Η Αρχή της Ποίησης

Πριν αρχίσω, ας βγάλω κάποια πράγματα από τη μέση. Αυτό ΔΕΝ είναι ποίημα. Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για αυτό, αφενός εγώ δεν είμαι ποιητής. Ο κύριος λόγος είναι ότι τώρα δεν είναι καιρός για ποιήματα, ακόμα και να είναι όμως, αυτά έχουν γραφτεί και ξεχαστεί καιρό τώρα. Βρίσκω παρηγοριά να καλύπτω τους δικούς μου στίχους…

Κενά σκεπάσματα | #Topic_Week

Δεν ήρθες ποτέ να κοιμηθούμε μαζί. Ούτε στον πόνο,ας ήταν η αγκαλιά παρηγοριάχωμένη στα σεντόνια θα σκέπαζεκάθε νυσταγμένη μας σκέψη. Ούτε στη χαρά,κάθε στιγμή που σχεδιάζαμεο ένας στο βλέμμα του άλλουδεν είδε το κενό μας να κλείνει. Ούτε στο παρελθόν,κάθε νύχτα μας χώριζε απρόθυμακάθε επόμενο πρωί πάσχιζαπως ξεμάκρυνες τόσο να δεχτώ. Ούτε στο μέλλον,δυο βράδια…

Με βρίσκει η ποίηση

Ανάμεσα σε δυο προδοσίες,μια των στίχων που δεν άντεξακαι μια λευκή,για το μελανί που δεν ξόδεψασε αίματα και ιδρώτες που χύθηκαν αναίτια,και φύλαξα για τρικυμίες της δικής μου βάρκας. Συγγνώμη. Ανάμεσα σε δυο αλήθειες,μια Εκείνη που ποτέ δεν δέχτηκα,και μια γυμνή,με κοιτάζει όταν ξυπνάω γεμάτη προσμονήνα κάνω το βλέμμα μου φωνή να κατευθύνω,μα δεν περνάω…

Νυχτοπούλια | #The_Canvas_Project

Ξεπροβόδισα κουβαλώντας πάλι το βάροςτης νύχτας που σκέπαζε κάθε γωνιάμιας πόλης που χασμουριόταν κουρασμένη,έτοιμη να κλείσει τα φωτεινά της μάτια. Τα φώτα τρεμόπαιζαν αγουροξυπνημένακαθώς τ ’ανάλαφρά μου βήματα ηχούσαν·μάρτυρες της σιωπηρής μου μοναξιάςκουκούλωναν τις ηχηρές μου ανησυχίες. Ο αέρας έφερνε την κάπνα απ’ τα τζάκιαζευγαριών που αποκοιμηθήκαν αγκαλιασμένα,τα είδωλά τους τώρα σμιλεύονταν στον ουρανόαπό φιλόξενες…

Το Πιόνι | #Topic_Week

Στέκω μπροστά στη θάλασσα σαστισμένος,τα κύματα χόρευαν μπροστά μου ράθυμαπροτού με παρασύρουν απρόθυμαστην επόμενη φουριόζα μέρα. Το βλέμμα μου διέσχισε την ακτή,μήπως στην αφρισμένη άμμο κρύφτηκετο φως μιας αυγής πλακωμένης από νύχτεςγεμάτες σιωπή και θολό ουρανό. Γύρω μου ήχοι στη σίγαση,στον επίμονο αέρα παγιδεύονταιμα πριν το κύμα τους ξεβγάλει χάνονται,αν ήταν ποτέ να ακουστούν. Ανάμεσα…

Χίμαιρα

Πάντοτε ανάμεσα σε δύο ματιές,το φευγαλέο είδωλο σου εμφανίζεται·δραπέτης ενός νου χωμένουσε μια από τις αξημέρωτες αυγές. Κάποτε τρυπώνεις στα σκεπάσματα,φουσκώνουν περιγράμματα και εικόνες·ατόφια σώματα δίχως ψυχή,όπως τα αέρινά σου είδωλα. Κάποιοι καλόκαρδοι καυχήθηκανπως σε αιχμαλώτισαν παντοτινά,με το πρώτο άγγιγμα διαλύθηκες·αφρός ενός ξεθωριασμένου κύματος. Εγώ νομίζω πως σε κέρδισαμε μια γραμμή στα χείλη ξεχασμένη,χαμόγελα για…

Το επόμενο πρωί

Δυσκολεύτηκε να ανοίξει τα μάτια του, δεν μπορούσε να θυμηθεί γιατί τον έτσουζαν τόσο. Όταν επιτέλους τα κατάφερε, αφότου σκούπισε κάποια ενστικτώδη δάκρυα, βρέθηκε προ εκπλήξεως, το κρεβάτι του ήταν άδειο. Έξυσε απορημένος το κεφάλι του και ανακάθισε στο κρεβάτι, παρά το μεθύσι της προηγούμενης μέρας ήταν σίγουρος ότι δεν είχε κοιμηθεί μόνος του το…

Στάχτες και είδωλα

Τριγύριζα, πάλι μόνος, στο κρεβάτιλες και το μαξιλάρι σκλήρανε απότομααπ’ όσα το κεφάλι μου ακούμπησε σ ’αυτόμήπως και ξαποστάσει. Άκουγα μέσα του χτύπους ρολογιών,κουρδισμένων σε συχνότητα αλλοτινήκαι αιχμηρούς ωροδείκτες να σκίζουνόποια ανάμνηση παλλόταν διαφορετικά. Μύριζα γύρω μου αρώματα λουλουδιών,μα τα χέρια μας ποτέ δεν μάτωσαν στ’ αγκάθια,το χώμα ποτέ μας δεν ποτίσαμε, ερήμωσε·μια όαση από…

Το κενό των φευγαλέων κορμιών | #Topic_Week

Δεν θυμάμαι τι έκαιγε περισσότερο·το παραδομένο από τον πόθο βλέμμα σουή τα χείλη μου καθώς κούρνιαζανσε όποια σπιθαμή ζωής έβγαζε το κορμί σου. Δεν κράτησα ποτέ ημερολόγιοτων δαχτύλων που πάνω μου γραπώθηκανκι ’ανέβασαν την τρεμάμενη καρδιάμέχρι τα μαύρα παλλόμενα μάτια μου. Δεν ένιωσα ποτέ πνιγμένοςστον χείμαρρο των μαλλιών σουγιατί η πυξίδα στην ανάσα σουμε ξέβγαλε…

Οφειλές

Για τα μάτια που σκούραναν,προτού προλάβεις να δεις μέσα τουςφώτα και πυροτεχνήματαξεθωριασμένων εορτών. Για τα χείλη που σφάλισανκαι ποτέ τους δεν έψαλλανόσα γύρευες να ακούσειςσε κάθε νυχτερινό ρεύμα. Για όσες βραδιές δεν ήρθαν,χάθηκαν και αυτές στις σκέψειςαλλοτινών συννεφιασμένων πρωινών,που σκέπασαν βαριά τον ήλιο. Για σένα που βούτηξες απότομαπρος το μέτωπο μιας τρικυμίαςχωρίς να μάθεις ποτέπου…

Ομορφιά

Την βλέπεις να κάθεται ανέμεληανέγγιχτη από το βάρος στο βλέμμα σουστο μπαρ που ήθελες να παςαλλά ποτέ δεν έβρισκες τραπέζι. Παρατηρεί τα σύννεφα να σκαρφαλώνουνπάνω από τις πολυκατοικίες στον ορίζονταπέρα από κάθε υψόμετρο που ατένισεςμε τα άτολμα ηττημένα σου μάτια. Ποτέ δεν πλησίασες αρκετάνα μυρίσεις την αλμύρα ενός χαμόγελουνα σκάει πάνω σου σαν κύμα θύελλαςπροτού…

