Ακόμα ένας χειμώνας φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του. Ένας χειμώνας διαφορετικός από τους προηγούμενους. Καταστάσεις που μας ταξιδεύουν στο μακρινό παρελθόν.

Άνθρωποι δυσαρεστημένοι, θυμωμένοι παντού στην πόλη. Ένταση που κανεις δεν ξέρει πώς να εκφράσει. Δε γράφονται οι λέξεις στα τετράδιά μας. Λιγοστεύει η έμπνευση. Έμπνευση…. ίσως δε χάθηκε. Ίσως κάπου ξεκουράζεται. Περιμένει νέες στιγμές, καινούργιες εικόνες για να φέρει ξανά τις λέξεις στις άδειες κίτρινες σελίδες των τετραδίων μας. Τι να γράψεις; Όλα φαντάζουν αδιάφορα και η διάθεση για ζωή και δημιουργία θέλει να μας πλησιάσει όμως κάτι την εμποδίζει. Ίδιες μουσικές στο ραδιόφωνο κάθε μέρα. Ίδιος καφές στην κίτρινη κούπα. Ίδιοι κάθε μέρα οι θόρυβοι της πολυκατοικίας. Ακόμα κοιμάμαι τη μέρα και υπάρχω τη νύχτα, εγκλωβισμένη στους τέσσερις τοίχους.
Όλα ίδια, μονότονα, αλλαγές μόνο προς το χειρότερο. Σβήστηκαν τα χαμόγελα κάτω από τις μάσκες, ένα μόνο χαμόγελο μένει σταθερό στο χρόνο. Μπορεί εμείς να κουραστήκαμε, η κίτρινη κούπα δεν έπαψε ποτε να χαμογελάει.

Photography credits: George Dragas

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: