Ήσυχα βράδια. | Topic-U

Κάθομαι μπροστά σε έναν μουντό, γκρίζο διάδρομο, σε μία άβολη καρέκλα αναμονής. Δεν θέλω να σε δω, δεν θέλω να μου χαμογελάσεις. Δεν θέλω τα ήρεμα μάτια σου ν’ αντικρίσουν τα απαίσια δικά μου. Μια λέξη επαναλαμβάνεται στις τρομερές μου σκέψεις, μια λέξη που δεν θα ξεπεράσω ποτέ. Καρκίνος. Προσπαθώ να φανώ δυνατός, κι όμως με ξέρω. Η αδυναμία με περικυκλώνει, μία υπόνοια πνιγμού αρχίζει και μουδιάζει τις αισθήσεις μου. Σκέφτομαι.

Μακάρι να ήμουν ποιητής, να έγραφα καλύτερα, να μην μπορούσες να πας άλλο ταξίδι, να σε εγκλώβιζα στα δικά μου. Οι λυγμοί ανεβοκατεβαίνουν, το βλέμμα μου θολώνει από κάτι υγρό. Μισώ τον εαυτό μου, μισώ τον κόσμο, μισώ εσένα που με έφερες σε αυτόν και θες να με αφήσεις. Μου έλεγες πως αν η αγάπη σου ήταν απτή, θα την κρατούσα στα χέρια μου. Φαντάζομαι να την νιώθω ανάμεσα στα δάκτυλα μου καθώς τα σφίγγω, φοβούμενος μην μου φύγει. Τα χέρια μου είναι άδεια όπως και εγώ. Νιώθω μια ανατριχίλα, το σώμα μου ν ’αντιδρά στην απουσία ύπαρξης σου. Ίσως να μην έχω τόσα δάκρυα όταν με αποχαιρετίσεις, ίσως τελικά να γίνω ποιητής μόνο για σένα. Αρχίζω να σιγοτραγουδώ ένα γνώριμο σκοπό…
«…Ακόμα κι αν φύγεις….»
Αρλέτα.


Ανώνυμη

Photography credits: Kornilia Η.


 

 

 

 

©Topicap 2/9/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s