Πέρα από το πέπλο.

Ξύπνησα ένα βαρύ χειμερινό πρωινό
και τα σύννεφα έκρυβαν κάθε ίχνος ηλιαχτίδας
μα η κοιμισμένη αναπνοή σου δίπλα μου
φώτισε ολόκληρο το δωμάτιο.

Έτρεξα να φτιάξω την πρώτη στάλα καφέ
μήπως ανασηκωθούν ελάχιστα τα ράθυμά μου βλέφαρα
μα αυτά άνοιξαν διάπλατα από την επίγευση
του πρώτου απαλού φιλιού το πρωί.

Ο θόρυβος της κίνησης ηχούσε πλέον στο υπόβαθρο
τα αυτιά μου έπαιζαν σε επανάληψη
αυτά που ψιθύρισες το προηγούμενο βράδυ
και έκαναν την καθημερινή βαβούρα πιο μελωδική.

Στον δρόμο της επιστροφής σχεδόν γευόμουν
την δροσερή σου ανάσα στα χείλη μου
και το κεφάλι μου έγερνε ανυπόμονο
να πέσει στα γαλήνια χέρια σου.

Οι σκέψεις που άλλοτε έριχναν πέπλο
και κάλυπταν καθετί μέσα σε μουντή απόχρωση
πλέον κουρνιάζουν στη γωνιά ηττημένες
και το πέπλο σκισμένο στροβιλίζεται· ως ανάμνηση αμυδρή.

Το σώμα απέβαλε την φλόγα που το έκαιγε
μα έμεινε μόνο μια σπίθα να φουντώνει
στο κάθε άγγιγμα σου που μου δίνει ζωή
όπως η τρικυμία δίνει μορφή στα κύματα.

Η φωνή μου έχει πιο τρυφερή χροιά
η αναπνοή μου περισσότερο αέρα
και εγώ έκπληκτος ζυγίζω
πόσο άδειος ήμουν
χωρίς εσένα να με γεμίζεις.


Σίσυφος

Photography credits: Marina Lazari


 

 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 9/1/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s