Περιγράμματα ονείρων

Το πρόσωπό σου κρύφτηκεανάμεσα σε δύο νυσταγμένες ηλιαχτίδεςκαι η σκιά του έπεσε απαλάπάνω στα άγρυπνα μάτια μου. Το πλοίο πάντα έφευγε νωρίςμα κάποτε θυμάμαι πρόλαβακαι ας είχα αφήσει πίσω μουόσα άξιζε να περιμένω. Ο πατέρας με αγκάλιασε σφιχτάένιωσα πως όλη η γη υποτάχθηκε,έγειρε στους ώμους τουπλάι στο παραδομένο μου κορμί. Η πέννα κύλαγε αμείλικτηδιέσχισε το…

Φθινοπωρινή διασταύρωση | #Topic_Week

Στον αέρα είχε μείνει η μυρωδιάμιας βροχής που δεν προλάβαμεκαι κάθε λίμνη με νερό στο δάπεδοκαθρέφτιζε το πρόσωπό σου. Σταματήσαμε αβέβαια στη διάβασημα πριν ανοίξει το φανάρι σ ’ερωτεύτηκα,νόμιζα η κίνηση πως σώπασετα βήματά μας καλύτερα ν ’αφουγκραστώ. Τα δέντρα τριγύρω μας ψιθύριζανόσα δεν τολμούσα να ψελλίσωμα έφταναν σε σένα αεράκι ελαφρύχάνονταν σε πεσμένα φύλλα…

Μιας επόμενης ημέρας.

Βρεγμένος από στάλες που δεν έπεσαν ακροβατείς στις προηγούμενες προπόσεις παλεύοντας να θυμηθείς σε ποιο ποτό η ζάλη έντυσε τα χείλη σου μ´ένα χαμόγελο. Πνιγμένος σε καράβια που δεν βούλιαξαν μπλέκεις με κακογραμμένους απολογισμούς ημερών γεμάτων ανθισμένο ήλιο που σε βρήκαν να φοβάσαι τις σκιές. Τυλιγμένος σε σεντόνια βαριά ξεδιπλώνεις τις νυσταγμένες σκέψεις σου μα…

Ξαλμυρισμένο φεγγάρι.

Δύο χείλη λαίμαργα ξεζούμισαν την αλμύρα των θαλασσινών ματιών μου προτού το φεγγάρι σκεπάσει όσα δεν αξίζουν να φωτίζονται. Το φως στο δωμάτιο τρεμοπαίζει, μπερδεύτηκε μαζί μου και 'κείνο όταν το σεντόνι φούσκωσε τόσο ώστε να μην χωράει την μοναξιά μου. Κοιτάζω την θάλασσα γαλήνιος αφημένος, στο κύμα μιας τρικυμίας, ή στην βάρκα που ξεβγάζει…

Almost Blue. | #Topic_Week

Σεντόνια ποτισμένα με θάλασσα απομεινάρια μιας άλλης τρικυμίας μπλέκονται άτσαλα με το γυμνό σου σώμα και με τραβάνε πίσω στο ναυάγιο. Μάτια γνώριμα, αλλοτινά με βάρυναν η γαλάζια λάμψη τους αραιωμένη από δάκρυα που ξέπλεναν τον χρόνο και άφηναν το βλέμμα σου κενό. Το πουκάμισο που φόραγα όταν βγαίναμε· ας ήταν φωτεινό για την αύρα…

Ο ψαράς.

Όταν ο ήλιος ανατέλλει θαμπός από τις σκέψεις που με θόλωσαν το βράδυ στην άκρη της αγουροξυπνημένης θάλασσας μια ρημαγμένη βάρκα ξεπροβάλλει. Μέσα της μια φιγούρα πνιγμένη στον αφρό του επόμενου κύματος περιμένει τις ηλιαχτίδες να στεγνώσουν τα γεμάτα αλμύρα δάκρυά της. Τα χέρια του γεμάτα χαρακιές από σκοινιά που άφησε απρόσεκτα και μαζί με…

Τέταρτα αυγής.

