Τους ζυγούς λύσατε!

-Πάνε δυο ώρες που κλειστήκαμε στο ασανσέρ. Τι θα γίνει, Ηρακλή, μου λες;  -Τι βαράς; Είναι ώρα αιχμής κι όλοι λείπουν. Ποιος περιμένεις να σ’ ακούσει;  Ποιος περιμένω να μ’ ακούσει γενικά; -Σωστά, όλοι οι γειτόνοι εργάζονται, μόνο εγώ νοικοκυρούλα χαρωπή.  -Και με τι αφεντικό, και με τι μισθό! Ίσα ίσα προλαβαίνεις να ξεπαγώσεις το κοτόπουλο, μέχρι να γυρίσει η…

Ερωτίτιδα

Ό,τι σε -ίτιδα τελειώνει είναι φλεγμονή. Άξιο απορίας είναι πώς ένας έρως γίνεται φλεγμαίνων και γιατί οι ξένοι λένε πως «πέφτουν σε έρωτα», αντί να ανεβαίνουν μ’ αυτόν!  Όποιος το σκέφθηκε, δε διάβασε, μάλλον, Συμπόσιο*, να ξεστραβωθεί. Να μάθει πως ο έρωτας είναι πάντα ανοδικός, από τη φύση του! Όποιο κουμπί σε κατεβάζει στο ισόγειο,δεν οδηγεί σ’ εκείνον, μα σε φλεγμονές και σε λιμνάζοντα δάκρυα.Μα δεν είναι ασθένεια ο…

Αντίο, Γιαγιά!

Γεια σου, γιαγιά! Απόψε γράφω για ‘σένα, πρώτη φορά. Για ‘σένα, γιαγιά, που ξέρεις απέξω τόσα ποιήματα!  Είδα στην αυλή το πρωί, γιαγιά, ένα ποντικάκι που μασουλούσε ένα κομματάκι τυρί. Θυμάσαι, γιαγιά , που όταν έμενες με εμάς σε μάλωνα για το τυρί, μη σου ανεβεί η πίεση; Ε, τώρα, γιαγιά, θα σου έδινα όλο το τυρί του κόσμου να το φας, που τόσο το αγαπάς,άμα…

Το δικό μας αστέρι

Ανέκαθεν ήμουν γλωσσομαθής. Τόσο αγαπώ την έκφραση που μία γλώσσα δε μου αρκεί για να διατυπώσω όλες τις σκέψεις μου.  Όλες τους είναι γυαλιστερά στολίδια του χριστουγεννιάτικου δέντρου μου. Στα χαμηλά κλαδιά του κρεμώ τα γράμματα της αλφαβήτουπου είναι η βάση όλων.Λίγο ψηλότερα τις συλλαβές και τους φθόγγους, τις προτάσεις, πιο πάνω τα βγαλμένα απ’ την καθημερινή ζωή σχήματα λόγουπου με τον…

Βικτώρια

Αφιερωμένο στη μητέρα μου, ιατρό της πρώτης γραμμής της μάχης με τον κορωνοϊό, για την ονομαστική της εορτή (11/11).  Βικτώρια, Βικτώριαπου όνομα ομορφότερο-ηλίου φαεινότερο-στην πλάση άλλος κανείς!  Βικτώρια, Βικτώρια,πλακούντα για ασπίδα μου,μου ‘δωσες, κορωνίδα μουμα και πνοή ζωής Βικτώρια, Βικτώρια, από τη μήτρα συντροφιά, σου στέλνω μεσ’ απ’ την καρδιάκουράγιο ώσπου να ‘ρθεις Βικτώρια, Βικτώρια, τη μάχη με…

Ταξί! Ταξί!

Σε κατακλέβει. Κρατάει ρέστα για την πάρτη του. Δεν είναι το ρημάδι το εικοσάλεπτο που σου λείπει τόσο απεγνωσμένα απ’ την τσέπη, αλλά θες ο άλλος να σου φερθεί επαγγελματικά και να μη σε εκμεταλλεύεται στρογγυλοποιώντας την ταρίφα, ούτε να κάνει κύκλους επίτηδες για μια διαδρομή που είναι καθαρή ευθεία έτσι ώστε να κερδίσει χρόνο…

Μη σηκωθείς

«Εγέρθουτου».Η πρώτη εντολή, τύπος γραμματικά ανύπαρκτος στις βιβλιογραφίες.«Εγέρθητι».Η δεύτερη εντολή, β’ ενικό πρόσωπο προστακτικής αορίστου του ρήματος «εγείρομαι».«Εγέρθητε», β’ πληθυντικό, θα ήταν το «σωστό» παράγγελμα των ποδοκίνητων δηλητηριωδών ερπετών πουαπ’ τη λαχτάρα τους για τη γλώσσα τη γερμανική,ξεχάσανε τη μητρική ελληνική τους… Τη γλώσσα εκείνη, στο όνομα της οποίας διέπραξαν τόσα και τόσα εγκλήματα,αφαίρεσαν ζωές,κηλίδωσαν…

