Εκείνο το άτομο. | Topic-U

Ξέρεις πως έχεις ερωτευτεί όταν αρχίζεις και καταλαβαίνεις πως η συμπεριφορά σου αλλάζει μέρα με τη μέρα. Και μάλιστα όχι προς όλους, αλλά μόνον προς εκείνο το άτομο. Ξέρεις πως την έχεις πατήσει άσχημα όταν ψάχνεις ένα σωρό δικαιολογίες για να μιλήσεις ή έστω να κοιτάξεις αυτό το άτομο, ώστε να μπορέσεις να απομνημονεύσεις κάθε χαρακτηριστικό του προσώπου του και να το έχεις πάντα μαζί σου. Και πάντα καταλήγεις να κοιτάς μόνο εσύ, ελπίζοντας πως θα ρίξει μια ματιά πάνω σου και θα αναγνωρίσει την ύπαρξή σου, έστω και για λίγο. Ξέρεις πως έχεις ερωτευτεί όταν νιώθεις στο στομάχι σου έναν κόμπο για την επικείμενη συνάντηση ή -αντίστοιχα- τον αποχαιρετισμό. Αλλά πάντα, παραδόξως, φεύγεις με μία χαρά πως θα το ξαναδείς αυτό το πρόσωπο. Δεν ξέρεις όμως πότε, πώς, πόσο χρόνο θα έχεις  μαζί του, αν προλάβεις να πεις όλα αυτά που θες να πεις. Δεν ξέρεις αν τελικά έχεις χρόνο ή όχι.
Συνειδητοποιείς πως ίσως να τα έχεις υπολογίσει λάθος, ίσως στην προσπάθειά σου να  είσαι απλά εκεί για αυτό το άτομο, η μοίρα να σου έπαιξε ένα πολύ άσχημο παιχνίδι. Κύλησε τον χρόνο και η άμμος στην κλεψύδρα της ζωής σου άρχισε να κυλά απότομα και εσύ απέμεινες πίσω, δίχως να καταλάβεις τι έγινε. Ξύπνησες από το λήθαργο πολύ αργά.

Το λυπηρό στην όλη υπόθεση είναι πως είχες παραδοθεί στο ψέμα σου, στη φαντασία σου. Δεν είχες υπολογίσει και την παράμετρο του άλλου, δεν είχες υπολογίσει πως για εκείνο το άτομο δεν σήμαινες το ίδιο. Ίσως να μην σήμαινες και τίποτα. Έχεις αρχίσει να τα χάνεις σιγά σιγά και η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή από ό,τι φαντάστηκες. Δεν μπορείς να αποδεχθείς την αλήθεια.

Παρόλα αυτά, αποφασίζεις επιτέλους να μιλήσεις. Έτσι κι αλλιώς δεν έχεις τίποτα να χάσεις, εφόσον το έχεις ήδη χάσει -όχι ότι το είχες και ποτέ. Ίσως να είναι και λίγο εγωιστικό, ίσως πάλι και όχι. Σίγουρα όμως είναι μία ανάγκη να πεις όλα αυτά που κρύβεις και φοβόσουν, εξαιτίας της πιθανότητας της απόρριψης, της πληγής, της απογοήτευσης. Όμως  πλέον οι συγκυρίες είναι τέτοιες που δεν μπορείς να βρεις την ευκαιρία ακόμη και αν το έχεις πάρει απόφαση. «Μήπως καλύτερα να το αφήσω;», σκέφτεσαι. Πόσο μεγάλη σημασία έχει τελικά κάτι, το οποίο είναι τελειωμένο;

Όμως, από την άλλη, δεν μπορείς, δεν έχεις τη δύναμη πλέον. Πρέπει να το ξεφορτωθείς όλο αυτό που έχεις μέσα σου. Ο έρωτας είναι ένα φορτίο πολύ γλυκό, δεν παύει όμως να είναι φορτίο και πολύ βαρύ μάλιστα. Νιώθεις τύψεις για τις σκέψεις σου. Όμως έχεις παραδώσει την πανοπλία σου εδώ και καιρό, δεν είσαι ο ίδιος πλέον. Έχεις δοθεί σε ένα άτομο, το οποίο ποτέ δεν σου το ζήτησε, ανιδιοτελώς. Και τώρα τι θέλεις ακριβώς; Αφού ξέρεις πως ανήκει κάπου αλλού, γιατί το παλεύεις;

Απλά θέλεις να χάσεις λίγο από αυτό τον πόνο τον αβάσταχτο που σου προκαλεί η σιωπή, η αδράνεια. Μερικές φορές ίσως είναι προτιμότερο να μιλούμε παρά να σιωπούμε. Ακόμα και αν πληγωθούμε. Γιατί είναι προτιμότερο να πονάς, πάρα να περιμένεις. Η σιωπή σε συνθλίβει και σε κάνει να τρελαίνεσαι. Το μεγάλο ερώτημα σου είναι: Έχει νόημα όλο αυτό; Έχει νόημα να χρησιμοποιήσω το για “πάντα”; “Θα σ’ αγαπώ για πάντα”.

Όντως θα το αγαπάς για πάντα αυτό το άτομο ή είναι το τελευταίο σου χαρτί που πλέει μάταια στην θάλασσα των αξιολύπητων ελπίδων σου; Μπορεί και τα δύο, μπορεί και τίποτα. Ξέρεις όμως πως το αγάπησες και το αγάπησες τρέλα. Από την πρώτη
κιόλας στιγμή. Από την πρώτη ματιά, ήξερες πως θα έκανες τα πάντα για εκείνο. Ακόμη και αν δεν ήταν ή δεν θα γίνει ποτέ δικό σου. Γιατί εκείνο το άτομο ήταν το ένα και μοναδικό.


Μαρία Ρ.

Photography credits: Φίλιππος Ηλιόπουλος


 

 

 

 

 

 

©Topicap, Topic-U 3/6/19

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s