Για να κινητοποιηθούμε…

Όταν κάηκε μέρος της Παναγίας των Παρισίων, ξεφύτρωσαν οι «κάνετε έτσι για ένα κτίριο, αλλά στην ίδια πόλη σκοτώθηκαν και άνθρωποι”. Στις τρομοκρατικές επιθέσεις ανά την Ευρώπη βγήκαν να πουν: «δε σκέφτεσαι τον κόσμο που πεθαίνει στους πολέμους, αλλά βγαίνεις να πεις “je suis Paris” και τέτοια». Στα συμβάντα των πολέμων στη Μέση Ανατολή πετάχτηκαν με λεγόμενα τύπου: «ναι, δε βλέπεις τους Έλληνες που πεθαίνουν από την πείνα και σε νοιάζουν αυτοί που είναι μακριά».

Με λίγα λόγια, το ένα τους ξινίζει και το άλλο τους βρομάει. Νομίζουν ότι φαίνονται μάγκες. Δεν συνειδητοποιούν όμως ότι εκμεταλλεύονται τις τραγωδίες στον κόσμο -όποιες κι αν είναι αυτές- για να αποδείξουν ότι υποτίθεται δε μασάνε και ότι είναι διαφορετικοί από τη μάζα. Το αποτέλεσμα φαίνεται απλώς γελοίο, διότι κανείς δε χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Μόνοι τους προσπαθούν να πείσουν πρώτα απ’ όλα τους εαυτούς τους ότι σκέφτονται “διαφορετικά”, άρα είναι ανώτεροι από τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς. Δεν έχουν τίποτε άλλο να κάνουν με τη ζωή τους και απλά κρίνουν όσους εκφράζονται για το οτιδήποτε; Χωρίς καν μάλιστα να ακολουθούν αυτά που με τόσο στόμφο παρουσιάζουν.

Εάν όντως κάποιος ενδιαφέρεται για τον όπου Γης ανθρώπινο πόνο, υπάρχουν άπειρες ευκαιρίες για να τον ανακουφίσει ακόμα και ως απλός άνθρωπος. Σίγουρα δεν μπορεί να αλλάξει από μόνος του τον κόσμο, όμως αν δώσει λίγο από το εισόδημα ή απλά την όρεξη και τον χρόνο του μπορεί να κάνει σημαντική διαφορά. Άλλωστε, αυτός που θέλει να κάνει τον κόσμο μας έστω και λίγο καλύτερο, δεν έχει καμία ανάγκη να “την πει” σε κανέναν. Ακριβώς επειδή εκείνος κάνει ό,τι μπορεί, ξέρει ότι αυτός που πραγματικά το θέλει θα κάνει το ίδιο. Μην εκπλαγείτε λοιπόν, αν δείτε σχόλια για τις ομιλίες της Greta Thunberg του τύπου «έχει την πολυτέλεια να μιλάει για την κλιματική αλλαγή γιατί δε στερήθηκε τίποτα, τι να πουν και τα παιδάκια στην Αφρική», από άτομα που στη δική τους καθημερινή ζωή δεν κάνουν ούτε καν την πιο μικρή κίνηση για την προστασία του περιβάλλοντος, πόσο μάλλον για τα παιδάκια στην Αφρική τα οποία επικαλούνται.

Ας μας αφήσουν ήσυχους οι δήθεν ανθρωπιστές. Δεν τους έβαλε κανείς νταβατζή στα αισθήματά μας. Αυτοί θα μας πουν για ποιον να ανησυχούμε και για ποιον να πονάμε; Πού ξέρουν τι σκέφτομαι καθημερινά και τι κάνω ώστε να προσφέρω γύρω μου; Κάνουν στα αλήθεια αυτά που πρεσβεύουν ή είναι δάσκαλοι που δίδασκαν, και λόγο δεν κρατούσαν; Αν δε βλέπουμε αλλαγή μέχρι τώρα στην ανθρωπότητα, σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει ανάποδα, δείχνοντας και κρίνοντας τους άλλους. Ποιος όμως έχει τη δύναμη να κρίνει τον εαυτό του; Κι αυτό γιατί σχεδόν κανείς δεν συνειδητοποιεί ότι το πρώτο βήμα ξεκινάει από εμάς τους ίδιους.


₭ΑΤΕΡΙΝÂ

Photography credits: Marina Lazari


 

 

 

 

 

 

©Κατερίνα, Topicap 18/10/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s