Κολυμβητής στο χείμαρρο.

Περιπλανιέμαι σε στενά γεμάτα καπνό, βιτρίνες και ζωή μα στενάζω για τα χείλη που πέρασαν χωρίς να με ζητήσουν. Τα σκεπάσματα ξεστρώθηκαν κούρνιασα ξεβολεμένος μέσα τους αναμένοντας τη σκέψη σου να με κρατήσει ξάγρυπνο το βράδυ. Δάγκωσα τα χείλη μου, ώσπου αίμα ξεχείλισε και κύλισε μέσα μου φόρος τιμής στα στεγνωμένα μου δάκρυα. Βγήκα να … Συνεχίστε να διαβάζετε Κολυμβητής στο χείμαρρο..

Αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο. | Σαν Σήμερα

Σαν σήμερα γεννιέται στην Αρκαδία, το 1911, ένας από τους αγαπημένους μου ποιητές και στιχουργούς του περασμένου αιώνα, ο Νίκος Γκάτσος. Γνωστός στους περισσότερους για την ποιητική του σύνθεση «Αμοργός» ή τους στίχους του που «ντύνουν» κάποια από τα πιο έντονα τραγούδια της περασμένης χιλιετίας, ο Γκάτσος είχε την τύχη να συνεργαστεί με εμβληματικούς συνθέτες … Συνεχίστε να διαβάζετε Αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο. | Σαν Σήμερα.

Ανθισμένα διαλείμματα.

Σου είπα δεν θα ξαναφύγω. Έκατσα να δω την θάλασσα μήπως μαζί με κάποιον γλάρο έρθει και το κουράγιο να κοιτάξω κατάματα τον ξεφτισμένο ουρανό. Έχει περάσει καιρός από τότε. Το κύμα σκάει δυνατότερο τα χρώματα ανοίξανε και μου χαμογελούν και χέρια που φάνταζαν κλειστά έτοιμα πλέον να με αγκαλιάσουν. Αν δεν γυρίσω; Τα κορίτσια … Συνεχίστε να διαβάζετε Ανθισμένα διαλείμματα..

Θαλασσοπνιγμένα δειλινά.

Ένιωσα το κύμα ν ’ανασαίνει πλάι μου, αμέσως έτρεξα κοντά του να ακούσω τις φωνές που ο αέρας έπνιξε και τα ψάρια να σπαρταράνε ανήμπορα, σαν εραστές που βρέθηκαν γυμνοί να φτάνουν στα όρια της ηδονής τους. Τα μάτια μου ακολούθησαν το καλάμι από τα ξεθωριασμένα χέρια να πηδά στο σίγουρο ναυάγιο της θάλασσας να … Συνεχίστε να διαβάζετε Θαλασσοπνιγμένα δειλινά..

Μάγισσα ξελογιάστρα. | #Topic_Week

Μια βαθιά αναπνοή πριν το άλμα, ο κρύος υγρός αέρας δεν μπορεί να διώξει απ’τα πνευμόνια μου τη ζεστασιά των χνώτων σου. Πηδάω. Ένας μακρύς δρόμος ως το κράσπεδο γεμάτος σύννεφα και καπνό, χορεύει ο ουρανός μου στο ρυθμό μιας φωνής που αντηχεί από μακριά πόσο, αν είναι δυνατόν, σε θέλησα ακόμα και τώρα που … Συνεχίστε να διαβάζετε Μάγισσα ξελογιάστρα. | #Topic_Week.

Joker και dark humor

Η ταινία «Joker» φαίνεται να είναι το θέμα των ημερών στους κινηματογράφους αλλά και στα-πάντα πολύβουα-μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τις κριτικές να μην μπορούν να κλίνουν σαφώς προς μια σαφή κατεύθυνση και το κοινό να μην έχει προλάβει να κατασταλάξει. Αφότου λοιπόν είδα (δις), διάβασα και σκέφτηκα αρκετές φορές την συγκεκριμένη παραγωγή, αποφάσισα να μοιραστώ … Συνεχίστε να διαβάζετε Joker και dark humor.

Αναγκαία στάση. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Πληρότητα Οι απόμακρες φωνές στο κεφάλι μου βυθίζουν στο θόρυβο όποια όνειρα έκανα για ένα βράδυ ευκολότερο παρά τα χέρια που δεν βρίσκονται κουρνιασμένα στο δάσος των μαλλιών μου. Η μάχη μόλις χάθηκε, η βάρκα ήδη βουλιάζει ο ζυγός ξανά στο προσκήνιο, να κλίνει χαιρέκακα προς το βάρος ενός κενού που δεν μπαλώθηκε και … Συνεχίστε να διαβάζετε Αναγκαία στάση. | #Topic_Week.

Εις μνήμην.

Αργά τα άγρυπνα βράδια μου όταν ακούω πλέον μόνο τις σκέψεις μου και έχω χάσει πια την ελπίδα να ανταμώσω με όσους νοστάλγησα, εμφανίζεται στην μνήμη μου ένας άνεμος που με αναστατώνει. Ορμητικά παρασέρνει στο διάβα του κουβέντες κενές από βεβιασμένα χαμόγελα, αριθμούς βαρυσήμαντους που χάνονται ανάμεσα στην πληθώρα των ψηφίων τους, διαδρομές γεμάτες αγνώστους … Συνεχίστε να διαβάζετε Εις μνήμην..

Άγραφα σοκάκια.

Πάντοτε έβρισκα ελκυστικά τα τσιγάρα που δεν κάπνισα, τα χείλη που δεν φίλησα, τους ανθρώπους που δεν γνώρισα. Περίεργο. Ποτέ μου δεν έκλαψα για στίχους που δεν έγραψα, λέξεις που δεν ζύγισα, χαρτιά πασαλειμμένα, καταδικασμένα στην αφάνεια. Ευτυχώς. Ίσως έτσι ακόμα αναγνωρίζω τα σοκάκια που δεν θα περπατήσω, τις γάμπες που δεν θα βλέπω το … Συνεχίστε να διαβάζετε Άγραφα σοκάκια..

Εξομολόγηση.

Αν σπαταλώ τώρα μελάνι σχεδιάζοντας άτεχνα φτερά για να πετάξω· είναι γιατί κάποτε προσγειώθηκα και γεύτηκα την πίκρα του χώματος από την ομίχλη που ορθώθηκε μπροστά μου. Αν κάποτε στόχευσα στα αστέρια μήπως και αρπάξω λίγη λάμψη· είναι γιατί ονειρεύτηκα πως φέγγω και οι ακτίνες μου σε απογειώνουν σε έναν γαλάζιο-ανώδυνο-ουρανό. Αν τόλμησα (και τόλμησα) … Συνεχίστε να διαβάζετε Εξομολόγηση..

Φωτεινές ζωγραφιές

Η τελευταία ηλιαχτίδα της δύσης ξαπόστασε ανάλαφρα στους ώμους σου πριν υποχωρήσει και αυτή δίνοντας πνοή στο αεράκι του επερχόμενου δειλινού. Με τον ήλιο ως προβολέα για μια στιγμή, ναι, σκέφτηκα μήπως το φωτεινό σου πορτραίτο καταφέρει να χωρέσει στους άδειους νοσηρούς διαδρόμους του λαβύρινθου που χάνομαι κάθε βραδιά. Το φεγγαρόφως και το αλάτι στέριωσαν … Συνεχίστε να διαβάζετε Φωτεινές ζωγραφιές.

Απόσταση μιας αγκαλιάς.

Πόσα φιλιά δόθηκαν νοητά πριν παραδοθούμε στο γνώριμα μοναχικό κρεβάτι μεθυσμένοι από χείλη βουτηγμένα στην απύθμενη χύτρα του ανέφικτου. Πόσα βουνά βρήκαμε να ανεβούμε πεισματικά με προσγειωμένη την ελπίδα ότι η κορυφή τους θα βυθίσει στο αόρατο τις επιθυμίες που πατούν στο χώμα. Σε πόσα πουκάμισα βουλιάζουμε ανήμποροι να καλύψουμε τις πλάτες που μας στήριξαν... … Συνεχίστε να διαβάζετε Απόσταση μιας αγκαλιάς..

Μετά. | #Topic_Week

Ήρθες με την τελευταία δροσιά της θάλασσας• ο ήχος του βότσαλου που υποχωρεί σε συνόδευσε μέχρι το σώμα μου μια γεύση της αλμύρας που θα ακολουθούσε. Το πρωί είχες ήδη φύγειίσως το ρεύμα σε τράβηξε πάλι μάλλον ήμουν στεγνός για την δική σου θάλασσα το κύμα με ξέβγαλε στο άδειο μου κρεβάτι. Ναυαγός από έρωτα … Συνεχίστε να διαβάζετε Μετά. | #Topic_Week.

Μουτζουρωμένες λάμψεις.

Το κρεβάτι μου ατσαλάκωτο μαρτυρά μια κάποια έλλειψη στο πλάι μου όπως το σεντόνι που τυλίγομαι υποκαθιστά άλλες απούσες πτυχές. Οι λέξεις αδυνατούν να σηκώσουν το βάρος της όψης μου το πρωί μα στο λεπτό επαναφέρουν με δυο στιχάκια ανώδυνα τις όποιες ελπίδες μου για συντροφιά στα πιο δυσθεώρητα ύψη. Λέξεις αντί για φιλιά μελάνι … Συνεχίστε να διαβάζετε Μουτζουρωμένες λάμψεις..

Νυχτερινός Κολυμβητής.

Οι βραδιές που βουλιάζουν από τα ακόρεστα ποτήρια μας και τις χειμαρρώδεις φράσεις μας με αφήνουν πάντα μόνο μου σε μια τρικυμία από σκέψεις. Προσπαθώ να επιπλεύσω ενστικτωδώς σπάζοντας ό,τι νιώθω να με τραβάει ακόμα και αν μερικές φορές χάνω τις άγκυρες που με κρατάνε σταθερό. Χωρίς τις αλυσίδες μου ανέρχομαι μανιακά στην επιφάνεια με … Συνεχίστε να διαβάζετε Νυχτερινός Κολυμβητής..

Τελευταίος στεναγμός. | #Topic_Week

Τα βογκητά που αντηχούν στα μνήματα βουβαίνουν τις άναρθρες κραυγές της επανάστασης. Η ψυχή που εγκαταλείπει το σώμα παίρνει μαζί της την σπίθα που θα φώτιζε το αύριο από τα μάτια μου και τα θολά δικά σου. Το κορμί που θα έσμιγε τις νύχτες στο δικό μου κείτεται δίπλα μου μαρμάρινο· άγαλμα του πόνου που … Συνεχίστε να διαβάζετε Τελευταίος στεναγμός. | #Topic_Week.

Θερινή ραστώνη.

Πριν προλάβουν τα μαλλιά μου να στεγνώσουν από το δροσερό θαλασσινό νερό με την αλμύρα στα χείλη μου και τις ανησυχίες βυθισμένες στην αμμουδιά σιωπηλός αντικρύζω τον ήλιο να κρύβεται πίσω από τα ασυγκίνητα βουνά. Το φως εγκαταλείπει την θάλασσα την παρηγορούν οι σκιές και το φως του φεγγαριού χαράζει δρόμο απευθείας από την θάλασσα … Συνεχίστε να διαβάζετε Θερινή ραστώνη..

Στεγνά πρόσωπα, στυγνή λογική.

Οι στάλες της βροχής περίτεχνα γλιστράνε πάνω στα φθινοπωρινά φύλλα. Ο ρυθμικός ήχος της βροχόπτωσης πέφτει πάνω στις ομπρέλες μας υπνωτικά. Στην εποχή της πολυφωνίας εκτιμούμε όσους μένουν σιωπηλοί. Παρηγοριά για τον πόνο μας δεν είναι μήτε η συντροφικότητα, μήτε η ενδοσκόπηση· μονάχα ο πόνος του άλλου μας αποσπά από τον δικό μας. Στην εποχή … Συνεχίστε να διαβάζετε Στεγνά πρόσωπα, στυγνή λογική..

Αγουροξυπνημένη Πραγματικότητα.

