Είναι πρωί πάλι, πρέπει να είναι γύρω στις 8. Δε θέλω να σηκωθώ. Το σώμα μου πονάει ολόκληρο. Άλλος ένας τραυματικός μήνας πέρασε, και ξέρω πως δεν είναι ο τελευταίος. Πάω στην τουαλέτα, κοιτάζομαι στον καθρέφτη, βουρκώνω για άλλη μία φορά στη θέαση του είδωλού μου. Ποια είμαι; Δε μπορώ να με αναγνωρίσω πια… Αλλάζει …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Όσο κι αν σε πονάει το χέρι που πριν λίγο έσπασες, αν αθροίσεις τις γωνίες ενός τριγώνου θα έχεις πάντοτε 180 μοίρες. Όσο κι αν μεγαλώσεις, γεράσεις, το δέρμα σου έχει ζαρώσει, τα δόντια σου πέσουν και η πλάτη σου καμπουριάσει 2 και 2 θα κάνουν πάντα 4.

Η περίοδος καρναβαλιού. Τα πάρτυ αμέτρητα και το κέφι αβυσσαλέο. Μέσα σε μία φρενίτιδα φανταχτερών στολών, εντυπωσιακών μασκών και περίεργων βαψιμάτων. Γινόμαστε κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό από την πραγματικότητά μας. Διασκεδάζουμε, φωνάζουμε, χορεύουμε. Ταυτόχρονα, όμως, κάνουν την εμφάνισή τους και τα στιχάκια από τους “αντισυμβατικούς”, αυτούς που διαφοροποιούνται από το σύνολο. Τα παραδείγματα πολλά, οι …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Άτιμες αισθήσεις… Ξέρεις για  ποιες λέω… Για εκείνες που εκεί που κάθεσαι χαλαρός και βλέπεις τη σειρά σου, ή εκεί που περπατάς αμέριμνος χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα, μπορούν να σε γεμίσουν αμέτρητες σκέψεις συνοδευόμενες από ηχηρά συναισθήματα. Άτιμες αισθήσεις… Ξέρεις για ποιες λέω….Αυτές που σε συνοδεύουν καθημερινά, σε ολοκληρώνουν. Σε βοηθούν να αντιληφθείς τον κόσμο …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Μεγαλώνοντας μέσα στις δύο πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα η λέξη πόλεμος ηχεί γνώριμα στα αυτιά μου. Συχνά έχω ακούσει για πολέμους που συμβαίνουν σε περιοχές αρκετά μακριά από εμένα, έχω πληροφορηθεί για την εξέλιξη τους, έχω δει εικόνες νεκρών σωμάτων και έχω συγκινηθεί με ιστορίες παιδιών που έχουν χάσει τις οικογένειές τους.

Στα 4 χρόνια μου περίπου, ένα πρωί, τις μέρες εκείνες που έχουμε σταματήσει να πηγαίνουμε πια στη θάλασσα και δε βλέπω πια τη μαμά μου τόσο πολύ -γιατί πρέπει να φύγει, λέει, δε γίνεται αλλιώς- με παίρνει από το χέρι και με πάει σε ένα μεγάλο κτήριο που ονομάζεται, λέει, νηπιαγωγείο. Εκεί θα πηγαίνω κάθε …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Είμαι γυναίκα το πρωί που σηκώνομαι γύρω στις 7.00 για να πιώ τον δυνατό ζεστό καφέ μου μπροστά στην τηλεόραση που σιγοπαίζει στο βάθος του δωματίου. Με τις σκέψεις μου για τα πράγματα που έχω να κάνω μέσα στη μέρα μου να τοποθετούνται γρήγορα στα κουτάκια τους τακτικά και χρονολογημένα.

Σε πολύ μικρή ηλικία, σχεδόν νηπιακή, μαθαίνουμε το αλφάβητο. Μία σειρά είκοσι-τεσσάρων γραμμάτων που γεννήθηκε το 800 περίπου π.Χ. και δομεί τη γλώσσα μας. Περιέχει είκοσι-τέσσερα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους γράμματα, τα οποία, αν συνδυαστούν σωστά, δημιουργούν  λέξεις.

H απώλεια ενός φίλου είναι σαν την απώλεια ενός μέλους του σώματος : Ο χρόνος μπορεί να απαλύνει τον πόνο της πληγής, αλλά η απώλεια δεν μπορεί να αποκατασταθεί – Robert Southey Είναι αργά τη νύχτα, η ζεστή κούπα καφέ που λειτουργεί πλέον ως προέκταση του χεριού μου με συντροφεύει αμίλητα και όλες οι αναμνήσεις …

Συνεχίστε την ανάγνωση

Είναι πρωί, οχτώ παρά δέκα περίπου, κι εγώ βρίσκομαι για ακόμη μια φορά στη βρώμικη αυτή στάση του λεωφορείου, η οποία βρίσκεται στο επόμενο τετράγωνο από το σπίτι μου. Τη λούζει διστακτικά ο ήλιος και τη διαπερνά το τσουχτερό κρύο του χειμωνιάτικου Γενάρη. Στέκομαι με τον καυτό καφέ στο χέρι μου σχεδόν νευριασμένη, χωρίς κάποιο …

Συνεχίστε την ανάγνωση