Ταξίδια φυγής.

Να ξυπνάς ένα πρωί σε στεριά που δε νιώθεις «δική σου». Αυτό τα λέει όλα…
Κι ό,τι ξένο σου μοιάζει, στο νου σου φαντάζει σα φυλακή, παρά σαν πατρίδα.
Του κατατρεγμένου μονάκριβη έγνοια δεν είναι πού θα φτάσει και τι ψάχνει,
μα από πού φεύγει και τι γλιτώνει. 
Συνεχίστε την ανάγνωση Ταξίδια φυγής.

Για τους σπόρους που δεν φύτρωσαν.

Φυσάει κι ανταριάζει ο ουρανός.
Είναι από εκείνους τους άκρως δροσιστικούς ανέμους που κουβαλούν ψιθύρους, χαιρετίσματα κι αιτήματα αποσιωπημένα
που ποτέ δεν έφτασαν στον πραγματικό παραλήπτη τους… Συνεχίστε την ανάγνωση Για τους σπόρους που δεν φύτρωσαν.