Άφησε…

Άφησε με, με το βλέμμα να σου πω
όσα με λόγια δεν σου λέω.
Γιατί σου μιλάω, σου εξηγώ
μα κάποια πράγματα θα γίνει κουραστικό να τ’ αναφέρω ·άφησέ με, ενώ εγώ σου αφήνω
ελεύθερους υπαινιγμούς και επιβεβαιώσεις,
να μην ξεχάσεις όσα μένουν,
ίσως οδηγούν ή και καθορίζουν την πληγή,
που σαν αιμάτωμα τυφλώνει το παρόν μας
καταδικάζοντας το μέλλον.
Προσπαθώ να είμαι δίκαιος
με όσα ήμασταν
με όσα δεν θα γίνουμε,
με όσα έγιναν και θα γίνουν.
Η νύκτα πάντα βοηθά το συναίσθημα να ξυπνήσει,
όταν δυστυχώς συχνά βιαζόμαστε να την δεχτούμε σαν κουβέρτα.
Αλλά τα μικρά μηνύματα της προλαβαίνει να τ’ αφήσει,
καμιά φορά εξορίζοντας τον ύπνο,
πνίγοντας με τις αληθινές τους διαστάσεις στην ψυχή.
Τραβώ και εγώ τα μαύρα νήματα,
ανάμεσα σε σιωπηλές σκιές,
υποσχέσεις ονείρων, ψιθύρους από μύριες εσωτερικές φωνές,
το αχνό φως της λάμπας…
τα τραβώ να ξετυλίξω, μα σαν ιστοί έχουν τυλίξει τα δάκτυλά μου,
απ’ το στήθος σαν νοερή μούχλα ξαφνικά απλώνονται,
μετατρέπονται σε μικρά ρυάκια συγκρατημένων δακρύων,
κάθε ένα τους μια μικρή αρτηρία με όσα τρέφεται ο πόνος,
όπως η πυρκαγιά που κατακαίει το δάσος αυτό,
τα δέντρα οι αναμνήσεις, η σπίθα το κτύπημα.
Θα είναι μέρα και αύριο, άλλη μία,
και ευτυχώς που μετά την δύση φεύγει το λευκό φως,
ώστε να διακρίνουμε όσα μέσα μας καίνε σαν μικρά καντήλια.


Ѻρέστης

Photography credits: Λούνα


 

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicap 10/9/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s