Τι σκεφτόμαστε, άραγε, όταν ανοίγουμε τα μάτια μας το πρωί; Ίσως το τραίνο που πασχίζουμε να προλάβουμε για την δουλειά. Τα πρόσωπα των φίλων μας όταν σπάνε την υπνηλία του λόγου μας και αποσπούν μια καλημέρα. Τη γυναίκα που έχει ξαπλώσει δίπλα μας καλυμμένη ατημέλητα με σκεπάσματα ανίκανα να κουκουλώσουν τον πόθο μας για αυτή. … Συνεχίστε να διαβάζετε Αγουροξυπνημένη Πραγματικότητα..

Αποκοιμισμένοι πόθοι.

Τις βραδιές που η αϋπνία δανείζεται το πρόσωπό σου και το παραδομένο μου κορμί νοσταλγεί την αγκαλιά σου νιώθω τις μνήμες μου να πνίγονται στον γεννημένο από απόσταση ωκεανό. Σφίγγω τα σκεπάσματα γύρω μου ελπίζοντας να πλάσω τη μορφή σου, αναπνέω μανιωδώς μήπως καταφέρει ο ανοιξιάτικος αέρας να αναμιχθεί με το άρωμά σου και φτάσει … Συνεχίστε να διαβάζετε Αποκοιμισμένοι πόθοι..

5/8/2018 – Ορμητικά στην επιφάνεια.

Ο αέρας μπλέκει τα μαλλιά μου και τα οδηγεί στα μάτια μου. Το στιβαρό ξύλινο τραπέζι άψογα στηρίζει τα δύο υψωμένα πόδια μου. Το αχνό φως μιας μοναδικής λάμπας οριακά επαρκεί για να διαβάζω. Ο ήχος του κύματος σαν άλλο εκκρεμές συγχρονίζει την διάθεσή μου και το σκοτάδι που ενώνει τη θάλασσα με την απέναντι … Συνεχίστε να διαβάζετε 5/8/2018 – Ορμητικά στην επιφάνεια..

Κενά δίχτυα, πειραγμένες ζυγαριές.

Τις μέρες τις δύσκολες· τις ασφυκτικά γεμάτες από απληστία μα ασφυκτικά κενές από εσένα μια σκέψη φυτρώνει στην τσιμεντένια, άτεχνη φυλακή της σκέψης μου μόνο για να την ξεριζώσει το οριζόντιο δρεπάνι της αδράνειας. Να φύγω μακριά από τη ρουτίνα να ξεγελάσω τα άγνωστα προσωπεία. Να πάω εκεί που το χρόνο ορίζει το κύμα μιας … Συνεχίστε να διαβάζετε Κενά δίχτυα, πειραγμένες ζυγαριές..

Ξεροβάλλουσες φιγούρες, ανεκπλήρωτες προφητείες.

Συχνά τα βράδια που διασχίζω ανέμελος σημεία της πόλης με έντονο παλμό πέφτει το φευγαλέο βλέμμα μου σε όσους περιμένουν με (επίδοξο) ταίρι να συναντηθούν. Τα μάτια τους με λαχτάρα αναζητούν το πρόσωπο που για εκείνα ξεχωρίζει αφού η αύρα του πόθου το περιβάλλει με φως. Τα χέρια τους μανιωδώς κινούνται ακανόνιστα τους θυμίζουν άλλη … Συνεχίστε να διαβάζετε Ξεροβάλλουσες φιγούρες, ανεκπλήρωτες προφητείες..

Σκηνές από έναν έρωτα.

Είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι. Τα μαλλιά σου έχουν μπλεχτεί στο μέτωπό μου. Το βάρος τους ελαφρύνει τη μοναξιά μου. Τα γυμνά σου πόδια ξεπροβάλλουν από τα λευκά σκεπάσματα. Σκέφτομαι πόσους στίχους θα χρειαστώ για να τα αποδώσω Τα σκεπάσματα απομακρύνονται πλήρως. Μάλλον κανέναν. Τα χέρια σου βυθίζονται στα μαλλιά μου. Άτσαλα προσπαθώ να ενώσω τα … Συνεχίστε να διαβάζετε Σκηνές από έναν έρωτα..