Αχ, σα να μην πέρασε μια μέρα, τίποτα δεν άλλαξε. Αυτό το γεγονός ποτέ δεν θα σταματήσει να με συναρπάζει, να με περιμένουν όλα για να συνεχίσουν, να ‘μαι το αντικείμενο της παρατήρησης. Απίστευτο το πώς νιώθεις τότε. Έχεις τη δύναμη της προσοχής, δεν είσαι σκιά, δεν είσαι μια άποψη με πόδια, έχεις όνομα και θέση στην κατάσταση, τι ωραίο πράγμα!

Ο αυτόματος πιλότος του οργανισμού μου πάντοτε με ξενέρωνε όμως, έκοβε όλοι τη μαγεία της συνύπαρξης. Κατάρα η αμφιβολία, έμαθα, μα και το ανώτερο σχολείο ταυτόχρονα. Έχω την ευκαιρία εδώ να τα αλλάξω όλα! Μα πώς θα γίνει; Πότε θα γίνει; «Περίμενε» μου απαντάω.

«Πόσο;» ρωτάω και σαφώς η απάντηση είναι «…Όσο χρειαστεί». Αναβίωση αξίζω, συμπεραίνω και οι βαριές στιγμές μου ξανασυμβαίνουν μπρος μου. Δάκρυα και σφίξιμο στο λαιμό, συχνό φαινόμενο για μας, για «τα παιδιά της κάτω πλευράς», της πλευράς της αυτοκαταστροφής και του προβληματισμού, ανάποδα από το συμφέρον μας. Τα άλλα παιδιά από την πάνω πλευρά πάντα τα ζήλευα, αλλά και έβλεπα το ζήτημά τους.

Πάλι παραλογίζομαι ότι τα ξέρω όλα μα έφυγε το πνίξιμο, τι ωραία! Απίστευτο συναίσθημα έρχεται να βάλει τη βάση της κατάστασης μα πρέπει να συνεχίσω να ζω τώρα. Ανοίγω τα μάτια μου. Καλά ήταν και σήμερα, αύριο πάλι.

Photography credits: Mary Zacharaki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: