Σε ένα σπίτι κοντά σε ένα ποτάμι ήρθε να δώσει ζωή ένα ψάρι σαν δώρο από έναν ερωτευμένο άνθρωπο σε έναν άλλο, σαν δήλωση «έχουμε κάτι να φροντίζουμε από κοινού» ή «η τελευταία ελπίδα να κρατήσουμε το μεταξύ μας ζωντανό».

Πρωινό τάισμα, τσακωμός για το όνομα, συμβιβασμός, αγκαλιές μπροστά στη γυάλα. Μεσημεριανό τάισμα, τσακωμός για την ποσότητα του φαγητού, αποδοχή και δυο φιλιά. Κάποια μέρα τσακωμοί για τη δουλειά του και για το αν το ψάρι μοιάζει άρρωστο ή όχι. Την επόμενη ήρθαν νεύρα και ένταση για τα κοινωνικοπολιτικά και για το πόσο συχνά πρέπει να του αλλάζουν το νερό. Μετά καυγάδες για τα οικονομικά και για το ποιος θα έπαιρνε το ψάρι μετά τον χωρισμό.

Και δεν το πήρε κανείς τους. Ούτε αυτό, ούτε το σπίτι. Ο καθένας τράβηξε το δρόμο του με μια βαλίτσα ρούχα, σκέψεις, κοσμοθεωρίες και καθημερινές μικρορουτίνες.  Πέρασαν οι μέρες και βρώμισε το νερό στη γυάλα. Πέρασαν εβδομάδες και μεγάλωσαν τα φυτά στην αυλή.  Πέρασαν μήνες και το ποτάμι φούσκωσε απ’ τις βροχές, έγινε βάλτος και έφτασε μέχρι το σπίτι. Πέρασαν τα χρόνια και κάνεις δεν ξέρει ότι εκεί ζούσαν αυτή, αυτός και ένα ψάρι. Τουλάχιστον δεν έκαναν παιδί.


Μαίρη

Artwork credits: Maria Karatza


 

 

 

 

 

 

©Topic-U, Topicap 3/8/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: