Άντε αγαπήσου.

Μια ζάλη είναι το παρόν. Αν κάναμε πάντα αυτό που θέλαμε στη τη ζωή, δεν θα ήταν τραγική; Το λιγότερο, βαρετή; Αν όλα γίνονταν όπως τα θέλαμε, όλα τα »προγραμματισμένα»,  τα προκαθορισμένα, συνέβαιναν όπως ακριβώς τα επιθυμούμε, αν ακολουθούσες κατά γράμμα τις οδηγίες και όλα πήγαιναν βάση σχεδίου, πώς θα ένιωθες; Με τι κριτήρια θα θεωρούσες κάτι απόλαυση, ευτυχία, φαντασία, δημιουργικότητα και πώς θα τα διαχώριζες από την αμφιβολία; Το ετερόκλητο -κάποιες φορές-  γεννιέται από το μη αναστρέψιμο. Η πικρία με τις » σωστές» συνισταμένες στο πιο γλυκό αίσθημα μπορεί να μεταμορφωθεί.Προσφέρει ηρεμία, πράγματι, να ξέρεις τι να περιμένεις, αλλά ενός άλλου είδους ευημερία, μια πρωτάκουστη ηρεμία σε διακατέχει, όταν έχεις καταφέρει να δαμάσεις φόβους και να αντιμετωπίσεις την οποιαδήποτε πρόκληση -μικρή ή μεγάλη.
Χρειάζεται δύναμη και κουράγιο γα να ακολουθησεις τα όνειρα σου, να αψηφήσεις τα »θέλω» τρίτων και τα »πρέπει». Να πας ενάντια σε αυτό που πιστεύουν ότι θα έπρεπε να κάνεις ή να είσαι.

Δεν υπάρχει πρέπει, το δρόμο σου εσύ τον φτιάχνεις, τις επιλογές σου εσύ τις κάνεις. Κύριος του εαυτού σου να είσαι, διότι στο τέλος, εσύ με τον εαυτό σου θα βρεθείς. Μην προσπαθήσεις να αλλάξεις το απαράλλακτο. Μην τους αφήσεις να σε κάνουν ψυχή με ανοσία στο αίσθημα.

Ναι, ακούγεται κλισέ και πολύ ειπωμένο, αλλά νικητής θα βγεις μόνο όταν είσαι ο εαυτός σου. Μόνο όταν αγαπήσεις όλα τα ψεγάδια σου, όλα τα ελαττώματα σου, όλη την φαινομενική ασχήμια σου, μόνο όταν αγκαλιάσεις αυτά τα πολύ μισητά κομμάτια σου και τα αγαπήσεις, τα αποδεχτείς και τα αναδείξεις, μπορείς να προχωρήσεις ένα βήμα παραπέρα.

Διαφορετικά, θα μένεις πάντα στάσιμος, πίσω από εκατομμύρια ανασφάλειες , χέρια που σε τραβανε, θα σε σπρώχνουν μέχρι να σε πνίξουν, να σε παγιδέψουν, να σε καταπιούν. Είναι άσχημο αίσθημα να νιώθεις ότι πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό, να θεωρείς ότι όλα γύρω σου είναι ανούσια, από τη στιγμή που εσύ είσαι »έτσι», έχεις αυτό ή το άλλο, ότι δεν αξίζεις, ότι είσαι ένα τίποτα , ότι οι γύρω σου έχουν δικαίωμα να σου συμπεριφέρονται άσχημα, άδικα. Το ελκύεις και τους αφήνεις να σου φέρονται έτσι, από φόβο. Από φόβο; Ότι, τι; Τους αφήνεις να σε πατήσουν με το έτσι θέλω.

Να σου πω, όμως, κάτι; Κάνεις λάθος! Και αυτό στη ζωή είναι… Πρέπει να πάθεις για να μάθεις, αλλά έχει έρθει η ώρα να δείξεις ποιος πραγματικά είσαι, να υψώσεις ανάστημα και αυτά που πραγματικά πιστεύεις και πρεσβεύεις, τον εαυτό σου να αγαπήσεις και για την ίδια τη ζωή να ζήσεις. Να είσαι ο εαυτό σου και να αφήσεις τους άλλους να λένε ό,τι θέλουν.

Μην τους αφήνεις να σε ποδοπατούν! Δείξε τους ποιος είσαι, διοχέτευσε όλο τον αρνητισμό, όλη αυτή την ενέργεια, τις σκέψεις που σπαταλάς για να μισείς τον εαυτό σου, να εσωτερικεύεις λανθασμένες συμπεριφορές και προσβολές, να πείθεις τον εαυτό σου ότι φταις εσύ… Αντί αυτού κάνε το σκοτάδι μέσα σου φως και άστο να σε κάψει.

~ℒuna~

 

photo by: despinakini

 

 

 

©Luna, Topicαπ 12/4/18
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s