Τι όρισε η φύση τελικά; | #Topic_Week

Δεν υπάρχουν φύλα στην αγάπη.Μονάχα «φίλα» και από δίπλα ένα «με». Ή φύλλα. Ενός τετραδίου νοτισμένου με δάκρυα ή αρώματα που σαν τα κύματα την άμμο και τα βότσαλα, έτσι κι αυτά, σκεπάζουν προστατευτικά, σκόρπια γράμματα και συγκινήσεις. Δε χωρά η βία στην αγάπη.  Το αίμα δεν πρέπει να χυθεί από πληγές ερωτευμένων, μονάχα γιατί η αγάπη τους…

Ματωμένη Κοινωνία

Καμιά φορά, ομολογώ, μετανιώνω που έχω μάτιαπου βλέπω άσχημες εικόνες, ραγισμένα κατάρτιαΜε το βλέμμα αγναντεύω, ανθρώπους χαζεύωπου κλέβουν, σκοτώνουν, την ιστορία τους μαντεύω. Περπατώντας σε μαύρους και σκονισμένους δρόμουςμιας πολιτείας με αδιέξοδα κι ατήρητους νόμουςκοπάδια από αστυνόμους, νευρικούς τροχονόμους…Και στο βάθος του ορίζοντα, μάγισσα μεταμορφωμένη σε γυναίκα απατηλή, προκλητικά ντυμένηΚρίση τη λένε και έχει χτυπήσειτην…

Με τα χέρια ενωμένα

Γράφω απόψε, αποδεχόμενη καμίας ανοχήςΆφοβα ανοίγω πάλι το πουγκί εκείνο της ψυχής Εκ των τεράτων πιότερο φοβού τον ίδιο το ΦΟΒΟ Στο εξής εγώ τις επαφές μαζί του σύριζα τις κόβωΚαι γράφω για την αδελφή, τη μάνα, τη ΓΥΝΑΙΚΑ,τη ΜΑΙΑ και συνάδελφο -μπορεί- σε χρόνια δέκα.Για σένα που σου κλείσανε με ΑΠΕΙΛΕΣ το στόμαΓια σένα που…

Η μελιστάλαχτη.

Άνοιξαν οι κουρτίνες. Η παράσταση ξεκίνησε.Σα να ράγισαν όλες που μας χωρίζανε με τη σιωπή οι βιτρίνες.Και ένα σκίρτημα στο στήθος, κάτι πρωτόγνωρο μου μήνυσε. Και τότε βγήκε στη σκηνή και άρχισε να ερμηνεύει Φόρεσα τα κιάλια μου γιατί δεν πίστευα στο ήδη γυάλινο μάτι μουΤόσο με συγκλόνισε που ακόμα ο νους μου σαλεύει Και τι δε θα…

Η σπηλιαχτίδα | #Topic_Week

Η σπηλιαχτίδαΠαιδεύτηκα αρκετά να βρω τίτλο για αυτό το ποίημα. Πώς να περιγράψεις, με μια λέξη, κάτι τόσο φαινομενικά σκοτεινό, μα εν τω βάθει υπέρλαμπρο;  Ω ναι, για σπηλιά πρόκειται. Μα και για ηλιαχτίδα συνάμα. Εκεί που το φως παιχνιδίζει με το σκοτάδι, σε μια σπηλιά στης Σκιάθου, τα Λαλάρια, βρήκαμε τη φωλιά μας, μια δροσερή σκιά να εναποθέσουμε τα πυρωμένα…

Άρωμα νιότης – Για την παγκόσμια ημέρα Νεολαίας.

Τι ειν’ αυτό που ονομάζουμε νιότη πού αρχίζει, πού τελειώνει και γιατί στα όνειρά μας ήμασταν πιλότοι που ‘φτάναν στ’ ουρανού την κορυφή! Κάποτε τρέχαμε ανέμελα στα πάρκα ύστερα μάθαμε να παίζουμε κρυφτό τα δειλινά ήταν που ορμούσαμε στη βάρκα μας έπαιρνε το κύμα για μέρος μακρινό. Σαν τα φύλλα που παίρνει ο αέρας και…

Ταξίδια φυγής.

Να ξυπνάς ένα πρωί σε στεριά που δε νιώθεις «δική σου». Αυτό τα λέει όλα... Κι ό,τι ξένο σου μοιάζει, στο νου σου φαντάζει σα φυλακή, παρά σαν πατρίδα. Του κατατρεγμένου μονάκριβη έγνοια δεν είναι πού θα φτάσει και τι ψάχνει, μα από πού φεύγει και τι γλιτώνει.  Τι κατασπαράζει το νευρικό ιστό του εγκεφάλου…

Για τους σπόρους που δεν φύτρωσαν.

Φυσάει κι ανταριάζει ο ουρανός. Είναι από εκείνους τους άκρως δροσιστικούς ανέμους που κουβαλούν ψιθύρους, χαιρετίσματα κι αιτήματα αποσιωπημένα που ποτέ δεν έφτασαν στον πραγματικό παραλήπτη τους… Που νοτίζουν τα βλέφαρα, σερβίροντάς τους δάκρυα στρουμπουλά μα ακάνθινα… Οι ατέρμονοι ροδώνες της ψυχής δεν αρκούνται, φεύ, στα λιγοστά τούτα δάκρυα για να ποτιστούν…. Οι σπόροι που…