Δύο σκέψεις απομονωμένες.

Ι.

Δεν ξέρω πώς αισθάνομαι για τον θάνατο.
Ή για τη ζωή.
Κάποιες φορές το μεταφράζω σε χαμένους χτύπους
κομμένες ανάσες και μυαλά κενά από σκέψεις
Η ζωή μου θυμίζει πολύ τον θάνατό σου
Δεν ξέρω πώς νιώθω για το θάνατο.
Ή για εσένα…
Κάποιες φορές σε μεταφράζω σε ζωή, άλλες σε θάνατο
Ο τρόπους που με σκοτώνεις,
μου δίνει ζωή.

 

ΙΙ.

Δες πώς αυτός ο κύκλος,
«Δεν κουράστηκες;»
Άσε με να ξέρω καλύτερα
το γιατί και το πώς
«Όχι, δεν κουράστηκα.»
Δεν ξέρω πολλά πια
και τα αντικείμενα (γεγονότα)
γλιστράνε από τα χέρια μου
και πέφτουν πάνω σου σαν στάλες
από τα δάκρυα που ξέχασα να κλάψω
εκείνο το βράδυ.
«Δείχνεις κουρασμένη…»
Οι έγνοιες δεν περνάνε
κι εσύ σήμερα ήρθες λίγο πιο κοντά
σε σχέση με χθες
και με απομάκρυνες από εμένα
«Κουράστηκα»


Νικήτα

Photography credits: Despina Niki


 

 

 

 

 

 

 

©Νικήτα, Topicap 28/3/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s