Πρώτο τέταρτο αυγής Ο ήλιος κρύβεται αδέξια πίσω από τις διαλυόμενες σκιές· σκέψεις που φύγαν πριν ταράξουν την αγουροξυπνημένη θάλασσα. Δεύτερο τέταρτο αυγής Τα μάτια σου ποτίζουν με φως, καθρέφτης του αύριο που έρχεται όταν τα όνειρα γίνονται σκόνη και θολώνουν το περίγραμμα της αύρας σου. Τρίτο τέταρτο αυγής Τα χείλη σου ακόμα χαμένα στο…

Πλοίο της γραμμής.

Λίγο πριν το πρώτο μουδιασμένο φως ανταμώσει τους ξενυχτισμένους δρόμους στο νου μου αντηχεί η κόρνα του πλοίου που φεύγει απρόθυμα από το λιμάνι. Σκουριασμένη πρύμνη, βαρύ σκαρί με κόπο ξανοίγεται και φεύγει· ένας τελευταίος αποχαιρετισμός σε άλλη μια ενδιάμεση στάση. Η φιγούρα στον ορίζοντα τρεμοπαίζει κυματίζει ανάλαφρα, σαν τα δάχτυλα, της γυναίκας μιας άλλης…

Πηγάδι στίχων.

Από τον αέρα ανάμεσα στα μαλλιά και τα κόκκινα λαίμαργα χείλη ένιωθα να ξεπηδούν απρόσκλητες στιγμές από μέρες που δεν έζησα. Στα αξημέρωτα πρωινά, πλάι στα ακυρωμένα βράδια που κρύβονται πίσω από το παχύ μελάνι ελπίζοντας να στεγνώσουν μαζί του. Στις άδειες γωνίες του κρεβατιού, γεμίζουν στα όνειρά μου με λουλούδια και το άρωμα μιας…

Νυκτόβια πλάσματα

Στο παγερό ξημέρωμα μην κλάψεις και μην φοβηθείς, για τις σκέψεις που χάθηκαν μαζί με την αδρή φιγούρα του ξεθωριασμένου μισοφέγγαρου. Στο ματωμένο ηλιοβασίλεμα, όταν αυτό χαϊδεύει στοργικά την υπνωτισμένη θάλασσα σήκω και αποχαιρέτα την φωτεινή σου ανεμελιά. Το σκοτάδι σκουραίνει το βλέμμα, τα χείλη σου σφίγγουν μάχονται να συγκρατήσουν όσα φοβήθηκες να ξεστομίσεις λίγο…

Απότομο ξύπνημα.

Ξεπήδησαν από τις αύλακες στο μαξιλάρι, μικρές γυμνές ηλιαχτίδες όρμησαν στα κλειδαμπαρωμένα βλέφαρα να ελευθερώσουν δύο μάτια θολωμένα. Τρύπωσε από το κλειστό παράθυρο ο αέρας ενός φρέσκου ήλιου και αγκάλιασε σφιχτά το σώμα ενός καμένου από αμφιβολία εραστή. Από το κύμα των μαλλιών της αναδύθηκε, έντονη από τα χέρια που την έστυψαν η μυρωδιά του…

Θερινά ραντεβού.

Πετάχτηκε απότομα και άρχισε να αναπνέει δυνατά. Το κορμί του είχε ιδρώσει ολόκληρο παρά το κλιματιστικό που είχε μετατρέψει το σκοτεινό δωμάτιο σε ψυγείο. Τα μάτια του σάρωσαν βιαστικά όλο το δωμάτιο και η αναπνοή του ηρέμησε μόνο όταν σιγουρεύτηκε ότι δεν ήταν κανείς εκεί. Αναστέναξε με έντονη δυσφορία και με μια γκριμάτσα απέχθειας βγήκε…

Η μπαλάντα μιας νωπής ακτής.

Από ένα ξεφτισμένο παγκάκι μετράω όταν έχω μείνει μόνος με τους αριθμούς τα κύματα μιας θυμωμένης θάλασσας να χτυπούν την ασυγκίνητη ακτή. Παλεύουν να ξεβγάλουν δάκρυα που δεν κύλησαν στην ώρα τους αλλά γίνανε μια στάλα και πέσανε στα μάτια μας με την βροχή. Φουσκώνουνε περήφανα για όσα είπαμε με ελαφριά καρδιά, μα καταλήγουν στον…

Η καραντίνα δεν είναι τόσο κακή τελικά, γιατί…

Ρωτήσαμε την ομάδα του Topicap και τους φίλους τους, ώστε να βρούμε μικρούς ή μεγάλους λόγους που μπορούν να κάνουν αυτήν την καραντίνα υποφερτή για τον κάθε έναν από εμάς. Οι καιροί είναι δύσκολοι και η αλληλεγγύη γίνεται το μοναδικό -ίσως- όπλο μας. Παρακάτω, σας δίνουμε τη δική μας θετική οπτική μέσα από τους τέσσερις…

Ελεύθεροι απομονωμένοι.

Μακριά από το κύμα και τον απαλό αέρα μιας φουσκωμένης ακτής. Ανάμεσα στις γνώριμες γωνιές αντίπαλος με τα ενδεχόμενα αναπνέεις με θυμό από μισάνοιχτα παράθυρα. Γεμίζεις σελίδες στις ατζέντες με όσα θα κάνεις όταν βγεις και ατενίζεις τα απέναντι δέντρα με βλέμμα φοβισμένου αστροναύτη όταν αντικρύζει το χαώδες κενό. Γυρνάς ανήσυχος στο διάδρομο κουρασμένος από…

Γυναίκες που πέρασαν από εδώ.

Για σένα στο τραίνο, με τα φαρδιά ρούχα τα ανοιχτά μάτια και το χαμόγελο που έλουσε την μέρα μου με ελπίδα. Για σένα στο παγκάκι, με το βλέμμα στη θάλασσα και τα μαλλιά μπλεγμένα ανάμεσα σε κύματα που ήρθαν ένα άλλο πρωινό. Για σένα στο καφέ, ένα γλυκό πρωινό με κέρασες βλέμματα μιας άλλης εποχής…

Γνώριμοι ξένοι.

Τα μάτια σου αποφεύγω για τα λόγια που ξεθωριάσανε, τα χείλη που σκληράνανε τόσο ώστε να μην θυμίζουν πλέον αυτά που με γαργαλούσαν. Ο αέρας άοσμος μπουχτίζει για το άρωμα που του έλειψε και το ρεύμα δεν φυσάει πλέον παρά για να μαζέψει τα σύννεφα γύρω από τον ήλιο. Τα χέρια στύβουν απρόθυμα τα τελευταία…

Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του. | #The_Canvas_Project

 Saturno devorando a su hijo, 1819-1823 | Goya Περπατάς στιβαρός ανάμεσα σε υποταγμένα πρόσωπα κάθε σου βήμα μια υπενθύμιση της δύναμής σου και κάθε σου βλέμμα μια αδίστακτη εντολή που καταδικάζει όποιον δεν την τηρήσει. Απαντάς μόνο στον ουρανό αλλά ακόμα και με αυτόν μονολογείς ούτε οι αστραπές του δεν βλάπτουν τα γεμάτα περιφρόνηση μάτια…

Σκέψεις ενός χασμουρητού.

Για την γυναίκα των ονείρων μας που πάντα μας χαμογελάει γαλήνια κάνοντας τον ύπνο μας πιο πιστευτό και το μαξιλάρι φιλικότερο ακόμα και αν αυτό το χαμόγελο δεν ξυπνήσει ποτέ μαζί μας. Για τα μπουκάλια που αδειάσαμε μήπως και γίνουν τα βράδια ευκολότερα· και ο ύπνος γίνει λήθαργος απαλλαγμένος πλέον από σκέψεις που φοβούμαστε να…