Τριγύριζα, πάλι μόνος, στο κρεβάτι
λες και το μαξιλάρι σκλήρανε απότομα
απ’ όσα το κεφάλι μου ακούμπησε σ ’αυτό
μήπως και ξαποστάσει.

Άκουγα μέσα του χτύπους ρολογιών,
κουρδισμένων σε συχνότητα αλλοτινή
και αιχμηρούς ωροδείκτες να σκίζουν
όποια ανάμνηση παλλόταν διαφορετικά.

Μύριζα γύρω μου αρώματα λουλουδιών,
μα τα χέρια μας ποτέ δεν μάτωσαν στ’ αγκάθια,
το χώμα ποτέ μας δεν ποτίσαμε, ερήμωσε·
μια όαση από άνθη που δεν φύτρωσαν.

Τα σεντόνια μου γεμάτα αποκαΐδια
από όσα έκαψα ώστε να λάμψω
πλάι σε πυροτεχνήματα κάλπικα
γεμάτα κρότους, δίχως λάμψη.

Πόσα είδωλα κούρνιασαν δίπλα μου
άλλα με χάδια απαλά σαν άνεμο,
άλλα με χαρακιές βαθιές γεμάτες δηλητήριο
που έσβηνε τα περιγράμματα από τους στίχους.

Κάθε πληγή και κάθε δάκρυ μου, στην στάχτη
κάθε φιλί και κάθε στροφή, στην στάχτη·
με άνεμο και θάλασσα παντρεύονται
στρώνοντας πότε δρομάκια, πότε λαβύρινθους.

Για κάθε επόμενη ημέρα.


Photography credits: Despina Niki


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: