σταματήσαμε αβέβαια στη διάβασημα πριν ανοίξει το φανάρι σ ’ερωτεύτηκα,νόμιζα η κίνηση πως σώπασετα βήματά μας καλύτερα ν ’αφουγκραστώ. Τα δέντρα τριγύρω μας ψιθύριζανόσα δεν τολμούσα να ψελλίσωμα έφταναν σε σένα αεράκι ελαφρύχάνονταν σε πεσμένα φύλλα…

Μιας επόμενης ημέρας.

Βρεγμένος από στάλες που δεν έπεσαν ακροβατείς στις προηγούμενες προπόσεις παλεύοντας να θυμηθείς σε ποιο ποτό η ζάλη έντυσε τα χείλη σου μ´ένα χαμόγελο. Πνιγμένος σε καράβια που δεν βούλιαξαν μπλέκεις με κακογραμμένους απολογισμούς ημερών γεμάτων ανθισμένο ήλιο που σε βρήκαν να φοβάσαι τις σκιές. Τυλιγμένος σε σεντόνια βαριά ξεδιπλώνεις τις νυσταγμένες σκέψεις σου μα…

Ξαλμυρισμένο φεγγάρι.

Δύο χείλη λαίμαργα ξεζούμισαν την αλμύρα των θαλασσινών ματιών μου προτού το φεγγάρι σκεπάσει όσα δεν αξίζουν να φωτίζονται. Το φως στο δωμάτιο τρεμοπαίζει, μπερδεύτηκε μαζί μου και 'κείνο όταν το σεντόνι φούσκωσε τόσο ώστε να μην χωράει την μοναξιά μου. Κοιτάζω την θάλασσα γαλήνιος αφημένος, στο κύμα μιας τρικυμίας, ή στην βάρκα που ξεβγάζει…

Almost Blue. | #Topic_Week

Σεντόνια ποτισμένα με θάλασσα απομεινάρια μιας άλλης τρικυμίας μπλέκονται άτσαλα με το γυμνό σου σώμα και με τραβάνε πίσω στο ναυάγιο. Μάτια γνώριμα, αλλοτινά με βάρυναν η γαλάζια λάμψη τους αραιωμένη από δάκρυα που ξέπλεναν τον χρόνο και άφηναν το βλέμμα σου κενό. Το πουκάμισο που φόραγα όταν βγαίναμε· ας ήταν φωτεινό για την αύρα…

Ο ψαράς.

Όταν ο ήλιος ανατέλλει θαμπός από τις σκέψεις που με θόλωσαν το βράδυ στην άκρη της αγουροξυπνημένης θάλασσας μια ρημαγμένη βάρκα ξεπροβάλλει. Μέσα της μια φιγούρα πνιγμένη στον αφρό του επόμενου κύματος περιμένει τις ηλιαχτίδες να στεγνώσουν τα γεμάτα αλμύρα δάκρυά της. Τα χέρια του γεμάτα χαρακιές από σκοινιά που άφησε απρόσεκτα και μαζί με…

Τέταρτα αυγής.

Πρώτο τέταρτο αυγής Ο ήλιος κρύβεται αδέξια πίσω από τις διαλυόμενες σκιές· σκέψεις που φύγαν πριν ταράξουν την αγουροξυπνημένη θάλασσα. Δεύτερο τέταρτο αυγής Τα μάτια σου ποτίζουν με φως, καθρέφτης του αύριο που έρχεται όταν τα όνειρα γίνονται σκόνη και θολώνουν το περίγραμμα της αύρας σου. Τρίτο τέταρτο αυγής Τα χείλη σου ακόμα χαμένα στο…

Πλοίο της γραμμής.

Λίγο πριν το πρώτο μουδιασμένο φως ανταμώσει τους ξενυχτισμένους δρόμους στο νου μου αντηχεί η κόρνα του πλοίου που φεύγει απρόθυμα από το λιμάνι. Σκουριασμένη πρύμνη, βαρύ σκαρί με κόπο ξανοίγεται και φεύγει· ένας τελευταίος αποχαιρετισμός σε άλλη μια ενδιάμεση στάση. Η φιγούρα στον ορίζοντα τρεμοπαίζει κυματίζει ανάλαφρα, σαν τα δάχτυλα, της γυναίκας μιας άλλης…

Πηγάδι στίχων.

Από τον αέρα ανάμεσα στα μαλλιά και τα κόκκινα λαίμαργα χείλη ένιωθα να ξεπηδούν απρόσκλητες στιγμές από μέρες που δεν έζησα. Στα αξημέρωτα πρωινά, πλάι στα ακυρωμένα βράδια που κρύβονται πίσω από το παχύ μελάνι ελπίζοντας να στεγνώσουν μαζί του. Στις άδειες γωνίες του κρεβατιού, γεμίζουν στα όνειρά μου με λουλούδια και το άρωμα μιας…

Νυκτόβια πλάσματα

Στο παγερό ξημέρωμα μην κλάψεις και μην φοβηθείς, για τις σκέψεις που χάθηκαν μαζί με την αδρή φιγούρα του ξεθωριασμένου μισοφέγγαρου. Στο ματωμένο ηλιοβασίλεμα, όταν αυτό χαϊδεύει στοργικά την υπνωτισμένη θάλασσα σήκω και αποχαιρέτα την φωτεινή σου ανεμελιά. Το σκοτάδι σκουραίνει το βλέμμα, τα χείλη σου σφίγγουν μάχονται να συγκρατήσουν όσα φοβήθηκες να ξεστομίσεις λίγο…

Απότομο ξύπνημα.

Ξεπήδησαν από τις αύλακες στο μαξιλάρι, μικρές γυμνές ηλιαχτίδες όρμησαν στα κλειδαμπαρωμένα βλέφαρα να ελευθερώσουν δύο μάτια θολωμένα. Τρύπωσε από το κλειστό παράθυρο ο αέρας ενός φρέσκου ήλιου και αγκάλιασε σφιχτά το σώμα ενός καμένου από αμφιβολία εραστή. Από το κύμα των μαλλιών της αναδύθηκε, έντονη από τα χέρια που την έστυψαν η μυρωδιά του…

Θερινά ραντεβού.

Πετάχτηκε απότομα και άρχισε να αναπνέει δυνατά. Το κορμί του είχε ιδρώσει ολόκληρο παρά το κλιματιστικό που είχε μετατρέψει το σκοτεινό δωμάτιο σε ψυγείο. Τα μάτια του σάρωσαν βιαστικά όλο το δωμάτιο και η αναπνοή του ηρέμησε μόνο όταν σιγουρεύτηκε ότι δεν ήταν κανείς εκεί. Αναστέναξε με έντονη δυσφορία και με μια γκριμάτσα απέχθειας βγήκε…

Η μπαλάντα μιας νωπής ακτής.

Από ένα ξεφτισμένο παγκάκι μετράω όταν έχω μείνει μόνος με τους αριθμούς τα κύματα μιας θυμωμένης θάλασσας να χτυπούν την ασυγκίνητη ακτή. Παλεύουν να ξεβγάλουν δάκρυα που δεν κύλησαν στην ώρα τους αλλά γίνανε μια στάλα και πέσανε στα μάτια μας με την βροχή. Φουσκώνουνε περήφανα για όσα είπαμε με ελαφριά καρδιά, μα καταλήγουν στον…

Η καραντίνα δεν είναι τόσο κακή τελικά, γιατί…

Ρωτήσαμε την ομάδα του Topicap και τους φίλους τους, ώστε να βρούμε μικρούς ή μεγάλους λόγους που μπορούν να κάνουν αυτήν την καραντίνα υποφερτή για τον κάθε έναν από εμάς. Οι καιροί είναι δύσκολοι και η αλληλεγγύη γίνεται το μοναδικό -ίσως- όπλο μας. Παρακάτω, σας δίνουμε τη δική μας θετική οπτική μέσα από τους τέσσερις…

Ελεύθεροι απομονωμένοι.

Μακριά από το κύμα και τον απαλό αέρα μιας φουσκωμένης ακτής. Ανάμεσα στις γνώριμες γωνιές αντίπαλος με τα ενδεχόμενα αναπνέεις με θυμό από μισάνοιχτα παράθυρα. Γεμίζεις σελίδες στις ατζέντες με όσα θα κάνεις όταν βγεις και ατενίζεις τα απέναντι δέντρα με βλέμμα φοβισμένου αστροναύτη όταν αντικρύζει το χαώδες κενό. Γυρνάς ανήσυχος στο διάδρομο κουρασμένος από…

Γυναίκες που πέρασαν από εδώ.

Για σένα στο τραίνο, με τα φαρδιά ρούχα τα ανοιχτά μάτια και το χαμόγελο που έλουσε την μέρα μου με ελπίδα. Για σένα στο παγκάκι, με το βλέμμα στη θάλασσα και τα μαλλιά μπλεγμένα ανάμεσα σε κύματα που ήρθαν ένα άλλο πρωινό. Για σένα στο καφέ, ένα γλυκό πρωινό με κέρασες βλέμματα μιας άλλης εποχής…

Γνώριμοι ξένοι.

Τα μάτια σου αποφεύγω για τα λόγια που ξεθωριάσανε, τα χείλη που σκληράνανε τόσο ώστε να μην θυμίζουν πλέον αυτά που με γαργαλούσαν. Ο αέρας άοσμος μπουχτίζει για το άρωμα που του έλειψε και το ρεύμα δεν φυσάει πλέον παρά για να μαζέψει τα σύννεφα γύρω από τον ήλιο. Τα χέρια στύβουν απρόθυμα τα τελευταία…

Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του. | #The_Canvas_Project

 Saturno devorando a su hijo, 1819-1823 | Goya Περπατάς στιβαρός ανάμεσα σε υποταγμένα πρόσωπα κάθε σου βήμα μια υπενθύμιση της δύναμής σου και κάθε σου βλέμμα μια αδίστακτη εντολή που καταδικάζει όποιον δεν την τηρήσει. Απαντάς μόνο στον ουρανό αλλά ακόμα και με αυτόν μονολογείς ούτε οι αστραπές του δεν βλάπτουν τα γεμάτα περιφρόνηση μάτια…

Σκέψεις ενός χασμουρητού.

Για την γυναίκα των ονείρων μας που πάντα μας χαμογελάει γαλήνια κάνοντας τον ύπνο μας πιο πιστευτό και το μαξιλάρι φιλικότερο ακόμα και αν αυτό το χαμόγελο δεν ξυπνήσει ποτέ μαζί μας. Για τα μπουκάλια που αδειάσαμε μήπως και γίνουν τα βράδια ευκολότερα· και ο ύπνος γίνει λήθαργος απαλλαγμένος πλέον από σκέψεις που φοβούμαστε να…

Βρίσκομαι στα μάτια σου.

Σε έψαξα στον πάτο ποτηριών μόνο για να τα δω να στοιβάζονται γύρω μου, μια φυλακή από βράδια ανάλαφρα και ζαλάδες που μόλις έκρυβαν τον θαμπό πρωινό ήλιο. Σε έψαξα τις μέρες με φουσκωμένη θάλασσα με το αλάτι στα ρουθούνια φρέσκο τα πανιά μου ανοιχτά διάπλατα, μα σαν πήγαινα να σαλπάρω ο αέρας έπεφτε και…

Πέρα από το πέπλο.

Ξύπνησα ένα βαρύ χειμερινό πρωινό και τα σύννεφα έκρυβαν κάθε ίχνος ηλιαχτίδας μα η κοιμισμένη αναπνοή σου δίπλα μου φώτισε ολόκληρο το δωμάτιο. Έτρεξα να φτιάξω την πρώτη στάλα καφέ μήπως ανασηκωθούν ελάχιστα τα ράθυμά μου βλέφαρα μα αυτά άνοιξαν διάπλατα από την επίγευση του πρώτου απαλού φιλιού το πρωί. Ο θόρυβος της κίνησης ηχούσε…

Άστρο φωτεινό, λάμψε γιορτινό. | #This_Is_Christmas

Τα φώτα του δέντρου λάμπουν πάνω σε κάθε σκοτεινή μου σκέψη όπως μέσα σε κάθε κόκκινη μπάλα κρύβεται πλέον ένας ξεχασμένος στεναγμός. Το αστέρι στην κορυφή ξεθωριασμένο φαίνεται έχουν περάσει πολλές εποχές από τότε που είδε τελευταία φορά τα πρόσωπα γύρω του να λάμπουν. Η φάτνη σκονισμένη και λειψή μέσα της δεν έχει απομείνει παρά…

Κολυμβητής στο χείμαρρο.

Περιπλανιέμαι σε στενά γεμάτα καπνό, βιτρίνες και ζωή μα στενάζω για τα χείλη που πέρασαν χωρίς να με ζητήσουν. Τα σκεπάσματα ξεστρώθηκαν κούρνιασα ξεβολεμένος μέσα τους αναμένοντας τη σκέψη σου να με κρατήσει ξάγρυπνο το βράδυ. Δάγκωσα τα χείλη μου, ώσπου αίμα ξεχείλισε και κύλισε μέσα μου φόρος τιμής στα στεγνωμένα μου δάκρυα. Βγήκα να…

Αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο. | Σαν Σήμερα

Σαν σήμερα γεννιέται στην Αρκαδία, το 1911, ένας από τους αγαπημένους μου ποιητές και στιχουργούς του περασμένου αιώνα, ο Νίκος Γκάτσος. Γνωστός στους περισσότερους για την ποιητική του σύνθεση «Αμοργός» ή τους στίχους του που «ντύνουν» κάποια από τα πιο έντονα τραγούδια της περασμένης χιλιετίας, ο Γκάτσος είχε την τύχη να συνεργαστεί με εμβληματικούς συνθέτες…

Ανθισμένα διαλείμματα.

Σου είπα δεν θα ξαναφύγω. Έκατσα να δω την θάλασσα μήπως μαζί με κάποιον γλάρο έρθει και το κουράγιο να κοιτάξω κατάματα τον ξεφτισμένο ουρανό. Έχει περάσει καιρός από τότε. Το κύμα σκάει δυνατότερο τα χρώματα ανοίξανε και μου χαμογελούν και χέρια που φάνταζαν κλειστά έτοιμα πλέον να με αγκαλιάσουν. Αν δεν γυρίσω; Τα κορίτσια…